Τετάρτη, Ιανουάριος 17, 2018

EΛΛΑΔΑ 1ος

 

 

 

 

 

 

 

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΟΚ! Ποιοι Έστησαν Το Έγκλημα Κατά Της Μακεδονίας

 

 

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΟΚ! Ποιοι Έστησαν Το Έγκλημα Κατά Της Μακεδονίας

Η ιστορία του Σκοπιανού, που κάποιοι κακώς το ονομάζουν Μακεδονικό, δυστυχώς δεν ξεκινά ούτε από το 1992 (όταν το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπό την προεδρία του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή αποφάσισε ότι το γειτονικό κράτος δεν μπορεί να έχει στο όνομα του τη λέξη Μακεδονία), ούτε από το 2008 όταν ο Κώστας Καραμανλής στο Βουκουρέστι είπε όχι στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ αν δεν λυθεί το όνομα δεχόμενος ωστόσο ότι μπορεί να υπάρχει σύνθετη ονομασία.

Δυστυχώς το θέμα ξεκινά από το 1944 όταν ο Τίτο ονόμασε στο ομόσπονδο κράτος της Γιουγκοσλαβίας την περιοχή αυτή Μακεδονία και δυστυχώς τότε εν μέσω εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα το ΚΚΕ είχε δώσει τη συγκατάθεσή του.

Χαρακτηριστικό είναι το βιβλίο του Ιωάννη Μπουγά «Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ» για το τι συνέβαινε τότε στην περιοχή αλλά και το πρόσφατο άρθρο του το οποίο αναφέρεται σε συγκεκριμένο περιστατικό που υπάρχει μέσα στο βιβλίο του.


Μετά την ήττα τους το 1949 οι κομμουνιστές της Ελλάδος, για χάρη των Σλάβων, ΒΑΠΤΙΖΑΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ τα Ελληνόπουλα από τη Μακεδονία που είχαν πάρει με το Παιδομάζωμα, ενήλικους που είχαν απαγάγει ως ομήρους τους και «δικούς» τους πολιτικούς πρόσφυγες!

Αυτό ακριβώς συνέβη στην «Κοινότητα του ΚΚΕ» στη Φλορίκα της Ρουμανίας, η οποία είχε αφεντικό το γνωστό στέλεχος του ΚΚΕ ΚΩΣΤΑ ΛΟΥΛΕ, αλλά και σε άλλες Κοινότητες θυμάτων του Παιδομαζώματος, ομήρων και πολιτικών προσφύγων (ανταρτών και των οικογενειών τους) στις χώρες του Παραπετάσματος..


Στη Φλορίκα ήταν όμηροι, η Μακεδονοπούλα Ειρήνη Δαμοπούλου, ο αδελφός της Ηλίας και η μητέρα της Ελπίδα.
Ακολουθεί σχετική μαρτυρία της Ειρήνης από το έργο μου «Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ»:


«…Στην Κοινότητά μας στην Φλωρίκα αποφασίσθηκε από τους υπεύθυνους του ΚΚΕ να διαχωρισθούν όλοι οι ένοικοι του στρατοπέδου σε Έλληνες και Σλαβομακεδόνες. Ο διαχωρισμός αυτός μεταξύ Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων άρχισε από το σχολείο. Πρωταγωνιστής στην κατάταξη κάθε παιδιού στην μία ή την άλλη ομάδα, ήταν ο δάσκαλος Κώστας Τριανταφυλλίδης από το Καλοχώρι της Καστοριάς.


Καίτοι είχε σπουδάσει δάσκαλος στην Ελλάδα, τώρα είχε μετατραπεί σε φανατικότατο κομμουνιστή, Σλαβομακεδόνα, και διώκτη των Ελλήνων. Εμένα με τον αδελφό μου Ηλία μας έδιωξε ο ίδιος προσωπικά από το Ελληνικό σχολείο.


Μας είπε ότι είμασταν Σλαβομακεδόνες και όχι Έλληνες, αφού καταγόμαστε από τον Άγιο Δημήτριο, πού κατ’ αυτόν ήταν χωριό μόνο Σλαβομακεδόνων.
Επειδή εγώ και ο αδελφός μου αρνηθήκαμε να δηλώσουμε Σλαβομακεδόνες και να παρακολουθήσουμε μαθήματα στην Σλαβομακεδονική γλώσσα, μας έδιωξαν και από το Ρουμανικό σχολείο για τρεις ημέρες. Αυτή η αποβολή μας από το σχολείο, πρώτα-πρώτα δημιούργησε πρόβλημα επιβίωσης αφού έτσι δεν δικαιούμεθα φαγητό από το συσσίτιο του σχολείου.


Όταν η μητέρα μου παραπονέθηκε στην Κοινότητα επειδή δεν μας έδιναν φαγητό στο σχολείο, οι υπεύθυνοι της είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε και εμείς έπρεπε να σκεφθούμε τις συνέπειες της άρνησης εγγραφής μας ως Σλαβομακεδόνες.


Τότε η μητέρα μου ξεκινά και πηγαίνει στο σχολείο να παραπονεθεί. Βρίσκει έναν από τους δασκάλους, έναν κύριο Νίκο από το Κιλκίς. Δυστυχώς δεν θυμάμαι το επίθετό του.
– «Σύντροφε Νίκο, γιατί διώξατε τα παιδιά μου από το ελληνικό σχολείο;


– Γιατί είσαστε Σλαβομακεδόνες από τον Άγιο Δημήτριο!

Τα παιδιά σου πρέπει να αλλάξουν σχολείο.
Να πάνε στο σχολείο των Σλαβομακεδόνων.

-Σύντροφε Νίκο, κάνετε μεγάλο λάθος!

Και εγώ, και τα παιδιά μου είμαστε Έλληνες!
Είμαστε απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου!

Δεν έχουμε καμία σχέση εμείς με τους Σλαβομακεδόνες. Επειδή ζούσαμε στον Άγιο Δημήτριο δεν σημαίνει ότι είμαστε και Σλαβομακεδόνες! Ο πατέρας μου ήταν Έλληνας παπάς και πολέμησε τους Κομιτατζήδες για να μείνει η Μακεδονία ελληνική. Εσύ, συναγωνιστή, έχω ακούσει ότι κατάγεσαι από τον Πόντο. Με την δική σας λογική, εσύ λοιπόν πρέπει να είσαι Τούρκος!

Οι έντονες διαμαρτυρίες της μητέρας μου φαίνεται ότι είχαν αποτέλεσμα. Εγώ και ο αδελφός μου επανήλθαμε στο Ρουμανικό σχολείο, και σαν εθνικό μας μάθημα συνεχίσαμε να κάνουμε Ελληνικά και όχι Σλαβομακεδόνικα.


Εκτός από εμάς τα παιδιά, οι Έλληνες κομμουνιστές στο στρατόπεδο της Φλωρίκα διαχώρισαν και τους μεγάλους σε Έλληνες και Σλαβομακεδόνες. Δημιούργησαν μια Επιτροπή που επισκεπτόταν με την σειρά όλους τους κατοίκους του στρατοπέδου για να τους κατατάξουν στην μία ή την άλλη ομάδα.

Φαίνεται όμως για όλους, ή τουλάχιστον τους πιο πολλούς, η απόφαση αυτή είχε ληφθεί εκ των προτέρων από την Επιτροπή. Η επίσκεψη ίσως είχε σκοπό απλώς να ενημερώσει τον καθένα για την κατάταξή του, ή να τον πείσει να δεχθεί την απόφασή τους.
Για πολλούς, το άκουσμα ότι από την μιά ημέρα στην άλλη γίνονταν Σλαβομακεδόνες δημιουργούσε τρομερό σόκ.


Μερικοί πρόβαλαν αντιρρήσεις.
Άλλοι όμως το δέχονταν χωρίς να πουν κουβέντα.


Αυτό βέβαια δεν πρέπει να κάνει εντύπωση σήμερα. Να αναλογισθεί κανείς ότι ζούσαμε κάτω από συνθήκες καταπίεσης, και απολύτου εξάρτησης για τα πάντα, από τους κομμουνιστές υπεύθυνους της Κοινότητας.


Όταν τα μέλη της Επιτροπής ήρθαν στο δωμάτιο μας να κατατάξουν την μητέρα μου, βασικά της ανακοίνωσαν ότι είναι Σλαβομακεδόνας.

Η μητέρα μου όμως με τίποτε δεν δεχότανε να δεχθεί την κατάταξή της ως Σλαβομακεδόνα.

Εγώ και ο αδελφός μου την παρακαλούσαμε κλαίγοντας να μην εκδηλώνεται σαν αντίθετη, διότι φοβόμαστε ότι θα μας την έπαιρναν και πάλι μακριά μας στην απομόνωση. Αυτή όμως δεν μασούσε καθόλου τα λόγια της.


Δεν έδειχνε τον παραμικρό φόβο, και μιλούσε με σκληρά λόγια κατά της Επιτροπής του ΚΚΕ της Κοινότητας για το θέμα των Σλαβομακεδόνων.
«Συναγωνίστρια Ελπίδα είχα ακούσει για σένα, αλλά ποτέ δεν σε φανταζόμουνα τόσο σκληρή!», της λέει ένας από τους ανθρώπους της Επιτροπής πού είχε έρθει στο δωμάτιό μας εκείνο το βράδυ.


Μετά από την δική μας οικογένεια, τα μέλη αυτής της Επιτροπής πήγαν δίπλα σε μιά γερόντισσα όμηρο και αυτή του ΚΚΕ από την Μακεδονία.
Η γερόντισσα είχε βρεθεί στην Μακεδονία πρόσφυγας απο την Μικρά Ασία μετά την Μικρασιατική Καταστροφή.

Εγώ με τον αδελφό μου κρυφακούγαμε πίσω από την πόρτα.
-«Εσένα γιαγιά πώς να σε γράψουμε, Ελληνίδα ή Σλαβομακεδόνα;


-«Ελληνίδα, μωρέ παιδιά! Πώς αλλιώς; Από το Ανατόλι έρχουμε η δόλια! Τι δουλειά έχω εγώ μωρέ παιδιά με τους Σλαβομακεδόνες!!»
Αυτά έκαναν οι ηγέτες του ΚΚΕ τη δεκαετία του ’50, μετά την αποτυχία τους το 1947-49 να αποκόψουν τη Μακεδονία και τη Θράκη από την Ελλάδα.


Μήπως κάτι παρόμοιο εννοούσε ο κ. Τσίπρας όταν είπε «…Ίσως το 2018 να είναι ένα έτος, όπου θα μπορούμε να έχουμε μια θετική εξέλιξη σε ένα χρόνιο πρόβλημα, αν η νέα κυβέρνηση των Σκοπίων αποφασίσει να κάνει ουσιαστικά βήματα προς τα μπρος. Αν σταματήσει μια, κατά την άποψή μου, αχρείαστη ρητορική, ότι αποτελούν τους μοναδικούς απογόνους των Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου..».


Πανομοιότυπη δήλωση έκανε μετά και ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Ζόραν Ζάεφ: «…Αφήνω στην άκρη τις αξιώσεις της χώρας σύμφωνα με τις οποίες είμαστε οι μοναδικοί κληρονόμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η ιστορία δεν ανήκει μόνο σε εμάς, αλλά επίσης και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες».


Η Μακεδονία είναι κυρίως Ιστορία και Πολιτισμός, και αυτά είναι κομμάτι της Ιστορίας και του Πολιτισμού του Ελληνικού Έθνους και δεν πρέπει να παραδοθούν σήμερα στους Σλάβους με την ίδια ευκολία που οι ηγέτες του ΚΚΕ το 1947-49 τους παρέδιδαν τη Μακεδονία και μετά τους Μακεδόνες που κρατούσαν στο Παραπέτασμα (πιέζοντάς τους να δηλώσουν Σλάβοι!)

.Ιωάννης Μπουγάς
πηγη  12/1/2018

 

 

 

 

Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας και το πανσλαβιστικό κίνημα: Δημιουργία πλαστού μακεδονικού έθνους

Posted by IGOR στο Ιανουαρίου 10, 2018


Ἀ­μα­λί­α Κ. Ἠ­λιά­δη
ἱ­στο­ρι­κός-φι­λό­λο­γος

Οἱ πλη­θυ­σμοί τῆς Μα­κε­δο­νί­ας στίς πα­ρα­μο­νές τοῦ Μα­κε­δο­νι­κοῦ Ἀ­γῶ­να ἦ­ταν, ὡς πρός τή γλῶσ­σα, στήν πλει­ο­ψη­φί­α τους: Σλα­βό­φω­νοι, Ἑλ­λη­νό­φω­νοι, Βλα­χό­φω­νοι, Ἀλ­βα­νό­φω­νοι. Οἱ πλη­θυ­σμοί αὐ­τοί στό με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος τους καί με­τά τό 1870 δι­α­τή­ρη­σαν τήν ἑλ­λη­νι­κή τους συ­νεί­δη­ση, ὅ­πως ἀ­πο­κα­λύ­πτε­ται ἀ­πό τούς μα­κρο­χρό­νιους καί σκλη­ρούς ἀ­γῶ­νες γιά τήν κτή­ση καί κα­το­χή τῶν ἑλ­λη­νι­κῶν Σχο­λεί­ων καί Ἐκ­κλη­σι­ῶν. Ἡ πα­ρου­σί­α τῶν Σλα­βό­φω­νων πλη­θυ­σμῶν πού ἀ­πο­τε­λοῦ­σαν καί τήν πλει­ο­ψη­φί­α σέ σύγ­κρι­ση μέ τούς Ἑλ­λη­νό­φω­νους κα­τοί­κους τῆς Μα­κε­δο­νί­ας κα­θώς καί τούς Βλα­χό­φω­νους καί τούς Ἀλ­βα­νό­φω­νους, προ­έ­κυ­ψε ἀ­πό τίς μα­κρο­χρό­νι­ες ἐ­πι­μει­ξί­ες Ἑλ­λή­νων καί Σλά­βων τῶν ἑλ­λη­νι­κῶν – βυ­ζαν­τι­νῶν χω­ρῶν πού συ­νέ­βη­σαν ἀ­πό τά τέ­λη του 6ου αἰ. μ.Χ. καί πρό πάν­των ἀ­πό τίς ἀρ­χές τοῦ 7ου βυ­ζαν­τι­νοῦ αἰ­ῶνα. Αὐ­τοί οἱ Σλα­βό­φω­νοι Ἑλ­λη­νι­κοί πλη­θυ­σμοί τῆς με­σαί­ας καί νό­τιας γε­ω­γρα­φι­κῆς ζώ­νης δέ­χτη­καν στήν πλει­ο­ψη­φί­α τους μό­νο τή γλωσ­σι­κή ἐ­πί­δρα­ση, ἡ δέ ἐ­θνι­κή τους συ­νεί­δη­ση πα­ρέ­με­νε ἑλ­λη­νι­κή. Εἶ­ναι οἱ πα­σί­γνω­στοι «Γραι­κο­μά­νοι» τοῦ Μα­κε­δο­νι­κοῦ Ἀ­γῶ­να.

Τό 1856 πα­ρα­τη­ρεῖ­ται εὑρύ­τα­τη δι­ά­δο­ση τοῦ Παν­σλα­βι­σμοῦ στά Βαλ­κά­νια. Ὁ Παν­σλα­βι­σμός ἐ­ξα­πλώ­νε­ται εὑρέ­ως στό πλαί­σιο τῆς ἐ­φαρ­μο­γῆς τοῦ κύ­ριου πο­λι­τι­κοῦ στό­χου τῆς Ρω­σί­ας: ἡ ρω­σι­κή πο­λι­τι­κή ἐ­πι­νό­η­σε τήν παν­σλα­βι­στι­κή κί­νη­ση ἀ­νά­λο­γη μέ τόν ἐ­πι­δι­ω­κό­με­νο στό­χο της: νά πεί­θει τούς Οὐ­νί­τες -Χρι­στια­νούς Ὀρ­θό­δο­ξους με­τα­στάν­τες στόν Κα­θο­λι­κι­σμό-τῆς Μα­κε­δο­νί­ας νά ἀ­να­γνω­ρί­ζουν τή Βουλ­γα­ρι­κή Ἐ­ξαρ­χί­α, μέ δό­λω­μα τή λή­ψη ὑ­λι­κῶν, χρη­μα­τι­κῶν ἀ­πο­λα­βῶν. Ἡ παν­σλα­βι­στι­κή Ρω­σί­α τα­λαν­τευ­ό­ταν πό­τε βο­η­θών­τας τούς Βουλ­γά­ρους καί ἄλ­λο­τε τούς Σέρ­βους καί πολ­λές φο­ρές βο­η­θοῦ­σε καί τούς μέν καί τούς δέ, δι­ό­τι καί οἱ δύ­ο ἦ­ταν Σλα­βι­κοί λα­οί καί μέ­σῳ αὐ­τῶν μπο­ροῦ­σε νά ἀ­πο­κτή­σει προ­γε­φυ­ρώ­μα­τα στό Αἰ­γαῖ­ο γιά τήν κά­θο­δό της πρός τή Με­σό­γει­ο θά­λασ­σα. Ἡ ρω­σι­κή «συμ­πα­ρά­στα­ση», κα­τά τό με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος της, ἐν­δυ­νά­μω­νε τή βουλ­γα­ρι­κή προ­πα­γάν­δα, ἐ­πει­δή ἡ Σερ­βί­α ἀ­πό τό ἔ­τος 1882 συν­δε­ό­ταν μέ τήν Αὐ­στρί­α μέ συν­θή­κη συμ­μα­χί­ας καί αὐ­τό δέν ἄ­ρε­σε στούς Ρώ­σους Παν­σλα­βι­στές, δι­ό­τι θε­ω­ροῦ­σαν ἀν­τί­πα­λό τους τήν Αὐ­στρί­α.

Ἡ παν­σλα­βι­στι­κή Ρω­σί­α ἐν­δι­α­φε­ρό­ταν κυ­ρί­ως γιά τόν ἐ­θνο­λο­γι­κό ἐκ­σλα­βι­σμό τῶν Σλα­βο­φώ­νων κα­τοί­κων τῶν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κῶν ἐ­παρ­χι­ῶν τῆς Τουρ­κί­ας μέ­χρι τό 1896. Ἀ­πό­δει­ξη τῶν ὑ­λι­κῶν μέ­σων τά ὁ­ποῖα ἡ Ρω­σι­κή προ­πα­γάν­δα δι­έ­θε­τε γιά τήν ἐ­νί­σχυ­ση τῶν σερ­βι­κῶν προ­σπα­θει­ῶν στή Μα­κε­δο­νί­α εἶ­ναι ἡ πλη­ρο­φο­ρί­α τήν ὁ­ποί­α μᾶς πα­ρέ­χει ὁ Ἕλ­λη­νας πρε­σβευ­τής στό Βε­λι­γρά­δι, ὁ ὁ­ποῖ­ος σέ γρα­πτή του ἀ­να­φο­ρά τό ἔ­τος 1887 ἀ­να­φέ­ρει πί­στω­ση 4.000.000 φράγ­κων γιά τήν ἐ­ξυ­πη­ρέ­τη­ση τῶν ἐ­θνι­κῶν ἀ­ναγ­κῶν τῆς Σερ­βί­ας στή Μα­κε­δο­νί­α ἀ­πό πλευ­ρᾶς τῶν Ρώ­σων πρα­κτό­ρων: Ἀ­να­φο­ρά τοῦ Ἕλ­λη­να πρε­σβευ­τῆ στό Βε­λι­γρά­δι γιά τό 1887: «Πρός ἐ­ξα­γο­ράν ὑ­πέρ τῶν σερ­βι­κῶν ὑ­πο­θέ­σε­ων κυ­ρί­ως Ὀ­θω­μα­νῶν ὑ­παλ­λή­λων, οἵ­τι­νες ὑ­πό τῶν Βουλ­γά­ρων ἐ­πί­σης δω­ρο­δο­κού­με­νοι, κα­τε­δί­ω­κον τούς Σέρ­βους δι­δα­σκά­λους…». (Βλ. Νι­κο­λά­ου Βλά­χου, κα­θη­γη­τοῦ Ἱ­στο­ρί­ας Πα­νε­πι­στη­μί­ου Ἀ­θη­νῶν, «Τό Μα­κε­δο­νι­κό Ζή­τη­μα ὡς φά­σις τοῦ Ἀ­να­το­λι­κοῦ Ζη­τή­μα­τος : 1878-1908», σελ. 177-178).

