Κυριακή, Δεκέμβριος 17, 2017

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 8ος

 

 

 

 

 

 

 

Φοβάται ο Ερντογάν: Γιατί «πάγωσε» τη μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί

 

 

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Φοβάται ο Ερντογάν: Γιατί «πάγωσε» τη μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί


Οι θρύλοι και οι δοξασίες γύρω από το Ιερό σύμβολο της Ορθοδοξίας και ο ρόλος του Πούτιν

Τίποτα δεν είναι τυχαίο και υπάρχει ακόμα «ενεργό» πολύ μεγάλο παρασκήνιο, πίσω από την απόφαση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν να «παγώσει» τα σχέδια μετατροπής του ναού της χριστιανοσύνης, την Αγία Σοφία σε οθωμανικό τζαμί.

Η απόφαση του Σουλτάνου για το μεγαλύτερο και ιερότερο ορθόδοξο ναό βασίζεται, άκουσον –άκουσον, στο δικαίωμα που έδωσε στο Μωάμεθ τον Β΄ η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης.

Δηλαδή, εφόσον η βασιλεύουσα έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1453 και μετατράπηκε ο ναός σε τζαμί από τον ίδιο, η σημερινή τουρκική πολιτική ηγεσία έχει το δικαίωμα να αλλάξει το status quo και να την ξαναμετατρέψει από μουσείο σε Τζαμί.

Την ίδια ακριβώς στιγμή η ελληνική κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ανακαίνισε οθωμανικό τζαμί στην Αθήνα ως κίνηση καλής θέλησης στον Τούρκο πρόεδρο.

Έτσι, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Αριάνα Φερεντίνου και της ΕΤ1, για πρώτη φορά ακούστηκε από υπουργικά χείλη ότι η υπόθεση αυτή δεν βρίσκεται πλέον στην ατζέντα της κυβέρνησης.
Ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Νουμάν Κουρτουλμούς επισκέφθηκε την Παρασκευή την Αγία Σοφία, επιθεώρησε τις εργασίες αποκατάστασης του μνημείου που γίνονται τα τελευταία οχτώ χρόνια και δήλωσε ότι εργασίες αυτές είναι οι πιο εκτεταμένες που έχουν γίνει από το 1850.

Όταν ρωτήθηκε αν η κυβέρνηση σκέφτεται να μετατρέψει το μουσείο σε τέμενος, ο κ. Κουρτουλμούς απάντησε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι στην ατζέντα της κυβέρνησης, υπογραμμίζοντας ωστόσο ότι η Αγία Σοφία ήταν δικαίωμα κατάκτησης του Μωάμεθ του Πορθητή.

Εξήρε βέβαια το μεγαλείο του μνημείου, λέγοντας ότι η Αγία Σοφία είναι αριστούργημα του πολιτισμού και ότι σ’αυτήν διατηρούνται πολύτιμα μεγαλουργήματα της Βυζαντινής και Οθωμανικής περιόδου.

Πληροφορίες όμως από διάφορες πηγές στο ρωσικό τύπο, αναφέρουν ότι στην συγκεκριμένη απόφαση του φανατικά προσηλωμένου στο Ισλάμ Ερντογάν, έπαιξε ρόλο παρέμβαση του Ρώσου προέδρου Πούτιν μετά από πίεση και του Πατριάρχη πασών των Ρωσιών κκ. Κυρίλου.

Άλλωστε υπάρχει και ειλημμένη επίσημη απόφαση και της ρωσικής Δούμας, που ζητούσε ρωσικές προσπάθειες παρεμπόδισης μετατροπής του ΙΝ. Της Αγίας Σοφίας σε οθωμανικό τέμενος, ενώ για το ίδιο θέμα ήταν εξοργισμένη η ρωσική κοινή γνώμη.

Σε καμία περίπτωση ο ισλαμιστής Ερντογάν δεν πρόκειται να έκανε «πίσω» και πολύ πιθανόν να υπήρξε ρωσική προεδρική παρέμβαση, την ίδια στιγμή που οι Τούρκοι παζαρεύουν την αγορά ενός τρομερού αντιπυραυλικού συστήματος όπως οι S-400, το οποίο θα αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή μας.

Το ύποπτο όμως της υπόθεσης είναι ότι η μετατροπή της Αγίας Σοφίας φέρεται να έχει «παγώσει» αλλά όχι ακυρωθεί εντελώς, προφανώς αναμένοντας η Άγκυρα την τελική προμήθεια και παράδοση των ρωσικών σύγχρονων οπλικών συστημάτων.

Η ουσία όμως είναι ότι και οι ίδιοι οι Τούρκοι τρέμουν από τους θρύλους και τις δοξασίες που υπάρχουν ακόμα «ζωντανοί» εντός του ναού αυτού , η παρουσία του οποίου στην πόλη αυτή στοιχειώνει τα όνειρα τους για αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ειδικά στο άκουσμα των σεναρίων και των προφητειών για επιστροφή της βασιλεύουσας στους Έλληνες.

 

 

 

 

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Συγκλονιστική αποκάλυψη:

Να πώς οι Γερμανοί άρπαξαν μαγαζιά Ελλήνων στην Μικρά Ασία και

την Κωνσταντινούπολη το 1914!

Το 1914
ξεκίνησε ο πρώτος διωγμός
των Ρωμιών στα παράλια της Μικρασίας,
με την σφαγή της Φώκαιας.
Μία σύντομη περιγραφή των γεγονότων.
«Όλη τη μέρα του Σαββάτου 13 Ιουνίου,
μέχρι τις επτά περίπου το βράδυ,
εκτυλίσσονται ταυτόχρονα οι σκηνές των δύο μεγάλων πράξεων του δράματος: η οικτρή έξοδος και η αναίσχυντη λεηλασία.
Σχετική εικόνα
Τρεις χιλιάδες οκτακόσιοι Έλληνες Οθωμανοί, έφυγαν για την Θεσσαλονίκη με το πρώτο πλοίο και δυο χιλιάδες περίπου με το δεύτερο για τον Πειραιά.
Τηλεγράφησα ήδη από το πρωΐ στη Σμύρνη για να μας στείλουν κι άλλα πλοία. Υπάρχουν επτά χιλιάδες Έλληνες στην Παλαιά Φώκαια (7.077, σύμφωνα με την επίσημη τουρκική στατιστική του 1913).
Πρόσφυγες από τα γύρω χωριά ενώθηκαν μαζί τους. Τα δυο πρώτα πλοία δεν μπορούσαν να τους χωρέσουν.
Δυο ρυμουλκά που έστειλε αμέσως ένας γενναιόδωρος Γάλλος της Σμύρνης, ο κ. Γκυφραί, φτάνουν υπό τη σημαία μας το απόγευμα και ξαναφεύγουν φορτωμένα για τη Μυτιλήνη.»
Αποτέλεσμα εικόνας για ΔΙΩΞΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
Ο φόβος εξαπλώνεται στα παράλια της Ιωνίας. 300.000 εκδιωγμένοι, βρίσκουν καταφύγιο αρχικά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.
Στο εσωτερικό οι Χριστιανοί πιέζονται δεινώς, εξισλαμίζονται, κορίτσια μεταφέρονται με τη βία στα χαρέμια και νεαρά αγόρια πωλούνται για λίγα μετζήτια στην αγορά του Ικονίου, εκεί που γίνεται πραγματικό σκλαβοπάζαρο!
Σχετική εικόνα
Ολοκληρώνεται έτσι το πρώτο στάδιο της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των παραλίων και ο εμπνευστής του “λευκού θανάτου”(ο «Γερμανός» στρατηγός και αρχηγός της γερμ.στρατιωτικής αποστολής) Όττο Βίκτωρ Κάρλ Λίμαν Φον Σάντερς*, θέλησε να πάει να δει με τα μάτια του τα αποτελέσματα.
Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΤΤΟ ΛΙΜΑΝ ΦΟΝ ΣΑΝΤΕΡΣ
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο «ΓΕΡΜΑΝΟΣ» ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΟΤΤΟ ΛΙΜΑΝ ΦΟΝ ΣΑΝΤΕΡΣ, ΕΝΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΑ-ΤΑ-ΚΑ-ΘΙ, ΠΟΥ ΥΠΑΓΟΡΕΥΣΕΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ
ΜΕ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΕΠΙΜΟΝΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ
ΙΔΙΩΣ ΣΤΟΝ ΚΕΜΑΛ, ΝΑ ΞΕΠΑΣΤΡΕΨΟΥΝ
‘ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ’ ΤΟΥΣ (ΑΚΜΑΖΟΝΤΕΣ!) ΕΛΛΗΝΕΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ!
Πότε ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΑ ΔΙΔΑΞΑΝ ΑΥΤΑ ΣΤΗΝ
ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΕΣ …ΤΑΞΕΙΣ;
[«ΙΩ.ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» – ‘ΟΔΥΣΣΕΙΑΤV’]
Μετά το ταξίδι του αρχικά στη Σμύρνη και μετά στις παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας ο Λίμαν Φον Σάντερς, διαπίστωσε, ότι είχαν παραμείνει στις εστίες τους αρκετές χιλιάδες Έλληνες διασκορπισμένοι και …αγανακτισμένος λέει, “ο πληθυσμός αυτός σε ενδεχόμενη εκστρατεία της Ελλάδος, μπορεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να οπλιστεί και να χρησιμοποιηθεί σα στρατός μάχης, συνεπώς επιβάλλεται να συμπληρωθεί το έργο του διωγμού”. Σχετική εικόναΟ «ΓΕΡΜΑΝΟΣ» ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ‘Θ Α Ν Α Τ Ο Σ’
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛ….ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΤΕ
ΠΩΣ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ
ΚΑΠΕΛΛΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ
ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΑ…
ΙΩ.ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» – ‘ΟΔΥΣΣΕΙΑΤV
’]
Ο φόβος έχει κυριεύσει τους γηγενείς χριστιανικούς πληθυσμούς και τότε οι Γερμανοί βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιο της αρπαγής των περιουσιών τους. Έτσι τα μικρά και μεγάλα καταστήματα στη Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη, περιέρχονται στην κατοχή τους. Η “Ντόϊτς-Μπαγκ” , ανοίγει τα χρηματοκιβώτιά της και παρέχει όλα τα μέσα στους Γερμανούς που καταφθάνουν με τα πλοία κατά χιλιάδες στα παράλια, με σκοπό την ΜΟΝΙΜΗ εγκατάσταση και να ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ (όσο-όσο!) τα εμπορικά καταστήματα των Ρωμιών. Η ευκαιρία για τους Ρωμιούς φαντάζει μοναδική, αφού ο καθένας σκέπτεται, ότι αν πουλήσει το κατάστημά του, θα μπορέσει να διαφύγει από τον κίνδυνο που αυξάνεται ημέρα με την ημέρα. Όσοι δεν είναι διατιθειμένοι να τα πουλήσουν, καταφεύγουν σε Γερμανούς εμπόρου,ς ή σε άνεργους, ακόμα και σε ύποπτες γυναίκες και προτείνουν συνεταιρισμό με μόνο κεφάλαιο από μέρους τους τη χρήση του ονόματός.  Έτσι οι Γερμανοί γίνονται ΚΑΤΟΧΟΙ, εκατοντάδων καταστημάτων. Στο Πέρα, στον Γαλατά, στον φραγκομαχαλά της Σμύρνης, εκεί που ο επισκέπτης έβλεπε στο παρελθόν στις επιγραφές των καταστημάτων τα ονόματα, Ιωαννίδης, Παπαδόπουλος, Αλεξανδρόπουλος κλπ, τώρα διαβάζει …Κάρολος Φρανκλάϊν, Ερρίκος Φριτς, Γουλιέλμος Χολβενστάϊν κλπ. Οι νεότουρκοι μας έσφαξαν, λήστεψαν τις περιουσίες και τα σπίτια στα χωριά και τις μικροκωμοπόλεις και οι Γερμανοί την ίδια εποχή  Α Ρ Π Α Ξ Α Ν   τα καταστήματα στις πόλεις με τον πλέον φανερό τρόπο, χρησιμοποιώντας τον ΦΟΒΟ… Θα αναρωτηθεί κάποιος, μα πως κατάφεραν όλα αυτά οι Γερμανοί; Είναι πολύ απλό, αφού «ΜΠΟΥΚΩΣΑΝ» με χρυσό τους τούρκους ηγήτορες, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά. Μίζες τότε, μίζες έως και σήμερα, αρκεί να γίνει πράξη το «Deutschland uber alles»… [Πληροφορίες από το καλογραμμένο βιβλίο του Μιχαήλ Ροδά, «Πως η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Τουρκίας»]Πηγή: xorisorianews.gr————————————————————————————————————— *Άν τυχόν ορισμένοι αναγνώστες απόρησαν, γιατί τοποθετούνται εισαγωγικά στο επίθετο «Γερμανός», αναφορικώς με τον ΑΡΧΙΔΟΛΟΦΟΝΟ Στρατηγό αμέτρητων χιλιάδων Ελλήνων, διασαφηνίζουμε πώς ήταν Εβραϊκής καταγωγής απο την Πομμερανία! Ξεκάθαρα πράγματα… Ο παλιάνθρωπος αυτός  Λίμαν, συνελήφθη το 1918 απο τους Συμμάχους και μετεφέρθη στις φυλακές της Μάλτας… Μετά το τέλος του πολέμου, τον Φεβρουάριο του 1919 και ενώ κρατούνταν με προορισμό να δικαστεί για ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ πολέμου, έξι μήνες μετά, λόγω μη εγέρσεως αξιώσεων (!!!) εκ μέρους και της ελληνικής κυβερνήσεως, αφέθηκε …ελεύθερος, παραιτούμενος τον ίδιο χρόνο από τον γερμανικό στρατό. (ΝΑΙ, ΠΑΛΙ ΒΓΑΛΑΜΕ ΤΟΝ …ΣΚΑΣΜΟ! ΑΥΤΟΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΤΕ…) Το 1927 δημοσίευσε τα …απομνημονεύματά του (ΟΠΟΙΟΝ ΘΡΑΣΟΣ!) που συνέγραψε την περίοδο της – αγγλικής… – αιχμαλωσίας του στην Μάλτα! Δύο χρόνια αργότερα, πέθανε στο Μόναχο, στις 22 Αυγούστου του 1929, σε ηλικία 74 ετών.
ΠΗΓΗ   28/8/2017

 

 

 

 

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Στους στίχους και τον ρυθμό αυτού του τραγουδιού χορεύουν τα παιδιά μας..

Τα σχόλια δικά σας...


Στους στίχους και τον ρυθμό αυτού του τραγουδιού χορεύουν μικρά παιδιά στα σχολικά πάρτυ και παντού λόγο δήθεν"μόδας".

Δείτε τη μετάφραση από το τραγούδι "Despacito":

Αργά

Ναι, ξέρεις πως σε κοιτούσα για λίγη ώρα.
Πρέπει να χορέψω μαζί σου.
Είδα πως το βλέμμα σου με προσκαλούσε,
δείξε μου τον τρόπο να προσέλθω.
Εσύ, είσαι ο μαγνήτης κι εγώ είμαι το μέταλλο.
Πλησιάζω και καταστρώνω το σχέδιο.
Και μόνο η σκέψη του επιταχύνει τον παλμό,
τώρα το απολαμβάνω περισσότερο απ'ό,τι συνήθως.
Όλες μου οι αισθήσεις επιζητούν περισσότερα.
Αυτό το έργο να γίνει δίχως άλλους μπελάδες.

