Δευτέρα, Δεκέμβριος 17, 2018

EΛΛΑΔΑ 6ος

 

 

 

 

 

 

 

Έθαψαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην γη που κάρπιζε τα κοντάρια της Μακεδονικής Φάλαγγας!

 

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Έθαψαν τον Μέγα Αλέξανδρο στην γη που κάρπιζε τα κοντάρια της Μακεδονικής Φάλαγγας!


Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Είναι λογικό να έθαψαν τιμητικά τον Μ. Αλέξανδρο στο χώμα εκείνο που κάρπιζε τα κοντάρια της Μακεδονικής Φάλαγγας ( βλ. ΣΑΡΙΣΑ)

Δεν το λέμε εμείς το λένε τα ιστορικά τοπωνύμια και ένας ΑΓΙΟΣ της Εκκλησίας μας.

Πως λοιπόν το ίδιο το τοπωνύμιο υποστηρίζει από μόνο του τον θεόπνευστο λόγο του ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.

Εμείς ενισχύουμε το επιχείρημα αυτό μέσα από τις πηγές .

Πάμε λοιπόν αδελφοί γιατί όταν θα βρεθεί ο Μεγάλος της Ιστορίας θα σειστεί το έδαφος του πλανήτη μας.

Που και Πως φτιαχνόταν το κοντάρι της ΣΑΡΙΣΑΣ;

«¨Η σάρισα ήταν αρχαίο όπλο, ένα δόρυ μεγάλου μήκους, το βασικό επιθετικό όπλο της μακεδονικής φάλαγγας.

Η σάρισα ήταν κατασκευασμένη από σκληρό ξύλο κρανιάς, δέντρο που αφθονεί στα βουνά της δυτικής Μακεδονίας (της Άνω Μακεδονίας των αρχαίων). Η κρανιά φτάνει σε μεγάλο ύψος με ευθύ κορμό, παρέχοντας έτσι δόρατα με μεγάλο μήκος, σχετικά ελαφρά, με σκληρότητα και αντοχή.

Χαρακτηριστικό της σάρισας, το οποίο κυρίως διαφοροποιούσε τη μακεδονική από τις οπλιτικές φάλαγγες, ήταν το μήκος της. Αρχικά περίπου 5,5 μέτρα, έφτασε τον 2ο π.Χ. αιώνα τα 6,50 μέτρα. Είχε σιδερένια αιχμή και σαυρωτήρα στο αντίθετο άκρο, ως αντίβαρο και για να καρφώνεται στο έδαφος. Ο φαλαγγίτης τη χειριζόταν με τα δύο χέρια.

Η λέξη είναι άγνωστης ετυμολογίας και προφανώς αποτελεί κατάλοιπο ιδιωματισμού της μακεδονικής διαλέκτου, ή λεξιδάνειο από τους γειτονικούς λαούς. Σάρισες ονομάζονταν τα μακεδονικά δόρατα και προ του Φιλίππου, αυτός όμως είναι που επινόησε την αύξηση του μήκους τους και ως εκ τούτου δημιούργησε τη μακεδονική φάλαγγα.»

ΠΟΙΑ συγκεκριμένη γη κάρπιζε και προμήθευε με ΚΟΝΤΑΡΙΑ τις Σάρισες και εξόπλιζε έτσι τις μακεδονικές φάλαγγες νικηφόρα;

«Ο Βυζαντινός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην Κονταριώτισσα, Πιερίας, έργο βυζαντινού ρυθμού που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής κοντά στο ΔΙΟΝ στις υπώρειες των Πιερίων και του Ολύμπου.

Στις αρχές του 20ου αιώνα ο επίσκοπος Κίτρους Παρθένιος Βαρδάκας έγραψε ένα βιβλίο, το οποίο περιείχε διάφορες πληροφορίες για τις κυριότερες πόλεις και χωριά του νομού Πιερίας.
Ανάμεσα στις άλλες πληροφορίες που έγραψε για την Κονταριώτισσα ήταν και οι εξής:

Το όνομα Κονταργιώτισσα έλαβε το χωρίον εκ του προρρηθέντος βυζαντινού εξωκκλησίου της Παναγίας, ήτις ωνομάζετο Κονταργιώτισσα Παναγία, εκ του ότι καθ΄ ημάς εξήγοντο κοντοί και κοντάρια εκ του περί αυτήν δάσους.
μετάφραση:

Το όνομα Κονταργιώτισσα πήρε το χωριό από το βυζαντινό εξωκλήσι της Παναγίας, που προαναφέραμε, το οποίο ονομαζόταν Παναγία Κονταργιώτισσα, γιατί από το δάσος που υπήρχε γύρω από το ναό κατασκευάζονταν ξύλινα κοντάρια»

Τι μας επεσήμανε Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ για τον τάφο του Μ. Αλεξάνδρου;

«Μιά μέρα πού πήγαμε, μᾶς ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι μέ τό χάρισμα πού εἶχε ἀπό μικρός, διέκρινε ἀπό πολύ μακριά νερά, ἅγια Λείψανα, ἀρχαίους Ναούς, ἀρχαίους τάφους. Ἀκόμα καί γιά τόν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, μᾶς ἔλεγε ὅτι δέν εἶναι οὔτε στήν Αἴγυπτο οὔτε ἐκεῖ πού τόν ψάχνουν, ἀλλά εἶναι ἐδῶ στήν Ἑλλάδα κοντά στό ἀρχαῖο Δίον καί συγκεκριμένα στήν Κατερίνη στήν “Κονταριώτισσα”, δίπλα σ᾽ ἕνα παλιό ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας»

Τὸ κάτωθι ἀπόσπασμα περιέχεται στὸ νέο βιβλίο τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης “Ὁ Ὅσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)” τῆς ἐκδοτικῆς σειρᾶς “Ὀρθόδοξο βίωμα”.://enromiosini.gr/ 30 Ιανουαρίου 2017

Πως λοιπόν το ίδιο το τοπωνύμιο υποστηρίζει από μόνο του τον θεόπνευστο λόγο του ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ.

Σε αυτή την ΓΗ της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της Κονταριώτισσας η ανθρωπότητα θα έρθει για να προσκυνήσει την Ελληνική ιστορία .