Ὅ­μως, ἡ ἄ­καμ­πτη ἐ­πι­θυ­μί­α τῶν Σέρ­βων γιά κα­τά­λη­ψη τῆς Μα­κε­δο­νί­ας τούς πα­ρα­σύ­ρει σέ ἀ­θέ­τη­ση τῶν συμ­φω­νη­θέν­των. Ἐν­τεί­νον­ται οἱ Ρω­σι­κές πι­έ­σεις ὑ­πέρ τῶν Γι­ουγ­κοσ­λά­βων. Οἱ Σερ­βι­κές «προ­ση­λυ­τι­στι­κές» βλέ­ψεις ἐν­τεί­νον­ται καί ἐ­πε­κτεί­νον­ται σέ ἀ­δι­αμ­φι­σβή­τη­τα ἑλ­λη­νι­κά ἐ­δά­φη στό χῶ­ρο τῆς Μα­κε­δο­νί­ας (1887-1894). Σέρ­βοι καί Ἕλ­λη­νες ἀλ­λη­λο­ϋ­πο­βλέ­πον­ται καί ἐ­νί­ο­τε συγ­κρού­ον­ται στά δι­ά­φο­ρα μα­κε­δο­νι­κά δι­α­με­ρί­σμα­τα. Οἱ Σλα­βι­κές χῶ­ρες Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α καί Βουλ­γα­ρί­α: αἰχ­μή τοῦ δό­ρα­τος γιά τήν κά­θο­δο τῆς Ρω­σί­ας στή Με­σό­γει­ο θά­λασ­σα. Ὡ­στό­σο, ἡ κα­τά­στα­ση στή Μα­κε­δο­νί­α καί τή Θρά­κη ἀ­πο­τε­λεῖ με­γά­λο ἐμ­πό­διο γιά τήν ἐ­πι­κρά­τη­ση τοῦ Παν­σλα­βι­σμοῦ στή Βαλ­κα­νι­κή.

Ὁ Τί­το ἀρ­γό­τε­ρα δη­μι­ουρ­γεῖ τό πλα­στό «Μα­κε­δο­νι­κό ἔ­θνος»: ἡ Σερ­βί­α, δη­λα­δή ἡ Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α πρίν ἀ­πό τή ση­με­ρι­νή δι­ά­λυ­σή της, «με­γα­λύν­θη­κε» κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά μέ τούς Βαλ­κα­νι­κούς πο­λέ­μους (1912-1913) τό­σο στό Κοσ­συ­φο­πέ­διο ὅ­σο καί στή Βό­ρεια Μα­κε­δο­νί­α καί δη­μι­ουρ­γή­θη­κε τό «Βα­σί­λει­ο τῶν Σλο­βέ­νων, τῶν Κρο­α­τῶν καί τῶν Σέρ­βων», τό ὁ­ποῖ­ο κα­τέρ­ρευ­σε κά­τω ἀ­πό τά ἀ­κα­ρια­ία γερ­μα­νι­κά πλήγ­μα­τα τοῦ 1941. Ὅ­ταν, πο­λύ ἀρ­γό­τε­ρα, τά συμ­φέ­ρον­τα τῆς «Σο­βι­ε­τι­κῆς Ἑ­νώ­σε­ως» ἦλ­θαν σέ σύγ­κρου­ση μέ ἐ­κεῖ­να τοῦ Τί­το στή Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α τό 1948, τό ἀν­ταρ­τι­κό κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα στήν Ἑλ­λά­δα κα­τα­δι­κά­στη­κε σέ θά­να­το ἀ­πό τή Μό­σχα καί στή συ­νέ­χεια «ἐ­κτε­λέ­στη­κε». Τό κα­τα­πλη­κτι­κό καί ἐν­δι­α­φέ­ρον ἐ­δῶ εἶ­ναι ὅ­τι ἔ­πει­τα ἀ­πό πέν­τε αἰ­ῶ­νες στα­θε­ρῆς ρω­σι­κῆς πο­λι­τι­κῆς πού εἶ­χε μό­νι­μο στό­χο τή Μα­κε­δο­νί­α καί μέ­σῳ τῆς Μα­κε­δο­νί­ας τήν ἔ­ξο­δο πρός τό Αἰ­γαῖ­ο, ἡ ρω­σι­κή στρα­τη­γι­κή εἶ­χε με­τα­βλη­θεῖ. Ὁ Τί­το, ὅ­μως, δι­α­πί­στω­σε τή χα­λα­ρό­τη­τα καί τίς με­γά­λες δι­α­φο­ρές πού χώ­ρι­ζαν τίς δι­ά­φο­ρες ἐ­θνό­τη­τες τῆς χώ­ρας του καί ἐ­νῶ ὁ ἴ­διος ἦ­ταν Κρο­ά­της ἐ­πε­δί­ω­ξε νά ἑ­νώ­σει τήν παν­σπερ­μί­α τῶν λα­ῶν μέ τήν πο­λι­τι­κή δι­ε­θνῆ ἀ­κτι­νο­βο­λί­α του. Γι᾿ αὐ­τό στό κε­νό πού ὑ­πῆρ­χε με­τα­ξύ τῶν δι­α­φό­ρων ἐ­θνο­τή­των τῆς χώ­ρας πού δη­μι­ούρ­γη­σε, συγ­κρό­τη­σε τήν Ὁ­μο­σπον­δί­α τῶν Νο­τί­ων Σλά­βων. (Αὐ­τό ση­μαί­νει Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α). Ἀλ­λά τήν ἐ­νί­σχυ­σε μέ ἰ­σχυ­ρό­τε­ρους ὀρ­γα­νι­κούς δε­σμούς ὅ­πως ἦ­ταν: α. Ἡ Κομ­μου­νι­στι­κή Ἰ­δε­ο­λο­γί­α β. Τό κοι­νό σύ­στη­μα τῆς Οἰ­κο­νο­μί­ας καί γ. ἡ συ­νε­κτι­κή κεν­τρι­κή δύ­να­μη, τό Κομ­μου­νι­στι­κό κόμ­μα.

Μέ­σα στά σχέ­δια τοῦ Τί­το ἦ­ταν νά ἐν­σω­μα­τω­θεῖ μέ τόν και­ρό καί ἡ Ἀλ­βα­νί­α στή Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α, σά χω­ρι­στή ὁ­μό­σπον­δη λα­ϊ­κή δη­μο­κρα­τί­α. Κα­τά τόν ἴ­διο τρό­πο ἐ­πε­δί­ω­κε καί τήν ἕ­νω­ση τῆς Βουλ­γα­ρί­ας. Τό ση­μαν­τι­κό­τε­ρο ἀ­πό ὅ­λα τά σχέ­διά του ἦ­ταν νά ἐν­σω­μα­τώ­σει στό δι­κό του Κρά­τος, τή Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α καί ὁ­λό­κλη­ρη τή Μα­κε­δο­νί­α μέ­χρι τόν πο­τα­μό Ἀ­λι­άκ­μο­να καί τόν Ὄ­λυμ­πο. Ὑ­πῆρ­χαν ὁ­πωσ­δή­πο­τε προ­βλή­μα­τα, δι­ό­τι ἐ­νῶ σέ ὅ­λες τίς ἄλ­λες πε­ρι­ο­χές ὑ­πῆρ­ξε ἀν­τί­στοι­χος λα­ός μέ ἀν­τί­στοι­χη ἐ­θνι­κή συ­νεί­δη­ση, στή Μα­κε­δο­νί­α πού ἦ­ταν δι­αι­ρε­μέ­νη σέ τρεῖς χῶ­ρες: Ἑλ­λά­δα, Βουλ­γα­ρί­α, Σερ­βί­α μέ ἑλ­λη­νι­κή ἐ­θνι­κή συ­νεί­δη­ση, βουλ­γα­ρι­κή καί σερ­βι­κή δέν ὑ­φί­στα­το ἕ­νας λα­ός μέ ἀν­τί­στοι­χη, ἑ­νια­ία ἐ­θνι­κή συ­νεί­δη­ση. Καί γιά νά λύ­σει τό πρό­βλη­μα βά­πτι­σε ἀ­πό μό­νος του ὅ­λους τούς κα­τοί­κους μέ τό ὄ­νο­μα: «Μα­κε­δό­νες». Τό 1941 ὁ Γι­ό­σιπ Μπρός Τί­το ἦ­ταν ἀ­πό τούς πρώ­τους πού ἀ­πο­δέ­χτη­κε τήν ἀ­πό­φα­ση τῆς Σο­βι­ε­τι­κῆς Ἕ­νω­σης τοῦ 1934 νά ἀ­να­γνω­ρί­σει τήν ὕ­παρ­ξη ξε­χω­ρι­στοῦ «Μα­κε­δο­νι­κοῦ Ἔ­θνους» καί προ­χώ­ρη­σε μά­λι­στα στή σύ­στα­ση ξε­χω­ρι­στοῦ κομ­μου­νι­στι­κοῦ κόμ­μα­τος «Μα­κε­δο­νί­ας».

Ὁ ἀ­να­τέλ­λων ἀ­στέ­ρας τοῦ ΚΚΕ Νι­κό­λα­ος Ζα­χα­ριά­δης μέ τή στε­νή συ­νερ­γα­σί­α του τό­σο μέ τή Γ΄ Δι­ε­θνῆ τῆς Μό­σχας, ὅ­σο καί μέ τά ἄλ­λα Κ.Κ. τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς καί ἔ­χον­τας τυ­φλή ἀ­φο­σί­ω­ση στό στρα­τάρ­χη Τί­το καί τά σχέ­διά του συ­νέ­βα­λε καί αὐ­τός, ὅ­πως καί ὁ Τί­το, στή «μα­κε­δο­νο­ποί­η­ση» τοῦ λα­οῦ τῆς Σο­σι­α­λι­στι­κῆς Δη­μο­κρα­τί­ας τῆς Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­ας. Μέ αὐ­τά τά δε­δο­μέ­να καί τίς πο­λε­μι­κές συν­θῆ­κες πού ἐ­πι­κρα­τοῦ­σαν ἐ­κεί­νη τήν ἐ­πο­χή στά Βαλ­κά­νια καί ἐκ­με­ταλ­λευ­ό­με­νος ὁ Τί­το τή δι­ε­θνῆ ἀ­κτι­νο­βο­λί­α του, σκέ­φθη­κε νά ἐν­σω­μα­τώ­σει στό δι­κό του κρά­τος, τή Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α, ὁ­λό­κλη­ρη τή Μα­κε­δο­νί­α μέ­χρι τόν πο­τα­μό Ἀ­λι­άκ­μο­να καί τόν Ὄ­λυμ­πο. Ἐ­πει­δή, ὅ­μως, «μα­κε­δο­νι­κό ἔ­θνος» δέν ὑ­πῆρ­ξε πο­τέ, τό κα­τα­σκεύ­α­σε ὁ ἴ­διος, γι᾿ αὐ­τό καί στή δι­ά­σκε­ψη τοῦ Γι­ά­ϊτσε ἀ­να­κή­ρυ­ξε τή «Δη­μο­κρα­τί­α τῆς Μα­κε­δο­νί­ας». Τό γε­γο­νός αὐ­τό τοῦ «πρα­ξι­κο­πή­μα­τος» τοῦ Τί­το ἀ­πο­κα­λύ­πτει ὅ­τι στά σχέ­διά του ἦ­ταν ἡ στα­δια­κή κα­τά­κτη­ση ἑλ­λη­νι­κῶν ἐ­δα­φῶν στήν πε­ρι­ο­χή τῆς λε­γό­με­νης «Μα­κε­δο­νί­ας τοῦ Αἰ­γαί­ου» γιά τήν ἐ­πέ­κτα­ση τῆς Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­ας πρός τό Αἰ­γαῖ­ο πέ­λα­γος.

Οἱ πο­λι­τι­κοί, στρα­τι­ω­τι­κοί, δι­πλω­μα­τι­κοί, πνευ­μα­τι­κοί κύ­κλοι τῆς Ἑλ­λά­δος μπρο­στά στήν πλα­στο­γρά­φη­ση τῆς Ἱ­στο­ρί­ας καί τῆς ἀ­λή­θειας ἀ­πό τόν Τί­το ἀ­δρά­νη­σαν καί ἀ­δι­α­φό­ρη­σαν σχε­δόν ἐγ­κλη­μα­τι­κά γιά 4 ὁ­λό­κλη­ρες δε­κα­ε­τί­ες… Ἐ­πι­πλέ­ον, ἡ συ­νη­γο­ρί­α στά σχέ­δια τοῦ Τί­το καί τῶν Σκο­πια­νῶν τοῦ Πα­ναγ. Κα­νελ­λό­που­λου στίς 29 Ὀ­κτω­βρί­ου 1942 ἔρ­χε­ται μέ πα­ρά­δο­ξο τρό­πο νά ἰ­σχυ­ρο­ποι­ή­σει τίς πο­λι­τι­κές καί ἐ­θνι­κές θέ­σεις τους: «…Ἔ­τσι, ὥ­στε ἡ Ἑλ­λάς νἄ ᾿ναι ὁ συ­νε­κτι­κός κρί­κος τῆς Ὁ­μο­σπον­δί­ας τῆς Ἀ­να­το­λι­κῆς Με­σο­γεί­ου καί τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς Ὁ­μο­σπον­δί­ας, καί ἡ Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α (ἐν­νο­εῖ­ται νἄ ᾿ναι) ὁ ἑ­νω­τι­κός κρί­κος τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς καί τῆς Πα­ρα­δου­νά­βιας Ὁ­μο­σπον­δί­ας…». Ὁ Τί­το, μέ τή σει­ρά του, ἀ­να­λάμ­βα­νε τήν ὑ­πο­χρέ­ω­ση νά ὑ­πο­στη­ρί­ξει τήν ἐν­σω­μά­τω­ση τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Θρά­κης στή Βουλ­γα­ρί­α. Τό ΚΚΕ ἐ­πι­κρο­τεῖ καί ἐ­πι­δο­κι­μά­ζει αὐ­τή τήν «προ­σάρ­τη­ση» τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Μα­κε­δο­νί­ας στό κρά­τος τῶν Σκο­πί­ων, τήν ἐγ­κα­θί­δρυ­ση στή Βαλ­κα­νι­κή μί­ας ἑ­νώ­σε­ως Σο­βι­ε­τι­κῶν Δη­μο­κρα­τι­ῶν, πού θά πε­ρι­λαμ­βά­νει τήν Ἑλ­λά­δα, τή Βουλ­γα­ρί­α, τή Μα­κε­δο­νί­α καί τή Σερ­βί­α. Ἐ­πί­σης, δι­α­κη­ρύσ­σει τό δι­καί­ω­μα τοῦ «Μα­κε­δο­νι­κοῦ λα­οῦ» νά ἑ­νω­θεῖ, ὑ­πό τή σο­φή κα­θο­δή­γη­ση τοῦ «στυ­λο­βά­τη» Τί­το, μέ τή Μα­κε­δο­νί­α τοῦ Βαρ­δα­ρί­ου (Σκό­πια). Ἀ­κό­μη δι­α­κη­ρύσ­σε­ται ὅ­τι ὁ­λό­κλη­ρη ἡ Μα­κε­δο­νί­α θά ἀ­πο­τε­λέ­σει ἀ­νε­ξάρ­τη­τη, αὐ­τό­νο­μη Σο­βι­ε­τι­κή Δη­μο­κρα­τί­α. Ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κή καί ἐ­παί­σχυν­τη εἶ­ναι ἡ συμ­φω­νί­α πού ὑ­πο­γρά­φτη­κε στίς Κα­ρυ­δι­ές Ἐ­δέσ­σης στίς 25 Ἰ­α­νου­α­ρί­ου 1944: «Τό ΕΑΜ καί τό ΣΝΟΦ ἀ­πο­φα­σί­ζουν ἀ­πό κοι­νοῦ γιά νά δη­μι­ουρ­γή­σουν αὐ­τό­νο­μο Μα­κε­δο­νι­κό κρά­τος μέ σο­βι­ε­τι­κή ὀρ­γά­νω­ση, πού θά ζη­τή­σει νά τε­θεῖ ὑ­πό τήν προ­στα­σί­α τῆς ΕΣΣΔ…».

Ἐ­πα­κο­λου­θεῖ ἡ ἀ­πο­στο­λή ἀ­πό τόν Τί­το, τοῦ Σβε­τα­ζάρ Βουκ­μά­νο­βιτς, γιά νά ἑ­νώ­σει ὅ­λα τά ἀν­ταρ­τι­κά κι­νή­μα­τα τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς, κά­τω ἀ­πό τήν ἡ­γε­σί­α τοῦ Τί­το. Ὅ­λα τά πα­ρα­πά­νω σχε­δί­α­ζε καί προ­γραμ­μά­τι­ζε ὁ στρα­τάρ­χης Τί­το σέ στε­νή συ­νερ­γα­σί­α μέ τά κομ­μου­νι­στι­κά κι­νή­μα­τα τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς, ἀλ­λά ὁ Στά­λιν στή Μό­σχα, με­τα­ξύ 9ης καί 18ης Ὀ­κτω­βρί­ου 1944 συμ­φώ­νη­σε ἄλ­λα μέ τόν Οὐΐν­στον Τσώρ­τσιλ. Πρός αὐ­τή τή συμ­φω­νί­α, θέ­λον­τας καί μή, ὁ Τί­το καί τά Κ.Κ. τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς ἀ­ναγ­κά­στη­καν νά συμ­μορ­φω­θοῦν. Αὐ­τός ἄλ­λω­στε εἶ­ναι καί ὁ λό­γος πού τά ρω­σι­κά στρα­τεύ­μα­τα, ὑ­πό τόν Ρῶ­σο στρα­τάρ­χη Τολ­μπού­χιν τό 1944 στα­μά­τη­σαν στά ἑλ­λη­νο­βουλ­γα­ρι­κά σύ­νο­ρα καί δέν προ­χώ­ρη­σαν νά κα­τα­λά­βουν τή Μα­κε­δο­νί­α φθά­νον­τας ὡς τίς ἀ­κτές τοῦ Αἰ­γαί­ου. Ἐ­πει­δή, ὅ­μως, στούς κόλ­πους τοῦ ΚΚΕ ἀρ­κε­τά στε­λέ­χη μέ ἑλ­λη­νι­κή ἐ­θνι­κή συ­νεί­δη­ση ἀν­τι­τά­χθη­καν στά σχέ­δια τοῦ Τί­το καί τῶν ὁ­μο­φρώ­νων τοῦ Κ.Κ. τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς γιά ἀ­πό­σχι­ση τῆς Μα­κε­δο­νί­ας ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα, ὁ Τί­το αὐ­τή τήν ἀν­τί­δρα­ση τή χα­ρα­κτή­ρι­σε «σε­χτα­ρι­στι­κή!». Πρω­τεύ­ου­σα θέ­ση στίς ἀν­τι­δρά­σεις αὐ­τές κα­τά τῆς ἀ­πο­σχί­σε­ως τῆς Μα­κε­δο­νί­ας ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα, κα­τέ­χει ὁ Εὐ­ρι­πί­δης Μπα­κιρ­τζής πού δι­ε­κή­ρυ­ξε στή Θεσ­σα­λο­νί­κη: «…Ἡ Μα­κε­δο­νί­α καί ἡ Δυ­τι­κή Θρά­κη ἦ­ταν καί θά πα­ρα­μεί­νουν Ἑλ­λη­νι­κές Ἐ­παρ­χί­ες…».