Αργά,
θέλω να αισθανθώ τον λαιμό σου αργά.
Άσε με να σου ψιθυρίσω πράγματα
έτσι ώστε να τα θυμάσαι όταν δεν είσαι μαζί μου.
Αργά,
θέλω να σε γδύσω με τα φιλιά μου αργά,
να στολίσω τους τοίχους του λαβυρίνθου σου
και να μετατρέψω παν το σώμα σου σε χειρόγραφο.
(Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο.....,κι άλλο, κι άλλο !)

Θέλω να σε δω να χορεύεις,
θέλω να γίνω ο ρυθμός σου,
θέλω να μου δείξεις
τα κατατόπια σου. (Τα προτιμημένα σου, γλύκα !)
Άφησε με να παραβιάσω τις επικίνδυνες ζώνες σου
για να προκαλέσω τα ουρλιαχτά σου
έτσι ώστε να ξεχάσεις το όνομά σου.

DY
Αν σου ζητήσω ένα φιλί, εμπρός, δώσε μου το.
Ξέρω ότι το σκέφτεσαι.
Εδώ και καιρό το προσπαθούσα.
Ω, ρε μάνα μου ! Πόσο μου δίδεται.
Ξέρεις ότι η καρδιά σου μαζί μου χτυπάει σαν τρελή,
ξέρεις ότι αυτός ο γόης διψά για συνεύρεση.
Δοκίμασε το στόμα μου να μάθεις τι γεύση θα σου αφήσει.
Θέλω να μάθω πόσο πολύ με αγαπάς.
Δεν σπεύδω, θέλω να κάνω τη διαδρομή.
Ας αρχίσουμε αργά, έπειτα άγρια.

Βήμα-βήμα, πολύ αργά,
θα αρχίσουμε τη συνουσία σταδιακά.
Όταν εσύ με φιλάς τόσο επιδέξια,
νομίζω ότι είσαι γοητευτικά κακόβουλη.
Βήμα-βήμα, πολύ αργά,
θα αρχίσουμε τη συνουσία σταδιακά.
Και μάλλον ευθύνεται η ομορφιά αυτή που είναι γρίφος
όμως εδώ έχω τα κομμάτια για να τον λύσουμε.

Αργά,
θέλω να αισθανθώ τον λαιμό σου αργά.
Άσε με να σου ψιθυρίσω πράγματα
έτσι ώστε να τα θυμάσαι όταν δεν είσαι μαζί μου.
Αργά,
θέλω να σε γδύσω με τα φιλιά μου αργά,
να στολίσω τους τοίχους του λαβυρίνθου σου
και να μετατρέψω παν το σώμα σου σε χειρόγραφο.
(Κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο.....,κι άλλο, κι άλλο !)

Θέλω να σε δω να χορεύεις,
θέλω να γίνω ο ρυθμός σου,
θέλω να μου δείξεις
τα κατατόπια σου.
Άφησε με να παραβιάσω τις επικίνδυνες ζώνες σου
για να προκαλέσω τα ουρλιαχτά σου
έτσι ώστε να ξεχάσεις το όνομά σου.
Αργά,
θα συνουσιαστούμε στην παραλία του Πουέρτο Ρίκο
έως ότου τα κύματα να αγανακτήσουν,
έτσι ώστε το σημάδι μου επάνω σου να μείνει ανεξίτηλο.

Βήμα-βήμα, πολύ αργά,
θα αρχίσουμε τη συνουσία σταδιακά.
Θέλω να μου δείξεις
τα κατατόπια σου. (Τα προτιμημένα σου, γλύκα !)
Βήμα-βήμα, πολύ αργά,
θα αρχίσουμε τη συνουσία σταδιακά
για να προκαλέσω τα ουρλιαχτά σου
έτσι ώστε να ξεχάσεις το όνομά σου.
Αργά.

Μόνο για παιδάκια δεν είναι..

https://www.youtube.com/watch?v=kJQP7kiw5Fk

26/8/2017

 

 

 

 

 

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ OAXACA ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ


Η Μίτλα είναι το σημαντικότερο μνημείο του πολιτισμού των Ζαποτέκων στην πολιτεία της Oaxaca στο Μεξικό. Προ-κολομβιανής κατασκευής ( γύρω στο 700 μ..κ.ε. ), το παλάτι της Μίτλα θεωρούνταν ως ο χώρος που όχι μόνο αναπαύονταν οι νεκροί, αλλά και μια πύλη ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και τον ουρανό. Οι διακοσμήσεις, τα σχέδια και η αρχιτεκτονική του μέρους, είναι ξεκάθαρα αρχαιοελληνικής επιρροής. Αυτή η ιδιαιτερότητα του έχει δώσει και τον χαρακτηρισμό 'το Παλάτι των Ελλήνων' .

Το παρακάτω βίντεο δείχνει τις λεπτομέρειες του Παλατιού :







https://www.youtube.com/watch?v=7PYXOTwl_yQ

ΠΗΓΗ Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

 

 

 

 


Η μέρα έγινε νύχτα έπειτα από 99 χρόνια στις ΗΠΑ

Δείτε τις εντυπωσιακές φωτογραφίες από την ολική έκλειψη ηλίου

Η μέρα έγινε νύχτα έπειτα από 99 χρόνια στις ΗΠΑ

Η πρώτη ολική έκλειψη ηλίου εδώ και 99 χρόνια στις ΗΠΑ ξεκίνησε στις 09:05, τοπική ώρα (19:05 ώρα Ελλάδας) στο Όρεγκον.

Η έκλειψη έγινε ολική στις 09:20 και το φαινόμενο κατόπιν κινήθηκε προς τα ανατολικά.

Εκατομμύρια τουρίστες και ερασιτέχνες αστρονόμοι ξεκίνησαν από το Σαββατοκύριακο να συρρέουν στις πόλεις από τις οποίες είναι καλύτερα ορατό το φαινόμενο κατά το οποίο ο ήλιος κρύβεται πίσω από τη σελήνη, βυθίζοντας ξαφνικά τη Γη στο σκοτάδι στη μέση της ημέρας για μερικά δευτερόλεπτα.

ec2

ec3

ec4

ec5

ec6

ec7

ec8

ec9

ec10

NEWSBEAST.GR  21/8/2017

 

 

 

 

 

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ; ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ; ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ

μη-μοιασουμε-στη-βουλγαρια-έτσι-γιατ-696x398

«ΜΗ ΜΟΙΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ;» Έτσι;

ΚΛΑΙΜΕ ΟΛΟΙ για αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες και η πανέμορφη Ελλάδα μας με τα αιωνόβια δάση της μετατρέπεται σε αποκαϊδια.

Οι αιτίες; Δείτε ΤΙ κάνουν οι γείτονές μας οι Βούλγαροι που ΔΕΝ κάνουμε εμείς…
Δορυφόρος βλέπει τα δάση να φωτοσυνθέτουν
Βασικά έχουν υπερσύγχρονα μέσα πυρόσβεσης παλαιότητας … ΔΥΟ ετών.
Δεν υπάρχει βουνό -και είναι άπειρα- που να μην διατέθει αντιπυρικές ζώνες με ευκολη πρόσβαση στα πυροσβεστικά οχήματα.
ΟΛΟ το χρόνο οι ζώνες αυτές καθαρίζονται με επιμέλεια απο εργαζόμενους στους δήμους που προσλήφθηκαν γι αυτό το λόγο.
Υπ’οψιν οτι οι δήμοι έχουν τεράστια έσοδα απο τις ζώνες στάθμευσης, τα δημοτικά τέλη, την έκδοση διπλωμάτων, τέλη κυκλοφορίας, διόδια (Βινιέτα), την είσπραξη κλήσεων- προστίμων, την εκμετάλευση των 100άδων πάρκων, την είσπραξη νερού, ρεύματος, αερίου, τηλεφώνων   κ.λ.π.
Υπάρχουν χιλιάδες ασχολούμενοι στα δάση που πληρώνονται απο τα έσοδα των δήμων.
Διαθέτουν συστήματα αυτόματης ανίχνευσης πυρκαγιών και άμεσης επέμβασης.
Και φυσικά οι όποιες Κυβερνήσεις που περνάνε απ τη χώρα τους, βελτιώνουν οτι έκαναν οι περασμένες στον Δασικό τομέα που είναι ο κυρίαρχος πλούτος.

 

 

 

 

 


Έθιμα του Δεκαπενταύγουστου από όλη την Ελλάδα. Ιστορία +φωτό.

topic_4918

Το ιερότερο πρόσωπο της ορθοδοξίας, η Παναγία, γιορτάζεται με μεγάλες δοξασίες σ’ όλη την Ελλάδα, σε μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης. Μαρία, Μάριος, Δέσποινα, Παναγιώτης, Γιώτα, Παρθενόπη έχουν την τιμητική τους και σίγουρα δεν υπάρχει σπίτι που να μην έχει, τουλάχιστον, έναν εορτάζοντα.

Παναγία, όμως, δεν είναι… μία, αφού ανάλογα με τη θέση που βρέθηκε η εικόνα της ή ανάλογα με τα θαύματα που έχει κάνει, συνοδεύεται και από αντίστοιχα ονόματα. Έτσι, συναντάμε την Παναγιά την Κανάλα στην Κύθνο, την Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, την Παντάνασσα στην Πάτρα και τον Μυστρά, την Κρεμαστή στη Ρόδο και στον Πύργο, τη Σουμελά στη Βέροια και πολλές άλλες… Σε κάθε περιοχή της Ελλάδας υπάρχει και μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία η οποία γιορτάζεται με ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο. Τελετές και δοξασίες συνοδεύουν τις θαυματουργές εικόνες οι οποίες περιφέρονται με τιμές και μουσική, διοργανώνονται θρησκευτικά πανηγύρια και πολύ συχνά το έθιμο επιβάλλει και σφάξιμο αρνιών. Άλλωστε, ο Δεκαπενταύγουστος, η μέρα δηλαδή που γιορτάζεται «η Κοίμηση της Θεοτόκου», είναι η μεγαλύτερη γιορτή του καλοκαιριού στην Ελλάδα.

Μια Παναγιά σε κάθε τόπο
Στις «Παναγίες» του Αιγαίου αναβιώνει κάθε χρόνο το «Πάσχα του καλοκαιριού», ένα «χαρμόσυνο πένθος» και ένα προσκύνημα που μαγνητίζει τα πλήθη.

Η Μεγαλόχαρη της Τήνου με τα χιλιάδες τάματα, πιο πέρα η μεγαλοπρεπής Εκατονταπυλιανή της Πάρου, το κάτασπρο ξωκλήσι της Παναγιάς της Επανωχωριανής στην Αμοργό, η Παναγία η Σπηλιανή σε ένα μοναδικό σπήλαιο μέσα στο κάστρο των Ιπποτών της Νισύρου και τόσες άλλες, καθεμία με το δικό της χρώμα.

Άνδρος: Θεοσκέπαστη
Η εκκλησιά της Παναγιάς υψώνεται κοντά στο λιμάνι της Άνδρου. Σύμφωνα με την παράδοση, ένα βράδυ με φουρτούνα η εικόνα της Παναγίας ερχόταν από το πέλαγος προς την ακρογιαλιά με ένα παράξενο φως.

Νησιώτες το ακολούθησαν και τους οδήγησε σε μια σπηλιά, όπου πάνω σε φύκια είδαν την εικόνα Της. Τη μετέφεραν στο παρεκκλήσι του αγίου Αθανασίου, αλλά την άλλη μέρα η εικόνα γύρισε στη σπηλιά! Εκεί χτίστηκε ο ναός, που πήρε το όνομά του από το επόμενο θαύμα της Παναγίας. Η ξυλεία ενός καραβιού που ξέβρασε η θάλασσα κοντά στο ναό χρησιμοποιήθηκε για να φτιαχτεί η σκεπή. Οι ντόπιοι πίστεψαν ότι την έστειλε η Παναγία και την ονόμασαν Θεοσκέπαστη.

Κύθηρα: Μυρτιδιώτισσα
Σύμφωνα με την παράδοση, περίπου το 1400 μ.Χ., ένας βοσκός βρήκε την εικόνα της Παναγίας ανάμεσα σε μυρτιές. Την πήρε σπίτι του αλλά εκείνη βρέθηκε και πάλι στο ίδιο σημείο με τις μυρτιές.

Εκείνος κατάλαβε ότι ήταν θέλημα της Παναγίας να χτιστεί εκεί ναός. Χαρακτηριστικό της εικόνας είναι το μαύρο χρώμα των προσώπων της Παναγίας και του Θείου Βρέφους. Βλέποντας από ψηλά την εκκλησία με φόντο τη θάλασσα, υπάρχουν δύο μακρόστενοι σχηματισμοί από βράχια και ξέρες. Σύμφωνα με το μύθο, είναι πλοία πειρατών που θέλησαν να κλέψουν την εικόνα Της. Όταν πλησίασαν τη στεριά, εκείνη τους πέτρωσε.

Ίος: Παναγιά Γκρεμιώτισσα
Ιερό προσκύνημα στην Ίο είναι η Παναγιά η Γκρεμιώτισσα. Η γραφική νησιώτικη εκκλησία είναι χτισμένη πάνω σε απρόσιτο γκρεμό.


Σύμφωνα με την παράδοση, η θαυματουργή εικόνα της Κοιμήσεως ταξίδεψε από την τουρκοκρατούμενη Κρήτη και έφθασε στα φιλόξενα ακρογιάλια του νησιού σε μια μικρή σχεδία με ένα αναμμένο καντήλι. Στο πιο περίβλεπτο μέρος της Χώρας, δίπλα σε ένα γερο-φοίνικα που θυμίζει την παλαιά ονομασία του νησιού «Φοινίκη», η Γκρεμιώτισσα, όπως λένε οι νησιώτες, «εποπτεύει και φυλάει
το νησί της από κάθε κακό».

Νίσυρος: Σπηλιανή
Στη Νίσυρο μέσα στο κάστρο των Ιπποτών ανεγέρθηκε η Παναγία η Σπηλιανή, που έλαβε το όνομά της εξαιτίας του φυσικού χώρου του σπηλαίου στο οποίο βρίσκεται από το 1600μ.Χ.

Εντυπωσιακό είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο της με την Παρθένο και το Θείο Βρέφος, εικόνα της ρωσικής σχολής, η οποία είναι σχεδόν ολοκληρωτικά καλυμμένη από τάματα πιστών. Ναυτικοί, κάτοικοι του νησιού, προσκυνητές έχουν κάτι να διηγηθούν για τη βοήθεια που έλαβαν από τη Μεγαλόχαρη. Ένα παλιό έθιμο που διατηρείται ακόμα και σήμερα είναι το «τάξιμο» στην Παναγία. Γυναίκες, οι λεγόμενες «Νιαμερίτισσες», από τη Νίσυρο και αλλού, πηγαίνουν στο Μοναστήρι στις 6 Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρος), ντύνονται στα μαύρα, τρώνε φαγητό χωρίς λάδι και ημερησίως κάνουν τριακόσιες μετάνοιες. Γυρίζουν ανήμερα της Παναγίας.