Φαίνεται ότι το σκήνωμα του Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ δεν κάηκε αλλά ταριχεύθηκε με ότι πιο τέλειο διέθετε η τεχνική των Αιγυπτίων ( βλ. εμποτισμός σε μέλι) και μεταφέρθηκε στην Μακεδονία κρυφά .

Φαίνεται ότι μεταφέρθηκε ΚΑΙ διασώθηκε το σκήνωμα για να υπηρετήσει τις μέρες μας που θα καταστούν και αυτές ιστορικές.

Η ανεύρεση του τάφου και του σκηνώματος του Μ. Αλεξάνδρου θα ενώσει δυο σημαντικές περιόδους για τον Ελληνισμό.

Η πρώτη ιστορική περίοδος γράφτηκε στην Παγκόσμια ιστορία με χρυσά γράμματα με το εκπολιτιστικό έργο του μεγάλου επίγειου βασιλιά που κατέστησε την Ελληνική Γλώσσα στρατηγικό εργαλείο και δια αυτής διαδόθηκε το μήνυμα του ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ στο τότε γνωστό κόσμο

Η δεύτερη ιστορική περίοδος ετοιμάζεται ΘΕΙΑ ΒΟΥΛΗ να γράψει ιστορία με την ανάδειξη του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού ως μοναδικού θεραπευτικού μέσου στην ίαση της φλεγμένουσας από πάθη ανθρωπότητας.

Με πίστη και ελπίδα


Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

 

 

 

 

Το Δεσποτάτο της Ηπείρου

– Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Posted by IGOR στο Ιουνίου 30, 2018

Η Βυζαντινή αυτοκρατορία κατά το 1265 μ.Χ.

Το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήταν ένα από τα κράτη που προέκυψαν από την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την Δ΄ Σταυροφορία το 1204. Μαζί με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας θεωρούσε ότι είναι νόμιμη συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αρχικά περιελάμβανε τα εδάφη της Ηπείρου και της Αιτωλοακαρνανίας. Γρήγορα επεκτάθηκε στα Ιόνια Νησιά καθώς και σε σημαντικά τμήματα της Αλβανίας, της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας και της Θράκης.

Από τα μέσα του 13ου αιώνα άρχισε να συρρικνώνεται στα αρχικά του όρια, ενώ κατά διαστήματα υποτάχθηκε στους Σέρβους και στο κράτος της Νικαίας. Στα μέσα του 15ου αιώνα κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Έχοντας αρχικά ως έδρα την πόλη της Άρτας και αργότερα τα Ιωάννινα. Διοικήθηκε διαδοχικά από Βυζαντινούς, Σέρβους και Ιταλούς ηγεμόνες.

Η φεουδαλική υπόσταση του κράτους οδήγησε συχνά τους ηγέτες του σε μία σειρά συμμαχιών, επιγαμιών και συγκρούσεων, με Φράγκους, Ιταλούς, Βουλγάρους και Βυζαντινούς ηγεμόνες του κράτους της Νίκαιας καθώς και με Αλβανούς και Βλάχους φυλάρχους.

Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας: Ίδρυση

Ιδρύθηκε από τον Μιχαήλ Α΄ Δούκα το 1204. Ο Μιχαήλ Άγγελος Κομνηνός Δούκας ήταν εξάδελφος των αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Αγγέλου και Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου. Αρχικά είχε συνάψει συμμαχία με τον Βονιφάτιο Μονφερατικό. Στη συνέχεια προσπάθησε να ανακόψει την κατάκτηση της Πελοποννήσου από τους Φράγκους αν και δεν τα κατάφερε, χάνοντας στη μάχη του ελαιώνα του Κούνδουρου. Επέστρεψε στην Ήπειρο, στην πρώην αυτοκρατορική επαρχία του Θέματος της Νικοπόλεως και ίδρυσε το Δεσποτάτο της Ηπείρου με έδρα την Άρτα διαλύοντας τη συμμαχία με τον Βονιφάτιο.

Σύντομα η Ήπειρος έγινε η νέα πατρίδα Ελλήνων προσφύγων από την Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλία και την Πελοπόννησο και ο Μιχαήλ αναφερόταν ως ο δεύτερος Νώε, ο οποίος έσωζε τον κόσμο από τον κατακλυσμό των Φράγκων. Ο Ιωάννης Ι΄ Καματηρός, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, δεν τον θεωρούσε νόμιμο διάδοχο και ακολούθησε τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη στη Νίκαια της Βιθυνίας. Έτσι ο Μιχαήλ αναγνώρισε την εξουσία του Πάπα Ιννοκέντιου Γ’ στην Ήπειρο, κόβοντας τους δεσμούς του με την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ο Ερρίκος της Φλάνδρας απαίτησε την υποταγή του Μιχαήλ στη Λατινική Αυτοκρατορία, κάτι που ο Μιχαήλ έκανε, τουλάχιστο κατ’ όνομα, επιτρέποντας στην κόρη του να παντρευτεί τον αδελφό του Ερρίκου, Ευστάθιο (Eustace) το 1209. Ο Μιχαήλ δεν κράτησε τη συμφωνία του. Θεωρώντας ότι η ορεινή Ήπειρος θα ήταν απρόσβλητη από τους Λατίνους σύναπτε ή κατέλυε συμμαχίες σύμφωνα με τις περιστάσεις. Στο μεταξύ, οι συγγενείς του Βονιφάτιου από το Μονφεράτ (περιοχή του Πιεμόντε), είχαν βλέψεις για την Ήπειρο και το 1210 ο Μιχαήλ συμμάχησε με τη Βενετία και επιτέθηκε στο Βονιφάτιο στη Θεσσαλονίκη. Ο Μιχαήλ ήταν ιδιαίτερα σκληρός με τους αιχμαλώτους του, σταυρώνοντας σε κάποιες περιπτώσεις Λατίνους ιερείς. Αντιδρώντας, ο Ιννοκέντιος τον αφόρισε. Ο Ερρίκος κράτησε την πόλη και εξανάγκασε τον Μιχαήλ σε νέα, ονομαστική τουλάχιστον, συμμαχία.