Ὁ στρα­τάρ­χης Τί­το στη­ρι­ζό­με­νος στίς 800.000 παρ­τι­ζά­νους του, μέ με­λε­τη­μέ­νο σχέ­διο, προ­χω­ρεῖ στή γι­ουγ­κοσ­λα­βο­ποί­η­ση ὁ­λό­κλη­ρης τῆς Μα­κε­δο­νί­ας. Πο­λι­τι­κοί καί στρα­τι­ω­τι­κοί ἡ­γέ­τες τῆς Ἑλ­λά­δος κα­θώς καί δι­πλω­μα­τι­κοί καί προ­ξε­νι­κοί πα­ρά­γον­τες τῆς χώ­ρας ἀ­δρα­νοῦν ἐγ­κλη­μα­τι­κά καί οἱ Γι­ουγ­κοσ­λά­βοι προ­ε­τοι­μά­ζουν με­θο­δι­κά τό ση­με­ρι­νό πρό­βλη­μα μέ τά Σκό­πια. Ἕλ­λη­νες πο­λι­τι­κοί ἐκ­πρό­σω­ποι ἐ­ξυ­πη­ρε­τοῦν τά σχέ­δια τοῦ Τί­το, ἡ δέ Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α καί Βουλ­γα­ρί­α «μοι­ρά­ζον­ται» με­τα­ξύ τους, ἁρ­πα­κτι­κά, τή Μα­κε­δο­νί­α καί τή Θρά­κη. Ἡ δι­α­νο­μή τῶν «ζω­νῶν ἐ­πιρ­ρο­ῆς» δέν γί­νε­ται ἀ­πο­δε­κτή ἀ­πό τόν ΕΛΑΣ καί ἐ­πι­δι­ώ­κε­ται βί­αι­α ἡ ἀ­πό­σχι­ση τῆς Μα­κε­δο­νί­ας ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα, μά­ται­α βε­βαί­ως. Ὁ Ἰ­ω­σήφ Στά­λιν κα­τα­δι­κά­ζει καί ἐ­ξα­νε­μί­ζει τά ὀ­νει­ρο­πό­λα σχέ­δια τοῦ στρα­τάρ­χη Τί­το γιά τήν ἵ­δρυ­ση τῆς «Γι­ουγ­κοσ­λα­βι­κῆς αὐ­το­κρα­το­ρί­ας» στά Βαλ­κά­νια. Ἑ­πο­μέ­νως, ὁ Τί­το «ἐγ­και­νί­α­σε» καί θε­με­λί­ω­σε τή ση­με­ρι­νή δι­α­μά­χη τῆς Ἑλ­λά­δας μέ τά Σκό­πια, ἡ δέ ἑ­νω­μέ­νη Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α τήν κυ­ο­φό­ρη­σε καί τήν ἐ­πε­ξέ­τει­νε.

Οἱ πε­ρι­στά­σεις τοῦ τέ­λους τοῦ Β΄ Παγ­κο­σμί­ου πο­λέ­μου ζη­τοῦ­σαν ἤ κα­λύ­τε­ρα ἀ­παι­τοῦ­σαν ἀ­πό τό Στά­λιν πρῶ­τα νά ἐ­πε­κτεί­νει καί νά στε­ρε­ώ­σει τή «Ρω­σι­κή κομ­μου­νι­στι­κή αὐ­το­κρα­το­ρί­α» στό Βό­ρει­ο τμῆ­μα τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς καί στήν Ἀ­να­το­λι­κή καί Κεν­τρι­κή Εὐ­ρώ­πη, ὅ­που ἡ δύ­να­μη τῶν σο­βι­ε­τι­κῶν ὅ­πλων καί οἱ συμ­φω­νί­ες μέ τή Δύ­ση καί τόν Τσώρ­τσιλ εἶ­χαν ἐγ­χω­ρή­σει στό Στά­λιν τήν ἐ­ξου­σί­α. Γιά τούς πα­ρα­πά­νω λό­γους, ἡ προ­τε­ραι­ό­τη­τα τοῦ Στά­λιν στρά­φη­κε στά ἄ­με­σα ἐν­δι­α­φέ­ρον­τα τῆς ἀ­πέ­ραν­της Ἀ­να­το­λι­κῆς καί Κεν­τρι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. Ἡ δι­α­νο­μή τῶν «Ζω­νῶν Ἐ­πιρ­ρο­ῆς» με­τα­ξύ τῶν με­γά­λων δυ­νά­με­ων εἶ­χε γί­νει στή Μό­σχα, με­τα­ξύ 9 καί 18 Ὀ­κτω­βρί­ου τοῦ 1944, ὅ­που συ­ναν­τή­θη­καν ὁ Στά­λιν μέ τόν Τσώρ­τσιλ. Τό 1943 εἶ­χαν, ἐ­πί­σης, συ­ναν­τη­θεῖ στην Τε­χε­ρά­νη οἱ τρεῖς «Με­γά­λοι»: Ροῦ­σβελτ, Τσώρ­τσιλ καί Στά­λιν. Ὁ Οὐ­ΐν­στον Τσώρ­τσιλ εἶ­ναι ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κός καί ὠ­μό­τα­τος στά «Ἀ­πο­μνη­μο­νεύ­μα­τά» του σχε­τι­κά μέ τή δι­α­νο­μή τῶν Βαλ­κα­νί­ων τόν Ὀ­κτώ­βριο μῆνα τοῦ 1944, στό Κρεμ­λί­νο τῶν Τσά­ρων τῆς Ρω­σί­ας: «Ἡ στιγ­μή ἦ­ταν εὐ­νο­ϊ­κή διά νά ἐ­νερ­γή­σω καί γι᾿ αὐ­τό ἐ­δή­λω­σα: ἄς ρυθ­μί­σω­μεν τάς ὑ­πο­θέ­σεις μας τῶν Βαλ­κα­νί­ων. Τά στρα­τεύ­μα­τά σας εὑ­ρί­σκον­ται εἰς Ρου­μα­νί­αν καί Βουλ­γα­ρί­αν. Ἔ­χο­μεν συμ­φέ­ρον­τα, ἀ­πο­στο­λάς καί πρά­κτο­ρας εἰς τάς χώ­ρας αὐ­τάς. Ἄς ἀ­πο­φύ­γω­μεν νά ἔλ­θω­μεν εἰς σύγ­κρου­σιν διά θέ­μα­τα τά ὁ­ποῖ­α δέν ἀ­ξί­ζουν τόν κό­πον… Ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ τήν Με­γά­λην Βρετ­τα­νί­αν καί τήν Ρω­σί­αν, τί θά ἐ­λέ­γα­τε διά μί­αν ὑ­πε­ρο­χήν ὑ­μῶν κα­τά 90% εἰς τήν Ρου­μα­νί­αν, μί­αν ἡ­με­τέ­ραν κυ­ρι­αρ­χί­αν κα­τά 90% εἰς τήν Ἑλ­λά­δα, καί μί­αν ἰ­σό­τη­τα 50-50% εἰς τήν Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­αν».

Ἐ­νῶ με­τέ­φρα­ζον τά λό­γιά μου (συ­νε­χί­ζει ὁ Τσώρ­τσιλ), ἔ­γρα­ψα σέ μι­σό φύλ­λο χαρ­τιοῦ: Ρου­μα­νί­α: Ρω­σί­α 90% οἱ λοι­ποί 10%.

ΕΛΛΑΣ: Μ. Βρετ­τα­νί­α (ἐν συμ­φω­νί­ᾳ με­τά τῶν Ἡ­νωμ. Πο­λι­τει­ῶν) 90%. Ρω­σί­α: 10%.
ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ: 50-50%.
ΟΥΓΓΑΡΙΑ: 50%.
ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: Ρω­σί­α 75%, οἱ λοι­ποί: 25%.

Ἔ­σπρω­ξα τό χαρ­τί ἐμ­πρός στόν Στά­λιν, στόν ὁ­ποῖ­ο εἶ­χε ἤ­δη γί­νει ἡ με­τά­φρα­σις τῶν προ­η­γου­μέ­νων. Ἀ­κο­λού­θη­σε μί­α μι­κρή παῦ­σις. Κα­τό­πιν ἐ­πῆ­ρε στά χέ­ρια τό μπλέ του μο­λύ­βι, ἐ­χά­ρα­ξε ἕ­να με­γά­λο ση­μεῖ­ο ἐ­πά­νω στό χαρ­τί γιά νά δεί­ξει ὅ­τι τό ἐγ­κρί­νει καί μοῦ ἐ­πέ­στρε­ψε τό χαρ­τί. Τά πάν­τα ἐ­τα­κτο­ποι­ή­θη­σαν σέ λι­γό­τε­ρο χρό­νο ἀ­πό ὅ­τι χρει­ά­ζε­ται τώ­ρα γιά νά τά γρά­ψω. Βε­βαί­ως, εἴ­χα­με με­λε­τή­σει πο­λύν και­ρόν καί μέ προ­σο­χή τό ζή­τη­μα καί οἱ συμ­φω­νί­ες αὐ­τές ἦσαν γιά τήν πο­λε­μι­κήν καί μό­νον πε­ρί­ο­δον.

Ἡ συ­νέ­χεια τοῦ ἀ­πο­σπά­σμα­τος ἀ­πό τά «Ἀ­πο­μνη­μο­νεύ­μα­τα» τοῦ Οὐ­ΐν­στον Τσώρ­τσιλ γιά τό μοί­ρα­σμα τοῦ κό­σμου σέ ζῶ­νες ἐ­πιρ­ρο­ῆς ἀ­πό τίς νι­κή­τρι­ες Με­γά­λες δυ­νά­μεις τοῦ Β΄ Παγ­κο­σμί­ου Πο­λέ­μου ἔ­χει ὡς ἑ­ξῆς: «Ὅ­λα τά εὑ­ρύ­τε­ρα προ­βλή­μα­τα πα­ρέ­με­ναν ἐκ­κρε­μῆ ἀ­πό τίς δύ­ο πλευ­ρές, γιά ὅ­τι ἐλ­πί­ζα­με τό­τε ὅ­τι θά ἦ­ταν μί­α δι­ά­σκε­ψις γύ­ρω ἀ­πό τό τρα­πέ­ζι τῆς εἰ­ρή­νης με­τά τή νί­κη. Ἠ­κο­λού­θη­σε κα­τό­πιν μα­κρά σι­ω­πήν. Τό χαρ­τί, μέ τήν μπλέ του γραμ­μή, πα­ρέ­μει­νε στό κέν­τρο τοῦ τρα­πε­ζιοῦ. Εἶ­πα τε­λι­κά: «Μή­πως θε­ω­ρη­θεῖ κά­πως κυ­νι­κόν τό νά ἔ­χω­μεν ρυθ­μί­σει τά προ­βλή­μα­τα αὐ­τά ἀ­πό τά ὁ­ποῖ­α ἐ­ξαρ­τᾶ­ται ἡ τύ­χη ἑ­κα­τομ­μυ­ρί­ων ἀ­τό­μων κα­τά ἕ­να τό­σον πρό­χει­ρον τρό­πον; Ἄς κά­ψω­μεν τό χαρ­τί αὐ­τό. «Ὄ­χι, κρά­τη­σέ το», εἶ­πε ὁ Στά­λιν». (Βλ. Οὐ­ΐν­στον Τσώρ­τσιλ, «Ἀ­πο­μνη­μο­νεύ­μα­τα», μτφρ. Πα­παρ­ρό­δου στήν Ἑλ­λη­νι­κή, τό­μος 6ος, βι­βλί­ο 1ο, σελ. 202-203). Ἀ­πό­δει­ξη αὐ­τῶν τῶν συμ­φω­νι­ῶν τῶν με­γά­λων δυ­νά­με­ων ἀ­πο­τε­λεῖ ἡ δι­α­μόρ­φω­ση τοῦ με­τα­πο­λε­μι­κοῦ κό­σμου ὡς ἀ­παυ­γά­σμα­τος τῶν ἰ­δε­ο­λο­γι­κῶν καί κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κῶν ζυ­μώ­σε­ών της με­τά τό 1944-45 πε­ρι­ό­δου.

Ἐν τού­τοις καί πα­ρά τίς δι­α­κη­ρύ­ξεις ἐ­κεῖ­νες καί πα­ρά τή συμ­φω­νί­α Στά­λιν-Τσώρ­τσιλ, ὁ Νι­κό­λα­ος Ζα­χα­ριά­δης τῆς Γ΄ Κ. Δι­ε­θνοῦς, ἀ­να­λαμ­βά­νει νά συ­νερ­γα­στεῖ μέ τόν Τί­το καί τούς ἀν­τάρ­τες του, νά μήν ὑ­πα­κού­σουν στίς ἀ­πο­φά­σεις τοῦ Στά­λιν καί τίς συμ­φω­νί­ες του μέ τόν Τσώρ­τσιλ καί νά πο­λε­μή­σουν μέ 20.000 ἄν­δρες καί γυ­ναῖ­κες γιά δι­χο­τό­μη­ση τῆς Ἑλ­λά­δος σέ βό­ρει­ο κρά­τος ὑ­πό Κομ­μου­νι­στι­κό κα­θε­στώς καί σέ νό­τιο κρά­τος. Πρῶ­τος στό­χος εἶ­ναι καί πά­λι ἡ κα­τά­λη­ψη τῆς Θεσ­σα­λο­νί­κης ἀ­πό τίς κομ­μου­νι­στι­κές δυ­νά­μεις μέ αἰφ­νι­δι­α­στι­κό χτύ­πη­μα μέ ἐ­πι­κε­φα­λῆς τό Μάρ­κο Βα­φειά­δη γιά νά ἀ­πο­κο­πεῖ ἀ­κο­λού­θως ἡ Μα­κε­δο­νί­α καί ἡ Θρά­κη ἀ­πό τήν ὑ­πό­λοι­πη Ἑλ­λά­δα. Στή συ­νέ­χεια ὁ Νί­κος Ζα­χα­ριά­δης εὐ­χα­ρι­στεῖ ὁ­λό­ψυ­χα τό στρα­τάρ­χη Τί­το καί τό λα­ό τῆς Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­ας πού ἀ­γω­νί­ζον­ται μέ κό­πο γιά τόν ἀ­κρω­τη­ρια­σμό τῆς Ἑλ­λά­δας καί τήν ἀ­πό­σχι­ση τῆς Μα­κε­δο­νί­ας καί τῆς Θρά­κης ἀ­πό τόν ἐ­θνι­κό κορ­μό της. «…Ὁ λα­ός μας, λέ­ει ὁ Νί­κος Ζα­χα­ριά­δης σέ ἐ­πι­στο­λή του πρός τόν Τί­το, νοι­ώ­θει ἐν­στι­χτώ­δι­κα καί κα­τά­καρ­δα τή Νέ­α Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­α, τό Λα­ό της καί τό Στρα­τάρ­χη της…».

Με­τά τή συ­νει­δη­το­ποί­η­ση ἐ­κεί­νων πού σχε­δί­α­ζε ὁ Τί­το στή Βαλ­κα­νι­κή ἐ­ρή­μην τοῦ Ἰ­ω­σήφ Στά­λιν, τά πράγ­μα­τα πῆ­ραν δι­α­φο­ρε­τι­κή, αὐ­τό­μα­τα, τρο­πή. Ἐ­κλή­θη ἐ­σπευ­σμέ­να ὁ Τί­το στή Μό­σχα δύ­ο φο­ρές, ἀν­τι­λαμ­βα­νό­με­νος, ὅ­μως, τί τόν πε­ρί­με­νε στή Μό­σχα, δέν πα­ρου­σι­ά­στη­κε στό Στά­λιν καί μό­νο τό 1948 ἔ­στει­λε δύ­ο ἔμ­πι­στούς του στή Μό­σχα: τό Μί­λο­βαν Τζί­λας καί τόν Ἐν­του­άρντ Καρ­ντέλ­λι. Ὁ δι­ά­λο­γος με­τα­ξύ τοῦ Στά­λιν καί τῶν ἀ­πε­σταλ­μέ­νων τοῦ Τί­το ἀ­πο­τε­λεῖ φο­βε­ρή ἀ­πο­κά­λυ­ψη, δι­ό­τι κα­τα­δι­κά­ζε­ται ἀ­κα­ρια­ία τό κομ­μου­νι­στι­κό κί­νη­μα στήν Ἑλ­λά­δα: «Κου­τα­μά­ρες!… Ἡ ἐ­πα­νά­στα­ση πρέ­πει νά στα­μα­τή­σει μό­λις αὐ­τό θά εἶ­ναι δυ­να­τό…». Αὐ­τά δι­έ­τα­ξε ὁ Στά­λιν, ὁ­πότε κά­θε ἐλ­πί­δα εἶ­χε πιά χα­θεῖ γιά τόν Τί­το καί τό Ζα­χα­ριά­δη πού ἀρ­νή­θη­κε τήν πα­τρί­δα του καί ἤ­πι­ε τό πι­κρό πο­τή­ρι τῆς ἀ­πο­τυ­χί­ας μέ­χρι τό τε­λευ­ταῖ­ο κα­τα­κά­θι του…

Ὁ ἀρ­χι­στρά­τη­γος τῆς φο­βε­ρῆς ἐ­κεί­νης ἐ­σω­τε­ρι­κῆς συγ­κρού­σε­ως στήν Ἑλ­λά­δα Μάρ­κος Βα­φειά­δης ἀ­πο­μα­κρύ­νε­ται αὐ­το­μά­τως ἀ­πό ὅ­λες τίς θέ­σεις του καί προ­σω­ρι­νά ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα, ὁ Τί­το κλεί­νει τά σύ­νο­ρά του στή ρο­ή κά­θε βο­ή­θειας πρός τούς ἀν­τάρ­τες τοῦ Μάρ­κου Βα­φειά­δη τόν Ἰ­ού­λιο τοῦ 1949, ὁ δέ Νί­κος Ζα­χα­ριά­δης, πλή­ρης πι­κρί­ας, κά­νει στρο­φή 180ο καί κα­τη­γο­ρεῖ τόν Τί­το ὡς συμ­μο­ρί­τη, ὕ­που­λο καί βδε­λυ­ρό ἐ­χθρό: «Τό λα­ϊ­κό δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα στή χώ­ρα μας δέ γνώ­ρι­σε ἀ­κό­μα, ἀπ᾿ τόν και­ρό τῆς πρώ­της κα­το­χῆς, τό­σο ὕ­που­λο καί βδε­λυ­ρό ἐ­χθρό, ὅ­σο ἡ συμ­μο­ρί­α τοῦ Τί­το…». Τό ΚΚΕ δέ­σμιο τῆς Γ΄ Κομ­μου­νι­στι­κῆς Δι­ε­θνοῦς καί τῆς Βαλ­κα­νι­κῆς Κομ­μου­νι­στι­κῆς Ὁ­μο­σπον­δί­ας ἀ­κο­λου­θεῖ πι­στά τίς ὑ­πο­δεί­ξεις καί τίς ἀ­πο­φά­σεις της. Ἔ­τσι, ὅ­πως εἴ­δα­με, μέ τό τέ­λος τοῦ Β΄ Παγ­κο­σμί­ου Πο­λέ­μου, οἱ ρω­σι­κές στρα­τι­ές πλημ­μυ­ρί­ζουν τή Βαλ­κα­νι­κή, ἀλ­λά δέν κα­τα­λαμ­βά­νουν τή Μα­κε­δο­νί­α.

Αναδημοσίευση από 14/1/2013

[enromiosini.gr]   10/1/2018

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 

Οι 96 πρωθυπουργοί από τον Καποδίστρια μέχρι τον Τσίπρα

assets_large_t_420_54462843_type13145

Εξι από τα ιστορικά πρόσωπα που σφράγισαν το πρωθυπουργικό αξίωμα σε διαφορετικές εποχές. Ο κυβερνήτης Ι. Καποδίστριας, ο Χ. Τρικούπης με 11χρονη παρουσία, ο Ελ. Βενιζέλος με 13χρονη θητεία, ο Κ. Καραμανλής με έξι θητείες, ο Α. Παπανδρέου επί 10 χρόνια στην πρωθυπουργία και ο Κ. Σημίτης με τη μεγαλύτερη συνεχή παρουσία στην πρωθυπουργία.

Τόσα είναι τα φυσικά πρόσωπα που ανέλαβαν πρωθυπουργικά καθήκοντα, μία ή περισσότερες φορές, για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, από το 1828 μέχρι σήμερα. Πρώτος στον κατάλογο βρίσκεται ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας.Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο 96ος στη σειρά πολίτης που αναδεικνύεται πρωθυπουργός από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.

Η αρίθμηση, βεβαίως, ποικίλλει αναλόγως με τη χρονολόγηση του συγκροτημένου νεοελληνικού κράτους. Αν, δηλαδή, τοποθετείται τότε ή το 1833, με την εγκαθίδρυση της μοναρχίας του Οθωνα. Είτε ακόμη κι αν η μέτρηση αρχίζει το 1844, με τη διεξαγωγή των πρώτων νεοελληνικών εκλογών τα οθωνικά χρόνια.

Στο Σύνταγμα του 1927
Ας σημειωθεί ότι ο όρος πρωθυπουργός, αν κι έχει επικρατήσει από τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της ιδιότητας «Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου», μόνο τον 20ό αιώνα καθιερώνεται στη θεσμική ορολογία.

Εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Σύνταγμα του 1927. Εκεί αναφέρεται (άρθρο 87) ότι «την Κυβέρνησιν αποτελεί το Υπουργικόν Συμβούλιον συγκείμενον από τους υπουργούς υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού…». Από τότε στα νομοθετικά κείμενα ο όρος εναλλάσσεται με εκείνον του «Προέδρου του Υπουργικού Συμβουλίου», μέχρι να επικρατήσει τελικά (η διάταξη του 1927 θα επαναληφθεί και στο Σύνταγμα του 1952).