Σαντορίνη: Επισκοπής
Η εκκλησία του 11ου μ.Χ. αιώνα με τις μοναδικές τοιχογραφίες, που κτίστηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α’ Κομνηνό, κατάφερε να επιβιώσει από πολλές λεηλασίες και φυσικές καταστροφές, κυρίως σεισμούς. Βρίσκεται στο χωριό Μέσα Γωνιά και είναι το πιο σημαντικό βυζαντινό μνημείο της Σαντορίνης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν το τέμπλο της, το οποίο αποτελεί σπάνιο δείγμα σμίλευσης μαρμάρου, το επιβλητικό καμπαναριό και η εξωτερική σκάλα. Η πιο σημαντική εικόνα που βρίσκεται στο ναό είναι η Παναγιά Γλυκοφιλούσα, η οποία συμμετείχε στις λιτανείες στα τείχη της Κωνσταντινούπολης και δόθηκε στο Ναό της Επισκοπής τον 11ο αιώνα.

Πάρος: Εκατονταπυλιανή
O ναός της Παναγίας Εκατονταπυλιανής με τις 100 πύλες είναι από τα σπουδαιότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία της Ελλάδας.

Ιδρύθηκε στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., όταν, σύμφωνα με την παράδοση, το καράβι που μετέφερε την Αγία Ελένη στους Αγίους Τόπους έπεσε σε θαλασσοταραχή και σταμάτησε στην Πάρο. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ίδρυσε την Εκατονταπυλιανή, μετά το θάνατο της μητέρας του, ως εκπλήρωση του ιερού της χρέους. Οι κάτοικοι του νησιού συνδέουν τη μεγαλοπρέπεια της Εκατονταπυλιανής με εκείνη της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Την ονομάζουν δε και Καταπολιανή, καθώς είναι χτισμένη «κατά την Πόλη».

Σαμοθράκη: Κρημνιώτισσα
Γαντζωμένο στα βράχια, σαν αετοφωλιά, στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου σε μεγάλο υψόμετρο βρίσκεται το ξωκκλήσι της Παναγιάς Κρημνιώτισσας. Το όνομά της προήλθε από την τοποθεσία όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας.

Οι ντόπιοι διηγούνται ότι, την εποχή της Εικονομαχίας, Σαμοθρακίτες βοσκοί βρήκαν την εικόνα κοντά στην παραλία και τη μετέφεραν σε μια σπηλιά. Εκείνη εξαφανίστηκε και εμφανίστηκε ξανά στο βράχο, όπου τελικά χτίστηκε το ξωκλήσι με τα πενήντα, σκαμμένα πάνω στο βράχο, σκαλοπάτια.

Αστυπάλαια: Πορταΐτισσα
Το μεγαλύτερο πανηγύρι της Αστυπάλαιας γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο στην Παναγιά την Πορταΐτισσα χτίστηκε, πριν από 240 χρόνια, από τον Όσιο Άνθιμο. 

Όπως λέγεται, εκείνος στο Άγιο Όρος έβαλε την εικόνα της Πορταΐτισσας των Ιβήρων επάνω σε ανολοκλήρωτη εικόνα και ύστερα από ολονύχτια προσευχή είδε το πρόσωπο της Παναγίας να αποτυπώνεται στο ξύλο. Όταν επέστρεψε στην Αστυπάλαια, συκοφαντήθηκε από τους ντόπιους και του ζητήθηκε να αποχωρήσει μαζί με την εικόνα. Προσπάθησε να τη βγάλει απ’ τη θέση της τρεις φορές, αλλά εκείνη αρνήθηκε να εγκαταλείψει το νησί. Ο εορτασμός της τον Δεκαπενταύγουστο συνοδεύεται από το ξακουστό κυνήγι του κόκορα πάνω στο γράσο.

Ο Επιτάφιος της Παναγίας στα νησιά
Σε ορισμένα νησιά της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στην Κασσιόπη της Κέρκυρας ή την Πάτμο και την Ικαρία, οι πιστοί ακολουθούν τα πρότυπα της νεκρώσιμης πομπής που συναντάμε και τη Μεγάλη Παρασκευή. Για παράδειγμα, μαθαίνουμε ότι στην Κασσιόπη της Κέρκυρας στολίζουν τον επιτάφιο της Παναγίας και ακολουθούν τη λιτανεία με αναμμένα κεριά. Στην Ικαρία μάλιστα, και πιο συγκεκριμένα στον Καμαρόκαμπο στο ξωκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, υπάρχει ένας μικρός σε μέγεθος επιτάφιος και κάθε χρόνο την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου ο ψάλτης τον παίρνει στους ώμους του, για να τον μεταφέρει στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Εκεί ξεκινούν να χτυπούν οι καμπάνες και γυναίκες κάθε ηλικίας τον στολίζουν με λεβάντες και γαρύφαλλα ψάλλοντας προσευχές, μέχρι τα ξημερώματα.

Μόλις χαράξει, οι καμπάνες χτυπούν καλώντας τους πιστούς να προσέλθουν με αναμμένα κεριά, όπου ξεκινά μια μεγάλη πομπή με προορισμό και πάλι τον Καμαρόκαμπο.

Η Μεγαλόχαρη της Τήνου
Τις μέρες που πλησιάζουν μέχρι τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου, ολόκληρη η Τήνος μετατρέπεται σε ένα απέραντο πανηγύρι. Χιλιάδες πιστοί καταφθάνουν στο νησί και πολλοί από αυτούς –εκείνοι που έχουν κάνει τα πιο μεγάλα τάματα- διανύουν ολόκληρη την απόσταση από το λιμάνι μέχρι την

είσοδο της εκκλησίας γονατιστοί, περνώντας κάτω από τον επιτάφιο με την εικόνα της Μεγαλόχαρης.

Από το 1823 που βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα, ύστερα από φανερώσεις στην αγία Μοναχή Πελαγία, στην εκκλησία που χτίστηκε στο ίδιο σημείο εορτάζεται, κάθε χρόνο, με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Κοίμηση της Θεοτόκου, με αποκορύφωμα τη λιτάνευση της εικόνας στην πόλη.

Καροτσάκια μικροπωλητών κατακλύζουν τους γύρω δρόμους και τα αναμμένα κεριά σχηματίζουν μια ατελείωτη πομπή που περιφέρεται στα στενάκια με τελικό προορισμό το ξυλόγλυπτο και κατάμεστο από χρυσά και ασημένια τάματα, τέμπλο της εκκλησίας.

Στην Τήνο, τον Δεκαπενταύγουστο, τιμώνται και τα θύματα του υποβρύχιου Έλλη που τορπιλίστηκε ανήμερα της Κοιμήσεως, μέσα στο λιμάνι από ιταλικές δυνάμεις.

Δεκαπενταύγουστος στην Αγιάσο της Λέσβου
Στην Αγιάσο της Λέσβου, που είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του νησιού, έχει βρεθεί η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας με την ονομασία «Αγία Σιών» την οποία, σύμφωνα με μια παλιά παράδοση, κουβάλησε μαζί του από την Ιερουσαλήμ ο ιερέας Αγάθων ο Εφέσιος, τον 9ομ.Χ. αιώνα.

Το πανηγύρι της Παναγίας, εδώ, ξεκινά από τις αρχές του Αυγούστου όπου οι πιστοί νηστεύουν από λάδι και κρέας και προσέρχονται για να προσευχηθούν, αλλά και να αγοράσουν λαχανικά, όπως επίσης και σιδερένια ή ξυλόγλυπτα εργαλεία από τα φημισμένα τοπικά εργαστήρια. Με λίγα λόγια, ξεκινά μια θρησκευτική εμποροπανήγυρις που κορυφώνεται την παραμονή και ανήμερα της Παναγίας. Παράλληλα με το προσκύνημα, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να περιδιαβούν τα καλντερίμια της Αγιάσου και να χαζέψουν τους πάγκους των πλανόδιων πωλητών, με τη συνοδεία μουσικών συγκροτημάτων που, τα παλαιότερα χρόνια, κατέκλυζαν ολόκληρη τη γύρω περιοχή και τα γειτονικά χωριά.

Το «Πάσχα του Καλοκαιριού» στα Γρεβενά
Στη Μακεδονία, και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή των Γρεβενών, τόσο λαμπρές είναι οι γιορτές του Δεκαπενταύγουστου που οι κάτοικοι, κυρίως των ορεινών χωριών, την αποκαλούν «Πάσχα του Καλοκαιριού». 

Ξενιτεμένοι από κάθε γωνιά της γης μαζεύονται και ξεκινούν ένα ατελείωτο γλέντι που κάνει τους αγαπημένους συγγενείς να ξανασμίξουν, αλλά και τους νέους να διαλέξουν κοπέλες από τον τόπο τους… Χωριά που το χειμώνα κατοικούνται από 100 το πολύ 200 κατοίκους, την εποχή του Δεκαπενταύγουστου φτάνουν να φιλοξενούν έως και δυο και τρεις χιλιάδες πιστούς.

Το επίκεντρο της γιορτής, φυσικά, είναι συγκεντρωμένο στο ψηλότερο χωριό της Ελλάδας, την πολυτραγουδισμένη Σαμαρίνα, αφού χιλιάδες προσκυνητές καταφθάνουν στη Μεγάλη Παναγιά, για να πανηγυρίσουν σε ένα γλέντι που κρατάει τρεις ολόκληρες ημέρες.

Το ίδιο σκηνικό επικρατεί και στη γειτονική Αβδέλλα, όπου για πέντε ημέρες η πλατεία του χωριού παίρνει χρώμα γιορτινό και σφύζει από ζωή.

Τεγέα και Σαρακίνι Αρκαδίας

Στην Επισκοπή της Τεγέας, ο Δεκαπενταύγουστος έχει το δικό του χρώμα, αφού από τις 13 έως τις 20 Αυγούστου, η περιοχή γύρω από την Τρίπολη γίνεται το πολιτιστικό κέντρο της Πελοποννήσου. Στην Τεγέα, εκτός από έντονη εμπορική κίνηση, τα πανηγύρια πλαισιώνονται από διαγωνισμούς τοπικών χορών, αναβίωση αρχαίων αγώνων, φεστιβάλ τραγουδιού και θεατρικά δρώμενα. Το βράδυ της παραμονής γίνεται η λιτανεία της θαυματουργής εικόνας και η πομπή καταλήγει στο πανέμορφο πάρκο της Επισκοπής.


Αντίστοιχα, στο Σαρακίνι της Αρκαδίας, το απόγευμα της παραμονής οι νεότεροι συμμετέχουν σε αγώνες ποδοσφαίρου και μπάσκετ, ενώ στην πλατεία του χωριού στήνονται ψησταριές με αρνιά, γουρουνοπούλες και κοντοσούβλι, που συνοδεύονται από άφθονο εκλεκτό κρασί. Το επόμενο πρωί, μετά τη λειτουργία, ο τοπικός σύλλογος βγάζει σε πλειστηριασμό την παραδοσιακή Κουλούρα της Παναγίας, μαζί με ένα αρνί ή άλλα παραδοσιακά προϊόντα που έχουν χαρίσει οι πιστοί για τάμα. Και όταν ο ήλιος πέσει, το γλέντι ολοκληρώνεται με τη «βραδιά του Μετανάστη» που είναι αφιερωμένη στους ξενιτεμένους συγχωριανούς.

Δεκαπενταύγουστος στη Ματαράγκα

Λίγο έξω από τη Ματαράγκα (18χλμ. έξω από το Αγρίνιο), στους πρόποδες του Αρακύνθου, υπάρχει ένα ξωκλήσι, η Κοίμηση της Θεοτόκου. Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μετά τον εσπερινό, μαζεύονται οι χωριανοί για γλέντι στο χώρο κοντά στο εκκλησάκι. Το ξωκλήσι παραμένει ανοιχτό όλο το βράδυ για όσους επιθυμούν να προσκυνήσουν πριν από το γλέντι τους. Την επομένη, ανήμερα δηλαδή της Παναγίας, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ματαράγκας διοργανώνει μεγάλο γλέντι. Κάθε χρόνο παίρνουν μέρος σ’ αυτό το γλέντι δύο με τρία τμήματα του πολιτιστικού συλλόγου και παρουσιάζουν παραδοσιακούς χορούς.

Το «Μικρό Πάσχα» στην Ίμβρο
Για το γνωστό έθιμο στα Αγρίδια της Ίμβρου. Ακόμη και σήμερα φαντάζει παράξενο που η Κοίμηση της Θεοτόκου, γιορτάζεται στα Αγρίδια, ενώ υπάρχουν τόσες άλλες Παναγίες όπως αυτή της Μητρόπολης, στο Γλυκή και το Σχοινούδι. Το έθιμο που παρουσιάζει στοιχεία από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και συγκεκριμένα τα Καβήρεια Μυστήρια, στα οποία υπήρχαν και θυσίες ζώων, «απαιτεί» και την αναβίωσή της θυσίας. Η μόνη διαφορά είναι πως στον Χριστιανισμό δεν γίνεται αιματηρή θυσία, αλλά αναίμακτη.


Το πανηγύρι αρχίζει από τις 14 Αυγούστου, γύρω στο μεσημέρι και γίνεται με προσφορά ζώων. Οι κάτοικοι μαζεύουν τα βόδια και ένας ιερέας τα ευλογεί και διαβάζει υπέρ υγείας τα ονόματα των Χριστιανών που τα προσφέρουν για την Παναγία. Όταν τα ζώα σφαχτούν, το κρέας του μεταφέρεται δίπλα στην εκκλησία, στον ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου, όπου και τεμαχίζεται. Έπειτα, μπαίνει σε καζάνια και βράζεται μέχρι το πρωί, οπότε και αφαιρείται από το ζωμό. Στο ζωμό προστίθεται σπασμένο σιτάρι και το αποτέλεσμα είναι το πεντανόστιμο φαγητό, η λεγόμενη «κουρκούτα». Ο κόσμος συρρέει και μετά την πανηγυρική λειτουργία της 15ης Αυγούστου, οπού όλα τα εκλεκτά εδέσματα του χωριού που φτιάχτηκαν για το πανηγύρι, διαβάζονται και ευλογούνται συνήθως από τον Μητροπολίτη. Κατόπιν, μοιράζονται σε όλο τον κόσμο κυρίως στους ξένους, αφού αυτοί είναι που δεν έχουν κάποιο σπίτι να φάνε και συνεπώς προηγούνται.

Η «ντουντούλια» στις Σέρρες
Είναι ένα πολύ παλιό έθιμο που οι ρίζες του φθάνουν στην αρχαιότητα και μας παραπέμπουν σε τελετουργικά επίκλησης προς τον Όμβριο Δία, για να στείλει στους θνητούς ανθρώπους την πολυπόθητη και ζωογόνο βροχή. Στην Πεντάπολη το θυμόμαστε να γίνεται μέχρι και την δεκαετία του ’60. Από την άνοιξη έως το φθινόπωρο και κυρίως τους θερινούς μήνες σε περιόδους έντονης ξηρασίας οι γεωργοί βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Βλέποντας το βιός τους να κινδυνεύει να χαθεί από την έλλειψη νερού και μη έχοντας καμία διέξοδο κατέφευγαν στιςθεϊκές δυνάμεις.