Ο Μιχαήλ όμως έστρεψε την προσοχή του στην κατάληψη άλλων στρατηγικά σημαντικών πόλεων που κατείχαν οι Λατίνοι: Λάρισα, Δυρράχιο και Οχρίδα, παίρνοντας στον έλεγχό του την Εγνατία Οδό, τον κύριο δρόμο για την Κωνσταντινούπολη. Πήρε επίσης στον έλεγχό του λιμάνια του Κορινθιακού κόλπου. Το 1214, κατέλαβε την Κέρκυρα από τη Βενετία, αλλά αργότερα δολοφονήθηκε στα τέλη του ίδιου έτους. Tον διαδέχθηκε ο νόθος αδελφός του Θεόδωρος.

Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1205 έως το 1230

Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας: Η διαμάχη με τη Νίκαια και τη Βουλγαρία

Ο Θεόδωρος αμέσως επιτέθηκε στη Θεσσαλονίκη και πολέμησε με τους Βούλγαρους. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας πέθανε στην αντεπίθεση και το 1217 ο Θεόδωρος αιχμαλώτισε το διάδοχό του Πέτρο του Κουρτεναί και πιθανότατα τον εκτέλεσε. Η Λατινική αυτοκρατορία όμως διέσπασε την προσοχή της λόγω της αυξανόμενης δύναμης της Νίκαιας και δεν μπόρεσε να σταματήσει τον Θεόδωρο να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη το 1224.

Το 1225, μετά την κατάληψη της Αδριανούπολης από τον Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη του βασιλείου της Νικαίας, ο Θεόδωρος καταφθάνει και καταλαμβάνει με τη σειρά του την πόλη. Ο Θεόδωρος συμμάχησε επίσης με τους Βούλγαρους για να διώξει τους Λατίνους από την Θράκη. Το 1227 ο Θεόδωρος έχρισε τον εαυτό του Αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πράγμα όμως που δεν αναγνωρίστηκε από τους περισσότερους ελληνικούς θεσμούς, κυρίως από τον Πατριάρχη της Νικαίας.

Το 1230, ο Θεόδωρος καταλύει την συμμαχία με τους Βούλγαρους, ευελπιστώντας να προκαλέσει την πτώση του Ιβάν Ασέν Β΄ (Ivan Asen II) που τον είχε παρεμποδίσει να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη. Στη μάχη της Κλοκοτνίτσα (κοντά στο Χάσκοβο στη Βουλγαρία) ο Βούλγαρος τσάρος νίκησε, αιχμαλώτισε και στη συνέχεια τύφλωσε τον Θεόδωρο. Έτσι, στο θρόνο του Δεσποτάτου της Ηπείρου ανήλθε ο ανεψιός του ο Μιχαήλ Β΄. Στη συνέχεια ο Θεόδωρος απελευθερώθηκε και διοίκησε τη Θεσσαλονίκη μαζί με τον αδερφό του Εμμανουήλ ως υποτελής.

Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1230 έως το 1251

Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας: Η κυριαρχία της Νικαίας και του Βυζαντίου

Η Ήπειρος ποτέ δεν μπόρεσε να ανακτήσει την ισχύ της μετά την ήττα. Ο Μιχαήλ Β΄ αφότου έχασε τη Θεσσαλονίκη που καταλήφθηκε από την αυτοκρατορία της Νικαίας το 1246, συμμάχησε με τους Λατίνους εναντίον της Νικαίας. Το 1248 ο Ιωάννης Βατάτζης εξανάγκασε τον Μιχαήλ Β΄ να τον αναγνωρίσει ως αυτοκράτορα και εις αντάλλαγμα τον αναγνώρισε ως δεσπότη της Ηπείρου. Η εγγονή του Βατάτζη, Μαρία, παντρεύτηκε τον υιό του Μιχαήλ, Νικηφόρο.

Ενώ το 1248 η κόρη του Μιχαήλ, Άννα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, και ο Μιχαήλ αποφάσισε να εκπληρώσει, βάση της συμμαχίας τους, τις υποχρεώσεις του εναντίον του Βατάτζη. Στη μάχη που ακολούθησε όμως ηττήθηκε, και ο παλιός δεσπότης, Θεόδωρος, συνελήφθη εκ νέου και πέθανε αυτή τη φορά στη φυλακή.

Ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης συμμάχησε με τον Μιχαήλ Β΄ και τους διαδόχους του, και τα παιδιά τους, που είχαν αρραβωνιαστεί από τον Ιωάννη Βατάτζη χρόνια πριν, παντρεύτηκαν τελικά το 1257, λαμβάνοντας έτσι εις αντάλλαγμα το Δυρράχιο. Ο Μιχαήλ Β΄ όμως δεν δέχτηκε την εδαφική παραχώρηση το 1257 και εξεγέρθηκε, νικώντας μάλιστα τον στρατό της Νικαίας τού οποίου ηγείτο ο Γεώργιος Ακροπολίτης. Καθώς ο Μιχαήλ κατευθυνόταν προς τη Θεσσαλονίκη, δέχθηκε επίθεση από τον Μανφρέδο Χοενστάουφεν της Σικελίας, ο οποίος κατέλαβε την Αλβανία και την Κέρκυρα. Εντούτοις, ο Μιχαήλ σύναψε συμμαχία μαζί του παντρεύοντάς τον με την κόρη του Ελένη.

Μετά τον θάνατο του Θεόδωρου Β΄, ο Μιχαήλ Β΄, ο Μανφρέδος και ο Γουλιέλμος Β΄ πολέμησαν κατά του νέου αυτοκράτορα της Νικαίας, Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Η συμμαχία ήταν πολύ ασταθής και το 1259 ο Γουλιέλμος συνελήφθη στη μάχη της Πελαγονίας. Ο Μιχαήλ Η΄ μπόρεσε να καταλάβει την πρωτεύουσα του Μιχαήλ Β΄, την Άρτα, περιορίζοντας την εξουσία του Μιχαήλ Δούκα στις πόλεις των Ιωαννίνων και της Βόνιτσας. Η Άρτα ανακατελήφθη το 1260 όταν ο Μιχαήλ Η΄ ήταν απασχολημένος με την ανακατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως.

Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1252 έως το 1315

Ιταλική εισβολή

Μετά την αποκατάσταση της αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, ο Μιχαήλ Η΄ έκανε συχνές επιθέσεις ενάντια της Ηπείρου και εξανάγκασε το γιο τού Μιχαήλ Β΄, Νικηφόρο, να παντρευτεί την ανιψιά του Άννα Καντακουζηνή, το 1265. Ο Μιχαήλ Η΄ θεωρούσε την Ήπειρο υποτελή του, αν και ο Μιχαήλ Β΄ και ο Νικηφόρος συνέχιζαν να είναι σύμμαχοι με το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και το Δουκάτο των Αθηνών.