Φυσικά, όλοι οι πολιτικοί (και μη), που έγιναν πρωθυπουργοί, δεν ανέλαβαν ελέω κάλπης. Οι εκλογικές αναμετρήσεις στη διαδρομή του νεοελληνικού κοινοβουλευτισμού ήταν μόλις 65, αρχής γενομένης από το 1844. Οχι σπανίως, μάλιστα, πρωθυπουργοί δεν αναδεικνύονταν οι νικητές των εκλογών.

Ο νεότερος πρωθυπουργός που αναδείχτηκε από εκλογές και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Δεύτερος μετά τον Αλ. Τσίπρα κατατάσσεται ο Κώστας Καραμανλής.

Επιπλέον, στον κατάλογο των 96 περιλαμβάνονται πρωθυπουργοί εντός εισαγωγικών, όπως δικτατοριών και γενικώς των ανώμαλων περιόδων. Αλλά ακόμη υπηρεσιακοί και μεταβατικοί.

Ετσι, ο αριθμός των φυσικών προσώπων, που ανέλαβαν πρωθυπουργοί σε 176 έως τώρα νεοελληνικές κυβερνήσεις, παίρνοντας την εντολή από τις κάλπες, είναι πολύ μικρότερος του 96. Ειδικά, από την απελευθέρωση της χώρας (1944) μέχρι σήμερα έχουν ορκιστεί 66 πρωθυπουργοί.

Στην πρωθυπουργική καρέκλα κάθισαν 38 διαφορετικά πρόσωπα. Αν αφαιρεθούν, όμως, οι υπηρεσιακοί (μέχρι το 1967), μεταβατικοί (1944-1946, 1947-1951, 1965-1967) και χουντικοί (1967-1974) ο αριθμός των φυσικών προσώπων, που έγιναν μεταπολεμικά πρωθυπουργοί, περιορίζεται δραστικά.

Από τις 23 γενικές βουλευτικές εκλογές (1946-2015) προήλθαν 15 διαφορετικοί πρωθυπουργοί. Στον αριθμό αυτό συνυπολογίζεται οι δύο περιορισμένης διάρκειας θητείες του 1946- 1947 (Κ. Τσαλδάρης), του 1989 (Τζ. Τζαννετάκης με την κυβέρνηση ΝΔ ? ΣΥΝ και Ξ. Ζολώτας με την Οικουμενική) και 2011-12 (Παπαδήμος και Πικραμμένος).

Αν, λοιπόν, αφαιρεθούν και τα πρόσωπα αυτά οι πραγματικοί, θα λέγαμε απλοϊκά, μετεμφυλιακοί πρωθυπουργοί φτάνουν στους 11 (Νικόλαος Πλαστήρας, Αλέξανδρος Παπάγος, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γεώργιος Παπανδρέου, Ανδρέας Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Κώστας Σημίτης, Κώστας Καραμανλής, Γεώργιος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς, Αλέξης Τσίπρας).

Οι κορυφαίοι
Αυτός είναι ο πλήρης κατάλογος των μεταπολεμικών πρωθυπουργών, που προκύψανε άμεσα μετά από διεξαγωγή εκλογών. Ουσιαστικά, όμως, θα πρέπει να προστεθούν οι θητείες του Θεμιστοκλή Σοφούλη (διαδέχτηκε τον Κ. Τσαλδάρη το 1947-49) και του Γεωργίου Ράλλη (διάδοχος του Κ. Καραμανλή το 1980-1981).

Από το σύνολο των Νεοελλήνων πρωθυπουργών έως τώρα πέντε έχουν συμπληρώσει και ξεπεράσει την οκταετία. Κατά σειρά μακροβιότερης θητείας αυτοί είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (πάνω από 13 χρόνια), ο Ελευθέριος Βενιζέλος (περίπου 12,5 χρόνια), ο Χαρίλαος Τρικούπης (πλησίασε τα 11 χρόνια), ο Ανδρέας Παπανδρέου (10 χρόνια) και ο Κώστας Σημίτης (ξεπέρασε τα 8 χρόνια).

Λιγότερο από οχτώ χρόνια άσκησαν πρωθυπουργικά καθήκοντα ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος και ο Γεώργιος Θεοτόκης (περίπου 7,5 χρόνια), ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ο Ιωάννης Κωλέττης και ο Δημήτριος Βούλγαρης.

Συνεχόμενες θητείες μεταδικτατορικά, εκτός από τους Κωνσταντίνο και Κώστα Καραμανλή (αντιστοίχως 1974, 1977 και 2004, 2007), έχουν τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981, 1985) όσο και ο Κώστας Σημίτης (1996, 2000). Ο τελευταίος μάλιστα έχει στο ενεργητικό τρεις συνεχείς θητείες, αν συνυπολογιστεί και η προ του 1996 πρωθυπουργία του.

ΤΟ… ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
Ρήξη με τον «δυναστισμό» και τα τζάκια

Η εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, εκτός των άλλων, σπάει και την παράδοση των πρωθυπουργών από… τζάκια. Πρόκειται μάλλον για την πιο ουσιαστική πρωτιά του νέου πρωθυπουργού, μετά από το μείζον ιστορικό γεγονός ότι σχηματίζεται για πρώτη φορά κυβέρνηση στη χώρα με κορμό την Αριστερά. Οι τρεις τελευταίοι, που αναδείχτηκαν από κάλπες (Κ. Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαράς), ανήκουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην κατηγορία αυτή. Αλλά και οι προηγούμενοι μεταπολιτευτικοί πρόεδροι της κυβέρνησης (Κωνσταντίνος Καραμανλής, Γεώργιος Ράλλης, Ανδ. Παπανδρέου) μέσω διαφορετικών διαδρομών ανήκαν στην ελίτ της εξουσίας.

Περίπου 40% από όσους αναδείχτηκαν σε όλες τις νεοελληνικές περιόδους στο αξίωμα συνδέονταν συγγενικά με κάποιον «πρώην». Την πιο χαρακτηριστική περίπτωση συνιστά, βεβαίως, ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο σημερινός αρχηγός του Κινήματος, ήταν ο έβδομος γιος πρωθυπουργού στη νεοελληνική Ιστορία, που αναδείχτηκε ο ίδιος πρωθυπουργός. Mάλλον πρόκειται για παγκόσμια πρωτιά στην ιστορία των σύγχρονων κρατών, με κάθε είδους αντιπροσωπευτικό σύστημα. Pεκόρ πρέπει να συνιστά και το γεγονός ότι ήταν ο δεύτερος στην ίδια κατηγορία που είχε επιπλέον και παππού πρωθυπουργό.

Οπωσδήποτε, όμως, είναι χωρίς προηγούμενο η πολιορκία και η εκπόρθηση από στενούς συγγενείς πρώην ηγετών και ηγετικών παραγόντων της χώρας του πρωθυπουργικού γραφείου τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Tο φαινόμενο προσφέρεται για πολλαπλές αναλύσεις. Aν συνδυαστεί και με το γεγονός ότι στα ελληνικά κοινοβουλευτικά χρονικά και άλλοι, ακόμη περισσότεροι, συγγενείς, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας, πρωθυπουργών έχουν, επίσης, γίνει πρωθυπουργοί, αποκτά ευρύτερες διαστάσεις.

Aν, ακόμη, ιδωθεί το ίδιο φαινόμενο με φόντο τον νεοελληνικό πολιτικό ορίζοντα διαφορετικών εποχών, όπου συνήθως παρατηρείται συνωστισμός απογόνων υπουργών και βουλευτών σε υπουργικά γραφεία και στα έδρανα της Bουλής, αρχίζει ο προβληματισμός για την ποιότητα του αντιπροσωπευτικού συστήματος.

Μια προσέγγιση
O καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και ευρωβουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ σήμερα K. Xρυσόγονος σε μια προσέγγιση του φαινομένου (« H Iδιωτική δημοκρατία, από τις πολιτικές δυναστείες στην κλεπτοκρατία») συμπεραίνει: «Πολιτικές »δυναστείες» υπήρχαν στην Eλλάδα από τον 19ο αιώνα και εξακολουθούν να υφίστανται και σήμερα σε όλα τα επίπεδα. Ετσι από τους 93 πρωθυπουργούς που θήτευσαν από το 1828 έως το 2007 (συνυπολογίζοντας και τις κυβερνήσεις δωσιλόγων κατά τη διάρκεια της Kατοχής), τουλάχιστον 21, δηλαδή ποσοστό 22,5%, συνδέονταν μεταξύ τους με στενή συγγενική σχέση, σε ευθεία (πατέρας και γιος και σε μια περίπτωση και εγγονός) ή σε πλάγια γραμμή (θείος και ανιψιός ή εξάδελφοι)». Tο σχετικά μεγάλο ποσοστό, το οποίο τεκμηριώνει με την αναφορά ηγετικών τζακιών, δεν είναι πλήρες. Aπό μια πιο εξαντλητική έρευνα της οικογενειακής κατάστασης όλων των Νεοελλήνων πρωθυπουργών, κάποιου είδους συγγενικές σχέσεις με προηγούμενους αρχηγούς κυβερνήσεων προκύπτει ότι έχει πολύ μεγαλύτερος αριθμός (37 πρωθυπουργοί και ποσοστό που πλησιάζει το 40%)!

H «κληρονομική» διαδοχή σε αιρετά αξιώματα δεν είναι ασφαλώς αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Aλλά η συχνότητά της στα καθ΄ ημάς αποτελεί μια διεθνή πρωτοτυπία.

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν έγκυρες αναλυτικές μελέτες με ερμηνείες του φαινομένου. Mε λίγες εξαιρέσεις οι σχετικές αναφορές εξαντλούνται σε μάλλον συγκυριακές-επιφανειακές αναλύσεις του τύπου «οικογενειοκρατία», «πολιτικά τζάκια», «δυναστείες» και τα συναφή.

Συνήθως γίνεται επίκληση της ισχύος, του πραγματικού ή μεταφορικού πλούτου, των πελατειακών σχέσεων και άλλων παρόμοιων μέσων, που διαθέτουν τα οικογενειακά πολιτικά δίκτυα. Aσφαλώς, τα περισσότερα απ’ αυτά ή και όλα μαζί είναι υπαρκτά. Πλην, όμως, πρόκειται για πιο πολυδρομικές επικοινωνίες μεταξύ θεσμών και προσώπων, με τον πολιτικό πολισμό μας, το πολιτικό και κομματικό σύστημα, όπως εμφανίστηκε, εξελίχτηκε και λειτουργεί.

Eρωτήματα του τύπου γιατί η κληρονομική διαδοχή και οι δυναστείες εξακολουθούν όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να ενισχύονται κατά καιρούς και να εγκρίνονται με τη λαϊκή ψήφο απαιτούν σύνθετες απαντήσεις.

Η απάντηση πάντως που δίνει ο Κ. Χρυσόγονος, ονομάζοντας το σύστημα αυτό «δυναστισμό», μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: «Το ελληνικό πολίτευμα είναι ένα παλίμψηστο. Κάτω από μια λεπτή συνταγματική επίστρωση κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μετά βίας κρύβονται πραγματικές δομές φεουδαρχικού ή και απολυταρ­χικού χαρακτήρα…». Ενδιαφέρον θα είχε να δει κάποιος αν και πώς ρηγματώνεται αυτός ο δυναστισμός και από τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

Ο Αλεξης Τσίπρας έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός έπειτα από εκλογές

Ο 40χρονος Αλέξης Τσίπρας είναι ο νεότερος πρωθυπουργός ο οποίος αναδείχτηκε έπειτα από βουλευτικές εκλογές και την εφαρμογή της αρχής της δεδηλωμένης (τυπικά τοποθετείται το 1875).

Την περίοδο του πρώιμου κοινοβουλευτισμού και χωρίς να προέλθει αμέσως ύστερα από εκλογές υπήρξε ένας ακόμη μικρότερος στην ηλικία πρόεδρος Υπουργικού Συμβουλίου. Πρόκειται για τον Επαμεινώνδα Δεληγεώργη (1829-1879), που ξεκίνησε ως ριζοσπάστης για να καταλήξει συντηρητικός. Ο Μεσολογγίτης πολιτικός, εκπρόσωπος της Χρυσής Νεολαίας, που πρωτοστάτησε στην έξωση του Οθωνα και από τους επιφανείς πολιτικούς ηγέτες της εποχής του, κατέλαβε το αξίωμα σε ηλικία μόλις 36 χρόνων, εκτοπίζοντας παραδοσιακούς κοινοβουλευτικούς αρχηγούς, όπως ο Κουμουνδούρος και ο Βούλγαρης. Μάλιστα, αναδείχτηκε δύο φορές την ίδια χρονιά στη θέση αυτή λίγο μετά τις πρώτες βουλευτικές εκλογές με το Σύνταγμα του 1864. Την πρώτη για δώδεκα μέρες (20 Οκτωβρίου 1865?3 Νοεμβρίου 1865) και τη δεύτερη για τρεις περισσότερες (13-28 Νοεμβρίου 1865). Για την ιστορία ας σημειωθεί ότι το 1870, σε ηλικία 41 χρόνων, ξανακάθισε στην πρωθυπουργική καρέκλα (Ιούλιος-Δεκέμβριος 1870) ερήμην της Βουλής, που δεν είχε πλειοψηφία και η οποία δεν συνεδρίαζε. Ακολουθώντας το ηλικιακό κριτήριο, μετά το Δεληγεώργη και έως την εκλογή Τσίπρα ως νεότεροι πρωθυπουργοί καταγράφονται:

Ο Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896) ήταν 43 χρόνων, όταν ο βασιλιάς τουανέθεσε, κατά παράβαση της αρχής της δεδηλωμένης, να σχηματίσει την πρώτη του κυβέρνηση (Απρίλιος-Οκτώβριος 1875).

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1907-1998) ήταν 48 χρόνων όταν πήρε από τον βασιλιά Παύλο, μετά τον θάνατο του Αλ. Παπάγου, την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση (Οκτώβριος 1955).

Ο Κώστας Καραμανλής (γέννηση 1956), όταν αναδεικνυόταν πρωθυπουργός μετά τις εκλογές του Μαρτίου 2004 διήνυε το 48ο έτος της ηλικίας του. Επομένως ο τελευταίος ήταν μέχρι τότε ο νεότερος πρωθυπουργός που αναδείχτηκε από τις κάλπες και όχι μέσα από άλλες διαδικασίες. Ο θείος και συνονόματός του, όταν έγινε πρωθυπουργός έπειτα από εκλογές (1956), ήταν κατά έναν χρόνο μεγαλύτερος.

ΤΑΚΗΣ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.    10/1/2018

 

 

 

 

Βρε βέτο μέχρι να δούνε θάλασσα τα Γρεβενά...

Giannis North

Όλη η κάψα των Σκοπιανών για το όνομα έχει να κάνει με την ένταξη τους στο ΝΑΤΟ και την ευκαιρία να ανοίξει ο δρόμος για να μπούνε στην ΕΕ. Και καθόμαστε και συζητάμε ακόμα; Η παραχάραξη της ιστορίας στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών.
Βρε βέτο μέχρι να δούνε θάλασσα τα Γρεβενά.
Βάζω και ένα αντιμπεριαλιστικό τραγούδι.



ΠΗΓΗ Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

 

 

 

 

ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΠΩΝΥΜΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ



Η επιδιωκόμενη λύση πρέπει να βασίζεται στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992, η οποία και αντανακλά τα αισθήματα και τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.
Εκατοντάδες Καθηγητές Πανεπιστημίων από ολόκληρο τον κόσμο και άλλα σημαντικά μέλη του International Hellenic Assosiation, ενός μη κυβερνητικού, μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έδρα το Delaware των Ηνωμένων Πολιτειών υπέγραψαν, εκφράζοντας τις προσωπικές τους απόψεις, ανοικτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο για το θέμα των Σκοπίων.



Με την επιστολή, η οποία απεστάλη στις 3 Ιανουαρίου 2018, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας καλείται να εφαρμόσει την απόφαση των πολιτικών αρχηγών της 13ης Απριλίου 1992, σύμφωνα με την οποία ο όρος «Μακεδονία» δεν θα συμπεριλαμβάνεται στην Ελληνική πρόταση για την ονομασία του κράτους της ΠΓΜΔ.
Το πλήρες κείμενο της ανοικτής επιστολής έχει ως εξής:
Εξοχότατε κ. Πρόεδρε,
Με αυτή την επιστολή θέλουμε να εκφράσουμε την αγωνία μας για ένα θέμα το οποίο χρονίζει για πάνω από δυο δεκαετίες, όπως όμως αντιλαμβανόμαστε επίκειται να «κλείσει» σε μερικούς μήνες. Πρόκειται για την ονομασία της γειτονικής χώρας των Σκοπίων.
Απευθυνόμαστε σε σας γιατί η θέση σας ως Πρoέδρου της Δημοκρατίας προσδίδει στην γνώμη σας ιδιαίτερη βαρύτητα γι’ αυτό το εθνικό θέμα, και ως εκ τούτου έχετε την ευθύνη να αποτρέψετε εξελίξεις που θα μπορούσαν να είναι βλαπτικές για τα συμφέροντα της χώρας μας.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, στις 13 Απριλίου 1992 πραγματοποιήθηκε η τελευταία σύσκεψη των τότε πολιτικών αρχηγών, υπό την προεδρία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, με θέμα την ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων.
Γνωρίζουμε επίσης και τα αποτελέσματα της σύσκεψης τα οποία ανακοινώθηκαν ως εξής: «Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων, μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία».
Ο δε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής τόνισε: «Ελπίζω ότι οι σύμμαχοι και συνεταίροι μας θα καταλάβουν επιτέλους ότι δεν υπάρχει παρά μόνο μία Μακεδονία και η Μακεδονία αυτή είναι Ελληνική. Αυτά τούς τα είπα και τους τα έχω γράψει».
Αυτό όμως που έγινε αργότερα είναι παντελώς απαράδεκτο. Χωρίς νεότερη ρητή απόφαση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας, θεωρήθηκε και μάλιστα δηλώθηκε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, αλλά διατηρήθηκε και από μετέπειτα κυβερνήσεις, ότι «Η επίσημη θέση της Ελλάδας είναι σαφής: σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη “Μακεδονία” που θα ισχύει έναντι όλων (ergaomnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή»!

Πώς είναι δυνατόν να δηλώνεται μια τέτοια απαράδεκτη θέση στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΞ διαρκούσης της διαπραγμάτευσης;
Τι διαπραγματεύεται το ΥΠΕΞ, εφόσον έχει ήδη υποσχεθεί το μέγιστον;
Η επιδιωκόμενη λύση πρέπει να βασίζεται στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992, η οποία και αντανακλά τα αισθήματα και τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων.
Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,
Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι σας ζητάμε: ο όρος «Μακεδονία» να μη συμπεριλαμβάνεται στην Ελληνική πρόταση για την ονομασία του κράτους της ΠΓΜΔ, σύμφωνα με την απόφαση των πολιτικών αρχηγών του 1992. Στην περίπτωση που οποιαδήποτε Ελληνική Κυβέρνηση εκτραπεί από αυτήν, παρακαλείσθε να επιδιώξετε με όλο το καταξιωμένο κύρος σας, αλλά και καθήκον σας, την προκήρυξη δημοψηφίσματος με το ερώτημα της αποδοχής ή όχι της εκτροπής από την απόφαση του 1992, που αποκλείει το όνομα «Μακεδονία» υπό οιανδήποτε μορφή.
Εξοχότατε, ευελπιστούμε να ανταποκριθείτε στο αίτημά μας,
Ακολουθούν 292 ηλεκτρονικές υπογραφές οι οποίες παρατίθενται κατ΄ αλφαβητική σειρά (ο πλήρης κατάλογος στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ).