Όλα ξεκινούσαν από μια ομάδα ή μια παρέα χωριανών που αποφάσιζαν να κάνουν την «Ντουντούλα» για να εξευμενίσουν τον Θεό να βρέξει. Έβρισκαν έναν άνδρα, συνήθως ήταν εργένης και τον έντυναν ολόσωμα με μεγάλα μακριά χόρτα και θάμνους. Τα χόρτα αυτά φύονται ακόμα και σήμερα μέσα στο νερό σε παρόχθιες περιοχές λιμνών, χειμάρρων και ρυακιών γύρω από το χωριό και είναι τα γνωστά στην περιοχή υδροχαρή φυτά «Βούζια» με την περίεργη μυρωδιά τους, το «Ψαθόχορτο» κ.ά.

Πολλές φορές έπρεπε να κοπούν και να είναι έτοιμα από την προηγούμενη ημέρα. Έτσι, για να μη μαραθούν τα διατηρούσαν σε σκιερό μέρος μέσα σε βαρέλια ή καζάνια με νερό, βρέχοντας τα φύλλα τους κατά διαστήματα. Επρόκειτο δηλαδή για έναν κινούμενο θάμνο. Αφού όλα ήταν έτοιμα ξεκινούσαν την τελετή με πομπή. Μπροστά πήγαινε η «Ντουντούλα» και ακολουθούσαν όλη η παρέα και πολλοί χωριανοί.Περιφέρονταν στα κεντρικότερα μέρη του χωριού. Αρκετές φορές την εκδήλωση συνόδευαν νταούλια με ζουρνάδες ή γκάιντα. Καθώς προχωρούσε η «Ντουντούλα» συνεχώς λικνίζονταν – χόρευε – πηδούσε και έβγαζε κραυγές φωνάζοντας «βάι – βάι ντουντούλα, πουλλή βρουχή – πουλλή βρουχή». Τα ίδια ανταπαντούσαν και ο κόσμος δίνοντας ευχές για να βρέξει: « άϊντε ντουντούλα καλή βρουχή – πουλλή βρουχή κι τα πιδούδια φώναζαν – βρέξει-βρέξει πάππου να γίνουν τα σταφύλια». Καθώς διέρχονταν έξω από τα σπίτια, κάτω από τα μπαλκόνια, τα μαγαζιά, τους καφενέδες, τις πλατείες, όλος ο κόσμος με διάφορα σκεύη που διέθετε εκείνη την στιγμή τον κατέβρεχαν. Γκιούμια, τενεκέδες, μαστραπάδες, στάμνες, μπούκλους, μπακράτσια, κουβάδες, κανάτες, κύπελλα κ. ά, άδειαζαν το νερό επάνω του, για το καλό, για να βρέξει. Όπως γίνετε αντιληπτό ο άνθρωπος αυτός ήταν καταβρεγμένος από την κορυφή ως τα νύχια. Συνήθως, πριν ή μετά την ευτράπελη αυτή εκδήλωση οι κάτοικοι του χωριού ως πιστοί χριστιανοί και πάντα κοντά στην εκκλησία και στον προστάτη τους Άγιο Αθανάσιο επικαλούνταν την βοήθειά του κάνοντας λιτανεία και περιφορά τις ιερής εικόνας του. Το παράδοξο όλων αυτών των τελετών ήταν ότι συνήθως μετά από μερικές ημέρες έβρεχε.

Οι καβαλάρηδες της Σιάτιστας
Ένα από τα γραφικότερα έθιμα που παραμένει αναλλοίωτο απ’ τη φθορά του χρόνου και αποτελεί ένα πολύτιμο στοιχείο της πολιτιστικής ταυτότητας της Σιάτιστας είναι το έθιμο των καβαλάρηδων. Η Σιάτιστα πανηγυρίζει την γιορτή της Παναγίας στο Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται στο χωριό Μικρόκαστρο 12 χιλ. Δυτικά της Σιάτιστας. Στο Μοναστήρι αυτό του
Μικροκάστρου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα τής Παναγίας της Ελεούσας που… πλέει μέσα στο ασήμι. Στο πανηγύρι αυτό έρχονται προσκυνητές απ’ όλη τη Δυτική Μακεδονία. Με σεβασμό στην παράδοση, λεβεντιά και μεγαλοπρέπεια η γιορτή της Παναγίας στη Σιάτιστα .γιορτάζεται με ξεχωριστό τρόπο

Από τις πρώτες, όμως, ημέρες του Αυγούστου οι προετοιμασίες εντείνονται. Οι καβαλάρηδες περιποιούνται τα ζώα τους, τα κρατούν ξεκούραστα, καθαρά και καλοταϊσμένα για την επίσημη μέρα. Μέρες πριν απ’ το πανηγύρι αρχίζει μια κεφάτη και χαρούμενη προετοιμασία, η οποία μεταδίδεται σε όλους τους οικείους και συγγενείς που έχουν καβαλάρη. Θα πεταλωθούν τα ζώα, θα καθαριστούν και θα γυαλιστούν τα μπρούντζινα στολίδια και τα σπιρούνια. Θα περαστεί ειδικό λάδι και κερί σε όλα τα δερμάτινα εξαρτήματα του αλόγου όπως η σέλα, ίγκλα, κουσκούνι, γκέμια, λουριά που στηρίζονται τα ζιγκιά κ.α., για να είναι καθαρά και μαλακά. Θα γυαλιστούν οι χάνδρες και τα ρουμπίνια απ’ τα γιορντάνια (περιλαίμια), τα χαμαϊλιά καθώς και τα μπρούντζινα στρόγγυλα κουδουνάκια που φοριούνται στο λαιμό του αλόγου. Την παραμονή, η αρραβωνιασμένη στέλνει στον αρραβωνιαστικό της άσπρο μαξιλάρι κεντημένο με δαντέλα που μπαίνει πάνω απ’ τη φλοκάτη, κουλούρα ζυμωτή στολισμένη με ξεφλουδισμένα αμύγδαλα σε διάφορα σχέδια, κεφτέδες, τυρί, κοτόπουλο ψητό και γεμιστό και παλιό σιατιστινό κρασί. Οι πιο τολμηροί και μερακλήδες πηγαίνουν στο ποτάμι του Αλιάκμονα, στη θέση Πασσά Γεφύρι όπου υπάρχει μέρος πλωτό με βαθιά νερά, βάζουν τα άλογα να κολυμπούν, τα πλένουν και όπως είναι μουσκ μένα, πλέκουν την ουρά και τη χαίτη πλεξούδες ώστε με το ξετύλιγμα να φουντώσει και να γίνει σγουρή.

Παράλληλα με τις προετοιμασίες οργανώνονται και οι παρέες. Κάθε παρέα προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει δικό της χαρακτήρα, για να ξεχωρίζουν φίλοι και αχώριστοι να είναι. Αν ανήκουν σε διαφορετικές παρέες, εκείνη την ημέρα χωρίζουν και κάθε ένας πηγαίνει με την παρέα του. Κάθε παρέα έχει τον αρχηγό της, ο οποίος θα φροντίσει για το καπάρωμα της μουσικής, την φιλοξενία της, γιατί συνήθως οι μουσικοί είναι ξένοι, δεν επαρκούν οι ντόπιες κομπανίες. Η οργάνωση της παρέας καθώς και η συγκέντρωση γίνεται στο σπίτι του αρχηγού, από όπου  ξεκινούν για το πανηγύρι.

Ξημερώματα της Παναγίας
Το εγερτήριο γίνεται απ’ το χλιμίντρισμα των αλόγων: Χαράματα αρχίζει το στόλισμα. Σελώνουν το άλογο, ξετυλίγουν την ουρά και τη χαίτη που ως τώρα είχαν πλεξούδα για να δείχνει σγουρή και φουντωτή, και τη στολίζουν με χρωματιστές κορδέλες. Σκεπάζουν τη σέλα με κόκκινη άλικη φλοκάτη, ρίχνουν πάνω ένα άσπρο μαξιλάρι κεντημένο και το στερεώνουν στη μέση του αλόγου με δερμάτινη ίγκλα. Βάζουν μετά όλα τα απαραίτητα στολίδια, γιορντάνια, χαμαϊλιά, κουδουνάκια, καπίστρι ρουμπινένιο με oυρά ασβού στο μέτωπο του αλόγου και τα κεντημένα χαλινάρια. Απαραίτητο, δε, συμπλήρωμα του στολισμού είναι τα λουλούδια της εποχής, ζουκούμια και λιοβότανα. Αφού ντυθούν και οι ίδιοι με τις όμορφες φορεσιές στη μέση, το ζωνάρι και στο λαιμό μεταξωτό μαντήλι πού πέφτει τριγωνικά πίσω στην πλάτη, πλεκτό γκορμπάτσι (μαστίγιο) επιδέξια πλεγμένο και την τσότρα με το κρασί κρεμασμένη στον ώμο, ανεβαίνουν στα άλογα. Μπροστά τα όργανα και πίσω οι καβαλάρηδες.

Οι παρέες βγαίνουν από τα σοκάκια και κατευθύνονται στον κεντρικό δρόμο. Στη συνέχεια, ακολουθώντας το μονοπάτι που έχουν χαράξει οι παππούδες πάνω απ’ τα βουνά, Καστράκι και Χαϊρι περνώντας μέσα απ’ το Μικρόκαστρο φτάνουν στο Μοναστήρι, ξεπεζεύουν και αφού αποδώσουν τον υπέρτατο φόρο τιμής και προσήλωσης στην Μεγαλόχαρη, ξαναπαίρνουν το δρόμο της επιστροφής για τη Σιάτιστα. Στο μικρό εκκλησάκι του Προφήτου Ηλία Μικροκάστρου οι καβαλάρηδες σταματούν για λίγο να ξεκουραστούν, κάτω από τις αιωνόβιες σκιερές βαλανιδιές. Εκεί ταϊζουν και περιποιούνται τα ζώα τους και στρώνουν στο τραπέζι τους το μενού της ημέρας που είναι τούρτες (ψωμιά) στολισμένες με ξεφλουδισμένα αμύγδαλα, κεφτέδες, τυρί, κοτόπουλα γεμιστά και παλιό σιατιστινό κρασί που φυλάγεται στις στολισμένες τσότρες (μπούκλες).

Όλα αυτά οι καβαλάρηδες τα έχουν στα δισάκια τους που είναι κρεμασμένα στο πίσω μέρος της σέλας και σκεπασμένα με τις κόκκινες φλοκάτες για να μην φαίνονται. Και ενώ απολαμβάνουν το γεύμα τους, η μουσική κάθε παρέας παίζει επιτραπέζιους παραδοσιακούς ήχους. Κατά το μεσημέρι ετοιμάζονται να πάρουν το δρόμο της επιστροφής για την θριαμβευτική τους είσοδο στη Σιάτιστα. Ακολουθούν πάλι το μονοπάτι που είναι χαραγμένο στην πλαγιά του βουνού Χαϊρι. Η μία ομάδα ακολουθεί την άλλη. Τα άλογα ένα-ένα αραδιάζονται στην πλαγιά του βουνού, περπατούν καμαρωτά κι ανάμεσά τους και κανένα γαϊδουράκι που συνήθως έχουν μικρά παιδιά που ακολουθούν τις παρέες. Οι Αρχές του τόπου και πολύς κόσμος περιμένουν και υποδέχονται τους καβαλάρηδες στην είσοδο της πόλεως στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Οι πιο ανυπόμονοι, όμως, κάτοικοι βγαίνουν και υποδέχονται τους πανηγυριώτες στη θέση «Ντουλάπι Εικονοστάσι» για να απολαύσουν και το καταπληκτικό θέαμα, όταν τ’ άλογα είναι αραδιασμένα ένα ένα στην πλαγιά του βουνού.

Αφού συγκεντρωθούν όλες οι ομάδες των καβαλάρηδων, σχηματίζεται πομπή. Μπροστά τα όργανα από κάθε παρέα. Κατά τη διάρκεια της πομπής γίνεται επίδειξη δεξιοτεχνίας των καβαλάρηδων, ανταλλάσσονται οι τσότρες στον αέρα και φθάνουν στην πλατεία της Χώρας όπου οι κάτοικοι και επισκέπτες τους υποδέχονται πανηγυρικά. Ακολουθούν παραδοσιακοί χοροί από τους καβαλάρηδες καθώς και απ’ όλους τους παρευρισκόμενους ντόπιους και ξένους. Tο γλέντι συνεχίζεται στην πλατεία της Χώρας περίπου δυο ώρες και ύστερα οι παρέες ξεκινούν για τη Γεράνεια, όπου τους περιμένουν και τους υποδέχονται στην πλατεία, όπου συνεχίζεται ο χορός απ’ τους καβαλάρηδες με αμείωτο κέφι και ζωντάνια.

