Τετάρτη, Ιανουάριος 17, 2018

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 1ος

 

 

 

 

 

 

 

Αυτό ήταν το όνομα που είχαν τα Σκόπια επί χρόνια

 

 

 

 

 

Αυτό ήταν το όνομα που είχαν τα Σκόπια επί χρόνια

afto-itan-onoma-pou-ichan-ta-skopia-epi-chronia-tripste-tis-fotografies-ntokoumento-stis-moures-tous

Τα Σκόπια ξεκίνησαν να έχουν ψευτο-«Μακεδονική» συνείδηση από την εποχή που ιδρύθηκε η μεγάλη Γιουγκοσλαβία, μετά από μια προπαγάνδα που ενορχηστρώθηκε από τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο.

Στην Ενωμένη Γιουγκοσλαβία, όμως, όλα τα χρόνια μέχρι και τη διάλυσή της η περιοχή των Σκοπίων ουδέποτε αναγνωρίστηκε ως «Μακεδονία», αντιθέτως λεγόταν «Vardaska».

Και οι αποδείξεις είναι ουκ ολίγες, και για του λόγου το αληθές παρακάτω θα σας παραθέσουμε μερικές εξ αυτών:

6/1/2018

 

 

 

 

Πιο επίκαιρο από πότε ! Δείτε τι έγραψε ο Πλάτων 2.500 χρόνια πριν ...



Ο Πλάτωνας γεννήθηκε το 428 π.X., το μήνα Θαργηλίωνα (Μάιος) και καταγόταν από αρχοντική γενιά.

Είχε πάρει μουσική και γυμναστική αγωγή και είχε πολύ καλές μαθηματικές γνώσεις. Ήταν μαθητής του Σωκράτη και το γεγονός ότι το 399 π.Χ. ο Δάσκαλός του καταδικάστηκε να πιει το κώνειο, ήταν ένα πολύ συνταρακτικό χτύπημα για την ελεύθερη και ανήσυχη ψυχή του. Κατάλαβε ότι η πολιτική της πατρίδας του δημιουργούσε ένα αγεφύρωτο χάσμα για τη φιλοσοφική, ελεύθερη και ανήσυχη σκέψη που πρέσβευε ο ίδιος και ξεκίνησε να ταξιδεύει.

Στην Κάτω Ιταλία γνώρισε τον Πυθαγορισμό, στην Αίγυπτο μυήθηκε στα Μυστήρια των Πυραμίδων και ήταν Αρχιεροφάντης στα Ελευσίνια Μυστήρια. Στις Συρακούσες προσπάθησε να ιδρύσει την ιδανική του πολιτεία, άλλα έπεσε θύμα των ραδιουργιών της αυλής του Βασιλιά και μόλις που γλίτωσε τη ζωή του. Στην Αθήνα ίδρυσε τη δική του σχολή-Ακαδημία, η οποία κράτησε σχεδόν χίλια χρόνια, μέχρι το 529 μ.Χ. και την πλήρη επικράτηση του Χριστιανισμού.

Διασώθηκαν αρκετά έργα του όπως οι «Νόμοι», το «Συμπόσιο», η «Πολιτεία» και αρκετά άλλα που επηρέασαν όλους του μετέπειτα Φιλόσοφους και Επιστήμονες. Το συγκεκριμένο άρθρο αναφέρεται στο 7ο κεφάλαιο της «Πολιτείας», στο οποίο ο Πλάτωνας παρομοιάζει τον κόσμο που ζούμε σαν μια σκοτεινή σπηλιά.

Ας δούμε περιληπτικά αυτήν την αρχαία παραβολή, η οποία μοιάζει πάρα πολύ με τον τρόπο που λειτουργεί ο σημερινός πολιτισμός, αν και έχουν περάσει 2.500 χρόνια από τότε που γράφτηκε.

H αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα

Υπάρχει μια μεγάλη σπηλιά, σκοτεινή, που μέσα της κατοικούν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ονομάζονται δεσμώτες. Είναι δεμένοι στις θέσεις τους και δεν μπορούν να κοιτάξουν γύρω τους. Πίσω τους κυκλοφορούν διάφοροι άνθρωποι οι οποίοι κουβαλάνε κάποια αντικείμενα, έμψυχα και άψυχα. Το φως που έρχεται από την είσοδο της σπηλιάς περνά μέσα από αυτά τα αντικείμενα και δημιουργεί σκιές μπροστά στα μάτια των ανθρώπων – δεσμωτών.

Αφού λοιπόν δεν μπορούν να κοιτάξουν γύρω τους ούτε και πίσω τους, λόγω των δεσμών που τους καθηλώνουν, δέχονται ως πραγματικότητα μόνο ό,τι βλέπουν μπροστά τους, δηλαδή τις σκιές. Όλο αυτό το σκηνικό είναι στημένο με τέτοιο τρόπο, ώστε οι άνθρωποι-δεσμώτες να ζουν μέσα στο σκοτάδι, έχοντας μια ψεύτικη εικόνα για την πραγματικότητα.

Είναι δε τα δεσμά τους τόσο δυνατά, που τους καθηλώνουν ακίνητους, χωρίς να μπορούν να κάνουν την παραμικρή κίνηση ελευθερίας για να ανακαλύψουν την πραγματική αλήθεια. Αυτή η εικόνα μοιάζει πολύ με αυτήν της σημερινής μας κοινωνίας. Ο άνθρωπος διαμορφώνεται και μεγαλώνει με μοναδικό στόχο την απόκτηση υλικών αγαθών (σκιές), χωρίς να του δίνεται η δυνατότητα να καλλιεργήσει αρετές και αξίες για να μπορέσει να ονειρευτεί μεγάλα ιδανικά και πνευματικά Ιδεώδη.

Οι Αρετές και οι Ανθρώπινες αξίες παρουσιάζονται με τέτοιο τρόπο και είναι τόσο καλά καλυμμένες με το πολύχρωμο και πολυτελές περιτύλιγμα που τις περιβάλει, που ο άνθρωπος του 21ου αιώνα μένει τελείως επιφανειακός. Ασχολείται τόσο πολύ με αυτό το περιτύλιγμα, που δεν βάζει ανώτερους στόχους, ούτε βλέπει την πραγματικότητα. Ζει μια ζωή εγκλωβισμένος ανάμεσα στις σκιές που κάποιοι του επέβαλαν ως πραγματικότητα, λέγοντάς του ότι δεν υπάρχει τίποτε πίσω από αυτό το ωραίο περιτύλιγμα. Έτσι μένει δούλος των αφεντικών της σπηλιάς κι εφ’ όσον πιστεύει στις σκιές, γίνεται σκιά του πραγματικού του εαυτού.