Τέλος, υπενθυμίζεται ότι τον Ιούνιο του 2017, οι ανά τον κόσμο Παμμακεδονικές Ενώσεις με ανάλογη επιστολή που κοινοποιήθηκε και σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, έχουν προτείνει για τα Σκόπια την ονομασία «Κεντρική Βαλκανική Δημοκρατία».
1. Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, Άνθιμος
2. Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Ασκάλωνος, Νικηφόρος, Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
3. Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νεαπόλεας και Σταυρουπόλεως ,Βαρνάβας
4. Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αμβρόσιος
5. Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαμαριάς και Ν. Κρήνης, Ιουστίνος
6. Fraggoulis Fraggos, PhD, General (Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ Στρατηγός εα), Greece
7. Tselios Athanasios, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, Greece
8. Nakopoulos Georgios, Αντγος ε.α, Επίτιμος Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ, Greece
9. Lymberis Dimitrios, Lieutenant General (ret), Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού και ’ΒΥπαρχηγός/ΓΕΣ, Greece
10. Karantzikos Athanasios, Lieutenant General (ret.), Επίτιμος Α Υπαρχηγός ΓΕΣ, Greece
11. Tsitsimpikos Charalampos Lieutenant General (ret). Επίτιμος ΒΎ/ΓΕΣ, Greece
12. Stylianopoulos Athanasios, Lieutenant General,Επίτιμος Β’ Υπαρχηγός ΓΕΣ, Greece
13. Koukis Spyridon, Lieutenant General(ret), Επίτιμος Διοικητής Γ’ΣΣ Greece
14. Manthopoulos Dimitrios, Lieutenant General (ret), Επίτιμος ΑΎ/ΓΕΣ, Greece
15. Milioritsas Nikolaos, Lieutenant General (ret.), Greece
16. Sakellaropoulos Filippos, Lieutenant General (ret.), Επίτιμος Δντης ΔΥΠ/ΓΕΣ, Greece
17. Vafiadis Christos, Lieutenant General (ret), Eπίτιμος Διοικητής Γ΄ΣΣ. Greece
18. Verveniotis Ioannis, Lieutenant General (ret), GREECE
19. Κόρκας Κωνσταντίνος, Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Διοικητής 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ, Greece
20. Mavrodopoulos Pantelis, Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Διευθυντής Πυροβολικού Γ.Ε.Σ., Επίτιμος Πρόεδρος Ενώσεως Αποστράτων Στρατού Ξηράς, Greece
21. Tsirkas Evangelos, Αντιστράτηγος, Επιτ. Δ/τής Γ!ΣΣ, Νομικός, Greece
22. Ασλανίδης Ιωάννης, Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Διοικητής Σχολή Ευελπίδων
23. Georgiadis Georgios, Υπτγος ε.α, Πρόεδρος ΕΑΑΣ Ν. Ξάνθης, Greece
24. Fotiadis Ioannis, Αντιστράτηγος ε.α, Greece
25. Koutris Stavros, Αντιστράτηγος (ε.α.), Επίτιμος Διοικητής 98 ΑΔΤΕ “Μεραρχίας ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ”, Greece
26. Liampas Evangelos, Αντιστράτηγος εα Eπίτιμος Διοικητής Aνωτάτης Σχολής Πολέμου, Greece
27. Makrynitsas Georgios, Αντιστράτηγος ε.α., Greece
28. Tavoularis Elias, Αντιστράτηγος ε.α, Επίτιμος Διοικητής ΜΕΡΥΠ ( Μεραρχία Υποστηρίξεως), Greece
29. Μαυρουδής Ελευθέριος, Υποστράτηγος ε.α.
30. Παπαγιαννόπουλος Νικόλαος, Υποστράτηγος Υγειονομικού ε.α., Ιατρός, PhD, πρώην Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης
31. Papayianopoulos Nikolaos, Υποστράτηγος ε.α., Ιατρός, π. Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης, Greece
32. Tsakiridis Haralambos E., Υποστράτηγος Υγειονομικού, Ιατρός (military surgeon), Greece
33. Tsalouhidis Georgios, Πτέραρχος ε.α., Greece
34. Manios Ioannis Κ., PhD, DDS/LitMG ΥΠΟΠΤΕΡΑΡΧΟΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ, Greece
35. Manolas Vassileios, Συνταγματάρχης ε. α., Greece
36. Lamprinakis Demosthenes, Υπτγος ε.α., Greece
37. Koutri-Telianidou Paraskevi, Ταξίαρχος (ε.α.), Greece
38. Koutsaimanis Ioannis,Ταξχος ε.α., Greece
39. Amaxopoulos Theodoros, Ανχης ε.α, Greece
40. Papanikolaou Papagos, Ανχης ε.α., Greece
41. Demetriadis Konstantinos, Σχης ε.α, Greece
42. Kontis Ioannis, Major General (ret.), Greece
43. Trakatelis Antonios, Ακαδημαϊκός, πρ. Aντιπρόεδρος Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πρ. Πρύτανης Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Greece
44. Almpoura Efstratia P., MScPsy Dev LP, Athens, Greece
45. Anastassopoulou Ioanna, Καθηγήτρια ΕΜΠ (ret), Greece
46. Andreatos Antonios, Professor, Hellenic A/F Academy, Greece
47. Anezinis Antonios, π. Πρόεδρος ΔΣ Τραπέζης Μακεδονίας-Θράκης, Greece
48. Antypas Denis – Δημοσιογράφος- Διευθυντής Σύνταξης «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» και «Οικονομικού Ταχυδρόμου», Greece
49. Argyropoulos Yiannis, PhD, Principal Member of Technical Staff, AT&T Labs, USA
50. Argyrou Fanoulla, Researcher, Journalist, Author, London, United Kingdom
51. Aroniadou-Anderjaska Vassiliki, PhD, Research Associate Professor of Neuroscience, Bethesda, MD, USA
52. Athanasiadis Georgios, Επιχειρηματίας, π. Πρόεδρος Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και Βιομηχανικού Τμήματος Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, Greece
53. Athanassiou Myrodis, Diplom-Physiker, Munich, Germany
54. Athanasoulis Gerasimos A., Professor, School of Naval Architecture and Marine Engineering, National Technical University of Athens, Greece
55. Avanea Agathi, Jounarlist, Athens, Greece
56. Bacalis Naoum, National Hellenic Research Foundation, Athens, Greece
57. Baloglou George, fmr Associate Professor of Mathematics, SUNY Oswego, USA
58. Balopoulos Victor, PhD, Associate Professor, Department of Civil Engineering, School of Engineering, Democritus University of Thrace, Greece
59. Baltatzis Panagiotis, MD, Internist, General Secretary, Hellenic American National Council, Baltimore, USA
60. Batrakoulis Theodoros, PhD, Geopolitics, France
61. Blytas George C., PhD, Physical Chemistry (ret.), University of Wisconsin, USA
62. Bougas Ioannis, PhD, The Bougas Management Consulting, Queen’s University, Canada
63. Bucher Matthias, Associate Professor, Technical University of Crete, Greece
64. Chaitidis Efstathios, Dr.Μed.Dent., Mέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Praxis und Wissenschaft., Greece
65. Christou Konstantinos, Πρόεδρος τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ, Greece
66. Chrysafis Sotirios, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ, Greece
67. Chryssakis Thanasis, Associate Professor, Dept. of Mathematics, National and Kapodistrian University of Athens, Greece
68. Constantinidou Hellen-Isis A., Professor Εmeritus, School of Agriculture, Faculty of Agriculture, Forestry and Natural Environment, Aristotle University of Thessaloniki, Thessaloniki, Greece
69. Daniil Evangelia, MD., Medic Pneumonologist-Specialist in Tuberculosis, Greece
70. Dardavesis Theodoros, Κοσμήτωρ Σχολών Επιστημών Υγείας ΑΠΘ
71. Daskalaki Eleni, Πτυχιούχος Καλών Τεχνών Φλωρεντίας, Greece
72. Daskalopoulou Stella S., PhD, Associate Professor in Medicine, McGill University, Montreal, QC, Canada
73. Daskopoulos Antonios, Επιχειρηματίας, π. Πρόεδρος Συνδέσμου ορυζοβιομηχανιών Ελλάδος, Greece
74. Di Filippo Giuseppina, PhD, fmr Professor Humanities, Classics and Italian, University of New Hampshire, USA
75. Dimoutsos Andreas Ι., PhD, Athens, Greece
76. Dimoutsos Michalis, Microbiologist, Athens, Greece
77. Dokos Socrates, PhD, Associate Professor, Graduate School of Biomedical Engineering, University of New South Wales, Sydney, NSW, Australia
78. Dragas George Dion., The V. Rev. Professor, PhD, DD, DTh, Professor of Patrology, Helllenic College/Holy Cross, Boston, MA, USA
79. Dritsos Stefanos, Professor, Dept. of Civil Engineering, University of Patras, Greece
80. Economides Spyros, Dept. of Management, California State University, East Bay, USA
81. Efremidis Stavros, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου
82. Efstathiou Demetrios, Ιατρός, Πρόεδρος Κυπριακής Εστίας Θεσσαλονίκης, Greece
83. Efthymiou Pavlos N., Professor Emeritus, Aristotle University of Thessaloniki, Greece
84. Evangeliou Christos, Professor of Philosophy, Towson, MD, USA
85. Exadaktylos Athanasios, Πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Greece
86. Filippas Anastasios, Department of Physics- National Technical University of Athens, Greece
87. Filippidis Pantelis, Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Greece
88. Filippou Georgios, Επιχειρηματίας, π. Πρόεδρος ΔΣ της ΦΙΛΚΕΡΑΜ Α.Ε., Greece
89. Filippou-Katehis Athina, Assistant to the Director of the Education, Office of the Greek Orthodox Archdiocese in America, NYC, USA
90. Fountzoulas Costas, PhD, Philadelphia, PA, USA
91. Fournaros Ioannis, ΤΕ Ηλεκτρονικός Μηχανικός, Greece
92. Fytrolakis Nikolaos, Professor Emeritus, National Technical University of Athens, Greece
93. Gakis Dimitrios, MBBS, MD, FHelCS, Consultant Surgeon, fmr Director Dept. of Surgery and Transplantation, Aristotle University of Thessaloniki, Greece
94. Garoufas Demetrios, πρ. Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Greece
95. Gatzoulis Nina, former Professor of Humanities, Classics and Italian, University of New Hampshire, USA
96. Gatzoulis Vassilios, President of Hellenic Society PAIDEIA of New Hampshire, Electrical-Nuclear Engineer (ret.), US Defense Dept., Naval Submarine Div., USA
97. Georgakis Dimitrios, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ειδικών Δυνάμεων, Greece
98. Georgakopoulou-Stylianopoulou Fotini, Teacher of Greek literature, Greece
99. Gialtouridis George, President of New England Risk Solutions LLC, Westwood, MA, USA
100. Giannopoulos Georgios, Professor Emeritus, University of Patras, Greece
101. Giannoukos Stamatios, MEng, PhD, Post-Doctoral Research Associate, University of Liverpool, Dept. of Electrical Engineering and Electronics, United Kingdom
102. Gigilinis Michael, Επιχειρηματίας-Πλοιοκτήτης, Greece
103. Gioumatzidis Demetrios, Καθηγητής Πληροφορικής, Λύκειο ´Εδεσσας, Greece
104. Glavakis Ioannis, Γεωπόνος, επιχειρηματίας, π. Ευρωβουλευτής, Greece
105. Grammatikos Filippos, Professor, Aristotle University of Thessaloniki, Thessaloniki, Greece
106. Haitidis Efstathios, PhD, Munich University, Mέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Πράξης και Επιστήμη και επίτιμος πρόεδρος του συλλογου του ολοκαυτώματος Πύργων Εορδαίας με την επωνυμία Ιερή μνήμη, Greece
107. Halamandaris Pandelis, PhD, Brandon University, USA
108. Hatzichronoglou Lena, PhD, Professor of Humanities, Macomb Community Members College, MI, USA
109. Hatzitolios Apostolos I., Professor of Pathology, Διευθυντής Α’ Προπαιδευτικής Παθολογικής Κλινικής, Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, Ιατρική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Α’ Αντιπρόεδρος Εταιρείας Παθολογίας Ελλάδος (ΕΠΕ) Αντιπρόεδρος Επαγγελματικής Ένωσης Παθολόγων Ελλάδος (ΕΕΠΕ), Greece
110. Hatzopoulos Eleftherios, Επιχειρηματίας, μέλος ΔΣ “Διεθνής Διαφάνεια”, Greece
111. Hatzopoulos John N., MSCE, PhD, Professor Emeritus, University of the Aegean, Greece, fmr Professor, California State University, Fresno, USA
112. Hoidas Spyros, Professor Emeritus, National and Kapodistrian University of Athens, Greece
113. Iatrou Christos, Professor of Anesthesiology, Medical School, Democritus University of Thrace, Greece
114. Ierapetritis D., BA, MSc, PhD Geography, University of the Aegean, Greece
115. Iliopoulou-Georgoudaki Ioanna, Professor (ret.), Dept. of Biology, University of Patras, Greece
116. Intzesiloglou Nikolaos, Professor Emeritus, Faculty of Law, Aristotle University of Thessaloniki, Greece
117. Ioannou Petros, Professor, Electrical Engineering Systems, University of Southern California, Director of Center for Advanced Transportation Technologies, Associate Director for Research METRANS, Director of Financial Engineering Master’s Program, Los Angeles, CA, USA
118. Kaikis-Lericos Irene, BS Communications, Towson University, Executive Director (ret.), Field Communications, Washington, D.C., Executive Board Member, St. Demetrios Greek Orthodox Church, Baltimore, MD, USA
119. Kaiklis Michael, Επίτιμος δικηγόρος, Πρόεδρος του Καριπείου Ιδρύματος Μακεδονίας-Θράκης, Greece
120. Kaipis Dimitrios, Aigio, Greece
121. Kakouli-Duarte Thomais, PhD, Director enviroCORE, Lecturer in Biosciences, Dept. of Science and Health, Institute of Technology, Carlow, Ireland
122. Kalampokis Anastasios, Επιχειρηματίας
123. Kalemi Georgia, Πτυχιούχος Διεθνών & Ευρωπαικών Σπουδών, Παν. Μακεδονίας, Greece
124. Kapetanakis Emmanouil, Postgraduate student, Cyprus University of Technology, Cyprus
125. Kapetanopoulos Sotirios, δικηγόρος, πρώην Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης
126. Karakostanoglou Benjamin, Διεθνολόγος, π. Αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης, Επικεφαλής του π. γραφείου Θεσσαλονίκης για το Σύμφωνο Σταθερότητας Ν.Α. Ευρώπης, Greece
127. Karakostas Ted , Bachelor of Arts in Political Science, Masters of Orthodox Theological studies, Boston USA
128. Karamitsos Dimitrios, Ομότιμος Καθηγητής Παθολογίας-Διαβητολογίας, ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη, Greece
129. Karasis Marianos, Ακαδημαϊκός, Greece
130. Karathanasis Athanasios, Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, Πρόεδρος της Ε.Μ.Σ. Θεσσαλονίκης, Greece
131. Karatzios Christos, MD CM, FRCP, Assistant Professor of Pediatrics, McGill University Health Care Centre, Canada
132. Karkamanis Dimitrios, fmr Senior Research Fellow, Swedish National Defense Research Institute, Stockholm, Sweden
133. Katsafadou Athena, Δικηγόρος, τέως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά, Greece
134. Katsarkas A., MD, PhD, Professor in Medicine, McGill University, Montreal, Quebec, Canada
135. Katsifarakis Konstantinos L., Καθηγητής, ΑΠΘ, Greece
136. Katsifis Spiros P., PhD, FACFE, Professor and Chair, Department of Biology, Graduate Studies, University of Bridgeport, Bridgeport, CT, USA
137. Kehagioglou Aris, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ, Greece
138. Kelesidis Vassilios C., Petroleum Institute, a part of Khalifa University of Science and Technology, Abu Dhabi, United Arab Emirates
139. Kladi Matianthi, fmr Professor, Dept. of International and European Studies, Panteion University, Athens, Greece
140. Kliros George, PhD, Associate Professor, Head of Division of Electronics, Electric Power, Telecommunications, Dept. of Aeronautical Sciences, Hellenic Air Force Academy, Greece
141. Kodogianidis Nikolaos PhD, PE Electrical Engineer, Fred Wilson & Associates, Jacksonville, FL, USA
142. Koios Nikolaos, PhD, Assistant Professor, University Ecclesiastical Academy of Thessaloniki, Greece
143. Kokolakis George E., Professor Emeritus, Department of Mathematics, National Technical University of Athens, Greece
144. Kolovos Alexander, PhD, Executive Analytics Professional, SpaceTimeWorks, San Diego, CA, USA
145. Konstantinidis Ioannis, Χειρούργος Ωτορινολαρυγγολόγος, Καθηγητής ΑΠΘ, Greece
146. Konstantinidou Anastasia, Head, Office of Public & International Relations, Western Macedonia University of Applied Sciences, Kozani, Greece
147. Kontogouris Petros, Επιχειρηματίας και Πρόεδρος της ΝΑΜΚΟ Α.Ε., Greece
148. Kouimtzis Themistoklis, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ, Πρόεδρος Φορέα Διαχείρισης Προστασίας Δέλτα Αξιού ποταμού
149. Koumakis Leonidas, Jurist, Author, Greece
150. Kounnamas Gregory, MSc Naval Architect, School of Naval Architecture and Marine Engineering, National Technical University of Athens, Greece
151. Kouroumalis Elias, MD, PhD, Professor Emeritus, Medical School, University of Crete, Greece
152. Kousis Kostas, Δημοσιογράφος, Greece
153. Koutitas Christophoros, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ, π. Αντιπρόεδορς Διεθνούς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Greece
154. Kozyrakis Kostas, Assistant Professor, School of Dentistry, National and Kapodistrian University of Athens, Greece
155. Kriezis Epaminondas, τ. Πρόεδρος Τμήματος Ηλεκτρολόγων ΑΠΘ, Greece
156. Kyriakides Klearchos A., PhD, Academic, United Kingdom and Republic of Cyprus
157. Kyriakou Georgios, Professor, Democritus University of Thrace, Greece
158. Labrinos Grigorios, ΟΜ. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΓΕΩΠΟΝΙΚΟΥ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
159. Lampropoulou Venetta, Professor Emeritus, Special-Deaf Education, Deaf Studies Unit, Department of Primary Education, University of Patras, Greece
160. Lazaridi Christina, PhD, Retired Chemist, Wilmington, DE, USA
161. Lazaridis Anastasios, PhD, Professor Emeritus, Widener University, Chester, PA, USA
162. Lazaridis Demetrios, Ακαδημαϊκός
163. Leontiadis Ioannis, fmr Assist. Prof. for Byzantine History, Aristotle University of Thessaloniki, Greece.
164. Leventouri Theodora, PhD, Professor, Dept. of Physics, Director of Medical Physics FAU, Boca Raton, FL, USA
165. Liakos Michael, Ιατρός, πρ. Αντινομάρχης, Πρόεδρος των Απανταχού Πισοδεριτών ” Αγία Τριάς “, Greece
166. Likotrafitis Konstantinos, επ. Πρόεδρος Ένωσης Ευρωπαίων Αλεξιπτωτιστών και Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ειδικών Δυνάμεων, Greece
167. Liolios Asterios, Professor (ret.), Dept. of Civil Engineering, School of Engineering, Democritus University of Thrace, Xanthi, Greece
168. Lomis Dean, Professor Emeritus, University of Delaware, USA
169. Lymberis Maria T., MD, Distinguished Life Fellow, American Psychiatric Association, Clinical Professor of Psychiatry (hon.), UCLA School of Medicine, USA
170. Makrodimitris Aggelos, PhD, Ophthalmologist (ret.), Greece
171. Manias Stefanos, Professor, National Technical University of Athens, Greece
172. Manolopoulou Eleni, ΟΜ. ΚΘΗΓΗΤΡΙΑ ΤΕΙ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ
173. Manousakis Georgios, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ, Greece
174. Mantoulidou Aikaterini, Μέτοχος και Πρόεδρος ΔΣ Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη, Greece
175. Maragos Petros, Καθηγητής ΕΜΠ, Greece
176. Mataragas Bill, President of Hellenic American National Council (HANC), USA
177. Matsouka Athanasia, Εκπαιδευτικός, Α’ ΚΕΕΔΥ Θεσσαλονίκης, Greece
178. Mavros Ioannis G., MA in Political Economy, New School for Social Research NY, NY, USA
179. Mazis Ioannis Th. (Docteur d, Etat , FRSA (uk) AMOPA(ft), Professor of Economics, Geography and Geopolitics, Chair of Dept. of Modern Turkish and Modern Asian Studies, National and Kapodistrian University of Athens, Greece
180. Megalokonomos Emmanuel, Ambassador Honored of Greece ad
181. Melakopides Costas, Associate Professor of International Relations (ret.), University of Cyprus, Cyprus
182. Menexopoulos Panos, Αντιπρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Greece
183. Mermigas Lefteris, Professor of Pathology, SUNYAB, USA
184. Messinis Ioannis, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Greece
185. Michopoulos Aristotelis, Professor, Hellenic College, MA, USA
186. Miliarakis Manolis, Φυσικός και Δημοσιογράφος, Επίτ. πρόεδρος του Κινήματος Χριστιανική Δημοκρατία, Greece
187. Miller Barbara, Baltimore, MD, USA
188. Miller Stephen G., Professor Emeritus, University of California at Berkeley, USA
189. Moraitis Nicholaos L., PhD, International Relations, Comparative Politics U.S. Foreign Policy, University of California, Berkeley, USA
190. Moschovakis A.K., MD, PhD, Professor of Physiology, Faculty of Medicine, University of Crete, Greece
191. Moulopoulos Costas, Αναπληρωτής Καθηγητής Φυσικής, Πανεπιστήμιο Κύπρου, Cyprus
192. Moutsopoulos Nikolaos, Ακαδημαϊκός, Greece
193. Nathanael Byron, Καθηγητής ΑΠΘ, Πρόεδρος της Ελληνικής Επιστημονικής Εταιρείας, Greece
194. Natsios Dimitrios, Teacher, Theologist, Author, Kilkis, Greece
195. Niarchos Panos, Professor (ret.), Indiana University, USA
196. Nikitaras Nikitas, Associate Professor, School of Physical Education and Sports Science, National and Kapodistrian University of Athens, Greece
197. Nikolaidis Athanasios, πρ. Πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Greece
198. Nikolaidis Tasos, Professor Emeritus, University of Crete, Greece
199. Nikou Maria, LL.M., Attorney at Law and Mediator, Pittsburgh, PA, USA
200. Noutsis Konstantinos, Dermatologist, Vice President, AHEPA Chapter of Athens, Greece
201. Ntapalis Andrew H., Adjunct Professor of Modern Greek, Dept. of Classics, University of New Hampshire, USA
202. Oikonomou Alexandra, Associate Professor, National and Kapodistrian University of Athens, Greece
203. Okos Anthony, MD, Seattle, WA, USA
204. Palios Leonidas Professor, Dept of Computer Science and Engineering, University of Ioannina, Ioannina, Greece
205. Panagakos Grigorios, PhD, Research Engineer, Carnegie Mellon University, PA, USA
206. Panoskaltsis Vassilis P., Professor, Dept. of Civil Engineering, School of Engineering, Democritus University of Thrace, Greece
207. Papadopoulos Dimitrios P., Professor Emeritus, Democritus University of Thrace, Greece
208. Papadopoulos Kyriakos, Professor of Chemical and Biomolecular Engineering, Tulane University, New Orleans, USA
209. Papadopoulos Nikolaos Th., MD PhD, FEBO, Professor Emeritus, Medical School, Aristotle University of Thessaloniki, Greece
210. Papadopoulou Maria, Civil Engineer, PhD, writer about Greek monuments, GREECE
211. Papagaryfallou Panagiotis, Professor (ret.), Panteion University, Greece
212. Papageorgiou Loukas, Πτυχιούχος Παντείου Πανεπιστημίου (Δημόσια Διοίκηση), πρ. Ανώτερο Στέλεχος Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας, Δήμαρχος Τιθορέας (1999-2006), Πρόεδρος Ομίλου Φίλων Βουνού και Θάλασσας Παρνασσού, Μέλος Δ.Σ. Ελληνικού Δικτύου Φίλων Της Φύσης, Greece
213. Papagiannis Grigorios, Associate Professor of Byzantine Philology, Democritus University of Thrace, Greece
214. Papakostas Stephanos, MBA formerly professor of Business Administration, Southeastern College, Deree College, Athens, Greece
215. Papamarinopoulos Stavros P., University of Patras, Greece
216. Papanikas Dimitrios, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Greece
217. Papapanagiotou Ioannis, Ακαδημαϊκός
218. Papasliotis Apostolos, Πρέσβης εν τιμή, Greece
219. Papathanasiou Maria K., Professor Emeritus, Dept. of Mathematics, National and Kapodistrian University of Athens, Greece
220. Papathanasiou Violeta, Πρόεδρος Συνδέσμου Μοναστηριωτών Θεσσαλονίκης, Greece
221. Patitsas Tom A., Professor Emeritus of Physics, Laurentian University, Sudbury, CA, USA
222. Pekos Ioannis, Επιχειρηματίας – Εκδότης, Greece
223. Pelekanos Nikos, Professor, University of Crete, Greece
224. Pelides Panayiotis, MD, American Heart Institute, Nicosia Cyprus
225. Pelidou Sygkliti-Henrietta, Assistant Professor in Neurology, Dept. of Medicine, University of Ioannina, Ioannina, Greece
226. Perdikatsis Vassilis, PhD, Professor Emeritus, Dept. of Mineral Resources Engineering, Technical University of Crete Greece
227. Persephonis Peter, Professor Emeritus, Dept. of Physics, University of Patras, Patras, Greece
228. Peshos Dimitrios, Αναπλ. Καθηγητής Ιατρικής ,Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
229. Petrakakis Petros, Πρόεδρος της Παγκρήτιας Αδελφότητος Μακεδονίας, Greece
230. Phufas Ellene S., Professor, English/Film/ESL, Translator/Editor, SUNY ERIE, Buffalo NY
231. Politis Demitrios, Dr. Emeritus, University of Michigan, Member of the Hellenic American Congress
232. Polymerakis Fotis, Assistant Professor, Dept of Philology, University of Ioannina, Ioannina, Greece
233. Polyzoidis Konstantinos, Ομότιμος Καθηγητής Νευροχειρουργικής ΑΠΘ, Greece
234. Poularikas Alexander, Professor Emeritus, University of Alabama, USA
235. Rantsios Apostolos T., PhD, DipECVPH, FHVA Past President and Honorary member, WVA, Greece
236. Raptopoulos Ioannis, Μέτοχος και Πρόεδρος ΔΣ της Express Service, Greece
237. Retsina – Foteinidou Demetra, Φιλόλογος-Master Πολιτικής Φιλοσοφιας Α.Π.Θ.-Δημοσιογράφος, Greece
238. Revithis Spyridon BSc MS PhD (UNSW), INNS, CSS, AACNNE, AGIS, IHIQS, Sydney, Australia
239. Righos George N, Order of AHEPA, Past District Governor, 5th District, Wilmington, Delaware, USA
240. Rigos Evangelos, Master Mariner, Pace University, BBA, NY., Greece
241. Rocha Rhoda S., (ret.) Professor, Baltimore County Community College, Baltimore, Maryland, USA
242. Rouman John C., Professor Emeritus, Classics University of New Hampshire, USA
243. Samaras Gregorios, Διδάκτωρ πολιτικός μηχανικός, τ. καθηγητής ΑΤΕΙ, Greece
244. Savaidis Paraskevas, Καθηγητής Πολυτεχνικής Σχολής ΑΠΘ, Greece
245. Schina Katerina – Πολιτική γελοιογράφος – «Eλευθεροτυπία», Greece
246. Shiakolas Panos S., Professor, The University of Texas at Arlington, Arlington, TX, USA
247. Sideris Kostas K., Associate Professor, Dept. of Civil Engineering, Democritus University of Thrace, Greece
248. Simeonidis Ioannis, Economist, PhD in Economics/Marketing, fmr Director of Public Sector Division in Agricultural Bank of Greece, fmr Professor in Dept of Management, Athens University of Applied Sciences AEI/TEI, Greece
249. Simeonidis Demetrios, Επιχειρηματίας, τ. Πρόεδρος Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορ. Ελλάδος
250. Simonis Orestes, Αρχιτέκτων-Μηχανικός, Επιχειρηματίας, Greece
251. Sinis Martha, Docent, Baltimore, Maryland, USA
252. Spathopoulos Theodoros, Ing., fmr Director of Studies, Research & Development, Hellenic Aerospace Industry, Greece
253. Spyridakis Stylianos V., Professor Emeritus, University of California, Davis, USA
254. Stamboliadis Elias, Professor, Technical University of Crete, Greece
255. Stavropoulos Georgios, MD, Cytopathologist, Professor, Technological Institute of Athens, Greece
256. Tagalakis Georgios, PhD, Athens, Greece
257. Tahiaos Aimilios-Antonios, Ακαδημαϊκός, Greece
258. Taskos Nikolaos, Ομότιμος Καθηγητής Νευρολογίας, ΑΠΘ
259. Tatsios Georgios, Pharmacist, Msc in Industrial Pharmacy, Biostatistics, Health Management, President of Panhellenic Macedonian Cultural Club Association, Greece
260. Thomaidis Vassilios, Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, Greece
261. Tokmakidis Savvas, Professor Emeritus, Democritus University of Thrace, Greece
262. Tomazos Ilias, Professor-Director of Hellenic Society PAIDEIA, University of Connecticut, USA
263. Triantafillou Georgia, PhD, Temple University, Philadelphia, PA, USA
264. Triantari Sotiria, Καθηγήτρια, Πρόεδρος του Τμήματος Νηπιαγωγών, Παιδαγωγική Σχολή Φλώρινας, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Greece
265. Triantopoulos Ioannis, Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, Greece
266. Tsatsanifos Christos, PhD, Civil Engineer, Qatar
267. Tsiotas Georgios K., Επικ. Καθηγητής στις Ποσοτικές Μεθόδους, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Κρήτης, Greece
268. Tsolaki Magdalini, Professor of Neurology, Aristotle University of Thessaloniki, Greece, Chair of Greek Federation of Alzheimer’s Disease, Greece
269. Tsoukalas Ioannis, Πρώην Ευρωβουλευτής , πρώην Πρόεδρος Τμήματος, Πληροφορικής ΑΠΘ . Πρώην Γεν.Γραματέας Έρευνας και Τεχνολογίας Υπ. Ανάπτυξης
270. Tzafettas Ioannis, PhD, FRCOG Professor, Medical School, Aristotle University of Thessaloniki, President of Hellenic Representative Committee of the Royal College of Obstetricians and Gynaecologists, Greece
271. Tzamouzakis Francisco, τ. Ερευνητής Α΄ Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών, Greece
272. Tzortzios Stergios, Συντ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Greece
273. Tzoulis Georgios, Πρόεδρος Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων, Greece
274. Vallianatos Evaggelos, PhD, Historian, Environmental Strategist, contributor to the Huffington Post, USA
275. Vardoulakis Antonios Ioannis, Professor Emeritus, Dept. of Mathematics, Aristotle University of Thessaloniki, Thessaliniki, Greece
276. Vassileiadi Martha, Καθηγήτρια Γερμανικών ΑΠΘ, Greece
277. Vassileiadis Charalambos, Professor, Dept. of Music Studies, Ionian University, Greece
278. Vassileiadis Damianos, Teacher, Author, Greece
279. Vassileiadis Vassileios, Πολιτικός Επιστήμων – Οικονομολόγος ΑΠΘ, Διευθυντής Διοικήσεως Τραπεζών, Greece
280. Vassiliadis Dimitris, Ph.D., Professor, Washington and Jefferson College, Washington, Pennsylvania, USA
281. Vlachos Dimitrios, Dept. of Physics, University of Ioannina, Ioannina, Greece
282. Voudrias Evangelos A., Professor, Democritus University of Thrace, Greece
283. Vogiatzis Alexandros, Ph.D., Αν Καθηγητής, Παν. Μακεδονίας, Greece
284. Vretakou Vasileia PhD, Technical University of Berlin, Germany
285. Wright Olga K., Vice President of Hellenic Society PAIDEIA, University of Connecticut, USA
286. Yfantis Evangelos A., PhD, Professor of Computer Science and Aerodynamics, UNLV, USA
287. Yiacoumettis Andreas, Professor, President of European Society of Plastic, Reconstructive & Aesthetic Surgery (ESPRAS), Greece
288. Ypsilanti Maria, Assistant Professor of Ancient Greek Literature, Dept. of Classical Studies and Philosophy, University of Cyprus, Cyprus
289. Zagris Nikolas, Professor, University of Patras, Greece
290. Zaharopoulos Nikolaos, τ. Αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Πάφου, Cyprus
291. Zaharopoulos Tryfon, Retired lawyer, Athens, Greece
292. Zervas Yannis, Associate Professor, Medical School, National and Kapodistrian University of Athens, Greece