Το 1267 η Κέρκυρα και μεγάλο κομμάτι της Ηπείρου καταλήφθηκαν από τον Κάρολο των Ανζού και το 1271 ο Μιχαήλ Β΄ πέθανε, αν και ο Μιχαήλ Η΄ δεν προσπάθησε να καταλάβει άμεσα την Ήπειρο. Επέτρεψε στο Νικηφόρο να διαδεχθεί το Μιχαήλ Β΄ και να αντιμετωπίσει τον Κάρολο, ο οποίος κατέλαβε το Δυρράχιο μέσα στον ίδιο χρόνο. Το 1270 ο Νικηφόρος συμμάχησε με τον Κάρολο εναντίον του Μιχαήλ Η΄, δεχόμενος να γίνει υποτελής του. Με την ήττα του Καρόλου, ο Νικηφόρος έχασε την Αλβανία από την αυτοκρατορία.

Στην εποχή του Ανδρόνικου Β΄, ο Νικηφόρος ανανέωσε τη συμμαχία του με την Κωνσταντινούπολη. Το 1292 όμως, ο Νικηφόρος συμμάχησε με τον Κάρολο Β΄ της Νάπολης αν και ο Κάρολος νικήθηκε από τον στόλο του Ανδρόνικου. Ο Νικηφόρος πάντρεψε την κόρη του με το γιο του Καρόλου, Φίλιππο Α΄ του Τάραντα και του πούλησε μεγάλο κομμάτι της κυριαρχίας του.

Μετά το θάνατο του Νικηφόρου το 1296, η επιρροή των Βυζαντινών μεγάλωσε όσο κυβερνούσε η Άννα, η εξαδέλφη του Ανδρονίκου Β΄, για λογαριασμό του νεαρού γιου της Θωμά. Το 1306 επαναστάτησε εναντίον του Φιλίππου, παίρνοντας το μέρος του Ανδρονίκου. Οι Λατίνοι κάτοικοι εκδιώχθηκαν, αλλά εξαναγκάστηκε να επιστρέψει κάποια εδάφη στο Φίλιππο. Το 1312, ο Φίλιππος εγκατέλειψε τις βλέψεις του για την Ήπειρο και τις έστρεψε προς την αποθνήσκουσα Λατινική αυτοκρατορία.

Το Δεσποτάτο της Ηπείρου από το 1315 έως το 1358

Κατάρρευση του Δεσποτάτου

Η Άννα πάντρεψε τον Θωμά με μια κόρη του Ανδρόνικου Β΄, αλλά αυτός δολοφονήθηκε το 1318 από τον Νικόλαο Ορσίνι ο οποίος παντρεύτηκε τη χήρα του και πήρε τον έλεγχο του Δεσποτάτου. Αναγνωρίστηκε ως νόμιμος ηγέτης του Δεσποτάτου από τον Ανδρόνικο Β΄, αλλά τον ανέτρεψε ο αδελφός του Ιωάννης Β΄ Ορσίνι το 1323. Ο Ιωάννης δηλητηριάστηκε από τη γυναίκα του Άννα, η οποία άσκησε την αντιβασιλεία για λογαριασμό του Νικηφόρου Β΄.

Το 1337 ο Ανδρόνικος Γ΄, έφτασε στη βόρεια Ήπειρο με ένα στρατό που εν μέρει ήταν συγκροτημένος από 2000 Τούρκους που τους είχε παράσχει ο σύμμαχός του, Ομούρ του Αϊδινίου. Είχαν αναφερθεί ταραχές στις περιοχές του Βερατίου και των Κανίνων ως συνέπεια των επαναλαμβανόμενων επιθέσεων των Αλβανών. Ο Ανδρόνικος νίκησε τους Αλβανούς και έστρεψε την προσοχή του στο Δεσποτάτο. Η Άννα, η χήρα του δεσπότη, προσπάθησε να έρθει σε διαπραγματεύσεις μαζί του, αλλά ο Ανδρόνικος απαίτησε την ολοκληρωτική υποταγή του Δεσποτάτου, στο οποίο η Άννα τελικά συμφώνησε. Έτσι το Δεσποτάτο της Ηπείρου ενσωματώθηκε ειρηνικά και πάλι στην Αυτοκρατορία. Όμως, ένας από τους όρους της συμφωνίας ήταν ο Νικηφόρος Β΄ να αρραβωνιαστεί μία από τις κόρες του Ιωάννη Καντακουζηνού. Όταν ήλθε ο καιρός να γίνει ο αρραβώνας, ανακαλύφθηκε ότι ο Νικηφόρος είχε εξαφανισθεί.

Τελικά ο Ανδρόνικος έμαθε πως ο Νικηφόρος είχε μεταφερθεί στην Ιταλία από μέλη της Ηπειρωτικής αριστοκρατίας που ήταν υποστηρικτές της ανεξαρτησίας της Ηπείρου. Εκεί, διέμεινε για ένα χρονικό διάστημα στον Τάραντα, στην αυλή της Αικατερίνης Βαλουά, τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Το 1339 ξέσπασε επανάσταση στην Ήπειρο με την υποστήριξη της Αικατερίνης, που βρισκόταν στην Πελοπόννησο, και του Νικηφόρου που είχε επιστρέψει στην Ήπειρο και είχε την έδρα του στο Θωμόκαστρο. Στα τέλη όμως του 1339, αυτοκρατορικά στρατεύματα έφτασαν στην περιοχή, και το 1340 έφτασε ο ίδιος ο Ανδρόνικος συνοδεύμενος από τον Ιωάννη Καντακουζηνό. Τελικά οι επαναστάτες πείστηκαν με τη δύναμη της διπλωματίας και όχι τόσο των όπλων να υποταχθούν στην εξουσία του αυτοκράτορα. Ο Νικηφόρος παρέδωσε το Θωμόκαστρο, αρραβωνιάστηκε την Μαρία, κόρη του Ιωάννη Καντακουζηνού και πήρε τον τίτλο του πανυπερσέβαστου.