Συνεχίζοντας ο Πλάτωνας αναφέρει πως υπάρχει και η περίπτωση να καταφέρει κάποιος άνθρωπος να σπάσει τα δεσμά του και να κοιτάξει πίσω του, εκεί από όπου έρχεται το φως. Στην αρχή θα τυφλωθεί από την επαφή του με το φως. Κι αν ανάγκαζε κάποιος αυτόν τον άνθρωπο να ζήσει κάτω από τη φωτεινότητα του ήλιου, έξω από τη σπηλιά, τότε θα τρελαινόταν.

Χρειάζεται λοιπόν να προχωρήσει σιγά σιγά κι έτσι θα καταφέρει να συνηθίσει, να αντιληφθεί ότι ο αληθινός κόσμος βρίσκεται έξω από τη σπηλιά κι ότι οι σκιές που εκείνος θεωρούσε ως πραγματικότητα είναι απλώς αντανάκλαση του φωτός του ήλιου. Αυτή η ανακάλυψη θα τον μετατρέψει σ’ έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, σε έναν σοφό και δεν θα θελήσει να επιστρέψει μέσα στη σπηλιά.

Αν όμως αποφασίσει, από αγάπη για την ανθρωπότητα, να επιστρέψει πίσω στους δεσμώτες, μέσα στη σπηλιά, τότε θα χρειαζόταν πάλι ένα χρονικό διάστημα για να συνηθίσει το σκοτάδι και να μπορέσουν να προσαρμοστούν τα μάτια του μέσα σ’ αυτήν. Μετά, όπως είναι φυσικό, θα προσπαθήσει να εξηγήσει στους δεσμώτες-ανθρώπους την αλήθεια. Αλλά, όπως γράφει ο Πλάτωνας, αυτοί θα νομίζουν ότι προσπαθεί να τους εξαπατήσει και θα τον κυνηγήσουν ή θα τον σκοτώσουν.

Κάποιος που έχει διαβάσει το βιβλίο «Ο Γλάρος Ιωνάθαν», βλέπει πολλές ομοιότητες μεταξύ του Ανθρώπου που καταφέρνει και σπάει τα δεσμά της σπηλιάς και του γλάρου Ιωνάθαν. Γιατί κι αυτός καταφέρνει να πετά ελεύθερος και αναπτύσσοντας μεγάλες ταχύτητες ξεφεύγει από την απλή ζωή ενός γλάρου, που το μόνο που τον απασχολεί είναι πώς θα αποκτήσει το φαγητό του.

Ο Πλάτωνας εξηγεί στο βιβλίο του πως όποιος καταφέρει και σπάσει τα δεσμά του και απελευθερωθεί, είναι αυτός που καλλιεργεί την ξύπνια συνείδηση. Βασισμένος τότε πάνω στις Ανθρώπινες αξίες και αρετές, καταφέρνει να γίνει Ελεύθερος και Δημιουργικός και να κατακτήσει το ανώτερο μέρος του εαυτού του, ακολουθώντας ένα αληθινό Φιλοσοφικό Δρόμο. Βέβαια είναι ένας δύσκολος Δρόμος με πολλά εμπόδια, λόγω των μακροχρόνιων δεσμών, αλλά οδηγεί στην αληθινή Ευτυχία.

Αυτός που από αληθινή αγάπη για την ανθρωπότητα επιστρέφει μέσα στη σπηλιά για να βοηθήσει τους δεσμώτες να απελευθερωθούν, πραγματώνει τον Πολιτικό Δρόμο. Δηλαδή πραγματικός Πολιτικός είναι αυτός που κατάφερε πρώτα ο ίδιος να απελευθερωθεί από τα δεσμά του, να ελέγξει τα ελαττώματα του και να καλλιεργήσει Ανθρώπινες αξίες και Αρετές και μετά να οδηγήσει με σοφία τους άλλους ανθρώπους. Ο πραγματικός Πολιτικός δεν στηρίζεται στη γνώμη των πολλών, αλλά στη Γνώση και την Ηθική που έχει καλλιεργήσει μέσα του.

Από αυτήν την τόσο αρχαία αλλά και τόσο επίκαιρη παραβολή, μπορούμε να βγάλουμε πολλά συμπεράσματα. Συμπεράσματα που δεν είναι βασισμένα σε ψυχολογικές επιθυμίες και ανεκπλήρωτα απωθημένα, αλλά στη χιλιόχρονη Σοφία που άφησαν πολλοί μεγάλοι Φιλόσοφοι και Επιστήμονες σε πολλούς Πολιτισμούς, σε διαφορετικές εποχές, σε όλη τη Γη.

Όταν δεν αφιερώνουμε χρόνο για την αναζήτηση της Αλήθειας και δεν καλλιεργούμε μια σφαιρική και ελεύθερη σκέψη, τότε παραμένουμε εγκλωβισμένοι στα σκοτάδια της άγνοιας και της παραπληροφόρησης. Ταυτόχρονα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γινόμαστε εύκολα θύματα της πλύσης εγκεφάλου που μας επιβάλλουν, αυτοί που κινούν τα νήματα για έναν προσανατολισμό αποκλειστικά προς την ύλη.

Μόνο όποιος καταφέρει και τινάξει από πάνω του τα δεσμά των αδυναμιών του και των ψεύτικων εντυπώσεων που του έχουν επιβάλλει, μόνο αυτός που βαδίζει ένα Δρόμο ανηφορικό προς τη δική του κορυφή και καταφέρνει και ξεπερνά τις δυσκολίες και τα εμπόδια, βγάζοντας θετικά συμπεράσματα, μόνο αυτός θα αντιληφτεί τη ματαιότητα των σκιών που κινούνται μπροστά του.

Τα σωστά πρότυπα υπάρχουν, οι απαντήσεις έχουν δοθεί, ας κοιτάξουμε γύρω μας και θα ανακαλύψουμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως μας παρουσιάζεται.