Capt. Evangelos N.M. Rigos
IHA Director www.professors-PhDs.com
HEC Life Director www.greece.org


ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

nikosxeiladakis.gr  9/1/2018

 

 

 

Πότε ορίστηκε η γαλανόλευκη ως εθνικό σύμβολο;

Posted by IGOR στο Ιανουαρίου 7, 2018


Η γαλανόλευκη σημαία μας ορίστηκε ως εθνικό σύμβολο στις 13 Ιανουαρίου του 1822, κατά την A΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου.

Η Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ή Πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου (20 Δεκεμβρίου 1821 – 16 Ιανουαρίου 1822) ήταν η πρώτη συνέλευση νομοθετικού σώματος του νέου ελληνικού κράτους. Πρόεδρος της ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.

Στην Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου γράφτηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος, ορίστηκε ο τρόπος της προσωρινής λειτουργίας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και ψηφίστηκε (1/1/1822) το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος», έργο του Ιταλού Βιντσέντζο Γκαλίνα (Vincenzo Gallina) μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Θεόδωρο Νέγρη.

Το Σύνταγμα που ψηφίστηκε προέβλεπε προστασία των ατομικών ελευθεριών, την αντιπροσωπευτική αρχή καθώς και τη διάκριση των εξουσιών. Ορίστηκε ότι η «Διοίκησις» θα γινόταν από το «Βουλευτικόν» και το «Εκτελεστικόν», ενώ το «Δικαστικόν» θα ήταν ανεξάρτητο όργανο. Η απονομή δικαιοσύνης προβλεπόταν από τα «Κριτήρια» (τα δικαστήρια).

Σε αυτό το Σύνταγμα ορίστηκε και το εθνικό μας σύμβολο, η ελληνική σημαία.

[bimag.gr]

Διαδώστε το!

 

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΕΛΙΣΟΥΝ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ



ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΠΑΡΑΧΑΡΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΥΠΟΚΛΕΠΤΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΜΑΣ...

Του ιατρού Νικολάου Μπαραμπούτη

Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος διανύοντας τά τελευταία μέτρα τῆς ἀηττήτου θριαμβευτικῆς πορείας, ἐρωτώμενος ποῖον ἀφήνει διάδοχον τῆς ἀχανοῦς αὐτοκρατορίας του ἀπαντᾶ: «τῷ κρατίστῳ». Αὐτοκρατορίας εἰς τήν ὀποῖαν ἀκόμη καί σήμερον οἱ ὑποτεταγμένοι εἰς αὐτόν λαοί αἰσθάνονται εὐγνώμονες πού τούς ὑπέταξεν γιατί τούς ἐμπλούτισεν μέ Ἑλληνικόν πολιτισμόν, μέ Ἑλληνικά γράμματα καί ὡς ἐκ τούτου τούς ἔμαθεν νά σκέπτονται καί νά ζοῦν ὡς ἐλεύθεροι πολῖται.
Ὡς γνωστόν βορείως τῶν «σημερινῶν» Ἑλληνικῶν συνόρων ὑπάρχουν Ἑλληνικά ἐδάφη, εἰς τά ὁποία κατοικοῦν καί Ἕλληνες ἀπό ἀρχαιοτάτων ἐποχῶν, τά ὁποία ὅμως λόγω τοῦ ὅτι «δίκαιον εἶναι τό συμφέρον τοῦ ἰσχυροτέρου», βιαίως ἔχουν ἀποσπασθεῖ ἀπό τήν μητέρα Ἐλλάδα μέ τήν συνέργειαν τῶν (συμμάχων) μας. Βορείως τῶν συνόρων μας καί μάλιστα βορείως τῆς Μακεδονίας μας ὑπάρχουν κάποιοι πού μετά παρέλευσιν 2.340 ἐτῶν, ἄκουσον-ἄκουσον, ἀπό τοῦ θανάτου τοῦ Μ. Ἀλέξανδρου θέλουν νά αὐτοαποκαλοῦνται Μακεδόνες. Ὑπάρχει μία περιοχή πού μέχρις προσφάτως ὀνομαζόταν Βαρδάσκα καί τώρα δηλώνουν πώς ἐπιθυμοῦν ἡ περιοχή τους νά ὀνομάζεται Μακεδονία. Εἶναι μία περιοχή πού κατοικεῖται τουλάχιστον ἀπό τάς ἐξεῖς ἐθνότητας, Ἀλβανούς, Σλάβους, Βουλγάρους καί βεβαίως Ἕλληνας. Ὁ τέως πρόεδρος τῆς Βαρδάσκα κ. Γκλιγκόροφ Κίρο εἰς τάς 06/03/1992 ἔχει δηλώσει: «ἐμεῖς εἴμαστε Σλάβοι δέν ἔχουμε καμμία σύνδεση μέ τόν Μέγα Ἀλέξανδρο, ἤλθαμε στήν περιοχή τόν 6ον μ.Χ αἰώνα». Ὁ ἄνθρωπος δηλώνει τό αὐτόνόητον, αὐτό τό ὁποῖον γράφει ἡ Ἱστορία. Ὅσον ἀφορᾶ τούς Ἕλληνες δυνάμεθα να τούς διαιρέσωμεν σέ δύο κατηγορίες

α) τούς ἀρχαιόθεν κατοικούντας αὐτά τά ἐδάφη,
καί
β) τά παιδιά τοῦ παιδομαζώματος.

Τό φοβισμένο, ἀγράμματο καί ἀνιστόριτον Ἑλληνικόν κράτος τούς Ἕλληνας αὐτούς τούς θεωρεῖ ἀνύπαρκτους καί ὡς ἐκ τούτου τούς ἐγκαταλείπει. Οἱ Ἕλληνες αὐτοί εὐρισκόμενοι κάτω ἀπό ἀπό τό Κουμουνιστικό καθεστώς καί τήν παραχάραξιν τῆς ἱστορίας τήν ὁποίαν αὐτό ἐπέβαλλεν, ἐθεώρησαν τούς ἑαυτούς τους ὡς αὐτόνομους Μακεδόνας καί ὡς μή ἔχοντας σχέσιν μέ τό γένος τῶν Ἑλλήνων. Σεβαστοί κύριοι τοῦ κράτους Βαρδάσκα ἤ τῶν Σκοπίων, ἔχετε μερικήν γνῶσιν τῆς ἱστορίας, καί μόνον αὐτήν ποῦ ὑπηρετεῖ τά ἰδικάς σας συμφέροντα καί τάς ἰδικάς σας ὑπαρξιακάς ἀνάγκας, ἐπιθυμεῖτε νά ὑφαρπάσετε κάτι τό σπουδαῖον καί μεγαλοπρεπές, ὅπως τοῦτον εἶναι καταγεγραμμένον ἀπό τήν ἱστορίαν. Μετά παρέλευσιν 2.340 ἐτῶν, ἄκουσον ἄκουσον ἀπό τόν θάνατον τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἐπιθυμεῖτε νά ὑφαρπάσετε τήν ἱστορίαν καί τό μεγαλεῖον του. Κύριοι, νά σᾶς ἐνημερώσωμεν ὡς ἔχουν τά γεγονότα, τά ὁποία καί ἔχει καταγράψει ἡ ἱστορία.

Α) Τά γένη τῶν Ἑλλήνων εἶναι τέσσερα:
α) οἱ Δωριεῖς,
β) οἱ Αἰολεῖς,
γ) οἱ Ἴωνες
δ) οἱ Ἀχαιοί.
Οἱ Μακεδόνες εἶναι Δωρικόν.

Β) Ὁ Μ. Ἀλέξανδρος ἐκ πατρός Φιλίππου, εἶναι ἀπόγονος τοῦ Ἡρακλέους καί ἐκ τῆς μητρός του, τοῦ Ἀχιλλέως. Οἱ πρόγονοι του συμμετεῖχον εἰς τούς Ὀλυμπιακούς ἀγώνας, πού ἐξ ὁρισμοῦ ἀπό τό ἔτος ἐνάρξεως αὐτῶν τό 776 π.Χ ἕως καί τό 56 μ.Χ συμμετεῖχον μόνον Ἕλληνες.
Ὁ Βασιλεύς Ἀλέξανδρος Α΄ ἔλαβεν μέρος εἰς τήν 80ην Ὀλυμπιάδα τό 460 π.Χ
Ὁ Βασιλεύς Ἀρχέλαος Περδίκας ἔλαβεν μέρος εἰς τήν 93ην Ὀλυμπιάδα τό 408 π.Χ
Ὁ Βασιλεύς Φίλιππος πατήρ του Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἀνεδείχθη τρεῖς φορές Ὀλυμπιονίκης εἰς τήν ἀρματοδρομίαν. Καί δέν εἶναι μόνον αὐτοί πού συμμετεῖχαν.