Όταν η αυτοκρατορία βρέθηκε σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου και του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού, η Ήπειρος καταλήφθηκε από τους Σέρβους. Ο Νικηφόρος Β΄ κατάφερε να ανακαταλάβει την Ήπειρο το 1356 και πρόσθεσε στην επικράτειά του τη Θεσσαλία. Ο Νικηφόρος πέθανε κατά την κατάπνιξη επανάστασης από Αλβανούς, οι οποίοι είχαν εισέλθει στην ευρύτερη περιοχή προς υποστήριξη των Σέρβων, το 1359 και το δεσποτάτο ενσωματώθηκε εκ νέου στην αυτοκρατορία. Στις επόμενες δεκαετίες έπεσε στα χέρια των ιταλικών οικογενειών Μπουοντελμόντι και Τόκκων, από τους οποίους την πήραν οι Οθωμανοί.

Δεσπότες της Ηπείρου

Δυναστεία Κομνηνών Δουκών Αγγέλων

Μιχαήλ Α’ Κομνηνός Δούκας (1204-1214)
Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας (1214-1230), αυτοκράτορας από 1227-1230
Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας (1230-1271)
Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας (1271-1296)
Θωμάς Α’ Κομνηνός Δούκας (1296-1318)

Δυναστεία Ορσίνι (Orsini)

Νικόλαος Ορσίνι (1318-1323)
Ιωάννης Ορσίνι (1323-1335)
Νικηφόρος Β΄ Ορσίνι ( 1335-1337), (1356-1359)

Δυναστεία Νεμάνιτς (Nemanjić)

Σημειώνεται ότι όταν το Δεσποτάτο της Ηπείρου καταλύθηκε το 1359, οι παρακάτω «Τσάροι» υπήρξαν τοποτηρητές του Σέρβου τσάρου, που διατήρησαν και τον τίτλο του Δεσπότη της Ηπείρου.

Συμεών-Ούρεσης Νεμάνιτς (Uroš) (1359-1366), αυτοκράτορας (τσάρος) Σέρβων και Ελλήνων.
Θωμάς Β΄ Πρελούμπος (Preljubović) (1366-1384), Δεσπότης.
Μαρία Νεμάνιτς (1384-1385).

Δυναστεία Μπουοντελμόντι (Buondelmonti)

Ησαύ Μπουοντελμόντι (1385-1411).
Γεώργιος Μπουοντελμόντι (1411).

Δυναστεία Τόκκων (Tocco)

Κάρολος Α΄ Τόκκος (1411-1429).
Κάρολος Β΄ Τόκκος (1429-1448), κατάληψη Ιωαννίνων από τους Οθωμανούς του 1430.
Λεονάρδος Τόκκος (1448-1479), κατάληψη Άρτας το 1449 και Αγγελόκαστρου το 1460.

[wikipedia]

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ Κ. ΤΣΙΠΡΑ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ Κ. ΤΣΙΠΡΑ

Καυτό VIDEO της "συμφωνίας της Υποταγής" για την Μακεδονία ! Μπήκαν οι υπογραφές παραχώρησης Πατρίδας, Ιθαγένειας & γλώσσας στην FYROM, την 17-6-2018, την ώρα που στο Πισοδέρι απλοί Έλληνες πατριώτες διαδηλωτές δέχονταν πλήθος χημικών ουσιών και κείτονταν αιμόφυρτοι στους δρόμους...

ΑΛΛΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ ! !

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ ,Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ 300 ΗΤΑΝ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΕΝΩ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΔΟΥΛΕΥΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ...ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ..

https://www.youtube.com/watch?v=dxqcCPgtCnE&feature=share

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΒΑΛΑΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ Κ. ΤΣΙΠΡΑ

 

 

 

 

 

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ...ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Η ΧΩΡΑ...

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ...ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Η ΧΩΡΑ...

Βάλτε το ,σας παρακαλώ ,σε πλήρη οθόνη και πατήστε στοπ ,ώστε να δείτε και γνωρίζετε ακριβώς ποιοι βουλευτές απο την Μακεδονία έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση με αποτέλεσμα την παράνομη συμφωνία....επίσης σας αναρτώ φωτογραφία ,δείτε το πρόσωπο μέσα σε κύκλο , για να καταλάβετε πως στο Πισοδέρι συνεργάστηκε άψογα το Κράτος με το Παρακράτος! Καθώς ....υπήρχαν παρακρατικοί (με πολιτική περιβολή) , που έφυγαν πίσω από τα ΜΑΤ στο βουνό και άρχισαν να πετάνε πέτρες στα ΜΑΤ που βρίσκονταν κάτω στον δρόμο ..και με αυτή τη δικαιολογία άρχισαν τα ΜΑΤ να χτυπούν το κόσμο...Ολα συνενοημένα

Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ -ΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ...

Δείτε το σχετικό βίντεο ...
https://www.youtube.com/watch?v=RAK4uzDJzPg

 

 

 

 

 

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας μέσα ἀπό τόν ἀλάνθαστο λόγο τῆς Ἱστορίας