Ύστερα από μικρή ανάπαυλα παίρνουν πάλι τα άλογα και τα όργανα και επισκέπτονται τα σπίτια από εορτάζοντες. Μπαίνουν απ’ την αυλόπορτα, παίρνουν το κέρασμα καβάλα, εύχονται χρόνια πολλά, ξεπεζεύουν και ρίχνονται στο χορό μαζί με τους εορτάζοντες και το γλέντι τραβάει μέχρι τα χαράματα, ένα ξεφάντωμα που στα αλήθεια δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν το μεγαλείο της γιορτής αυτής. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στα δύσκολα εκείνα χρόνια που περνούσε το έθνος μας στην Τουρκοκρατία. Και όταν οι Τούρκοι ύστερα από αιώνες αποφάσισαν να δώσουν στους Έλληνες να γιορτάσουν ελεύθερα δημόσια και επίσημα τις θρησκευτικές τους γιορτές, συγκεντρώνονταν στην Παναγία για να αποδώσουν τον υπέρτατο φόρο τιμής και προσήλωσης στην Υπέρμαχο Στρατηγό, η οποία με τη θαυματουργική της δύναμη έδινε α’ αυτούς το δικαίωμα να ζουν και να χαίρονται έστω και για μια μέρα σαν ελεύθεροι άνθρωποι. Γι’ αυτό και αυτό το ξεφάντωμα, η χαρά, ο ενθουσιασμός και τα πολυποίκιλα στολίδια και εξαρτήματα για τον στολισμό των  αλόγων. Και καλυμμένη πίσω απ’ τους ήχους των τούρκικων ζουρνάδων και νταουλιών ανορθώνονταν η ελληνική λεβεντιά και αποφασιστικότητα μπροστά στα μάτια των Τούρκων. Τα πρώτα χρόνια οι καβαλάρηδες έφερναν Τούρκους μουσικούς απ’ τη Νεάπολη με τους ζουρνάδες και νταούλια, έμπαιναν μπροστά οι ζουρνάδες και πίσω οι καβαλάρηδες.

http://www.kulturosupa.gr/   15/8/2017

 

 

 

 

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Κύπρος: 17 χρόνια από τη δολοφονία των Ισαάκ και Σολωμού

11.08.2013 Ήταν 11 Αυγούστου του 1996, όταν οι «Γκρίζοι Λύκοι» μαζί με Τούρκους στρατιώτες και λεγόμενους «αστυνομικούς» του ψευδοκράτους διέλυαν τις αυταπάτες, όσων νόμιζαν ότι η τουρκική κατοχή στη Κύπρο, μπορούσε να έχει και άλλο πρόσωπο, πέραν αυτού της βαρβαρότητας.
Ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ,  άφησε τη τελευταία του πνοή μια δρασκελιά από την πόλη που στα σοκάκια της λαχταρούσε να περπατήσει ελεύθερος. Την Αμμόχωστο. Ξεψύχησε πεσμένος στο χώμα που αγάπησε, από τα χέρια αυτών που δεν ανεχόταν να συνεχίσουν να το πατούν.
Καδρόνια, πέτρες γκλομπς και σιδερολοστοί τον συνέθλιψαν αλλά δεν τον νίκησαν. Η ηθική ανωτερότητα της ελληνικής ψυχής του έγινε σύμβολο, αντίστασης και αγώνα και έδειξε τον δρόμο της αθανασίας στον Σολωμού που τρεις μέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου, πήρε την ίδια ανηφοριά με ένα τσιγάρο στο στόμα.
Σήμερα, λίγα μέτρα μακριά από την Αμμόχωστο, στο Παραλίμνι της Κύπρου τελούνται τα μνημόσυνα τους.
Απών ο πατέρας του Τάσου, η καρδιά του οποίου δεν άντεξε. Πέρυσι έφυγε για το ταξίδι συνάντησης με τον γιο του. Παρούσα η Αναστασία. Η κόρη του Τάσου Ισαάκ που δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα της. Είδε το φως της ζωής λίγους μήνες μετά τη θυσία του ανθρώπου που την έφερε στο κόσμο. Δεν ένιωσε το πατρικό χάδι, αλλά βίωσε την αγάπη ενός ολόκληρου έθνους και του ελληνικού κράτους που ανέλαβε την ανατροφή της.
Σε δύο ρόδες
Η πορεία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού προς τη θυσία άρχισε με την μεγάλη αντικατοχική εκδήλωση των μοτοσικλετιστών που ξεκίνησαν από το Βερολίνο με στόχο να καταλήξουν στη κατεχόμενη Κερύνεια τον Αύγουστο του 1996.
Σήμερα οι μοτοσικλετιστές τιμούν τον θάνατο των δύο ηρωο-μαρτύρων με την διαδρομή που ξεκίνησε από τη Πάφο και θα καταλήξει σε λίγη ώρα στο νεκροταφείο Παραλιμνίου όπου θα γίνει το τρισάγιο στη μνήμη των Ισαάκ και Σολωμού. Θα ολοκληρωθεί στο οδόφραγμα της Δερύνειας, στο σημείο που σκοτώθηκαν ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού το 1996.
Δεν θα υποκύψουμε
Αυτή την ώρα γίνεται το μνημόσυνο στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Παραλιμνίου. Τη κυπριακή κυβέρνηση εκπροσωπεί ο υπουργός άμυνας Φώτης Φωτίου, ο οποίος στην επιμνημόσυνη ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι η Πολιτεία αποτίνει
φόρο τιμής στους ήρωες του Παραλιμνίου, που προασπίστηκαν την ελευθερία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου. «Στους ιερομάρτυρες, που δεν συμβιβάστηκαν με τα τετελεσμένα της εισβολής και διατράνωσαν με έργα, την πίστη τους για απαλλαγή από τα κατοχικά στρατεύματα και επιστροφή στις πατρογονικές εστίες. Στα θύματα του βάρβαρου Αττίλα που όρθωσαν το ανάστημά τους, μπροστά στον πάνοπλο και αλαζονικό κατακτητή, που θεωρεί ότι η γης, ‘μετριέται με το στρέμμα και όχι με της καρδιάς το πύρωμα και το αίμα’».
Όπως ανέφερε ο κ. Φωτίου «διαφαίνεται πλέον ξεκάθαρα, ότι αυτό που ενδιαφέρει την Τουρκία, δεν είναι το γνώριμο ψευδές σύνθημα της δήθεν προστασίας των τουρκοκυπρίων, αλλά η ενεργειακή της εξασφάλιση που θα της επιτρέψει να υλοποιήσει τους ηγεμονικούς στρατηγικούς της στόχους στην περιοχή».
«Μπροστά στην προκλητικότητα της Τουρκίας», τόνισε ο κύπριος υπουργός άμυνας «απαντούμε ότι, καμία απειλή, καμία κίνηση εντυπωσιασμού και εσωτερικής κατανάλωσης, δε θα αποδειχτεί τόσο ισχυρή, ώστε να κάμψει τις αντιστάσεις μας. Δεν θα απεμπολήσουμε οποιαδήποτε δικαιώματα του λαού μας που κερδήθηκαν και επισφραγίστηκαν με το αίμα των ηρώων μας, σε διαχρονικά θυσιαστήρια».
Εμπαιγμός
Για τις δολοφονίες των Ισαάκ και Σολωμού η Κυπριακή Γενική Εισαγγελία εξέδωσε 11 διεθνή εντάλματα σύλληψης. Οι δολοφόνοι αν και είναι καταζητούμενοι από την Interpol κυκλοφορούν ελεύθεροι καθώς η Τουρκία και κάποια κράτη δορυφόροι της, αρνούνται να εκτελέσουν τα εντάλματα. Ένας από τους δολοφόνους του Ισαάκ, ο Ερχάν Αρικλί συνελήφθη το 2012 στο Κιργιστάν και αντί να παραδοθεί στη Κυπριακή Δημοκρατία, μετά από παρέμβαση της Τουρκίας αφέθηκε ελεύθερος.

Αναρτήθηκε από στις  11/8/2017 1:00 π.μ.

 

 

 

 

 

 

 

Η μνημονιακή Ελλάδα στον δρόμο με τα «φαντάσματα» των Αθηνών.

«Ζητάω λεφτά για να φάω. Δεν έχω καμία βοήθεια από κανέναν. Η οικογένειά μου με εγκατέλειψε»

❱❱ Γροθιά στο στομάχι οι εκκλήσεις των ζητιάνων που κατακλύζουν τα πεζοδρόμια
❱❱ Οι «αόρατοι» συνάνθρωποί μας, που από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκαν στα παγκάκια Από τον Μίλτο Σακελλάρη...
Μια απλή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας αρκεί για να συναντήσει κανείς τους «ξεχασμένους» της ζωής, ανθρώπους που φαίνεται να μην υπολογίζει κανείς, που μοιάζουν αόρατοι, καθώς επαιτούν ολόγυρά μας αναζητώντας ένα κομμάτι ψωμί, λίγα χρήματα ή κάτι για να γεμίσουν το στομάχι τους.

Οπου και αν κοιτάξει κάποιος στο κέντρο της Αθήνας, θα τους δει. Επαίτες υπάρχουν σχεδόν παντού: Πανεπιστημίου, Ακαδημίας, Σταδίου, Ερμού, Αθηνάς, Ευριπίδου και Σόλωνος είναι μερικοί από τους δρόμους όπου στήνονται, συνήθως κρατώντας ένα χαρτόνι που γράφει «Πεινάω».
Οι περισσότεροι αδιαφορούν για την παρουσία τους και ακόμη περισσότερο για τις ιστορίες που κρύβονται πίσω τους. Στην έξοδο της στάσης Πανεπιστήμιο του μετρό, ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πόλης, ένας τοξικομανής κάθεται σε χαρτόκουτο.
Τα πόδια του είναι γεμάτα από τρύπες που έχουν γίνει πληγές από τις φλεγμονές και τις μολύνσεις λόγω της χρόνιας χρήσης.
Μερικά ψιλά
«Πεινάω. Σας παρακαλώ, δώστε μου λίγα χρήματα για να μπορέσω να πάρω κάτι να φάω. Δεν έχω άλλο τρόπο να επιβιώσω» εκλιπαρεί τους περαστικούς.
Κάποιοι που περπατούν δίπλα στο σημείο όπου κάθεται αφήνουν μερικά ψιλά. Ομως οι περισσότεροι συνεχίζουν τον δρόμο τους παγερά αδιάφοροι, χωρίς καν να τον κοιτούν.
«Είμαι εδώ κάθε μέρα. Το βράδυ κοιμάμαι στα παγκάκια της Κλαυθμώνος. Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια είμαι στον δρόμο και ζητάω λεφτά για να φάω. Δεν έχω καμία βοήθεια από κανέναν. Η οικογένειά μου με εγκατάλειψε και τώρα είμαι αβοήθητος... Πώς να αλλάξεις μια κατάσταση που δεν αλλάζει με τίποτα; Εδώ θα είμαι για πάντα» λέει στην «Espresso», σε μια εξομολόγηση που τσακίζει κόκαλα!
Επειτα από λίγα λεπτά που βρισκόμαστε δίπλα του, τον πλησιάζει μια γυναίκα -επαίτης και αυτή- που, όπως φαίνεται, είναι η σύντροφός του. Κάθεται δίπλα του και περιμένει υπομονετικά να γεμίσει το ποτηράκι που έχει μπροστά του, μήπως και μπορέσουν να αγοράσουν κάτι να φάνε.
Στον δρόμο προς την Ακαδημίας και λίγο πριν από το ύψος της Νομικής, πλησιάζει μια ανήμπορη γυναίκα. «Δώστε μου κάτι... Σας παρακαλώ, δώστε μου κάτι! Το έχω πραγματικά ανάγκη, δεν σας λέω ψέματα. Δεν είμαι χρήστης ναρκωτικών. Να ζήσω θέλω, να ζήσω...» παρακαλεί κάθε περαστικό που περπατάει μπροστά της.
Απογοήτευση
Οι περισσότεροι την αγνοούν και πάλι. Στο πρόσωπό της μπορείς να διακρίνεις την ταλαιπωρία μιας ολόκληρης ζωής και βαριά συναισθήματα, όπως απογοήτευση και φόβος. Επειτα από λίγα λεπτά την κυριεύει η στενοχώρια και σταματάει να μιλάει. Ελάχιστοι της αφήνουν λίγα κέρματα και αρχίζει να περπατάει για να αγοράσει κάτι φαγώσιμο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα επιστρέψει στο ίδιο σημείο...
Προς τις πολυσύχναστες οδούς Αθηνάς και Ευριπίδου, έξω από ένα κεντρικό μαγαζί και μέσα σε εκατοντάδες μετανάστες, κάθεται πάνω σε μια εφημερίδα άλλος ένας ζητιάνος, ο οποίος δεν έχει ούτε τα απαραίτητα.
Δεν φοράει παπούτσια, τα ρούχα του είναι σκισμένα και κρατάει ένα πλαστικό ποτήρι, το οποίο έχει μέσα δύο 50λεπτα όλα κι όλα. Κανείς από όσους βγαίνουν από το κατάστημα με γεμάτες σακούλες δεν του δίνει σημασία.
Λίγα μέτρα πιο κάτω συναντάμε ακόμη έναν επαίτη να κάθεται αμίλητος, γεμάτος απόγνωση. «Βοηθήστε με, ό,τι θέλετε. Δεν έχω τίποτα...» είναι οι μόνες φράσεις που επαναλαμβάνει διαρκώς σε όποιον περνάει, ελπίζοντας ότι κάποιος θα του δώσει λίγα ψιλά. Ομως αυτό γίνεται εξαιρετικά σπάνια.
«Σας παρακαλώ. Θέλω βοήθεια. Κάντε κάτι και για μένα. Δεν έχω τίποτα, είμαι στον δρόμο. Αν δεν μου δώσετε κάποια χρήματα να πάρω κάτι να φάω, θα πεθάνω. Δεν έχω άλλη επιλογή. Βοηθήστε με σας παρακαλώ» μας λέει με μάτια πλημμυρισμένα από δάκρυα.
Ερευνα: Σε κάθε βήμα συναντάς και έναν επαίτη
Το 2016 η ΕΛ.ΑΣ. κατέγραψε 3.115 περιπτώσεις επαιτείας στους δρόμους της Αθήνας, ενώ εξιχνίασε 2.987 υποθέσεις, εντοπίζοντας κάποιους που είχαν διαπράξει εγκληματικές ενέργειες. Από αυτούς 1.384 ήταν Ελληνες και 1.814 αλλοδαποί. Εντυπωσιακά είναι τα στοιχεία της έρευνας, την οποία υπογράφει ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής την καθηγήτρια Εγκληματολογίας και διευθύντρια του Εργαστηρίου Αστεακής Εγκληματολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Χριστίνα Ζαραφωνίτου.
«Ποιες από τις παρακάτω δραστηριότητες και με ποια συχνότητα συμβαίνουν στην περιοχή σας;» ρώτησαν οι ερευνητές τους κατοίκους του κέντρου της Αθήνας, οι οποίοι κατά μέσο όρο 94,6% απάντησαν ότι συναντούν την επαιτεία.
Ειδικότερα κάτοικοι, για παράδειγμα, της περιοχής του Πολυτεχνείου (ποσοστό 96,6%), της πλατείας Βικτωρίας (90%), της πλατείας Αγίου Παύλου (96,6%) δίνουν συντριπτικά ποσοστά στο φαινόμενο και δηλώνουν το αυταπόδεικτο: Σε κάθε βήμα τους συναντούν και έναν επαίτη.
Η έρευνα Streetwork του Δήμου Αθηναίων είχε αντικείμενο τους αστέγους και τους τοξικομανείς. Από τους πρώτους, το 41,7% των ερωτηθέντων απάντησε ότι εξασφαλίζει τα προς το ζην μέσω της επαιτείας. Στην ίδια έρευνα, οι τοξικομανείς σε ποσοστό 50,9% δήλωσαν ότι καταφεύγουν στην επαιτεία στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν τη δόση τους ή ένα κομμάτι ψωμί.
ΠΗΓΗ  9/8/2017

Η εντυπωσιακή πανσέληνος και η μερική έκλειψη Σελήνης μέσα από τον φωτογραφικό φακό

Δείτε τις εικόνες από τον αττικό ουρανό στο newsbeast.gr

Η εντυπωσιακή πανσέληνος και η μερική έκλειψη Σελήνης μέσα από τον φωτογραφικό φακό

Ένα εντυπωσιακό αλλά και σπάνιο φαινόμενο έχουν την τύχη να παρατηρήσουν σήμερα οι πολίτες καθώς όσοι στρέψουν το βλέμμα τους στον ουρανό θα μπορέσουν να απολαύσουν την αυγουστιάτικη πανσέληνο αλλά και την μερική έκλειψη σελήνης.

Η έκλειψη θα διαρκέσει δύο ώρες και θα φτάσει στο αποκορύφωμά της λίγο πριν τις 21:22 το βράδυ, ενώ εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία, που θα μείνουν ανοιχτά έως αργά τη νύχτα

Η σκιά της Γης αναμένεται να καλύψει περίπου το ένα τέταρτο (25%) της διαμέτρου του φεγγαριού, κάτι που θα γίνει ορατό (σε διαφορετικό βαθμό) από την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία και την Αυστραλία.