Πολιτεία του Πλάτωνα, Εκδόσεις Πάπυρος

dokari.gr 5/1/2018

 

 

 

Το όνομα είναι το αίμα μας:

1943 ο «φιλέλληνας» Χίτλερ δίνει την Μακεδονία στους Βουλγαροσκοπιανούς.

Η σκλαβωμένη Ελλάδα εγείρεται απέναντι στα τανκς και τους δοσίλογους!

Posted by olympiada στο Ιανουαρίου 4, 2018

Στις 22-7-1943, στην Αθήνα, έγινε η μεγαλύτερη διαδήλωση που συνέβη ποτέ στην κατεχόμενη από τους ναζί Ευρώπη. Το πλήθος σύμφωνα με τις μαρτυρίες της εποχής έφτασε τις 400.000. Ποια ήταν όμως η αιτία της μεγαλειώδους αυτής διαδήλωσης που άφησε πίσω της αρκετούς νεκρούς;

Οι νέες και οι νέοι, σε νικηφόρα άοπλη διαδήλωση απέναντι στα Γερμανικά τάνκς. Για την ελευθερία της Μακεδονίας!  Την Μακεδονία που ο Χίτλερ ήθελε να την δώσει στους βουλγαροσκοπιανούς!

854A7289-B4B9-4BD6-B300-6472FA6A64CCΕίχε προηγηθεί βέβαια ο «εφευρέτης» της «μακεδονικής εθνότητας» που δεν ήταν άλλος από τον ιδρυτή του φασισμού, Μπενίτο Μουσολίνι! Τον άθλιο ανθέλληνα και μισάνθρωπο που από τα γεννοφάσκια του υπηρέτησε κάθε ανθέλληνα γενοκτόνο παράφρονα, αγωνιζόμενος τόσο στο πλευρό του Κεμάλ εως και του Χίτλερ.

Στο μοναδικό ντοκουμέντο που έχει παρουσιάσει το Ολυμπία από την δίκη των δοσίλογων, αποδεικνύεται περίτρανα ο λόγος της «εφεύρεσης» που δεν ήταν άλλος από τον εθνικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας και την υποδούλωση των εδαφών της στις φασιστικές δυνάμεις:

(πηγη: ΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ…)

Στις 22 Ιουλίου 1943, το ΕΑΜ καλούσε σε γενική απεργία στην Αθήνα, απέναντι στους Γερμανούς και Ιταλούς κατακτητές και τους Έλληνες συνεργάτες τους. Αφορμή στάθηκε η απόφαση των κατοχικών δυνάμεων να χαρίσουν την Κεντρική Μακεδονία στους Βουλγαροσκοπιανούς.

Στην άοπλη διαδήλωση που ακολούθησε την επιτυχημένη απεργία, νέοι και νέες της ΕΠΟΝ θα βρούν τραγικό θάνατο από τα Γερμανικά τάνκς.

Τραγική και ηρωική φιγούρα η 17χρονη φοιτήτρια Παναγιώτα Σταθοπούλου, που βρήκε τον θάνατο κάτω από τις ερπύστριες του Γερμανικού άρματος.

Τα γεγονότα κλόνισαν τους κατακτητές, ώστε πήραν πίσω την υπόσχεση που είχαν δώσει στους Βούλγαρους συμμάχους τους.

Παραθέτουμε 2 κείμενα, που έχουν δημοσιευθεί στον Τύπο, ένα χρονικό των γεγονότων από την ιστορικό και δημοσιογράφο Κατερίνα Μπαλκούρα, καθώς και το κείμενο του Ηλία Βενέζη με τίτλο «22 Ιουλίου 1943»

Τα παιδιά του Ιουλίου

Τα πυρά έπεσαν στην κεφαλή της πορείας. Μπροστά ήταν ο 7ος τομέας της ΕΠΟΝ, τα παιδιά της ΕΠΟΝ, η Σπουδάζουσα και η οργάνωση των αναπήρων

Της Κατερίνας Μπαλκούρα,  Δημοσιογράφος-ιστορικός

Η απόφαση των Γερμανών να επεκτείνουν τη βουλγαρική ζώνη κατοχής σε όλη την κεντρική Μακεδονία ήταν η αφορμή για να γραφτεί μια χρυσή, γεμάτη ηρωισμό και αυταπάρνηση, σελίδα στην Ιστορία, που ωστόσο ποτέ δεν διδάχθηκε σε κανένα σχολείο. ΚΟΑ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και ΕΠΟΝ άρχισαν τη μεγαλύτερη καμπάνια διαφώτισης που είχε γνωρίσει ποτέ η Αθήνα. Με απόφαση της Κ.Ε. του ΕΑΜ, κυκλοφόρησαν εκατοντάδες χιλιάδες προκηρύξεις, πηγές της εποχής κάνουν λόγο για 3 εκατ. τρικ που έπεσαν σε Αθήνα και Πειραιά, ενώ παράλληλα ξεκίνησε σειρά συνελεύσεων σε σχολεία και πανεπιστήμια και ορίστηκε η 22α Ιουλίου 1943, ημέρα Πέμπτη ως μέρα γενικής πολιτικής απεργίας.

Ο παράνομος Τύπος έκανε έκτακτες εκδόσεις, τα χωνιά κάθε βράδυ καλούσαν σε συναγερμό και οι τοίχοι της Αθήνας και του Πειραιά αποτέλεσαν την πιο «πολυδιαβασμένη» εφημερίδα της εποχής. Στη διαδήλωση αυτή, παράλληλα με τις οργανώσεις των εθνικοφρόνων, που έδιναν τον δικό τους «αγώνα» εναντίον του ΕΑΜ, είχαμε για πρώτη φορά την ένοπλη δράση και της Χωροφυλακής εναντίον του.

Ετσι, λοιπόν, την Τρίτη 13 Ιουλίου, με την «πολύτιμη συμπαράσταση» των κατακτητών αλλά και της Ειδικής και Γενικής Ασφάλειας εισβάλλουν στο πανεπιστήμιο, στο Πολυτεχνείο, στην Ανωτάτη Εμπορική και αλλού τραυματίζοντας σοβαρά φοιτητές. Το κλίμα τρομοκρατίας και η βέβαιη ύπαρξη θυμάτων δεν εμπόδισε την πραγματοποίηση της μαζικότερης διαδήλωσης που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η Αθήνα.