Ἡ ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας μέσα ἀπό τόν ἀλάνθαστο λόγο τῆς Ἱστορίας
Ἀναδημοσίευση ἀπό 21 Ὀκτωβρίου 2012
Ἀρχιμ. Χρίστος Κυριαζόπουλος
Στό ὄ­γδο­ο βι­βλί­ο τῆς Ἱ­στο­ρί­ας του ὁ Ἡ­ρό­δο­τος, ὁ πα­τέ­ρας τῆς ἱ­στο­ρί­ας καί ἱ­στο­ρι­κός τῶν Περ­σι­κῶν πο­λέ­μων, δι­η­γεῖ­ται μέ πο­λύ γλα­φυ­ρό τρό­πο πῶς τό βα­σι­λό­που­λο τοῦ Ἄρ­γους Περ­δίκ­κας ἵ­δρυ­σε τό κρά­τος τῆς Μα­κε­δο­νί­ας. Ἡ δι­ή­γη­ση τοῦ κο­ρυ­φαί­ου ἱ­στο­ρι­κοῦ μας συν­δέ­ει τούς γε­νάρ­χες τῆς Μα­κε­δο­νί­ας μέ τούς Τη­με­νί­δες τοῦ Ἄρ­γους, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἦ­ταν ἀ­πό­γο­νοι τοῦ Ἡ­ρα­κλῆ. Κα­τά συ­νέ­πεια, ἀ­να­δει­κνύ­ει τήν κοι­νή κα­τα­γω­γή τῶν Ἑλ­λή­νων τοῦ Βορ­ρᾶ καί τῶν Ἑλ­λή­νων τοῦ Νό­του. Ὅ­ταν ἔ­γρα­φε ὅ­λα αὐ­τά ὁ Ἡ­ρό­δο­τος, δέν θά μπο­ροῦ­σε οὔ­τε κἄν νά φαν­τα­στεῖ ὅ­τι 2.500 χρό­νια ἀρ­γό­τε­ρα θά ἦ­ταν δυ­να­τόν νά βρε­θεῖ ἕ­νας πο­λυ­σπερ­μα­τι­κός λα­ός, οἱ Σκο­πια­νοί, – πού στά μέ­ρη αὐ­τά τά ἑλ­λη­νι­κό­τα­τα, βο­ρει­ο­α­να­το­λι­κά τῆς Ἀ­χρί­δας καί τῶν Πρε­σπῶν κι ὡς τά ὄ­ρη τῆς Ρο­δό­πης, σπο­ρα­δι­κά πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε δώ­δε­κα ὁ­λό­κλη­ρους αἰ­ῶ­νες με­τά τόν ἱ­στο­ρι­κό – ὁ ὁ­ποῖ­ος θρα­σύ­τα­τα θά ἐ­πι­χει­ροῦ­σε νά κλέ­ψει τό ὄ­νο­μα καί τά προ­αι­ώ­νια σύμ­βο­λα ἀλ­λά καί τή γῆ τοῦ λα­οῦ τῶν Μα­κε­δό­νων!
ΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
Οἱ Ἀρ­χαῖ­οι Μα­κε­δό­νες ἦ­ταν ἀ­ναμ­φί­βο­λα Ἕλ­λη­νες. Τό ἔ­χουν ἀ­πο­δεί­ξει αὐ­τό πο­λύ­χρο­νες ἔ­ρευ­νες. Ἡ ἑλ­λη­νι­κό­τη­τά τους δέν ἀμ­φι­σβη­τεῖ­ται πλέ­ον, δι­ε­θνῶς. Ὅ­λες οἱ ἐ­πι­γρα­φές πού ἔ­χουν βρε­θεῖ στόν χῶ­ρο τόν γε­ω­γρα­φι­κό τῆς Μα­κε­δο­νί­ας εἶ­ναι ἑλ­λη­νι­κές. Τά ὀ­νό­μα­τα ἀν­θρώ­πων καί θε­ῶν ἦ­ταν κοι­νά μέ τῶν ἄλ­λων Ἑλ­λή­νων. Τά κλα­σι­κά μα­κε­δο­νι­κά ὀ­νό­μα­τα Φί­λιπ­πος καί Ἀ­λέ­ξαν­δρος εἶ­ναι ὀ­νό­μα­τα σύν­θε­των ἑλ­λη­νι­κῶν λέ­ξε­ων. Ἐ­πι­στη­μο­νι­κῶς καί ἱ­στο­ρι­κῶς δέν τί­θε­ται ζή­τη­μα. Τό θέ­μα τό συν­τη­ρεῖ μό­νον ἡ στρε­βλή καί ἀ­νι­στό­ρη­τη προ­πα­γάν­δα τῶν Σκο­πί­ων. Ἄς πα­ρα­θέ­σου­με κά­ποι­ες ἀ­λή­θει­ες.
Γιά τήν ἑλ­λη­νι­κό­τη­τά τους μαρ­τυ­ροῦν οἱ ἀρ­χαῖ­ες πη­γές καί συ­νη­γο­ροῦν τά πο­ρί­σμα­τα τῆς γλωσ­σο­λο­γί­ας πού βα­σί­ζον­ται στή με­λέ­τη τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ μα­κε­δο­νι­κοῦ γλωσ­σι­κοῦ ἰ­δι­ώ­μα­τος.
Ὅ­πως ἤ­δη ἀ­να­φέ­ρα­με πρῶ­τος ὁ Ἡ­ρό­δο­τος, στίς ἀρ­χές ἤ­δη τοῦ 5ου αἰ. π.Χ., ἀ­να­φέ­ρει τούς Μα­κε­δό­νες ὡς Ἕλ­λη­νες: «Ἕλ­λη­νας δέ εἶ­ναι τού­τους το­ύς ἀ­πό Περ­δίκ­κεω γε­γο­νό­τας, κα­τά περ αὐ­τοί λέγουσι αὐ­τός τε οὕ­τω τυγ­χά­νω ἐ­πι­στά­με­νος καί δή καί ἐν τοῖσι ὄ­πι­σθεν λόγοισι ἀ­πο­δεί­ξω…». (Ἡρ. Ἱ­στ. V, 22, 1)(=οἱ Μακεδόνες πού κατάγονται ἀπό τόν Περδίκκα εἶναι Ἕλληνες, ὅπως καί οἱ ἴδιοι ἰσχυρίζονται ἀλλά καί ἐγώ ὁ ἴδιος προσωπικά γνωρίζω καί θά τό ἀποδείξω αὐτό με ὅσα θά πῶ ἐν συνεχείᾳ…). Ὁ ἴ­διος ἱ­στο­ρι­κός πα­ρου­σιά­ζει τόν βα­σι­λέ­α τῶν Μα­κε­δό­νων Ἀ­λέ­ξαν­δρο Α΄ (+495-450/440), δε­σπό­ζου­σα μορ­φή τῆς μα­κε­δο­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας κα­τά τόν 5ο αἰ. π.Χ., νά λέ­ει τήν ἐ­πο­χή τῶν περ­σι­κῶν πο­λέ­μων: «αὐ­τός τε γάρ Ἕλ­λην γέ­νος εἰ­μί τὠρ­χαῖ­ον, καί ἀντ᾿ ἐ­λευ­θέ­ρης δε­δου­λω­μέ­νην οὐκ ἄν ἐ­θέ­λοι­μι ὁ­ρᾶν τήν Ἑλ­λά­δα». (Ἡρ. Ἱ­στ. ΙΧ, 45, 1-2) (=ὁ ἴ­διος εἶ­μαι Ἕλ­λη­νας ἀ­πό τά πα­νάρ­χαι­α χρό­νια καί δέν θά ἤ­θε­λα νά δῶ τήν Ἑλ­λά­δα ὑ­πο­δου­λω­μέ­νη στούς Πέρ­σες). Ὁ Ἡρόδοτος, ἀκόμη, θυμίζει τή σχέση Μακεδόνων καί Θεσσαλῶν, ὅταν μιλᾶ γιά τούς Δωριεῖς τῆς Θεσσαλίας (Ι, 56).