Γ) Οἱ Ἕλληνες διά νά ἀντιμετωπίσουν τούς Πέρσας πού εἶχον ἔλθει μέ ἑκατοντάδες χιλιάδων μισθοφόρους διά νά καταλλάβουν τήν Ἑλλάδα, ἔκαμαν εἰς τήν Κόρινθον, δύο πανελλήνια συνέδρια τό πρῶτον ἐγένετο ἐπί Βασιλείας Φιλίππου πατρός τοῦ Μ. Ἀλέξάνδρου καί τό δεύτερον ἐπί Βασιλείας Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Μετά τήν μάχη τῆς Χαιρώνειας 338 Π.Χ εἰς τήν Κόρινθον ἐπραγματοποιήθει τό πρῶτον πανελλήνιον συνέδριον, τό ὁποῖον ἀνέδειξεν τόν Βασιλέα τῆς Μακεδονίας Φίλιππον ἀνώτατον πολεμικόν ἀρχηγόν τῶν Ἑλλήνων, μέ σκοπόν νά τιμωρήσουν τούς Πέρσας πού εἶχον προξενίσει πολλά δεινά εὶς τούς Ἕλληνας. Μετά τόν θάνατον τοῦ Φιλίππου καί πάλιν εἰς τήν Κόρινθον τό 336 Π.Χ ὁ υἱός του Ἀλέξανδρος καί μετέπειτα ὀνομασθής Μέγας ἀνεκηρύχθει ἐκ νέου ἀνώτατος πολεμικός ἀρχηγός τῶν Ἑλλήνων

Δ) Εἰς τήν Κόρινθον ὁ Μ. Ἀλέξανδρος συνάντησεν εἰς τό πυθάρι του τόν κυνικόν φιλόσοφον Διογένην, εἰς αὐτήν τήν συνάντησιν ἐγένοτο σπουδαῖος διάλογος, μικρόν ἀπόσπασμα παραθέτομεν ἀπό τόν Πλούταρχον:
ὡς δ΄ἐκεῖνος ἀσπασάμενος καί προσειπών αὐτόν ἠρώτησεν· εἴ τίνος τυγχάνει δεόμενος, ἀπαντών εἶπεν: μικρόν ἀπό τοῦ ἡλίου μετάστηθι. Πρός τοῦτο λέγεται τόν Ἀλέξανδρον οὕτω διατεθῆναι καί θαυμάσαι καταφρονηθέντα τήν ὑπεροψίαν καί τό μέγεθος τοῦ ἀνδρός, ὥστε τῶν περί αὐτόν ὡς ἀπήεσαν διαγελώντων καί σκωπτόντων, ἀλλά μήν ἐγώ, εἰ μή Ἀλέξανδρος ἤμην, Διογένης ἄν ἤμην.
«Ἐκεῖνος δέ, δηλ ὁ Ἀλέξανδρος πλησίαζοντας καί χαιρετίζοντας τον λέγοντας ἠρώτησεν αὐτόν· ἐάν ἔχει ἀνάγκη κάποιου πράγματος, καί αὐτός ἀπήντησεν· μετακινήσου ὁλίγον ἀπό τόν ἥλιο. Ὡς πρός αὐτό λέγεται ὅτι κατ΄αὐτόν τόν τρόπον ἐμεταχειρίσθη τόν Ἀλέξανδρον, καί παρά τήν περιφρόνησιν (πού ὑπέστη ὁ Ἀλέξανδρος), ἐθαύμασεν τήν ὑπερηφάνια καί τό μέγεθος τοῦ ἀνδρός, ὥστε ἐνῶ ἡ περί αὐτόν συνοδεία ἀπομακρυνόταν μειδιάζοντας καί ἀστειευόμενοι, ὁ Ἀλέξανδρος εἶπεν: ἐάν δέν ἤμουν ὁ Ἀλέξανδρος θά εἴθελα νά ἤμουν Διογένης». Ὁ διάλογος τῶν δύο ἀνδρῶν ἦτο σπουδαῖος, καθ΄ὅτι δέν ἐπεριορίσθει εἰς αὐτάς μόνον τάς λέξεις, καθ΄ ὅτι ὁμίλησαν περί γεωπολιτικής καί χρηστής διοικήσεως.
Σεβαστοί μου Κύριοι,
αὐτόν τόν διάλογον τόν ἔκαμαν χωρίς μεταφραστήν, γιατί καί οἱ δύο εἶναι Ἕλληνες καί μιλοῦσαν Ἑλληνικά. Τώρα ἐσεῖς δηλώνετε Μακεδόνες. Διά νά συνεννοηθοῦμεν ὅμως σήμερα μέ τήν γλῶσσαν ποῦ ὁμιλεῖτε θέλομεν μεταφραστήν. Οἱ Ἕλληνες ἀπό τότε μέχρι σήμερα ὁμιλοῦν τήν ἰδίαν γλῶσσαν. Καί ὁ μέγας φιλόσοφος Ἀριστοτέλης ὁ Σταγειρίτης καί Μ. Ἀλέξανδρος Ἑλληνικά ὁμιλοῦσαν. Εἶμαι δέ βέβαιος πῶς δέν γνωρίζετε τί σημαίνει, τό ὄνομα Φίλιππος καί τό Ἀλέξανδρος, καί τό ὄνομα Ἀριστοτέλης, καί εἶναι φυσικόν νά μήν γνωρίζετε διότι εἶναι ἀρχαιοελληνικά ὀνόματα. Εἰσέτι δέ περισσότερον δέν θά γνωρίζετε τό τί σημαίνει βουκεφάλας τό ὄνομα τοῦ ἀλόγου του. Ἡ λέξις εἶναι σύνθετος ἀπό τό βοῦς καί κεφάλι, διότι τό κεφάλι τοῦ ἀλόγου του εἶχεν ὄψιν βοός. Ἡ λέξις Φίλιππος δέν γνωρίζετε τί σημαίνει διότι εἰς τήν γλῶσσαν πού ὁμιλεῖτε δέν ὑπῆρχεν καθ΄ὅτι εἶναι ἀρχαιοελληνική, πάντως εἶναι σύνθετος ἀπό τήν λέξιν φίλος καί ἵππος λέξεις πού χρησιμοποιούσαμεν καί χρησιμοποιοῦμεν σήμερον καθημερινῶς. Ἀλλά βεβαίως δέν γνωρίζετε καί τήν σημασίαν τῆς λέξεως αὐτοῦ τοῦ ὁποίου τήν δόξαν καί τήν ἱστορίαν ἐπιθυμεῖτε νά κλέψετε, δέν ξεύρετε τήν ἐρμηνείαν τῆς λέξεως Ἀλέξανδρος. Πάντως καί ἡ λέξις αὐτή εἶναι σύνθετος, ἀπό τό ἀλέξω+ ἄνδρας.
Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι ἡ ἴδια ἀπό τότε μέχρις σήμερον. Εἶναι δέ αὐτονόητον νά μήν γνωρίζετε τήν ἐννοιολογίαν τῶν λέξεων διότι, δέν ὁμιλεῖτε Μακεδονικά, ἄρα δέν ὁμιλεῖτε Ἑλληνικά, ὁμιλεῖτε μίαν ἄλλην γλῶσσαν τήν ὁποίαν δέν ἀντιλαμβανόμεθα, καί ὡς ἐκ τούτου δέν εἶσθε Μακεδόνες.
Καί ἐπειδή δηλώνετε ὅτι δικαίωμα σας εἶναι ὁ αὐτοπροσδιορισμός, ἐπιτρέψετε καί εἰς τόν ἴδιο τόν Μ. Ἀλέξανδρον τόν αὐτοπροσδιορισμόν. Νά σάς ἐνημερώσω ὅτι εἰς τήν μάχην τοῦ Γρανικοῦ ποταμοῦ ἡ φιλαργυρία ὅπλισεν τά χέρια "ἑλλήνων" νά συστρατευθοῦν ὡς μισθοφόροι ὑπέρ τῶν Περσῶν καί ἐναντίον τοῦ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΡΟΥ καί τῶν Ἑλλήνων. Εἰς τήν μάχην αὐτήν ὁ Μ. Ἀλέξανρος, τούς μέν Πέρσας ἔσφαξεν τούς δέ "ἕλληνας" κατέσφαξεν, διότι ὡς εἶπεν "ἕλληνες ὄντες, ἐναντία τῆ Ἑλλάδι ὑπέρ βαρβάρων ἐμάχοντο". Ἀπό τήν νίκην του αὐτήν, ἔστειλεν ὡς Ἕλλην Μακεδών 300 Περσικάς ἀσπίδας πρός τιμήν τῆς Ἀθηνᾶς εἰς τήν Ἀκρόπολιν τῶν Ἀθηνῶν. Εἰς μίαν ἄλλην μάχη, τῆς Ἰσσοῦ, ἐπειδή ἀπάναντι του εἶχεν πάλιν "ἕλληνες" μισθοφόρους τῶν Περσῶν διά νά ἐνθαρρύνη τούς στρατιώτας του λέγει: «ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες θά πολεμήσωμεν καί ἐναντίον χρεοκοπημένων "ἑλλήνων" οἱ ὁποῖοι προδίδουν τήν πατρίδα τους καί τήν δόξαν τῶν προγόνων των μέ ἀντίτιμον ἕναν εὐτελήν μισθόν». Μετά τήν μάχην τῆς Ἰσσοῦ ὁ Ἀλέξανδρος γράφει εἰς τόν Δαρεῖον: "Οἱ ὑμέτεροι πρόγονοι ἐλθόντες εἰς τήν Μακεδονίαν καί τήν ἄλλην Ἑλλάδα κακῶς ἐποίησαν ἡμᾶς οὐδέν προηδικημένοι. Ἐγώ δέ τῶν Ἑλλήνων ἡγεμών κατασταθείς καί τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας, διέβην εἰς τήν Ἀσίαν, ὑπαρξάντων ὑμῶν". Διαπιστώνετε καί ἐσεῖς ὅτι μέ τά ἀνωτέρω ὁ Μ. Ἀλέξανδρος ταυτοποιοῦσεν τόν ἑαυτόν του ΕΛΛΗΝΑ. Δ΄αὐτό καί ἡ παγκόσμιος κοινότης, τήν μετά τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου περίοδον τήν ὀνομάζει Ἑλληνιστικήν περίοδον.
Ὑπαρχει καί ἄλλος ἕνας πρόεδρος τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων ὀνόματι Νίκολα Γκρούεφσκι ὁ ὁποῖος δηλώνει Μακεδών τοῦ ὁποίου ὁ πατήρ ἐχει γεννηθεῖ εἰς τήν Ἀχλάδα Φλωρίνης καί τοῦ ὁποίου ὁ παππούς Γρούϊος Νικόλαος κατά τήν διάρκειαν τοῦ Ἑλληνο-Ἰταλικοῦ πολέμου ἐπολέμησεν ὡς στρατιώτης τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ, πληγώθηκε εἰς τήν μάχην καἰ ἀπεβίωσεν εἰς τό στρατιωτικόν νοσοκομεῖον Φλωρίνης τό 1940, τό δέ ὄνομα του εἶναι χαραγμένον εἰς τό ἡρῶον τῆς Ἀχλάδας.
Ἐάν παρά ταῦτα σεβαστέ μου Κύριε ἐξακολουθεῖς νά δηλώνης Μακεδών καί ὡς φαίνεται εἶσαι, διότι καί ὁ παπποῦς σου ἠγωνίσθη καί ἐθυσιάσθη ὑπέρ τῆς Ἑλλάδος, μάθε τήν μητρικήν σου γλῶσσα, αὐτήν τῆς μητέρας μας πατρῖδος τῆς Ἑλλάδος διά νά μήν χρειαζόμεθα μετραφραστήν καί ἔλα νά ἑνώσωμεν τήν πατρίδα μας νά τήν κάνωμεν ἀκεραίαν, διότι ἀκόμη εἶναι ἀκρωτηριασμένη πρός τά βόρεια σύνορα της καί ὄχι μόνον. Καί ἐσύ ἴσως νά εἶσαι ἕνα ἀπό τά θύματα τοῦ παιδομαζώματος.
Ὁ δέ μέγας θεωρητικός τῆς πανελληνίου συμμαχίας καί τῆς ἐκστρατείας κατά τῶν βαρβάρων μέγας φιλόσοφος Ἰσοκράτης ἔγραφεν εἰς τόν Βασιλέα τῆς Μακεδονίας Φίλιππον: «μέλλω γάρ σοι συμβουλεύειν προστῆναι τῆς τε τῶν Ἑλλήνων ὁμονοίας καὶ τῆς ἐπὶ τοὺς βαρβάρους στρατείας: ἔστι δὲ τὸ μὲν πείθειν πρὸς τοὺς Ἕλληνας συμφέρον, τὸ δὲ βιάζεσθαι πρὸς τοὺς βαρβάρους χρήσιμον».
Αὐτά ἦσαν τά χρόνια τῆς ἀκμαζούσης Ἑλλάδος, μετά παρέλευσιν 2.320 ἐτῶν εὐρισκόμεθα εἰς παρακμήν. Εἰς τήν ἡγεσίαν τῶν Ἐλλήνων εὐρίσκονται ἄνθρωποι ὄχι τῆς βουλήσεως τοῦ Ἀλεξάνδρου «τῷ κρατίστῳ», ἀλλά ἀντιθέτως, φοβισμένοι, μικροῦ βελινεκοῦς, περιορισμένης εὐθύνης, ἐλαστικῆς συνειδήσεως οἱ ὁποῖοι εὐκόλως διαπραγματεύονται καί παραχωροῦν τό ὄνομα τῶν ὀνομάτων αὐτό τό τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, διαμελίζουν τά ἰμάτια του καί τό Βασίλειον του. Εὐρίσκονται καί ἄλλοι εἰς τήν ἠγεσίαν τῆς Ἑλλάδος διά τούς ὁποίους ὁ μέγας ἥρωας μας, τοῦ 1821 Μακρυγιάννης γράφει: « Καί ἐπῆγα πάλιν εἰς τούς φίλους μου τούς Ἁγίους. Ἄναψα τά καντήλια καί ἐλιβάνισα λιβάνιν καλόν ἁγιορείτικον. Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς εἶπα, δέν βλέπετε ποῦ θέλουν νά κάμουν τήν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοί οἱ μισοέλληνες καί ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν ἔχομεν».
Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δέν ἐξουσιοδώτησεν κανέναν διά νά διαμελίση τά ἰμάτια του, νά διαμελίσουν τό Βασίλειον σέ ἄνω, κάτω, Βόρεια, Νότια καί οὔτε νά διαπραγματευτοῦν τό ὄνομα του.
Καί ἐπειδή ἦτο ΜΕΓΑΣ ὄχι ἄλλο τί, δέν ἐκαθησεν ὡς ἕνας μακάκας νά λύση τόν Γόρδιον δεσμόν, διότι ἡ γελειοποίησις ἦτο βεβαία, ἀλλά τόν ἔκοψεν μέ τό σπαθί του.

Δοθέντως ὅτι ἐσεῖς πού διαχειρίζεθε τά Ἐθνικά θέματα εἶσθε κατώτεροι τῶν περιστάσεων, κάνετε δημοψήφισμα διότι ἀλλέως, ἐπειδή τά πάντα ρεῖ, ἴσως βρεθεῖτε ἔνοχοι ἐσχάτης προδοσίας.

arxeion-politismou  6/1/2018

 

 

 

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Μια επιστολή του 2010 για το Μακεδονικό προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, που πρέπει να διαβαστεί ΚΥΡΙΩΣ σήμερα απ' όλους


Χάρτης του 1467 - Η περιοχή των Σκοπίων ΔΕΝ είναι Μακεδονία, ούτε υπό τη γεωγραφική έννοια - Λεπτομέρεις για το χάρτη ΕΔΩ
ΠΕΤΡΟΣ Α. ΓΕΩΡΓΑΝΤΖΗΣ Ξάνθη 15 Οκτωβρίου 2010
Δρ. Θ. - ιστορικός
Τρις βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών
Αντίκα 19 Ξάνθη. τηλ. 2541024872 Ανοιχτή επιστολή
Προς:
1. τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Γ. Παπανδρέου,
2. τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων κ. Φ. Πετσάνλικον,
3. τους κ. αρχηγούς των Κομμάτων της Ελληνικής Βουλής και
4. όλους εν γένει τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Αξιότιμοι Κύριοι,
Παρακολουθώ εξ αρχής, όσο μπορώ περισσότερο από την απόμακρη και ακριτική Ξάνθη, τα όσα κατά καιρούς λέγονται και γράφονται γύρω από το θέμα της ονοματοδοσίας της χώρας που σήμερα φέρει την ονομασία Π.Γ.Δ.Μ. και τις θέσεις των ελληνικών κομμάτων γύρω από την υιοθέτηση ή μη της ονομασίας «Μακεδονία» ή «με προσθήκη γεωγραφικού προσδιορισμού» (π.χ. Άνω ή βόρεια Μακεδονία ή Μακεδονία του Βαρδάρη κ.λπ) ή τα «παράγωγα» αυτής, και απορώ γιατί όλοι αυτοί οι δόλιχοι και μαιανδρισμοί και δεν αξιώνετε να λάβει το δικό της όνομα, για το οποίο ευθύς στη συνέχεια ο λόγος.
Αρχικά θέλω να σημειώσω ότι δεν είναι δυνατόν να προσδιορισθεί ένας χώρος μόνον γεωγραφικά, χωρίς να υπεμφαίνεται αυτού η ιστορία.
Π.χ. δεν μπορούμε να λέγουμε «Θερμοπύλες» ή «Μαραθώνας» ή «Σαλαμίνα» χωρίς συνειρμικά να συνδέονται αυτοί με τα ιστορικά γεγονότα που έλαβαν χώρα σε κάθε χώρο. ΄
Αλλες λέξεσι η γεωγραφία και η ιστορία ενός χώρου είναι αλληλένδετες ώστε το ιστορικό γεγονός να συνδέεται άρρηκτα με κάποιο γεωγραφικό χώρο και τανάπαλι κάθε γεωγραφικός χώρος έχει την ιστορία του. Εάν χωρισθούν αυτά τα δύο τότε η ιστορία καταντά μύθος η δε γεωγραφία terra ingognita (χώρα παρθένα και ανεξερεύνητη).
Οσον αφορά στη χώρα που σήμερα «αυτοπροσδιορίζεται» ως Π.Γ.Δ.Μ. και φιλοδοξεί να «βαπτισθεί» διεθνώς ως «Μακεδονία», είναι απορίας άξιο γιατί δεν σας ενημέρωσαν εδώ και τόσα χρόνια οι καθ΄ ύλην αρμόδιοι σύμβουλοί σας ή έστω τα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της χώρας μας ή οι σοφοί αυτών καθηγητές, ότι η χώρα αυτή είχε επί χίλια και πλέον χρόνια δική της ονομασία, η οποία δεν είχε ποτέ καμιά απολύτως σχέση ούτε με την ονομασία Μακεδονία ούτε με τα γεωγραφικά ή ιστορικά παράγωγά της.
Η περιοχή, αξιότιμοι κύριοι, που σήμερα παρουσιάζεται ως κρατίδιο με την ονομασία Π.Γ.Δ.Μ ή κοινώς των Σκοπίων, καθ΄ όλη τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή εποχή όχι μόνον δεν ελογίζετο ως Μακεδονία αλλ΄ ούτε ως τμήμα αυτής της «πρώτης» ούτε της «δεύτερης» , αλλ΄ ως εντελώς ιδιαίτερη χώρα που έφερε την ονομασία «ΔΑΡΔΑΝΙΑ ».
Με αυτή την ονομασία ήταν γνωστή ήδη από τα χρόνια του Μ.Αλεξάνδρου, προχριστιανικά Ρωμαϊκά χρόνια μέχρι το μεσαίωνα. Συγκεκριμένα (περιοριζόμενος μόνον σε ελάχιστες ιστορικές μαρτυρίες) :

1. Ο ιστορικός Αππιανός,
α) στα «Ιλλυρικά» του (1,1), έγραφε:
«Ιλλυριούς ΄Ελληνες ηγούνται τους υπέρ τε Μακεδονίαν και Θράκην <όντας>... Ιλλυριω δε παίδας Εγχελέα και Αυταριέα και Δάρδανω και Μαίδον...»,
β) στα «Μιθριδατικά» του (222,2) σημείωνε:
« Σύλλας... Ενετούς και Δαρδανέας και Σιντους, περίοικα Μακεδόνων έθνη, συνεχώς ες Μακεδονίαν εμβάλλοντα, επιών επόρθει» και
γ) στον «Εμφύλιο πόλεμο» βιβλ.5, κεφ. 8 ανέφερε:
«τους δ΄ επί Δαρδανέας, έτερον Ιλλυριών γένος, αεί Μακεδονίαν επιτρέχοντας»

2. Ο γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος στη Γεωγραφία του (βιβλ.3 κ.9) προσδιορίζει αυτή τη χώρα γράφοντας:
«Κατέχουσι δε της επαρχίας... τα προς τη Μακεδονία Δάρδανοι» (δηλ. στα σύνορα προς τη Μακεδονία, όχι όμως μέσα στη Μακεδονία) και λίγο πιο κάτω κατονομάζει τις πόλεις αυτής « της Δαρδανίας δ΄ πόλεις : Ναϊσσός, Αρριβάντιον, Ουλπιανόν, Σκούποι (τα σημερ. Σκόπια)».