σεληνη6 σεληνη5 σεληνη3 σεληνη2 σεληνη σεληνη1 ηλιοβασιλεμα 4 ηλιοβασιλεμα 3ηλιοβασιλεμα 1 ηλιοβασιλεμα 2

Φωτογραφίες: Γιάννης Κέμμος

NEWSBEAST.GR

Φίλιππος Β΄: Ο δημιουργός του μεγάλου μακεδονικού κράτους-Μια μεγάλη μορφή του αρχαίου ελληνικού κόσμου

ImageHandler (1) (Custom)

Η άνοδός του στον θρόνο και η δημιουργία μιας ενιαίας και ισχυρής Μακεδονίας – Η πλήρης επικράτησή του στον ελλαδικό χώρο – Η μάχη της Χαιρώνειας  – Οι προετοιμασίες για εκστρατεία στην Περσία – Η δολοφονία του και τα κίνητρά της – Αποτίμηση της βασιλείας του

Με μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές και πολιτικές προσωπικότητες της κλασικής αρχαιότητας, τον Φίλιππο Β’, βασιλιά της Μακεδονίας (και πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου), θα ασχοληθούμε στο σημερινό μας άρθρο. Χωρίς το δικό του έργο, η εξόρμησή των Ελλήνων στην Ανατολή που υλοποίησε ο γιος και διάδοχος του Φίλιππου Μέγας Αλέξανδρος, δεν θα ήταν εφικτή.

Τα νεανικά χρόνια του Φίλιππου – Η άνοδός του στον θρόνο
Ο Φίλιππος, ανήκε στον βασιλικό οίκο των Αργεαδών, που καταγόταν από το δωρικό γένος των Τημενίδων, που βασίλευε στο Άργος και καταγόταν από τον Ηρακλή.

Γεννήθηκε στην Πέλλα, το 383 π.Χ. (ή το 382 π.Χ.).Πατέρας του ήταν ο βασιλιάς Αμύντας Γ’ και μητέρα του η Ευριδίκη, κόρη του ηγεμόνα της Λύγκου Σίρρα.

Ο Φίλιππος, ήταν ο τριτότοκος γιος του. Καθοριστική για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, ήταν η ομηρία του στη Θήβα (περ. 369 π.Χ. – 365 π.Χ.) . Μυήθηκε στη στρατιωτική τέχνη από τον Πελοπίδα και τον Επαμεινώνδα και απόκτησε σημαντική μόρφωση (μεταξύ άλλων διδάχτηκε και ρητορική). Το 365 π.Χ. επανήλθε στη Μακεδονία και ανέλαβε (κατά τον ιστορικό Καρύστιο Περγαμηνό), την ηγεμονία ενός μικρού τμήματος της. Στον θρόνο τότε βρισκόταν ο αδελφός του Περδίκκας Γ’.

Την άνοιξη του359 π.Χ., ο Περδίκκας , επικεφαλής 4.000 Μακεδόνων, ήρθε αντιμέτωπος στα βορειοδυτικά σύνορα της Μακεδονίας με τους Ιλλυριούς που είχαν επικεφαλής τον Βάρδυλη. Στην εκστρατεία αυτή, ο Περδίκκας έχασε τη ζωή του και έτσι, ο Φίλιππος, ανέλαβε εξ ολοκλήρου τη διακυβέρνηση της Μακεδονίας, ως επίτροπος του Αμύντα Δ’, ανήλικου διαδόχου και ανιψιού  του.

Η Μακεδονία στα χρόνια πριν τον Φίλιππο

Ο λαός του οποίου βασιλείς ήταν οι Αργεάδες, ήταν το «Μακεδνόν έθνος» , που κατά καιρούς μετακινήθηκε από τη ΒΔ Μακεδονία προς την κεντρική και νότια, όπου στους πρόποδες της οροσειράς των Πιερίων, κοντά στον Αλιάκμονα, ίδρυσαν την πρωτεύουσά τους, τις Αιγές, που η αρχαιολογική σκαπάνη ταύτισε με τη σημερινή Βεργίνα. Ένα τμήμα των Μακεδνών, παρέμεινε στην αρχική του κοιτίδα, που αποτέλεσε  την Άνω Μακεδονία. Οι κάτοικοι της Άνω Μακεδονίας, παρέμειναν σκληροί ορεσίβιοι ποιμένες. Αντίθετα, οι κάτοικοι της Κάτω Μακεδονίας έγιναν, κυρίως , γεωργοί και δέχτηκαν τις πολιτιστικές επιδράσεις του αιγαιακού κόσμου και της νότιας Ελλάδας.

Όταν ο Φίλιππος Β’, ανέβηκε, ως επίτροπος του Αμύντα στον θρόνο, η κατάσταση την οποία είχε ν’ αντιμετωπίσει, ήταν η εξής: την εύφορη κοιλάδα του Στρυμόνα, εποφθαλμιούσαν τα βαρβαρικά θρακικά φύλα που κατοικούσαν πέρα από την ανατολική του όχθη, αλλά και οι Αθηναίοι, οι οποίοι αναζητώντας πηγές πολύτιμων μετάλλων και ναυπηγικών πρώτων υλών, είχαν ιδρύσει, μεταξύ άλλων αποικιών, την Αμφίπολη, στο νότιο τμήμα της Βισαλτίας (437 – 436 π.Χ.). Στα ανατολικά, το μακεδονικό κράτος συνόρευε με το κοινό των Χαλκιδικών πόλεων. Στα βόρεια της Μακεδονίας, ήταν εγκατεστημένοι οι Παίονες και στα δυτικά οι Ιλλυριοί, δύο επικίνδυνα βαρβαρικά φύλα.

Η Άνω Μακεδονία, περιλάμβανε τα ημιανεξάρτητα βασίλεια της Λύγκου, της Ορεστίδος, της Ελιμείας και της Τυμφαίας, ενώ την Κάτω Μακεδονία, αποτελούσαν η Πιερία, η Βοττία, η Αλμωπία, η Μυγδονία, η Κρηστωνία, ο Ανθεμούς και η Βισαλτία.

Η αναδιοργάνωση του μακεδονικού κράτους
Πριν καλά καλά ο Φίλιππος ανεβεί στον θρόνο, βρέθηκε αντιμέτωπος με τρεις διεκδικητές της εξουσίας: τον ετεροθαλή αδελφό του Αρχέλαο, τον Παυσανία, τον οποίο στήριζαν οι Θράκες (που κατοικούσαν πέρα απ’ τον Στρυμόνα όπως είδαμε) και τον Αργαίο, που προωθούσαν στον μακεδονικό θρόνο οι Αθηναίοι.

Έπρεπε λοιπόν να αποκρούσει τις διαφαινόμενες βαρβαρικές επιθέσεις και να εξουδετερώσει τους μνηστήρες του θρόνου. Θέλοντας να εξασφαλίσει χρόνο για την αναδιοργάνωση του στρατού του, νυμφεύτηκε την Ιλλυρίδα Αυδάτα και προσεταιρίστηκε με χρηματικές υποσχέσεις τους Παίονες. Θανάτωσε τον Αρχέλαο και εξαγόρασε τον Θράκα Κότυ, βασικό υποστηρικτή του Παυσανία. Με μια σειρά από ευφυείς πολιτικές και διπλωματικές κινήσεις, κατάφερε να συνάψει ειρήνη με τους Αθηναίους, εξουδετερώνοντας τον Αργαίο. Συγκεκριμένα, απέσυρε τη μακεδονική φρουρά από την Αμφίπολη, και άφησε ελεύθερους, χωρίς λύτρα, τους Αθηναίους που είχαν αιχμαλωτίσει κατά τη σύγκρουσή του με τον Αργαίο.

Στη συνέχεια, ο Φίλιππος, άρχισε να αναδιοργανώσει τον στρατό του για υλοποιήσει τα φιλόδοξα σχέδιά του. Προχώρησε στην τακτική επιστράτευση των αγροτών και των ποιμένων της Μακεδονίας και ανανέωσε τον οπλισμό των φαλαγγιτών. Κατάργησε τον θώρακα, μείωσε τη διάμετρο της ασπίδας και εισήγαγε τη σάρισα, το μακρύ δόρυ με μήκος 3,5 μ – 4,5 μ. (κατ’ άλλους ως και 6 μέτρα), που φτιαχνόταν συνήθως από ξύλο κρανιάς.

Χρησιμοποίησε ήδη υπάρχουσες πολεμικές μηχανές, όπως οι ελαφροί καταπέλτες (γαστραφέτες) και παλίντονα, αλλά και νέες, όπως ο ισχυρός λιθοβόλος καταπέλτης με «σύστημα τόνων» (εφεύρεση του σπουδαίου Θεσσαλού μηχανικού Πολύειδου) και μηχανές που εκτόξευαν βλήματα (επινόηση του Αινεία του Τακτικού).

Με την εμπειρία που είχε από τον θηβαϊκό στρατό, ασχολήθηκε με την εκγύμναση και τον εξοπλισμό των μακεδονικών στρατευμάτων. Υιοθέτησε την τακτική της θηβαϊκής λοξής φάλαγγας (που είχε εφαρμόσει πρώτος ο Επαμεινώνδας) και με συνεχή εξάσκηση και τις αλλεπάλληλες εκστρατείες, ο στρατός του βρισκόταν πάντα σε ετοιμότητα και διέθετε υψηλό αγωνιστικό φρόνημα.

Οι στρατιωτικές και διπλωματικές ενέργειες του Φίλιππου Β’
Επωφελούμενος από τον θάνατο του βασιλιά των Παιόνων Άγη, εισβάλλει στην Παιονία, και υπογράφει με τους Παίονες συνθήκη με την οποία τερματίζεται η καταβολή χρημάτων προς αυτούς.

Το καλοκαίρι του 358 π.Χ. κατατρόπωσε τους Ιλλυριούς στην Πεδιάδα της Πελαγονίας. Εκεί σκοτώθηκε ο Βάρδυλης και έτσι ο Φίλιππος, εκδικήθηκε θα λέγαμε, τον θάνατο του αδερφού του Περδίκκα Γ’.

Παράλληλα, καλλιεργήθηκε φιλικό κλίμα ανάμεσα στους Μακεδόνες και τους Μολοσσούς της Ηπείρου, που επίσης κινδύνευαν από τους Ιλλυριούς. Ως επισφράγιση του καλού αυτού κλίματος, ήρθε κι ο γάμος του Φίλιππου με την Ολυμπιάδα, κόρη του βασιλιά των Μολοσσών Νεοπτόλεμου, μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το 357 π.Χ., ο Φίλιππος κατέλαβε την Αμφίπολη και στα τέλη του 357 π.Χ. με αρχές του 356 π.Χ. την Πύδνα. Το καλοκαίρι του 356 π.Χ. κατέλαβε την Ποτίδαια, επικεφαλής μακεδονικών και χαλκιδαϊκών στρατευμάτων και στη συνέχεια την παρέδωσε, κατεστραμμένη από τα θεμέλια, στους συμμάχους του Χαλκιδέους.

Τότε, (καλοκαίρι 356 π.Χ.), ίδρυσε και την μακεδονική αποικία με το όνομα Φίλιπποι,  στη θέση των Κρηνίδων (παλιάς αποικίας των Θασίων) . Έτσι, με την κατοχή και της Αμφίπολης, έχει τον έλεγχο του Παγγαίου Όρους, που φημιζόταν για τα πλούσια μεταλλεία του (χρυσού και άργυρου). Ακολουθεί το τελικό ξεκαθάρισμα των λογαριασμών του, με τους Παίονες, τους Ιλλυριούς και τα θρακικά φύλα. Οι Ιλλυριοί ηττώνται από τον Παρμενίωνα, οι Παίονες αναγνωρίζουν τη μακεδονική επικυριαρχία, ενώ τα εδάφη δυτικά του Νέστου, εκκενώνονται από τους Θράκες. Ακολούθησε η κατάληψη της Απολλωνίας και η προσάρτηση της Γαληψού και της Οισύμης στο μακεδονικό βασίλειο. Η ολοκλήρωση της μακεδονικής κυριαρχίας στις αποικίες άλλων πόλεων, έγινε με την κατάκτηση της Μεθώνης, αθηναϊκής αποικίας στην Πιερία, στη δυτική ακτή του Θερμαϊκού Κόλπου. Η πολιορκία ήταν πολύμηνη (Δεκέμβριος 355 π.Χ. – Ιούλιος 354 π.Χ.) και στην διάρκειά της, ο Φίλιππος έχασε το ένα του μάτι.

Ήδη, από το 356 π.Χ., ο Φίλιππος είχε ανακηρυχθεί επίσημα βασιλιάς. Την ίδια χρονιά, νίκησε στους Ολυμπιακούς αγώνες (στο ιππικό αγώνισμα του κέλη). Αυτό επαναλήφθηκε το 352 π.Χ., με νίκη του στο τέθριππο και το 348 π.Χ. με νίκη του στο ιππικό αγώνισμα της συνωρίδας.
Το 354 π.Χ., ξεκινά την Α’ Θρακική Εκστρατεία, στην περιοχή Μαρώνειας – Νεάπολης. Στην προσπάθειά του να καταλάβει την πρώτη, αντιμετώπισε τη σθεναρή αντίσταση του Αμαδόκου. Μισθοφορικό τμήμα του στόλου του, κατά την επιστροφή του στη Μακεδονία, ηττάται κατά κράτος από τον αθηναϊκό στόλο που είχε επικεφαλής τον Χάρη.

Η πλήρης επικράτηση του Φίλιππου στον ελλαδικό χώρο

Στη νότια Ελλάδα, οι τρεις παραδοσιακά ισχυρές πόλεις – κράτη, Αθήνα, Σπάρτη και Θήβα, αναλώνονταν σε συγκρούσεις μεταξύ τους για την ηγεμονία στην Ελλάδα μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Η Σπάρτη, μετά τη μάχη της Μαντίνειας (362 π.Χ), όπου ηττήθηκε απ’ τη Θήβα, ουσιαστικά δεν διεκδικούσε πλέον την πρωτοκαθεδρία. Η Θήβα, που βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση, υποδαύλισε τον Γ’ Ιερό Πόλεμο μεταξύ της Δελφικής Αμφικτιονίας και των Φωκέων. Η Αθήνα, χάρη στη ναυτική της δύναμη, ήταν υπέρτερη όλων, αν και η αδυναμία της να διατηρήσει μόνιμο στόλο στο Βόρειο Αιγαίο, είχε κάνει τον Φίλιππο κυρίαρχο του παιχνιδιού στα θρακικά παράλια.

Επόμενος στόχος του Μακεδόνα βασιλιά, ήταν η Θεσσαλία. Η πρώτη κάθοδός του εκεί, χρονολογείται από το 358 π.Χ. μόνο όμως όταν εξασφάλισε τα σύνορά του και ξέσπασε ο Γ’ Ιερός Πόλεμος, μπόρεσε να θέσει υπό μακεδονική κυριαρχία τη Θεσσαλία.

Η ευκαιρία, του δόθηκε το 355 π.Χ., όταν οι Αλευάδες της Λάρισας του ζήτησαν βοήθεια για να αντιμετωπίσουν τους τυράννους των Φερών.