Τήν ἑλλη­νι­κό­τη­τα τῶν Μα­κε­δό­νων βε­βαι­ώ­νει καί ὁ αὐ­στη­ρός κο­ρυ­φαῖ­ος ἱ­στο­ρι­κός μας Θου­κυ­δί­δης, ὅ­ταν λέ­ει ὅ­τι οἱ βα­σι­λεῖς τῶν Μα­κε­δό­νων εἶ­ναι Τη­με­νί­δες ἀ­πό τό Ἄρ­γος (Θουκ. ΙΙ, 99, 3-6), καθώς ἀρ­γό­τε­ρα καί ὁ Ἀρ­ρια­νός, ὁ ἱ­στο­ρι­κός τοῦ Μεγάλου Ἀ­λε­ξάν­δρου, ὁ ὁ­ποῖ­ος δι­α­σώ­ζει τό πε­ρι­στα­τι­κό τῆς ἀ­πο­στο­λῆς τῶν τριακοσίων πο­λυ­τε­λῶν περ­σι­κῶν ἀ­σπί­δων, με­τά ἀ­πό τήν νί­κη στόν Γρα­νι­κό πο­τα­μό, καί κατα­­γρά­φει καί τό ἐ­πί­γραμ­μα πού μέ ἐν­το­λή τοῦ Μ. Ἀ­λε­ξάν­δρου συ­νό­δευ­σε τίς ἀ­σπί­δες αὐτές, κατά τήν ἀποστολή τους στήν Ἀθήνα, προκειμένου νά ἀναρτηθοῦν στόν Παρθενώνα: «Ἀ­λέ­ξαν­δρος Φι­λίπ­που καί οἱ Ἕλ­λη­νες πλήν Λα­κε­δαι­μο­νί­ων ἀ­πό τῶν βαρ­βά­ρων, τῶν τήν Ἀ­σί­αν κα­τοι­κούν­των» (Ἀρρ. Ι, 16, 11). Οἱ Μα­κε­δό­νες, οἱ κύ­ριοι νι­κη­τές, δέν ἀ­να­φέ­ρον­ται ὀ­νο­μα­στι­κά στό ἐ­πί­γραμ­μα, δι­ό­τι εἶ­ναι αὐ­το­νό­η­το πώς συμ­πε­ρι­λαμ­βά­νον­ται μέ­σα στούς «Ἕλ­λη­νες».
Στήν ἀρ­χαι­ό­τη­τα οὐ­δέ­πο­τε τέ­θη­κε θέ­μα ἐ­θνι­κό­τη­τας τῶν Μα­κε­δό­νων, ἀ­κρι­βῶς για­τί ἦ­ταν Ἕλ­λη­νες. Οἱ «ἱ­στο­ρι­κοί» τῶν Σκο­πί­ων ἔ­χουν εὐ­ρύ­τα­τα ἐκ­με­ταλ­λευ­θεῖ τό γε­γο­νός ὅ­τι ὁ Δη­μο­σθέ­νης ἀ­πο­κα­λεῖ τόν Φί­λιπ­πο Β΄ «βάρ­βα­ρο», ὡς ἀ­πο­δει­κτι­κό στοι­χεῖ­ο τῆς μή ἑλ­λη­νι­κό­τη­τάς του. Ὡ­στό­σο, ὅ­ταν ὁ Δη­μο­σθέ­νης λέ­ει ὁ «βάρ­βα­ρος», ἐν­νο­εῖ «ἄ­ξε­στος», «ἀ­πο­λί­τι­στος» καί ὄ­χι ἀλ­λό­γλωσ­σος ἤ ξέ­νος. Ἄλ­λω­στε, ἦ­ταν ἀ­δύ­να­τον ὁ Δη­μο­σθέ­νης λέ­γον­τας «βάρ­βα­ρο» τόν Φί­λιπ­πο Β΄, τόν πα­τέ­ρα τοῦ Μ. Ἀ­λε­ξάν­δρου, νά μήν τόν θε­ω­ρεῖ Ἕλ­λη­να, δι­ό­τι ἡ δι­κή του μη­τέ­ρα ἦ­ταν Σκύ­θισ­σα. Ἁ­πλῶς λοι­πόν θε­ω­ροῦ­σε τόν βα­σι­λιά τῆς Μα­κε­δο­νί­ας ὡς κα­τώ­τε­ρο πο­λι­τι­στι­κά ἀ­πό τούς Ἀ­θη­ναί­ους. Γνωρίζουμε, ἐπίσης, ὅτι ὁ Δημοσθένης ἐπισκέφθηκε δύο φορές τή  Μακεδονία καί ἔμεινε ἐκεῖ τρεῖς μῆνες. Ἄν διαπίστωνε πώς οἱ Μακεδόνες δέν μιλοῦν τήν ἑλληνική γλώσσα, θά τό ἐκμεταλλευόταν αὐτό ἐξάπαντος στην πολεμική του κατά τοῦ Φιλίππου. Καί ἐν πά­σῃ πε­ρι­πτώ­σει ἄς ἔ­χου­με ὑπ᾿ ὄ­ψιν μας ὅ­τι ὁ Δη­μο­σθέ­νης ἦ­ταν μέν ὁ κο­ρυ­φαῖ­ος καί ἀ­ξε­πέ­ρα­στος ρή­το­ρας τῆς ἀρ­χαι­ό­τη­τας, ἀλ­λά δέν ἦταν καθόλου διορατικός πολιτικός, ἀφοῦ, προ­σκολ­λη­μέ­νος στό πα­λαι­ό πο­λι­τεια­κό σχῆ­μα τῆς πό­λης-κρά­τους, δέν μπο­ροῦ­σε νά δε­χθεῖ τήν ἀλ­λα­γή πού ἐ­πέ­βα­λαν οἱ Μα­κε­δό­νες, μιά καί στόν και­νού­ργιο κό­σμο πού αὐ­τοί (οἱ Μα­κε­δό­νες) ὁ­ρα­μα­τί­ζον­ταν ἡ Ἀ­θή­να δέν θά δι­α­δρα­μά­τι­ζε τόν πρῶ­το ρό­λο. Κι ἄς μήν ξεχνοῦμε, φυσικά, πώς διαφορετική στάση ἐπί τοῦ ζητήματος τηροῦσαν ἄλλοι πολιτικοί, ὅπως γιά παράδειγμα ὁ Ἰσοκράτης καί ὁ Αἰσχίνης. Διαχρονική, ἐξάλλου, ἰσχύ ἔχει τό ἀκόλουθο χωρίο τοῦ ἱστορικοῦ Πολύβιου (2ος αἰ. π.