Προπαραμονή της απεργίας, ΕΠΟΝίτες και ΕΛΑΣίτες, στις 9.00 το βράδυ, περικύκλωσαν το κοσμικό κέντρο «ΠΑΡΚ» στο Πεδίον του Αρεως, όπου ανάμεσα στους θαμώνες ήταν Γερμανοί και Ιταλοί αξιωματικοί, και από το μικρόφωνο καλούσαν τον ελληνικό λαό να πάρει μέρος στην απεργία. Ενας Γερμανός αξιωματικός προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά ακινητοποιήθηκε από ΕΛΑΣίτες.

Το ξημέρωμα της 22ας Ιουλίου βρήκε μια Αθήνα όπου τα πάντα σχεδόν ήταν κλειστά. Οι καμπάνες χτυπούσαν από τις 5.30, ενώ τα χωνιά στις συνοικίες καλούσαν τους πάντες. Κάθε κίνηση είχε σταματήσει και το μόνο που ακουγόταν ήταν οι μπότες των περιπόλων των κατακτητών. Σε κομβικά σημεία είχαν στηθεί πολυβόλα, ενώ στη γωνία Ομήρου και Πανεπιστημίου τα τανκς, τα οποία οι Γερμανοί κατέβαζαν πρώτη φορά, καιροφυλακτούσαν. Από τις 10 το πρωί ξεκίνησαν οι προσυγκεντρώσεις. Eνα ανθρώπινο ποτάμι ανέβηκε από την Ομόνοια με πλακάτ, σημαίες, παλμό και αντάρτικα τραγούδια και στο ύψος της Θεμιστοκλέους συναντήθηκε με τις ομάδες που έρχονταν από την πλατεία Εξαρχείων και τους άλλους δρόμους με προορισμό το Σύνταγμα.

Το «στρατηγείο» της διαδήλωσης ήταν στη Λυκούργου, όπου εκεί ήταν αρχικά και οι ανάπηροι. Οι ήρωες-λεβέντες με τα καροτσάκια έτοιμοι κι εκείνοι να σταθούν μπροστά στα τανκς. Εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για περισσότερους από 300.000 διαδηλωτές. Το ιταλικό ιππικό, παρόν κι αυτό, προσπαθούσε να διαλύσει τις φάλαγγες. Πολλοί οι τραυματίες, αλλά κανείς δεν υποχωρούσε. Από την Ομήρου, στα πλάγια της Τραπέζης της Ελλάδος, βγήκαν τανκς και στρατιωτικά φορτηγά με πολυβόλα, πυροβολώντας προς κάθε κατεύθυνση.

Τα πυρά έπεσαν στην κεφαλή της πορείας, που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο σημείο. Ηταν ο 7ος τομέας της ΕΠΟΝ, τα παιδιά της ΕΠΟΝ, η Σπουδάζουσα και η οργάνωση των αναπήρων. Ενας σημαιοφόρος ΕΠΟΝίτης δέχθηκε κατάστηθα την πρώτη ριπή. Τότε, η 17χρονη φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας, Παναγιώτα Σταθοπούλου, το πανέμορφο κορίτσι με τα πυρόξανθα μαλλιά από το Μεγάλο Χωριό της Ευρυτανίας, τρέχει, αρπάζει και σηκώνει τη σημαία από τον πεσμένο σημαιοφόρο.

Μέσα σε δευτερόλεπτα, μια ριπή τη ρίχνει κάτω και το τανκ περνά από πάνω της. Το πλήθος αφηνιάζει. Τότε, η Κούλα η Λίλη, η 19χρονη φοιτήτρια, κι εκείνη, της Γαλλικής Ακαδημίας, σκαρφάλωσε στο τανκ και άρχισε με λύσσα να χτυπά με το τακούνι της τον οδηγό φονιά.

Πέφτει κι εκείνη νεκρή. Στην Αμερικής η 23χρονη Ολγα Μπακόλα ανέβηκε στο τανκ προσπαθώντας να πάρει το όπλο του Γερμανού.

Καταιγισμός από σφαίρες κι όμως η Ολγα άντεξε 5 μέρες. Κάπως έτσι έφυγε και η φοιτήτρια Ε. Αντωνιάδου. Πλουτάρχου και Χάριτος ένας γκεσταπίτης πυροβολεί έναν ΕΠΟΝίτη. Το παιδί, μέσα στα αίματα, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, παίρνει μια πέτρα και τη ρίχνει στον Γερμανό.

Στη διαδήλωση εκείνη έπεσαν ηρωικά μεταξύ άλλων και οι αγωνιστές Ιωάννης Κατσαρός, ο Καισαριανιώτης Δημήτρης Δουκάκης, ο ΕΠΟΝίτης Θανάσης Τεριακής, φοιτητής του Τμήματος Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων του Πολυτεχνείου, ο ΕΠΟΝίτης Θώμης Χατζηθωμάς, φοιτητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ, ο επονίτης Θεωνάς Μαυρομματίδης, φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής, ο Αλέξανδρος Δεσύπρης, ο Χρήστος Κοντός, ο Μ. Καλοζύμης και ο 27χρονος Χανιώτης ανάπηρος πολέμου Α. Παπαδοσταυράκης. Την ίδια μέρα σκοτώθηκε και ο Β. Στεφανιώτης την ώρα που ξεσήκωνε τον κόσμο για να κατέβει στη διαδήλωση.

H Πολυκλινική στην Πειραιώς, ο Ερυθρός Σταυρός στην 3ης Σεπτεμβρίου, το Οφθαλμιατρείο και άλλα νοσοκομεία της γύρω περιοχής έγιναν κέντρα πρώτων βοηθειών. Στο Οφθαλμιατρείο είδαν οι φίλοι του νεκρό τον Θώμη Χατζηθωμά, τον μορφωμένο και πολυδιαβασμένο φοιτητή του Πολυτεχνείου που μίλαγε για τον Μαρξ, το Φρόιντ, λάτρευε τη μουσική κι έπαιζε σκάκι.

Τα παιδιά του Ιουλίου δεν έμαθαν ποτέ ότι η θυσία τους δεν πήγε χαμένη. Η Μακεδονία σώθηκε. Πλέον οι οργανώσεις του ΕΑΜ αποφάσισαν να σταματήσουν οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας και να μεταφερθούν στις συνοικίες με την κάλυψη πλέον του ΕΛΑΣ Αθήνας. Το ίδιο βράδυ, μια παρέα ΕΠΟΝιτών πήγαν πίσω από τη Σχολή Ευελπίδων στο αλσάκι, εκεί όπου έμενε η Παναγιώτα, και έγραψαν «Οδός Παναγιώτας Σταθοπούλου».