Η πρώτη εκστρατεία του Φίλιππου στη Θεσσαλία (355 π.Χ.), ήταν ανεπιτυχής. Στράφηκε κατά του συνασπισμού του Λυκόφρονα, τυράννου των Φερών και του στρατηγού των Φωκέων Ονόμαρχου. Το φθινόπωρο του 353 π.Χ. ο Ονόμαρχος νίκησε τον Φίλιππο σε θεσσαλικό έδαφος και τον ανάγκασε να επιστρέψει στη Μακεδονία. Τον επόμενο χρόνο όμως, ο Φίλιππος επανέκαμψε, επικεφαλής αναδιοργανωμένων μακεδονικών αλλά και θεσσαλικών στρατευμάτων, πολιορκώντας τις Φερές αλλά και το επίνειό τους, τις Παγασές. Η κατάληψη των Παγασών, πριν την άφιξη αθηναϊκών ναυτικών και φωκικών ενισχύσεων και η ήττα των Φωκέων στο Κρόκιο (Κροκωτό) Πεδίο της Αχαΐας Φθιώτιδας, επέσπευσαν την παράδοση των Φερών. Ο Φίλιππος, παρέμεινε στη Θεσσαλία και επέβαλε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις. Το 352 π.Χ. παντρεύτηκε τη Νικησίπολη από τις Φερές. Στην κόρη του που γεννήθηκε από αυτό τον γάμο, έδωσε το όνομα Θεσσαλονίκη. Την ίδια εποχή, παρεμβαίνοντας και στα εσωτερικά ζητήματα της Ηπείρου, πήρε στην Αυλή του τον ανήλικο αδελφό της Ολυμπιάδας, τον Αλέξανδρο των Μολοσσών.

Στη συνέχεια έστρεψε ξανά το ενδιαφέρον του προς τα θρακομακεδονικά παράλια, όπου μόνο το Χαλκιδικό Κοινό, στο οποίο εξέχουσα θέση κατείχε η Όλυνθος δεν ανήκε στη Μακεδονία. Αφού κατέστρεψε τα Στάγειρα, κατέλαβε την Τορώνη και την Μηκύβερνα, επίνειο της Ολύνθου και στη συνέχεια κατέλαβε και την ίδια την Όλυνθο μετά από προδοσία των φιλομακεδόνων της πόλης (Αύγουστος 348 π.Χ.).

Από το 348 π.Χ., μετά τις αλλεπάλληλες απώλειες αποικιών και συμμάχων τους, οι Αθηναίοι κινούνται προς τη σύναψη ειρήνης με τον Φίλιππο. Για τον σκοπό αυτό, στέλνεται στην Πέλλα το 346 π.Χ. ειρηνευτική αθηναϊκή πρεσβεία, στην οποία συμμετείχαν ο «φιλιππίζων» Αισχίνης και ο «αντιφιλιππίζων» Δημοσθένης.

Είναι γνωστό, ότι ο Δημοσθένης ήταν ο σκληρότερος αντίπαλος του Φίλιππου στην Αθήνα. Μνημειώδεις είναι οι «Ολυνθιακοί λόγοι» του, με τους οποίους υποστήριζε τη υιοθέτηση επιθετικότερης πολιτικής απέναντι στον Φίλιππο. Την άνοιξη του 346 π.Χ., έφτασαν στην Πέλλα πρέσβεις απ’ όλο σχεδόν τον ελληνικό κόσμο.

Με τη σύναψη της «Φιλοκρατείου Ειρήνης», μετά από τρίμηνη κωλυσιεργία του Φίλιππου, ορίζονται ως συμβαλλόμενα μέρη ο Φίλιππος και οι σύμμαχοί του, από τη μια πλευρά και οι Αθηναίοι με τους συμμάχους τους (εκτός από τις Φωκείς και τους Αλιείς, κατοίκους της θεσσαλικής Άλου). Πριν καλά καλά υπογραφεί η ειρήνη, ο Φίλιππος καταλαμβάνει την Άλο και υποχρεώνει τους Φωκείς σε αποκλεισμό και αποπομπή τους από τη Δελφική Αμφικτιονία.
Παράλληλα, εγκατέστησε μακεδονική φρουρά στις Θερμοπύλες, εξασφαλίζοντας μ’ αυτό τον τρόπο την επικοινωνία της Θεσσαλίας με τη Στερεά Ελλάδα και παγιώνοντας την κυριαρχία του στην καρδιά της Ελλάδας.

Εν τω μεταξύ, νέες εξεγέρσεις αντιμακεδονικών στοιχείων στη Θεσσαλία, έστρεψαν προς τα εκεί την προσοχή του Φίλιππου. Αφού εξόρισε τους Αλευάδες, ενίσχυσε τις ήδη υπάρχουσες θεσσαλικές περιφέρειες. Παράλληλα, εγκατέστησε στον ηπειρώτικο θρόνο τον κουνιάδο του Αλέξανδρο, που είχε ζήσει 8 χρόνια στην Πέλλα και είχε επηρεαστεί από τον Φίλιππο. Αυτό, το πέτυχε, εκδιώκοντας τον αντιβασιλέα και σφετεριστή του θρόνου της Ηπείρου Αρύββα.
Αφού εξασφάλισε τη φιλία και των Αιτωλών, ασχολήθηκε με την κατάληψη της υπόλοιπης Θράκης (342 π.Χ. -341 π.Χ.). Οι. παλαιοί σύμμαχοί του, Βυζάντιο και Πέρινθος, με τη στήριξη των Αθηναίων, αποστάτησαν. Ο Φίλιππος πολιόρκησε τις δύο πόλεις χωρίς επιτυχία και το 339 π.Χ., αφού έλυσε την πολιορκία τους, στράφηκε προς τον βορρά, εκστρατεύοντας εναντίον σκυθικών φύλων πέρα από τον Ίστρο(Δούναβη).

Με την επικράτησή του επί των Σκυθών του Ατέα, παγίωσε τη μακεδονική  κυριαρχία και σ’ αυτή την περιοχή.  Την άνοιξη του 339 π.Χ., ο Φίλιππος και τα στρατεύματά του επανήλθαν στη Μακεδονία. Ύστερα όμως από την ήττα που γνώρισαν από τους βάρβαρους Τριβαλλούς, ο στρατός ήταν αποδεκατισμένος αλλά και ο ίδιος ο βασιλιάς είχε τραυματιστεί.

Η μάχη της Χαιρώνειας (338 π.Χ.)

Στο διάστημα της απουσίας του Φίλιππου από τη Μακεδονία, είχαν συμβεί διάφορα γεγονότα. Οι Αθηναίοι πρωτοστάτησαν στη συγκρότηση αντιφιλιππικού συνασπισμού (με τη συμμετοχή της Εύβοιας, των Μεγάρων, της Αχαΐας, της Κορίνθου, της Ακαρνανίας και της Κέρκυρας) και καθώς η Φιλοκράτειος Ειρήνη παραβιάστηκε κι από τις δύο πλευρές, κήρυξαν τον πόλεμο στον Φίλιππο (φθινόπωρο του 340 π.Χ.). Αλλά και οι Θηβαίοι κατέλαβαν τη Νίκαια και ανέκτησαν τον έλεγχο του στενού των Θερμοπυλών.

Ο Φίλιππος προσπάθησε αρχικά να υπογράψει ειρήνη με Αθηναίους και Θηβαίους, όμως και πάλι ο Δημοσθένης εμπόδισε να γίνει κάτι τέτοιο. Μετά την πρόσκληση της Δελφικής Αμφικτιονίας, ο Φίλιππος είχε τεθεί επικεφαλής των στρατευμάτων της εναντίον των ιερόσυλων Αμφισσέων και κατευθύνθηκε προς τη νότια Ελλάδα. Η αποφασιστική μάχη (Μακεδόνες εναντίον Αθηναίων και Θηβαίων), δόθηκε στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας στις 22 Αυγούστου του 338 π.Χ. Οι μακεδονικές δυνάμεις πέτυχαν συντριπτική νίκη. Πολύ σημαντικό ρόλο στην επιτυχία αυτή, έπαιξε το μακεδονικό ιππικό με επικεφαλής τον Μέγα Αλέξανδρο. Η αμυντική τακτική Αθηναίων και Βοιωτών, η απειρία των Αθηναίων οπλιτών και η απουσία ικανού στρατηγού, συνέβαλαν επίσης στη νίκη των Μακεδόνων.

Μετά τη νίκη του στη Χαιρώνεια, ο Φίλιππος φέρθηκε γενναιόδωρα προς τους Αθηναίους, γιατί γνώριζε ότι το ναυτικό τους ήταν απαραίτητο σε μελλοντική σύγκρουσή του με τους Πέρσες, τιμώρησε όμως αυστηρά τους Θηβαίους. Η τρίτη παραδοσιακή δύναμη της αρχαίας Ελλάδας, η Σπάρτη, είχε περιοριστεί πλέον στα εδάφη της. Στο συνέδριο της Κορίνθου (337 π.Χ.), ο Φίλιππος που είχε επιβάλλει «Κοινή Ειρήνη» σε όλες τις πόλεις της νότιας Ελλάδας (μόνο η Σπάρτη δεν υπόγραψε), ανακηρύχτηκε «ηγεμών» μιας πανελλήνιας συμμαχίας και ανάγγειλε στους συγκεντρωμένους εκπροσώπους των πόλεων την πρόθεσή του για κοινή εκστρατεία εναντίον των Περσών.

Η «Πανελλήνια Ιδέα» – Οι προετοιμασίες για την εκστρατεία

Η ιδέα για μια «πανελλήνια σύμπραξη», ανήκει στον σοφιστή Γοργία τον Λεοντίνο (που έζησε τον 5ο π.Χ. αι.) και ακούστηκε για πρώτη φορά στην Ολυμπία (μετά το 427 π.Χ). Την εποχή του Φίλιππου, βασικός εκφραστής της, ήταν ο. μαθητής του Γοργία, Ισοκράτης, ο οποίος ήδη από το 344 π.Χ. είχε στείλει επιστολή στον Μακεδόνα βασιλιά, με την οποία τον παρακινούσε να τεθεί επικεφαλής όλων των Ελλήνων, χωρίς όμως να χρησιμοποιήσει βία ή να τους καθυποτάξει. Η γνησιότητα μιας δεύτερης επιστολής του Ισοκράτη προς τον Φίλιππο (338 π.Χ.), αμφισβητείται.

Ο Φίλιππος αποσύρθηκε στη Μακεδονία και ξεκίνησε τις προετοιμασίες της εκστρατείας εναντίον των Περσών με τους οποίους ήδη από το 342 π.Χ. είχε διαρρήξει τις σχέσεις του. Στην εκστρατεία αυτή, θα έπαιρνε μαζί του και τον γιο του Αλέξανδρο.

Η εκστρατεία ξεκίνησε με την αποστολή 10.000 Μακεδόνων με επικεφαλής τον Παρμενίωνα στην Ασία, με πρόσχημα τις καταστροφές ελληνικών ιερών κατά τη διάρκεια των Μηδικών Πολέμων. Οι στρατιώτες αυτοί, ελευθέρωσαν τις ελληνικές πόλεις από τον Ελλήσποντο ως τον Μαίανδρο και κατέλαβαν ενδιάμεσα εδάφη.

Η δολοφονία του Φίλιππου

Τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Φίλιππου, διακόπηκαν άδοξα. Τον Οκτώβριο του 336 π.Χ., αποφάσισε να παντρέψει την κόρη του Κλεοπάτρα με τον θείο της Αλέξανδρο. Στη διάρκεια των εορτασμών για την έναρξη της εκστρατείας και τον γάμον, ο Φίλιππος δολοφονήθηκε από τον σωματοφύλακά του Παυσανία, ο οποίος με τη σειρά του σκοτώθηκε λίγο αργότερα από τον Λεοννάτο και τον Περδίκκα. Ποιοι ήταν όμως οι λόγοι που έκαναν τον Παυσανία να δολοφονήσει τον Φίλιππο;

i. Ο Διόδωρος, θεωρεί ότι υπήρξε υποκίνηση από τους Πέρσες η οποία ήταν γνωστή και στον Δημοσθένη

ii. Ο Ιουστίνος, την άποψη του οποίου ενστερνίζεται κι ο Πλούταρχος, θεωρεί ότι το παλαιό μίσος της Ολυμπιάδας σε συνεργασία με τον Αλέξανδρο, όπλισε το χέρι του Παυσανία.
Είναι γνωστό το επεισόδιο Φίλιππου – Αλέξανδρου, όταν ο Φίλιππος παντρεύτηκε την Κλεοπάτρα, ανιψιά του Άτταλου, διώχνοντας την Ολυμπιάδα. Τότε, ο Φίλιππος κινήθηκε, μεθυσμένος, με το ξίφος του εναντίον του Αλέξανδρου αλλά σκόνταψε κι έπεσε κάτω. Ο Αλέξανδρος τον ειρωνεύτηκε λέγοντάς του: «Δείτε τον άνθρωπο που θέλει να περάσει στην Ασία και δεν μπορεί να περάσει πάνω από ένα τραπέζι». Ο Αλέξανδρος με την Ολυμπιάδα, κατέφυγαν στο σπίτι του πατέρα της στην Ήπειρο. Τελικά, ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Μακεδονία.

iii. Σύμφωνα με την τρίτη εκδοχή, ο Παυσανίας δολοφόνησε τον Φίλιππο για να αποκατασταθεί ο γιος του Περδίκκα Γ’ Αμύντας (που ήταν νήπιο το 359 π.Χ.) στην εξουσία.

Μελετώντας όλα τα στοιχεία και τις εκδοχές, ο Νίκολας Χάμοντ, θεωρεί ότι οι ισχυρισμοί του Διόδωρου και του Ιουστίνου είναι μυθεύματα και πιστεύει ότι ο Παυσανίας είχε συνωμοτήσει με τους δύο γιους του Αερόπου, που ήταν μέλη του βασιλικού οίκου και τον Άτταλο, ενώ παράλληλα είχε οργανωθεί συνωμοσία εναντίον του Αλέξανδρου από τον Αμύντα.

Μια τελική εκτίμηση για τον Φίλιππο

Ο Φίλιππος Β’, ο οποίος σημειωτέον είχε παντρευτεί 7 γυναίκες (Φίλα, Ευρυδίκη ή Αυδάτα, Φιλίννα, Ολυμπιάδα ή Μυρτάλη, Νικησίπολη, Μύδα και Κλεοπάτρα), ήταν μεγάλος στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης. Άριστος γνώστης της τακτικής, υπερείχε ως στρατηγικός νους κάθε προηγούμενου ηγεμόνα. Ήξερε να εκμεταλλεύεται κάθε ώρα, κάθε στιγμή και ευκαιρία. Δεν ενέδιδε σε ενθουσιασμούς και πάθη της στιγμής, αν και είναι γνωστά τα δύο μεγάλη του πάθη: οι γυναίκες και η οινοποσία. Τέλος, ο Φίλιππος είχε όραμα. Ακόμα και ο Θεόπομπος, που είναι συχνά καυστικός γι’ αυτόν, γράφει στην τελική του κρίση: «Μηδέποτε την Ευρώπην ενηνοχέναι τοιούτον άνδρα παράπαν οίον του Αμύντου Φιλίππου».