3. Ο έτερος γεωγράφος Στράβων γράφει στά «Γεωγραφικά» του, Βιβλ. 7 κεφ. 5:
«... και τοις άλλοις έθνεσι τοις ταύτη συνέβη... οι γαρ πλείστον δυνάμενοι πρότερον τελέως εταπεινώθησαν και εξέλιπον, Γαλατών μεν Βοίοι και Σκορδίσται. Ιλλυριών δε Αυταριάται και Αρδιαίοι και Δαρδάνιοι, Θρακών δε Τριβαλλοί υπ΄ αλλήλων μεν εξ αρχης, ύστερον δε υπό Μακεδόνων και Ρωμαίων εκπολεμούμενοι...» (Σχόλιον: Αρα οι Δαρδάνιοι δεν θεωρούνταν ως Μακεδόνες-Ελληνες αλλ' ως Ιλλυριοί».
Και λίγο πιό κάτω Βιβλ. 7 κεφ. 5 προσθέτει:
« Δρίλων ποταμός ανάπλουν έχων προς έω μέχρι της Δαρδανικής, η συνάπτει τοις Μακεδονικοίς έθνεσι και τοις Παιονικοίς προς μεσημβρίαν», όπου διακρίνονται και πάλι οι Δαρδάνιοι από τα «Μακεδονικά έθνη». (άρα μαρτυρείται και εδώ ότι η Δαρδανία είναι μεν όμορος αλλά δεν είναι Μακεδονία.).
Σε άλλη δε ενότητα σημειώνει ο ίδιος γεωγράφος:
«άγριοι δ' όντες οι Δαρδάνιοι τελέως, ώσθ΄ υπό ταις κοπρίαις ορύξαντες σπήλαια ενταύθα διαίτας ποιείσθαι».

4. Ο ιστορικός Πολύβιος εξιστορεί Βιβλ. 4 κεφ. 66 :
«Ετι δε περί ταύτα γινομένου του βασιλέως, παρήν εκ Μακεδονίας άγγελος διασαφών ότι συμβαίνει τοις Δαρδανείς, υπονενοηκόταν την εις Πελοπόννησον αυτού στρατείαν, αθροίζειν δυνάμεις και παρα-σκευήν ποιείσθαι μεγάλην, κεκρικότας εμβαλείν εις την Μακεδονίαν. Ακούσας δε ταύτα και νομίσας αναγκαίον είναι βοηθείν κατα τάχος τη Μακεδονία... μετά σπουδής εποιείτο την επάνοδον... Παραγενομένου δ΄ αυτού της Μακεδονίας, ακούσαντες οι Δαρδάνιοι παρά Θρακών τινων αυτομόλων την παρουσίαν Φιλίππου, καταπλαγέντες παραχρήμα διέλυσαν τήν στρατείαν, καίπερ ήδη σύνεγγυς όντες της Μακεδονίας. Φιλιππος δε πυθόμενος την των Δαρδανέων μετάνοιαν τους μεν Μακεδόνας διαφήκεν πάντας επί την της οπώρας συγκομιδήν..».
Βλέπε καί βιβλ.5,97, βιβλ. 25,6 και βιβλ.28,8.

5. Ο ρήτορας Μάλχος έγραφε τον Ε΄αι. μ.Χ. στο « Εκλογαί περί πρέσβεων Ρωμαίων προς έθνη» για γεγονότα του 479 μ.Χ.:
« δειν ουν, ει αυτώ πείθοιτο, εκλιπείν μεν την Ηπειρον και τας αυτόθι πόλεις (ουδενί γαρ είναι φορητόν πόλεις ούτω μεγάλας, των οικητόρων εκβληθέντων, υπ΄αυτού κατέχεσθαι) ελθείν δε εις Δαρδανίαν» (P.G. τ.113 στ.765) .
Και λίγο πιό κάτω σημείωνε:
«....αλλά νυν μεν αυτούς εάν αυτού επιχειμάσαι, μήτε πρόσω χωρούντας <ων> έχουσι πόλεων μήτε επιφθείροντας συνθέμενον δε περί πάντων επί τούτοις άμα τω ήρι πέμψαι τον άξοντα επί την Δαρδανίαν....... » (P.G. τ.113 στ.768).

6. Ο γραμματικός Ιεροκλής (εποχή Ιουστινιανού, 6ος αι. μ.Χ.) στον «Συνέκδημό» του (όπου καταχωρίζονται οι επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας) γράφει ......:
« ις΄ Επαρχία Δαρδανίας, υπό ηγεμόνα, πόλεις γ΄ Σκούπο (τα σημερινά Σκόπια) μητρόπολις, Μηρίων, Ουλπιανά»,

7. Αυτά ακριβώς επαναλαμβάνει και ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος (10ος αι. μ. Χ) στο «περί θεμάτων» έργο του. (P.G. τ.113 στ.145)

8. Τέλος και ο Ι. Ζωναράς στην επιτομή της ιστορίας του έγραφε (τ. 2 σ.294):
« ...ως δε ο Απούσιος τη χώρα αυτού ισχυρώς ενέκειτο και οι Δάρδανοι την πρόσορον σφίσι Μακεδονίαν εκακούργουν, οικούσι δ΄ ούτοι υπέρ τε Ιλλυριών καί υπέρ Μακεδόνων» (΄Αρα και εδώ διακρίνονται οι Δαρδάνιοι των Μακεδόνων και η Δαρδανία της Μακεδονίας).

Εξ αυτών των ολιγίστων ιστορικών μαρτυριών συνάγεται ότι η Δαρδανία ποτέ δεν ήταν Μακεδονία αλλ΄ απλά «πρόσορος» (όμορος, γειτονική) και μάλιστα σχεδόν πάντοτε εχθρικά διακείμενη προς τη Μακεδονία.
Εάν η Δαρδανία εθεωρείτο Μακεδονία, άρα Ελλάδα, και οι Δαρδάνιοι ως Μακεδόνες-Ελληνες και όχι Ιλλυριοί τότε π.χ. ο Στράβων θα έγραφε «έστι μεν ουν Ελλάς και η Δαρδανία», όπως γράφει για τη Μακεδονία (Βιβλ. 7 κεφ. 1) ή έστω «έστι μεν ουν Μακεδονία και η Δαρδανία» ή θα έγραφε το: «εν Μακεδονία, η νυν Δαρδανία καλείται» όπως γράφει για τη Μακεδονία «εν Θρήκη, η νυν Μακεδονία καλείται» (Βιβλ. 7α κεφ.1).
Εάν λοιπόν οι αγαπητοί μας γείτονες ορέγονται και επιθυμούν να αποκτήσουν κάποιο ιστορικό όνομα, που να εκφράζει το παρελθόν τους, την ιστορία και τον χαρακτήρα τους, δέν έχουν παρά να αποδεχθούν αυτό που είχαν επί χίλια και πλέον χρόνια, πριν χάσουν την αυτοσυνειδησία και την ιστορική τους μνήμη και ταυτότητα. Ούτε απάτορες ούτε αμήτορες ούτε αγενεαλόγητοι ούτε «αβάπτιστοι» υπήρξαν και είναι (και πατέρες και μητέρες είχαν τους Δαρδάνιους ή Δάρδανες, και όνομα είχαν).
Αλλά το να θέλουν να απαλείψουν ή να λησμονήσουν το παρελθόν, την ονομασία και την ιστορία τους ή «ποιούμενοι τη νήσσα» να λοφάζουν και να μή θέλουν να βγάλουν στην επιφάνεια την πραγματική πατρογονική τους ονομασία αλλ΄ αντίθετα να ωρέγονται να ιδιοποιηθούν αλλότρια ονόματα, ιστορία, παρελθόν, ταυτότητα και συνείδηση, αποδεικνύει ότι όχι μόνον διακατέχονται από αισθήματα μειονεκτικότητας (πράγμα που δεν τους τιμά, διότι είναι ωσάν να θέλουν να διαγράψουν τους γονείς και προπάτορές τους ως και την ιστορική τους πραγματικότητα,) αλλά και επεκτατικές βλέψεις και μελλοντικές διεκδικήσεις σε βάρος της Μακεδονίας και κατ΄ επέκταση σε βάρος της Ελλάδας.
Εσείς όμως κ.κ. Ελληνες Βουλευτές ως ταχθέντες και ορκισθέντες να φυλάσσετε τις «Θερμοπύλες» του έθνους, οφείλετε να αγρυπνείτε και να μη επιτρέψετε τη διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας.
Αντίθετα να επιμείνετε, ως σύγχρονοι Κυναίγειροι, η μεν χώρα τους να αποκαλείται εφεξής διεθνώς «ΔΑΡΔΑΝΙΑ» και οι ίδιοι «ΔΑΡΔΑΝΕΣ ή ΔΑΡΔΑΝΙΟΙ». Σε καμμιά όμως περίπτωση δεν έχουν το ιστορικό δικαίωμα, πολύ δε περισσότερο και εσείς να συγκατανεύσετε, η χώρα τους να ονομάζεται «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ούτε βέβαια έστω με κάποιον σύνθετο γεωγραφικό προσδιορισμό αυτής, ούτε οι ίδιοι «ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ».

Με τιμή ΠΕΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΤΖΗΣ΄

infognomonpolitics

 

 

 

Συγκλονίζει Αυστριακή εφημερίδα: «Aυτό που είναι η Ελλάδα και οι Έλληνες στην καρδιά κανένας δεν μπορεί να τους το αφαιρέσει…»

«Ερωτική εξομολόγηση προς μία χώρα» είναι ο τίτλος στο πρωτοσέλιδο άρθρο της μεγάλης κυκλοφορίας αυστριακής εφημερίδας «Κουρίρ», στο οποίο η συντάκτρια της, Μπίργκιτ Μπράουνρατ, «ξετυλίγει» όλη την αγάπη της για την Ελλάδα, από την τρυφερή ηλικία των 12 χρόνων μέχρι σήμερα, και διαπιστώνει με λύπη ότι «οι άνθρωποι της γίνονται ολοένα και φτωχότεροι, αλλά μόνον οικονομικά», γιατί, όπως διατρανώνει κλείνοντας το άρθρο της, «αυτό που είναι η Ελλάδα και οι Έλληνες στην καρδιά, κανένας δεν μπορεί να τους το αφαιρέσει». «Στα δώδεκά μου είχε έλθει επιτέλους η ώρα που επιτρεπόταν πλέον να ταξιδέψω για πρώτη φορά μόνη μου στο αεροπλάνο, αλλά από την αγωνία με έπιασαν πόνοι στο στομάχι, όμως η χώρα όπου με κατέβασε απαλά το αεροπλάνο μού θεράπευσε αστραπιαία τους πόνους. Η Αθήνα και οι άνθρωποί της, αυτό ήταν το σκηνικό των ομορφότερων ονείρων μου», γράφει εισαγωγικά, μεταξύ άλλων, η Μπίργκιτ Μπράουνρατ για να σημειώσει στη συνέχεια ότι αργότερα πάντα έτριβε τα μάτια της για να συνειδητοποιήσει ότι είχε βρεθεί πραγματικά εκεί, στο ζωντανό βιβλίο της ιστορίας, που βρίσκεται πάντα στα πόδια της σε κάθε γωνιά, που της δείχνει την ιστορία τής Ανθρωπότητας, από τις Μυκήνες, την Επίδαυρο μέχρι τον Ισθμό της Κορίνθου, σαν να ήταν μια «μηχανή του χρόνου». Που την «προσγειώνει και την απογειώνει σε ονειρεμένα νησιά όπως η Ύδρα και ο Πόρος», συμπληρώνει η συντάκτρια, για να αναρωτηθεί κατόπιν «για το πόσο πλούσιος είναι άραγε κάθε άνθρωπος, που μπορεί να ζει σε αυτή τη χώρα, πόσο απίστευτα πλούσιος», όπως η ίδια νόμιζε παλιά, αλλά που σήμερα συνειδητοποιεί ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι φτωχοί, και γίνονται φτωχότεροι. «Γίνονται όμως, μόνον οικονομικά φτωχότεροι», τονίζει η Μπίργλιτ Μπράουνρατ, «γιατί αυτό που είναι η Ελλάδα και οι Έλληνες στην καρδιά κανένας δεν μπορεί να τους το αφαιρέσει».
Πηγή: pygmi.gr  3/1/2018

 

 

 

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΑΣ


Γράφει η Μαίρη Καρά

Ο χρόνος παρέχεται δωρεάν σε όλα τα νοήμονα πλάσματα, αλλά είναι ανεκτίμητος. Δεν ανήκει σε κανένα, αλλά όλα μπορούν να τον χρησιμοποιήσουν. Κανένα δεν μπορεί να τον αποταμιεύσει, αλλά όλα μπορούν να τον ξοδέψουν όπως τους αρέσει. Ακόμα μπορούν και να τον μετρούν με τους χτύπους της καρδιάς. Αν όμως τον χάσουν, δεν μπορούν να τον πάρουν πίσω. Γιατί είναι ο γιατρός για όλες τις ΠΛΗΓΕΣ.
Μα τι είναι ο χρόνος; Όλοι τον βιώνουμε εμπειρικά, μα αν χρειαστεί να κάνουμε σαφή περιγραφή του… δεν βρίσκουμε τις ακριβείς λέξεις. Συνειδητοποιούμε όμως πως, αν τίποτα δεν τελείωνε, δεν θα υπήρχε παρελθόν. Αν τίποτα δεν κυλούσε δεν θα υπήρχε μέλλον. Αν δεν υπήρχε, δε θα υπήρχε και παρόν. Μα πώς είναι δυνατόν να υπάρχει το παρελθόν και το μέλλον, αφού το παρελθόν πέρασε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα; Απ' την άλλη, αν το παρόν ήταν πάντα παρόν και δεν κυλούσε, το παρελθόν δεν θα ήταν χρόνος, μα ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.
Μα αν το παρόν ήταν κυλιόμενος χρόνος απ' το παρελθόν, πώς μπορούμε να θεωρούμε ότι υπάρχει; Υπάρχει μόνο, γιατί το επόμενο λεπτό, δεν θα υπάρχει. Η μόνη εξήγηση για την ύπαρξή του που μπορούμε να δώσουμε, είναι ότι ο χρόνος οδηγεί στην ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ. Παρόλα αυτά εμείς οι άνθρωποι έχουμε το παρελθόν μας και κάνουμε σχέδια για το μέλλον μας. Βάζουμε τις σωστές διαχωριστικές γραμμές, προκειμένου να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη και την ροή του ΧΡΟΝΟΥ.
Ο χωροχρόνος είναι ο χρόνος των ρολογιών, μια αόριστη έννοια, που προκύπτει απ' την εισβολή της ΙΔΕΑΣ του χώρου στην συνειδητότητά μας. Είναι η χρονική εμπειρία μας, όπως την βιώνουμε στον χώρο μας σαν ακολουθία χρονικών μονάδων, που στην ουσία κι αυτές δεν υπάρχουν, γιατί ο χρόνος κυλά με την δική του μελωδία σαν ποτάμι. Κυλά μόνο μέσα απ' τα χέρια μας σαν το νερό, είναι ΑΨΗΛΑΦΗΤΟΣ.
Δεν υπάρχει σταθερό παρόν. Το κάθε λεπτό που περνά, είναι αυτόματα παρελθόν, που βαδίζει στο μέλλον. Ένα ισχυρό ρεύμα μεταφέρει την ανθρωπότητα στο ποτάμι του χρόνου. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αρπάξει σταθερά ένα σημείο και να αντισταθεί στο ρεύμα. Είναι προσωρινός και ΦΕΥΓΑΛΕΟΣ.
Στην παιδική ηλικία που τα πάντα είναι πρωτόγνωρα η μνήμη "γράφει" διαρκώς. Γι' αυτό οι μέρες των καλοκαιρινών διακοπών μάς φαίνονταν, πως διαρκούσαν πιο πολύ. Μα όσο μεγαλώναμε, μας φαίνονταν σα να περνούσαν πολύ γρήγορα.
Μπορούμε να πούμε δηλαδή πως ο χρόνος είναι το ΝΟΜΙΣΜΑ της ζωής μας. Το μοναδικό και πολύτιμο που μας ανήκει κι ο καθένας αποφασίζει, πως θα το ξοδέψει. Αρκεί να μην επιτρέπει σε άλλους να το ξοδεύουν άσκοπα για τον ΙΔΙΟ.
Όπως αποφασίσαμε λοιπόν και ξοδέψαμε τον απερχόμενο χρόνο του 2017, έτσι κατά τα φαινόμενα σκοπεύουμε να ξοδέψουμε και το 2018, που μας εμφανίστηκε με… παγωνιά. Κι αν εμείς επιθυμούμε να είναι ένας χρόνος αφθονίας, χαράς και προόδου… τότε τίποτα δεν μας εμποδίζει να θέσουμε τα θεμέλια, για να εκπληρωθούν οι ευχές μας. Φυσικά όχι αυτές οι τυποποιημένες άοσμες που ακούμε απ' όλους γνωστούς και άγνωστους και που είναι άνευ ουσίας και ΣΗΜΑΣΙΑΣ.
Είναι χαρακτηριστικό και μόνιμο έθιμο των γιορταστικών ημερών να μοιράζουμε πολλές ευχές και δώρα σε πολύ μικρό και δραστήριο χρονικό διάστημα. Μα ο χρόνος είναι αμείλικτος και μόνο με ευχές δεν μπορούμε να τον… αιχμαλωτίσουμε και να ελπίζουμε, πως θα ευτυχήσουμε το νέο χρόνο. Ακόμα κι αν εισπράξουμε όλες τις ευχές του κόσμου, δεν πρόκειται να αλλάξει η ζωή μας σε κάτι. Αλλά ακόμα κι αν δεν εισπράξουμε ούτε μια, πάλι η ζωή μας δεν εξαρτάται από ΕΥΧΟΛΟΓΙΑ.
Σίγουρα όλοι επιθυμούμε καλύτερη ζωή στη νέα χρονιά. Πώς όμως θα την κερδίσουμε; Πετώντας σε πελάγη ευτυχίας πάνω στο μαγικό χαλί; Ας προσγειωθούμε, γιατί μάγοι δεν υπάρχουν στην εποχή μας. Την αλλαγή προς το καλύτερο πρέπει εμείς να την επιδιώξουμε, κάνοντας πιο αποδοτικές σκέψεις, ώστε να "κατεβαίνουν" νέες προοδευτικές ΙΔΕΕΣ, που θα μετουσιώνονται σε δημιουργικές πράξεις, ωφέλιμες για επαγγελματική πρόοδο και για προσωπική ΕΥΤΥΧΙΑ.
Ποτέ δεν είναι αργά για να δημιουργήσουμε τις προσωπικές μας αλλαγές. Κι αφού νοιώσουμε ολοκληρωμένοι σαν άτομα και υπεύθυνοι σαν πολίτες… ίσως αισθανθούμε έτοιμοι για να δημιουργήσουμε και τις συνθήκες εκείνες, που απαιτούνται για να στρώσουμε το μονοπάτι της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και για την πονεμένη πατρίδα μας. Γιατί μόνο εμείς οι Έλληνες έχουμε την ΔΥΝΑΜΗ!

ΠΗΓΗ  2/1/2017

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

°F | °C
invalid location provided