Οι μετακατοχικές κυβερνήσεις φυσικά αφαίρεσαν την πλάκα και επανέφεραν το παλιό «ανώδυνο» όνομα του δρόμου. Επί δημαρχίας Δ. Μπέη στήθηκε ξανά μια πλάκα στο αλσάκι απέναντι από την πολυκατοικία, ενώ στον τόπο καταγωγής της, στο Μεγάλο Χωριό, με πρωτοβουλία του ανταρτοΕΠΟΝίτη Αυγέρη Αυγερόπουλου, στήθηκε μεγαλοπρεπές μνημείο. Στη γωνία Ομήρου και Πανεπιστημίου υπάρχει κι εκεί μια πλάκα, που όμως πρέπει να διαθέτεις γνώση και φαντασία για να τη δεις.

Ο διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας, πάντως, λίγες μέρες μετά, έδινε τη δική του ερμηνεία στον Νοϊμπάχερ, χαρακτηρίζοντας τη διαδήλωση ως μια διαμαρτυρία ταραξιών «με νεύρα κλονισμένα από τας μακράς στερήσεις…». Τρεις μήνες μετά, ο Νικόλαος Καίσαρης της Ειδικής Ασφάλειας και τρεις άλλοι υπαξιωματικοί της Χωροφυλακής, θα προαχθούν λόγω… της συμβολής τους στην επιχείρηση κατά της «ενόπλου διαδηλώσεως αναρχικών στοιχείων τη 22-7-1943»…

ριζοσπαστης 1943 1

ριζοσπαστης 1943 2

22 Ιουλίου 1943, Του Ηλία Βενέζη

Την παραμονή της μεγάλης μέρας κατά το βράδυ, αφού τελείωσαν ό,τι τους είχε οριστεί να κάνουν απ’ την ομάδα τους, είπαν να ξεκουραστούν λίγο.

«Ας πάμε στα δέντρα», είπε το κορίτσι. «Να πάρουμε λίγη δροσιά.»

Πήγαν στο πάρκο και κάθισαν σ’ έναν πάγκο. Τ’ άστρα πια είχαν βγει. Ηταν καθαρή νύχτα. Ηταν οι δυο τους εκεί μονάχοι. Κάμποση ώρα μείνανε σιωπηλοί.

«Μήπως… μήπως φοβάσαι τίποτα;» τη ρώτησε μια στιγμή. Του έπιασε το χέρι και τον έσφιξε.

«Οχι», είπε, και η φωνή της ήταν σταθερή και βέβαιη. «Δε φοβάμαι.»

Επειτ’ από λίγο.

«Οι Γερμανοί θα χτυπήσουν σκληρά αύριο. Να ‘σαι σίγουρη», λέει το αγόρι.

«Είμαι σίγουρη.»

Πέρασε πάλι λίγη ώρα.

«Θα ‘ρθουν και για μας καλές μέρες», είπε το αγόρι συγκινημένο. «Τότε θα μπορούμε να νοιαστούμε και για την ευτυχία μας, τη δική σου και τη δική μου…».

Μίλησαν τότε για τα όνειρά τους και για το μέλλον. Είχαν γνωριστεί πριν από λίγους μήνες, σε ώρα κρίσιμη, όταν είχαν βρεθεί πλάι – πλάι σε μια διαδήλωση στους δρόμους της Αθήνας. Εκείνη βάδιζε κορυφαία, τα μαύρα μαλλιά της ανεμίζονταν στον αγέρα, ανεμίζονταν κι οι δίπλες της σημαίας που κρατούσε στα χέρια της. Οταν από ένα ψηλό παράθυρο φάνηκε η σιδερένια κάννη του περιστρόφου που ένας Γερμανός σκόπευε ίσια στο στόχο: τη σημαιοφόρο με τα ανεμισμένα μαλλιά.

Πρόφταξε και την τράβηξε πίσω μια ελάχιστη στιγμή πριν ακουστεί ο κρότος του πυροβολισμού. Η διαδήλωση χύθηκε σε μια πάροδο και τράβηξε προς το σκοπό της απ’ άλλο δρόμο, πάντα με κορυφαία την Ελληνίδα με τ’ ανεμισμένα μαλλιά.

Ετσι γνωρίστηκαν. Εκείνη σπούδαζε χημεία, κι εκείνος σπούδαζε στο Πολυτεχνείο. Φκιάνανε όνειρα, για το μέλλον.

Οταν η ειρήνη θα ερχόταν πάλι στους τυραννισμένους ανθρώπους, όταν τη γυμνή γη του τόπου μας δε θα την πατούσε πόδι δυνάστη, όταν οι άνθρωποι θα είχαν πάλι δικαίωμα στη λευτεριά, τότε κι αυτοί, έχοντας κάνει το χρέος τους προς την πατρίδα τους, θα κάνανε το ταξίδι για την ατομική τους ευτυχία. Θα ήταν ωραία! Θα είχαν πάρει τότε το πτυχίο τους και θα μπορούσαν να παντρευτούν. Θα κάνανε ένα αγόρι που θα είχε τα μαύρα μαλλιά της μητέρας του. Θα το μαθαίνανε από μικρό ν’ αγαπά με πάθος την αξία του ανθρώπου και την αξία της λευτεριάς, αν ήταν ανάγκη θα το μαθαίνανε ακόμη να μισεί ό,τι θα ήταν ανάγκη να μισήσει.

Γιατί θέλανε απ’ το παιδί αυτό να βγει ένας σωστός άντρας που να μπορούσε σε μια ώρα κρίσιμη να πει όχι, όταν θα έπρεπε να το πει. Οχι πια τυραννία του ανθρώπου, όχι αίμα χυμένο σπάταλα στους πολέμους, όχι πια άδικο που γέμισε και πλημμύρισε τη γη, όχι συλλογισμένα παιδάκια που γέρασαν πριν από την ώρα τους και λυπημένα κοιτάζουν τ’ άστρα.

Ναι, έτσι θα ήταν το αγόρι τους. Ενας σωστός άντρας.

Της πήρε και της χάιδεψε πάλι το χέρι.

«Θα ‘ρθουν… Δεν μπορεί… Θα ‘ρθουν σύντομα οι καλές μέρες», της είπε.