Η ανάδειξη της Μακεδονίας σε ηγεμονική δύναμη και οι προετοιμασίες για την εκστρατεία εναντίον των Περσών, οφείλονται στον Φίλιππο Β’. Ο γιος του, Μέγας Αλέξανδρος, φρόντισε να μετατρέψει την ηγεμονία σε αυτοκρατορία και να μεταλαμπαδεύσει τον ελληνικό πολιτισμό στα βάθη της Ασίας.

http://www.protothema.gr/
ΠΗΓΕΣ: ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ,τόμος 59,έκδοση 1994.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ,τόμος 10,ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ.
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ,τόμος 30,έκδοση 2005.

 

 

 

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Η ανυπέρβλητη αξία της ρήσης του Λεωνίδα (vid). Σαν σήμερα ο Λεωνίδας είπε το Μολών Λαβέ

dfd082fa09ac6084125ced302eee1e49Σαν σήμερα, το 480 π.Χ.:
Στα Στενά των Θερμοπυλών,
ο αρχηγός των Ελλήνων στρατιωτών,
o θρυλικός βασιλιάς της Σπάρτης
Λεωνίδας,
απαντά «Μολών Λαβέ»
στην πρόταση του βασιλιά των Περσών, Ξέρξη, να παραδώσει τα όπλα.
Οι 300 Σπαρτιάτες του Λεωνίδα
αντιστάθηκαν μέχρι να πέσει και ο τελευταίος, μένοντας ανεξίτηλοι στην ιστορική μνήμη και κατακτώντας δικαιωματικά ένα βάθρο στο πάνθεον των παγκόσμιων ηρώων...
Το History Channel
παρουσιάζει με λεπτομερή τρόπο -και με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας- την ηρωική μάχη των Θερμοπυλών, για την οποία μόνο θριαμβευτικά κείμενα έχουν γραφτεί!

https://www.youtube.com/watch?v=vnblB3NZLR0
https://www.youtube.com/watch?v=YC8DHNVx0rA
Αναρτήθηκε από στις 1:00 π.μ.

 

 

4 Αυγούστου 1865 ως Εθνικός Ύμνος της Ελλαδας ορίζεται ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν»

Posted by netakias.com στο Αύγουστος 4, 2017

Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» του Διονύσιου Σολωμού καθιερώνεται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδας.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ)

Διαβάστε προσεκτικά, πως τελειώνει ο Εθνικός μας Ύμνος

Οι δύο πρώτες στροφές του ποιήματος του Διονυσίου Σολωμού (1798-1857) σε μουσική του Νικολάου Μάντζαρου (1795-1872), αποτελούν τον Εθνικό Ύμνο της Ελλάδας (1865) και της Κύπρου (1966).

Ο Ύμνος εις την Ελευθερία γράφτηκε από τον 25χρονο Διονύσιο Σολωμό στην Ζάκυνθο, πρώτα στα ιταλικά και εν συνεχεία στα ελληνικά, τον Μάιο του 1823, σε μία περίοδο ιδιαίτερης έξαρσης της Ελληνικής Επανάστασης.

«…Δε θέλω να περάσει κανενός από το μυαλό πως την ώρα που νικούν οι δικοί μας στο Μαραθώνα, εγώ κάθομαι και τραγουδώ για ένα βοσκόπουλο…» (Ο θάνατος του βοσκού), έγραφε στον φίλο του Γεώργιο Δε Ρώσση την ίδια εποχή.

Το ποίημα του Σολωμού αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές. Το μέτρο είναι τροχαϊκό με εναλλαγές επτασύλλαβων και οκτασύλλαβων στίχων. Σύμφωνα με το περιεχόμενό του μπορεί να χωρισθεί στα εξής μέρη:

Προοίμιο (στρ. 1-34). Ο ποιητής παρουσιάζει τη θεά ελευθερία, θυμίζει τα περασμένα μαρτύρια του Ελληνισμού, την εξέγερση των σκλάβων, τη χαρά του Ελληνισμού, την έχθρα των Ευρωπαίων ηγεμόνων και την περιφρονητική αδιαφορία των Ελλήνων για τα φιλότουρκα αισθήματά τους.

Η περιγραφή της Μάχης της Τριπολιτσάς (στρ. 35-74).

Η μάχη της Κορίνθου και η καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια (στρ. 75-87).

Η πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου στα 1822 και ο πνιγμός των Τούρκων στον ποταμό Αχελώο (στρ. 88-122).

Τα πολεμικά κατορθώματα στη θάλασσα, η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας κοντά στην Τένεδο και ο απαγχονισμός του Γρηγορίου Ε’. (στρ. 123-138).

Επίλογος (στρ. 139-158). Ο ποιητής συμβουλεύει τους αγωνιστές να απαλλαγούν από τη διχόνοια και προτρέπει τους δυνατούς της Ευρώπης να αφήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί (Γιάννης Ν. Παππάς: «Για να γνωρίσουμε το Σολωμό», εκδ. Μεταίχμιο).

Η φήμη του ποιήματος ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια της Ζακύνθου.

Το 1824 μεταφράστηκε μέρος του στα αγγλικά και ολόκληρο στα γαλλικά.

Στον επαναστατημένο ελληνικό χώρο δημοσιεύτηκε τον ίδιο χρόνο στο Μεσολόγγι, στην εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» του Ιάκωβου Μάγερ. Θα ακολουθήσουν και άλλες δημοσιεύσεις τον επόμενο χρόνο, ενώ στις 21 Οκτωβρίου του 1825 θα δημοσιευθεί και η πρώτη κριτική του ποιήματος από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη στη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος, που εκδιδόταν στο Ναύπλιο.

Μεταξύ 1828 και 1830, ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν μελοποιήθηκε από τον Κερκυραίο μουσουργό Νικόλαο Μάντζαρο για τετράφωνη ανδρική χορωδία και ακουγόταν με ενθουσιασμό σε εθνικές εορτές στα Επτάνησα.

Τον Δεκέμβριο του 1844 ο Μάντζαρος παρουσίασε μια νέα μελοποίηση του ποιήματος και την υπέβαλε στον βασιλιά Όθωνα, με την ελπίδα να γίνει το «εθνικό άσμα» της χώρας. Μέχρι τότε ο Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας ήταν ο Βαυαρικός (η γνωστή μελωδία του Χάιντν, που σήμερα είναι ο εθνικός ύμνος της Γερμανίας και της Αυστρίας). Το έργο έγινε δεκτό μόνο ως σύνθεση και βραβεύτηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος.

Το 1865, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Κέρκυρα, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α’ άκουσε την εκδοχή της σύνθεσης του Μάντζαρου για ορχήστρα πνευστών από την μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθησε το Βασιλικό Διάταγμα της 4ης Αυγούστου 1865, που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και εντελλόταν η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού».

Επίσης, ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία.

Από τότε, ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου Σολωμού, μελοποιημένος από τον Νικόλαο Μάντζαρο, θεωρείται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδας.

Από τις 18 Νοεμβρίου 1966 με την απόφαση 6133 του υπουργικού συμβουλίου καθιερώθηκε και ως εθνικός ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 

Απαισιόδοξοι οι Έλληνες για το μέλλον της ΕΕ

Δεν βλέπουν θετικά σημάδια ούτε για την κατάσταση της οικονομίας Απαισιόδοξοι οι Έλληνες για το μέλλον της ΕΕ

Μόνο με αισιοδοξία δεν βλέπει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων την κατάσταση της εθνικής οικονομίας, αλλά και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση Ευρωβαρόμετρο, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 20 και 30 Μαΐου και δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες.

Συγκεκριμένα, το 98% των Ελλήνων πολιτών θεωρούν ότι η τρέχουσα κατάσταση της εθνικής οικονομίας είναι «κακή», έναντι 51% των Ευρωπαίων πολιτών. Μόνο το 2% των Ελλήνων ερωτηθέντων απάντησαν ότι η κατάσταση της εθνικής οικονομίας είναι «καλή», έναντι 46% των ευρωπαίων πολιτών.

Ειδικότερα, το 69% των πολιτών της χώρας (έναντι 27% των Ευρωπαίων) αξιολογούν «κακή» την τρέχουσα κατάσταση του νοικοκυριού τους και το 49% των Ελλήνων (έναντι 22% των ευρωπαίων) αξιολογούν «κακή» την κατάσταση της δουλειάς τους.

Στο ερώτημα «ποιες θεωρείτε ότι είναι οι σημαντικότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα σας;», το 51% των Ελλήνων απαντά η ανεργία, το 45% η οικονομική κατάσταση, το 26% το δημόσιο χρέος και το 16% η φορολογία. Στο ίδιο ερώτημα, το 29% των Ευρωπαίων απαντά η ανεργία, το 22% η μετανάστευση, το 20% η υγεία και η κοινωνική ασφάλιση και το 19% η τρομοκρατία.

Όσον αφορά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ΕΕ, η τρομοκρατία είναι η κυριότερη για το 44% των Ευρωπαίων πολιτών και το 41% των Ελλήνων. Ακολουθεί η μετανάστευση με 38% των Ευρωπαίων και 32% των Ελλήνων και η οικονομία για το 18% των Ευρωπαίων και το 31% των Ελλήνων ερωτηθέντων.

Οι Έλληνες εμφανίζονται οι πλέον απαισιόδοξοι για τη ζωή στην ΕΕ. Συγκεκριμένα, το 70% των Ελλήνων ερωτηθέντων θεωρούν ότι «τα χειρότερα έρχονται» (40% των Ευρωπαίων), έναντι 29% που θεωρούν ότι «οι επιπτώσεις της κρίσης στην απασχόληση έχει ήδη φτάσει στο υψηλότερο σημείο της» (47% των Ευρωπαίων).

Στο ερώτημα «τί εικόνα έχετε για την ΕΕ;», το 47% των Ελλήνων απαντά «αρνητική» και το 21% των Ευρωπαίων, «ουδέτερη» απαντά το 34% των Ελλήνων και το 37% των Ευρωπαίων και «θετική» απαντά το 18% των Ελλήνων και το 40% των Ευρωπαίων.

Το σημαντικότερο επίτευγμα της ΕΕ θεωρείται για το 62% των Ελλήνων και το 58% των Ευρωπαίων η ειρήνη μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ. Ακολουθεί η ελεύθερη διακίνηση προσώπων, αγαθών και υπηρεσιών για το 68% των Ελλήνων και το 57% των Ευρωπαίων , το ευρώ για το 19% των Ελλήνων και το 25% των Ευρωπαίων και το πρόγραμμα ERASMUS για το 20% των Ελλήνων και το 25% των Ευρωπαίων.

Τέλος, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, σημειώνεται ότι το ποσοστό των Ευρωπαίων που θεωρούν ότι η κατάσταση της εθνικής οικονομίας τους είναι «καλή» έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια (+20 μονάδες από την άνοιξη του 2013· +26 μονάδες από την άνοιξη του 2009).

NEWSBEAST.GR  2/8/2017

O Άγιος Θωμάς, οι λαξευτοί τάφοι και η … πύλη του Κάτω Κόσμου

-Αφιέρωμα στην περιοχή και τους θρύλους της

adhs-750x375

Ψηλοί και απότομοι βράχοι,

που μοιάζουν ξεκομμένοι από το υπόλοιπο τοπίο, ξεπροβάλλουν στην λαξευτή πολιτεία του

Αγίου Θωμά Μονοφατσίου,

που βρίσκεται μόλις μισή ώρα από το

Ηράκλειο.

Σύμφωνα με τον θρύλο, εκεί βρίσκονταν μία πύλη για τον Άδη και τον Κάτω Κόσμο.

Ο Άγιος Θωμάς μπορεί να μην είναι από τους πιο τουριστικούς προορισμούς του νησιού, αλλά αναμφίβολα έχει μία συναρπαστική ιστορία που ξεκινά ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους.

adhs-agios-thomas2

Στους βράχους της

«Γριάς Μάντρας»,

όπως είθισται να λέγεται απ’ τους ντόπιους, διασώζονται σήμερα έξι λαξευμένοι τάφοι από τους τριάντα που υπήρχαν συνολικά στην περιοχή, ρωμαϊκής προέλευσης, και μοιάζουν με σπηλιές. Μάλιστα, θεωρούνται προϊστορικές κατοικίες που χρησιμοποιήθηκαν ως τάφοι κατά τα ρωμαϊκά χρόνια. Σ’ αυτό το …εξωπλανητικό τοπίο βρίσκονται 38 εκκλησίες, κάθε μία από τις οποίες έχει τα μυστικά της. Αναμφίβολα, το σημείο που τραβάει περισσότερο την προσοχή είναι ο «Καβαλάρης», που θυμίζει μετεωρικό βράχο λόγω του σχήματος και του μεγέθους του. Πρόκειται για ένα σχηματισμό δυο βράχων που στηρίζουν έναν τρίτο τεράστιο βράχο, ο οποίος δίνει την αίσθηση ότι μπορεί εύκολα να κατρακυλήσει από την θέση του. Η θέα από την κορυφή του λόφου είναι μοναδική.

adhs-agios-thomas3

Κατευθυνόμενος προς τα ανατολικά του χωριού, ο επισκέπτης μπορεί να δει τον λαξευτό ναό του Αγίου Ιωάσαφ, ο οποίος είχε καταγωγή από την Ινδία. Σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες ο Ιωάσαφ ήταν γιος του βασιλιά των Ινδιών Αβεννήρ, που μυήθηκε στον χριστιανισμό, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του και έγινε μοναχός στην έρημο.

Λίγα μέτρα πιο κάτω από το ναό του Ιωάσαφ συναντά κανείς τον επίσης λαξευτό ναό της Κεράς Σπηλιώτισσας, ο οποίος είναι αφιερωμένος στην Παναγία. Μπαίνοντας στον χώρο, φαίνονται τα λαξεύματα που έγιναν για να εξυπηρετήσουν

adhs-agios-thomas4

λατρευτικούς σκοπούς και βέβαια η «τσιμεντωμένη» πλέον Τρύπα του Άδη.

Οι τοπικές παραδόσεις, μύθοι και θρύλοι αναφέρουν πως η τρύπα αυτή οδηγούσε στον Άδη και γι’ αυτό τον λόγο μέχρι και τα πολύ πρόσφατα χρόνια, οι ντόπιοι έριχναν μέσα της αφιερώματα ή προσφιλή αντικείμενα των νεκρών, προς εξαγνισμό και κατευνασμό των πνευμάτων.

Σ’ αυτό λοιπόν το μικρό χωριό της Κρήτης ο μύθος συναντά την πραγματικότητα, σ’ ένα κινηματογραφικό σκηνικό, που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Περιπλανηθείτε στα στενά του ιστορικού αυτού οικισμού, ακούστε τις διηγήσεις των ντόπιων, και πιείτε ένα καφεδάκι κάτω από τη σκιά των απόκοσμων αυτών βράχων.

Protothema.gr  1/8/2017

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

°F | °C
invalid location provided