Κι εκείνη τότε κάτου απ’ τ’ άστρα έσκυψε και τον φίλησε στο μέτωπο, σα να ήθελε να τον σφραγίσει με τα χείλια της το μεγάλο λόγο: «Θα ‘ρθουν».

Στέναζε ο λαός των Ελλήνων απ’ την αβάσταχτη δουλεία των Ιταλών και των Γερμανών. Τα λεφούσια τους είχαν ξεχυθεί στη φτωχή γη του τόπου, ρήμαξαν, έκαψαν τις καλύβες των χωριών, σκότωσαν γυναίκες και παιδιά και γερόντους.

Υστερα ήρθε ο λιμός. Τα λεφούσια των δυναστών πήραν τον ελάχιστο καρπό της γης, πήραν το μαύρο ψωμί απ’ το στόμα των παιδιών και των μητέρων και ο λιμός ήρθε.

Στις πολιτείες και στα χωριά οι άνθρωποι πέφτανε καταγής και πέθαιναν, τα μωρά πέθαιναν πάνω στο βυζί των μανάδων τους που είχε στερέψει, και τα ματάκια τους που έπρεπε να ονειρεύονται αγγέλους έκλειναν σιγά – σιγά, άσπρα, με παράπονα.

Ωστόσο ο λαός δε γονάτιζε. Μάζευε τις λίγες δυνάμεις που του έμεναν, έβγαινε στους δρόμους και φώναζε.

Ετσι, ήρθε το μήνυμα πιο ψηλά, στα βορινά μέρη της Ελλάδας, νέος καταχτητής πατούσε τη γη. Οι Βούλγαροι σφάζανε, ρημάζανε. Ο πεινασμένος λαός έσφιξε τα δόντια του και είπε να βγει πάλι στους δρόμους και να φωνάξει για λευτεριά και για δικαιοσύνη.

Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα. Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει. Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει, που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει.

Κι η σπίθα ανάβει.

Απ’ το λαό που περπατά σαν αμέριμνος, σ’ ένα δοσμένο σύνθημα ξεχύνεται άξαφνα ένα μεγάλο κύμα και τρέχει προς τον ανοιχτό χώρο που είναι μπρος στο Πανεπιστήμιο. Γεμίζει ο τόπος. Ενα κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει. Ο λαός γονατίζει. Και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Υμνο στην Ελευθερία.

Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Πριν προφτάξει να ρίξει τη φωτιά του, η διαδήλωση πυκνή τώρα, ολοένα πιο πυκνή, ξεχύνεται σε άλλο δρόμο, στρίβει, ελίσσεται σαν ζωντανό πλάσμα που αμύνεται και παλεύει με σιγουριά και με πίστη.

Ολα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν.

«Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!».

Από πολύ μακριά, κληρονομημένο από χρόνους παλιούς το βαθύ αίσθημα, η αγάπη του λαού αυτού για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη, ξεσπούσε γυρεύοντας ν’ ακουστεί, ενώ γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά.

«Οχι πια άλλο! Οχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!»

Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε. Σαν αλαφρός ψίθυρος στην αρχή, από λίγα στόματα πρώτα, ύστερα από όλα τα στόματα, άρχισε πάλι να χύνεται το παθητικό τραγούδι της λευτεριάς, ο Υμνος των Ελλήνων. Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε. Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του.

Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της. Τραγουδούσαν τον Υμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν. Λίγο πιο μπρος τους, μπρος τα μάτια τους που σπίθιζαν, έλαμπε το όραμα της Ελλάδας. Και λίγο πιο μπρος ακόμα, ήταν το όραμα το δικό τους, η ευτυχία που μίλησαν χτες με τα άστρα, ένα αγοράκι με μαύρα μαλλιά, που θα το μεγάλωναν και θα το μάθαιναν να γίνει σωστός άντρας που να μπορεί να πει στην κρίσιμη ώρα ένα «όχι». Οχι πια πόλεμοι και αίμα άδικο…

Τα περιστατικά ήρθαν έπειτα γρήγορα σαν αστραπή. Το γερμανικό άρμα φάνηκε στην άκρη του δρόμου απ’ την αντίθετη μεριά που κατέβαινε η διαδήλωση και χύθηκε πάνου στο πλήθος. Το πολυβόλο άρχισε να κροτά. Αλλά το κύμα που κατέβαινε με ορμή δεν ήταν μπορετό να σταματηθεί. Συνέχισε την πορεία. Το πολυβόλο έριχνε τώρα πάνου στα κορμιά. Βρήκε πρώτα κατάστηθα το νεανικό σώμα που είχε ανεμισμένα μαλλιά στο κεφάλι και που κρατούσε στα χέρια του την ανεμισμένη σημαία.

Την ίδια στιγμή το τανκ που έτρεχε με δαιμονισμένο θόρυβο και είχε φτάσει, έπεσε πάνου στο λαβωμένο σώμα που σπάραζε, πέρασε από πάνω του τις βαριές αλυσίδες του, μπήκε μέσ’ στο πλήθος, το σκόρπισε για μια στιγμή και τράβηξε πέρα.

Ολα έγιναν σαν αστραπή. Το αλαλιασμένο πλήθος μόλις πέρασε ο μηχανοκίνητος θάνατος ξεχύθηκε πάλι απ’ τις παρόδους όπου είχε καταφύγει, κι έτρεξε βογκώντας προς το σώμα του κοριτσιού, που έχοντας αγκαλιασμένη τη σημαία την έβρεχε με το αίμα που έτρεχε απ’ τις σπαραγμένες σάρκες του.

Με θολά τα μάτια την πήρε το αγόρι, ο φίλος της, στα χέρια του και τη σήκωσε. Ενας άλλος φοιτητής σήκωσε τη ματωμένη σημαία. Κι απ’ τη βαθιά σιωπή που είχε ξαπλωθεί με το δέος του θανάτου, σηκώθηκε άγρια σα σίφουνας η φοβερή κραυγή του πλήθους που καταριόταν τους φονιάδες και φώναζε για εκδίκηση και λευτεριά.

Εκανε όνειρα για το μέλλον… Κοιμήσου, μικρή Ελληνίδα. Τα όνειρα θα ‘ρθουν. Δε θα ‘ρθουν πια για σένα. Αλλά θα ‘ρθουν για τα άλλα τα κορίτσια και τα αγόρια του τόπου σου, για τα κορίτσια και τα αγόρια του κόσμου. Κι αυτά θα σε θυμούνται και θα σ’ ευλογούν, επειδή με το αίμα σου άγιασες τα όνειρά τους.

Διαδώστε το!

 

 

 

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Η ΤΟΥΡΚΙΑ “ΤΡΥΠΑΕΙ” ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΜΑΣ


Εμπλοκή Ελλήνων επιχειρηματιών;;;
Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Επικεφαλής της “Ελλήνων Πολιτείας”

Η Ελεύθερη Ώρα την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2017 σε ρεπορτάζ της Μάχης Γραικού με τίτλο «“Αττίλας” με γεωτρύπανο»,
αποκάλυπτε πως, ξεδιπλώνεται πολεμικό τουρκικό σχέδιο με το γνωστό σεισμογραφικό πλοίο Barbaros…

Την Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017 σας αποκάλυπτα στο άρθρο μου στην Ελεύθερη Ώρα πως, το ταξίδι του Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά στην Τουρκία, αλλά και ο ερχομός στην Ελλάδα του Τούρκου Σουλτάνου σηματοδοτούσε – σύμφωνα με την αξιόπιστη πηγή μας – τη συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου του Αιγαίου με την Τουρκία! Με την ίδρυση Ελληνο-Τουρκικής εταιρείας στην οποία θα συμμετέχει και η Αμερικανική πλευρά, η οποία θα αναλάβει τις εξορύξεις με ανάλογα ποσοστά!
Συνταρακτικές αποκαλύψεις…

Τα παραπάνω δημοσιεύματα, τα οποία παρουσιάζουν μια εφιαλτική κατάσταση για την Πατρίδα μας, έρχεται με στοιχεία και τα επιβεβαιώνει ο πρώην μυστικός πράκτορας της ΕΥΠ (σ.σ. σύμφωνα με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης Πάνο Καμμένο, πράκτορα της ΜΙΤ ;;;)Μανώλης Χατζησάββας!
Ωστόσο, προσωπικά, νομίζω πως τα στοιχεία που παρακάτω θα σας παραθέσω είναι συνταρακτικά και τίθενται στην κρίση σας! Από την άλλη μεριά κρατώ τις επιφυλάξεις μου στην εμπλοκή των πολύ γνωστών ονομάτων που θα διαβάσετε και εάν δεν εμπλέκονται στη υπόθεση, η εφημερίδα θα δημοσιεύσει τις όποιες ενστάσεις τους! Όμως θεωρούμε πως, είμαστε υποχρεωμένοι να δημοσιεύσουμε τα όσα συνταρακτικά και ταυτόχρονα αποκαλυπτικά μας είπε και μας έδωσε ο Μανώλης Χατζησάββας!
Η αναχώρηση του πλωτού τρυπανιού…

Ο απόπλους του πλωτού τρυπανιού Deep-sea Metro II έγινε από το νορβηγικό λιμάνι Hoylandsbygda στις 5 Δεκεμβρίου 2017 και ώρα 16:03 UTC, έχοντας ως τελικό προορισμό το λιμάνι της Κωνσταντινουπόλεως (σ.σ. στην πρώτη φωτογραφία, λίγο πριν την αναχώρησή του)!
Στις 28 Δεκεμβρίου 2017 το πλωτό τρυπάνι Deep-sea Metro II βρισκόταν ανοικτά των Πορτογαλικών ακτών, με πρόβλεψη να βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη την 31η Δεκεμβρίου 2017!
Στις 29 Δεκεμβρίου το πλωτό γεωτρύπανο, συνοδευόμενο από μια τουρκική κορβέτα Bafra F505 βρισκόταν ΒΔ της Λέσβου!
Στις 30 Δεκεμβρίου έφθασε στο λιμάνι Belde, στην περιοχή του Dilovasi, περίπου 45 χιλιόμετρα νοτιο-ανατολικά της Κωνσταντινουπόλεως (στη φωτογραφία 2, αεροφωτογραφία του λιμανιού) και μέχρι αυτήν την στιγμή δεν έχει μετακινηθεί! Προφανώς αναμένοντας οδηγίες (στη φωτογραφία 3, η διέλευσή του από τα Δαρδανέλια)!
Να σημειωθεί ότι, το πλωτό γεωτρύπανο το έχουν “στολίσει” με την τουρκική σημαία παρ΄ ότι δεν υπάρχει καμιά αλλαγή στην ιδιοκτησία, ούτε στην σημαία νηολόγησης (φωτογραφία 4)! Στην 5η φωτογραφία βλέπετε ρεπορτάζ δημοσιογράφου στην τουρκική τηλεόραση!
Deep-sea Metro II, όπως Barbaros…

Ο νέος ιδιοκτήτης του πλωτού τρυπανιού Deep-sea Metro II, έχει συμφωνήσει με την τουρκική κυβέρνηση την πραγματοποίηση ερευνών στην Μεσόγειο Θάλασσα, ενδεχομένως και με την προ-συμφωνία πώλησής του στην τουρκική κυβέρνηση, εξ ου και το προγραμματισμένο ταξίδι άφιξής του στην Κωνσταντινούπολη!
Όπως ακριβώς είχε γίνει με το ερευνητικό πλοίο R/V Barbaros Hayreddin Paşa, το οποίο αφίχθη ως Polarcus με ξένη σημαία στην Πόλη, εκεί το παρέλαβαν οι Τούρκοι, το έβαψαν στα τουρκικά χρώματα σε ναυπηγείο της Πόλης και στη συνέχεια άλλαξαν σημαία και λιμάνι, καταχωρώντας το στα τουρκικά νηολόγια! Ακολούθως το έβγαλαν στο Αιγαίο και στη θάλασσα της Κύπρου για να ασκούν πιέσεις, κάνοντας βόλτες για τάχατες έρευνες!
(ΣΗΜ.: Υπόθεση R/V Barbaros Hayreddin Paşa ήταν μέρος δράσης μου, παρακολουθούσα από κοντά όσο στην Κωνσταντινούπολη ως πράκτορας της ΕΥΠ, με πλήθος περισυλλεγμένων πληροφοριών, φωτογραφιών τεχνικών χαρακτηριστικών κλπ., περισσότερα για αυτή την δραστηριότητα, μπορεί να επιβεβαιώσει η διοίκηση της ΕΥΠ. Αλλιώς θα τους τα θυμίσω εγώ με τα δικά τους κρυπτό-μηνύματα, εντολές κατασκοπίας)!
Φόβητρο το Deep-sea Metro II…

Το Marshall Islands, σήμερα πλωτό τρυπάνι Deep-sea Metro II, είναι ένα υπερσύγχρονο ναυπήγημα, ηλικίας μόλις 6 ετών πλοίο (2011) με αριθμό ΙΜΟ: V7CJ8 και είναι από τα καλύτερα του κόσμου! Με τεράστιες δυνατότητες και με χαρακτηριστικά πραγματοποίησης ερευνών σε πολύ μεγάλα βάθη, εξ ου και ο τύπος Ultradeep Water SUB, 6ης γενιάς, με επιχειρησιακή δυνατότητα ερευνών σε βάθος 10 χιλιάδων ποδιών και δυνατότητα πραγματοποίησης διάτρησης σε μέγιστο υποθαλάσσιο βάθος 40 χιλιάδων ποδιών! Ναυπηγήθηκε το 2011 στη Νότια Κορέα, στο ναυπηγείο Ulsan Shipyard το οποίο ανήκει στην Hyundai Heavy Industries!
To Deep-sea Metro II έχει μήκος 229 μέτρα και πλάτος 36 μέτρα! Βύθισμα 11 μέτρα και βάρος 34.256 τόνους (t. Dw)! Κόστισε δε, 860 εκατομμύρια $!
Εμπλοκή Ελλήνων επιχειρηματιών;

Ιδιοκτήτης του Deep-sea Metro II ήταν η εταιρεία Chloe Marine Corporation Ltd με έδρα τις Βερμούδες! Με μετόχους κατά 60% την κοινοπραξία εταιρειών Metro Exploration Holding Corporation και κατά 40% οι Νορβηγοί της Odfjell Drilling Ltd, διά μέσω της θυγατρικής τους Odfjell Offshore Ltd!
Η Metro Exploration Holding Corporation έχει έδρα και αυτή τις Βερμούδες και ανήκει στον γνωστό Έλληνα επιχειρηματία Θεόδωρο Αγγελόπουλο (;;;)!
Το 5μελές Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας αποτελείται από τρεις Έλληνες ! Τον Θεόδωρο Παπαπετρόπουλο, τον Μιχαήλ Σαπουντζόγλου και τον Μαρτίνο – Διαγόρα Σίμιτσεκ!
  • Ο κ. Θεόδωρος Παπαπετρόπουλος (δεξί οικονομικό χέρι του κ. Θεόδωρου Αγγελόπουλου και μέλος του ΔΣ της εταιρείας “Ίδρυμα Τύπου” που εξέδιδε την εφημερίδα “Ελεύθερος Τύπος” και λειτουργούσε τον ραδιοσταθμό “Σίτυ”), ήταν ο εντεταλμένος σύμβουλος της Οργανωτικής Επιτροπής «Αθήνα 2004» (γενικός διευθυντής οικονομικών υπηρεσιών) σε αντικατάσταση του Σπύρου Καπράλου, ο οποίος ορίστηκε γενικός γραμματέας Ολυμπιακών Αγώνων!
  • Ο κ. Σαπουντζόγλου έχει πάνω από 25 χρόνια εμπειρίας στον τομέα του Ship & Energy Finance και ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων. Είναι σύμβουλος ship & project finance, και μέχρι τον Ιούλιο του 2015 διετέλεσε Οικονομικός Διευθυντής της Metrostrar Management Corp και στα 21 χρόνια με την ομάδα της Metro ηγήθηκε ή υπήρξε συν-επικεφαλής έργων στις ομάδες επενδύσεων σε διάφορες βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένων off-shore drilling, παραγωγής χάλυβα και ναυπηγείων
  • Ο  κ. Μαρτίνος -  Διαγόρας Σίμιτσεκ είχε εμπλακεί και στο σκάνδαλο «Αθήνα 2004» (θεωρείτο ο ισχυρός άνδρας), που είχε διαταχθεί και η διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας σχετικά με την εμπλοκή της εταιρείας Οctagon στα χορηγικά προγράμματα της «Αθήνα 2004» από τον τότε προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Δημήτρη Παπαγγελόπουλο (σημερινό Αναπληρωτή Υπουργό Δικαιοσύνης), ο οποίος με την σειρά του, την ανέθεσε στην εισαγγελέα Πρωτοδικών Ελένη Τουλουπάκη (σημερινή Εισαγγελέα Διαφθοράς)! Ο οποίος, πιθανώς εμπλέκεται και στα Paradise Papers, που δηλώνει ως διεύθυνση κτήριο που στεγάζεται η γερμανική – πολυεθνική εταιρεία Siemens! Το Blue Land, παρόδου της Κηφισίας στο Μαρούσι, όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα η Siemens και κατά το παρελθόν στεγαζόταν ο “Ελεύθερος Τύπος”! Το Blue Land ιδιοκτησίας της κ. Γιάννας Αγγελοπούλου, Προέδρου του “Αθήνα 2004” και σύζυγος του κ. Θεόδωρου Αγγελόπουλου!
  • Να μην ξεχνάμε ότι το «Αθήνα 2004» είναι 30 δις ευρώ στον προϋπολογισμό της χώρας του 2005 και έκτοτε με τοκογλυφικά επιτόκια το χρεωθήκαμε με 50 δις ευρώ, που πληρώνουν όλοι οι χαρατσωμένοι Έλληνες πολίτες!
Τυχαία σύμπτωση;
Όπως μας ενημερώνει ο Μανώλης Χατζησάββας, η εντολή απόπλου του Deep-sea Metro II δόθηκε την ίδια ημέρα που ο Πρόεδρος της Τουρκίας έδινε την αμφιλεγόμενη συνέντευξη στον Σκάι και το δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά στις 5 Δεκεμβρίου 2017! Όταν την ίδια ακριβώς ημέρα - όπως πολλάκις έχουμε γράψει -  στηνόταν το σατανικό γλυπτό στο Παλαιό Φάληρο, που καλωσόριζε (7 Δεκεμβρίου) στην Αθήνα τον Τούρκο Σουλτάνο Ρετζέπ – Ταγίπ Ερντογάν!
Το ρεπορτάζ μας θα συνεχιστεί με νέες αποκαλύψεις!!

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

°F | °C
invalid location provided