Χ.), ὁ ὁποῖος βάζει τόν Ἀκαρνάνα Λυκίσκο νά λέει: «τίνος καί πηλίκης δεῖ τιμῆς ἀξιοῦσθαι Μακεδόνας, οἵ τόν πλείω τοῦ βίου χρόνον οὐ παύονται διαγωνιζόμενοι πρός τούς βαρβάρους ὑπέρ τῆς τῶν Ἑλλήνων ἀσφαλείας;». Καί γιά τόν λόγο αὐτό χαρακτηρίζει τούς Μακεδόνες «πρόφραγμα» τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Δέν θά μα­κρη­γο­ρή­σουμε ἐ­πί τοῦ θέ­μα­τος τῆς ἑλ­λη­νι­κό­τη­τας τῶν Ἀρ­χαί­ων Μα­κε­δό­νων. Ἀ­ξί­ζει ὅ­μως νά προ­σθέ­σου­με ὅ­τι αὐ­τή κα­τα­φαί­νε­ται καί ἀ­πό τό γε­γο­νός τῆς συμ­με­το­χῆς Μα­κε­δό­νων στούς Ὀ­λυμ­πια­κούς Ἀ­γῶ­νες, στούς ὁ­ποί­ους, ὡς γνω­στό, συμ­με­τεῖ­χαν μό­νον Ἕλ­λη­νες. Μα­κε­δό­νες πού ἔ­λα­βαν μέ­ρος στούς Ὀ­λυμ­πια­κούς Ἀ­γῶ­νες καί νίκησαν ἦ­ταν οἱ ἀ­κό­λου­θοι:
  • Ὁ βα­σι­λιάς Ἀ­λέ­ξαν­δρος Α΄, στήν  80ή Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 460 π.Χ., στό στάδιο.
  • Ὁ βα­σι­λιάς Ἀρ­χέ­λα­ος Περ­δί­κας, στήν  93η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 408 π.Χ., στό τέθριππο.
  • Ὁ βα­σι­λιάς Φί­λιπ­πος Β΄ ἀ­να­δεί­χθη­κε τρεῖς φο­ρές Ὀ­λυμ­πι­ο­νί­κης. Στήν 106η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 356 π.Χ., ἔ­τρε­ξε μέ τό ἄ­λο­γό του. Στήν  107η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 352 π.Χ., ἔ­τρε­ξε μέ τό τέ­θριπ­πό του. Στήν 108η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 348 π.Χ., νί­κη­σε στήν συ­νω­ρί­δα.
  • Ὁ Κλί­των στήν 113η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 328 π.Χ., στό στάδιο.
  • Ὁ Δα­μα­σί­ας ὁ Ἀμ­φι­πο­λί­της, στήν 115η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 320 π.Χ., στό στάδιο.
  • Ὁ Λάμ­πος ὁ Φι­λιπ­πή­σιος, στήν  119η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 304  π.Χ., στό τέθριππο.
  • Ὁ Ἀν­τί­γο­νος στήν 122η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 292 π.Χ., καί στήν 123η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 288  π.Χ., στό στάδιο.
  • Ὁ Σέ­λευ­κος στήν 128η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 268 π.Χ., στό στάδιο.
  • Ἡ Βελεστίχη, στήν 128η Ὀ­λυμ­πιά­δα, τό 268 π.Χ., στό ἀ­γώ­νι­σμα τῶν συ­ρο­μέ­νων ἀ­πό πώ­λους ἁρ­μά­των (συ­νω­ρί­ς πώ­λων).
ΕΛΛΗΝΙΚΗ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ
Ὅ­πως προ­α­να­φέ­ρα­με, εἶ­ναι ἀ­πό χρό­νια ἀ­πο­δε­δειγ­μέ­νο πώς ἡ γλώσ­σα τῶν Ἀρ­χαί­ων Μα­κε­δό­νων ἦ­ταν ἡ ἑλ­λη­νι­κή. Συγ­κρι­τι­κή με­λέ­τη ὅ­λου τοῦ γλωσ­σι­κοῦ μας πλού­του ἀ­πέ­δει­ξε ὅ­τι ἡ μα­κε­δο­νι­κή ἦ­ταν μί­α δι­ά­λε­κτος τῆς ἑλληνικῆς γλώσ­σας, ὅ­πως ἡ ἀτ­τι­κή, ἡ δω­ρι­κή, ἡ ἰ­ω­νι­κή, ἡ ἰ­ω­νο­ατ­τι­κή ἤ ἀρ­γό­τε­ρα ἡ κυ­πρια­κή, ἡ πον­τια­κή, ἡ κρη­τι­κή κ.ἄ. Τό ἴ­διο τό ὄ­νο­μα τῶν Μα­κε­δό­νων εἶ­ναι ἑλ­λη­νι­κό: ἡ λέ­ξη μα­κεδ­νός (<μᾶ­κος<μῆ­κος) μαρ­τυ­ρεῖ­ται ἤ­δη στόν Ὅ­μη­ρο (Ὀδ. η, 106) καί ση­μαί­νει μα­κρύς, ­ψη­λός, λυ­γε­ρόκορμος. Οἱ λέ­ξεις σέ μα­κε­δο­νι­κό ἰ­δί­ω­μα ἀ­παν­τοῦν σέ ὅ­λες τίς ἑλ­λη­νι­κές δι­α­λέ­κτους καί τό σύ­νο­λο τοῦ μα­κε­δο­νι­κοῦ ὑ­λι­κοῦ (το­πω­νύ­μια, κύ­ρια ὀ­νό­μα­τα, προ­ση­γο­ρι­κά) συ­νη­γο­ρεῖ στήν ἑλ­λη­νι­κό­τη­τα τῆς μα­κε­δο­νι­κῆς δι­α­λέ­κτου. Ἡ ἐ­τυ­μο­λο­γί­α εἶ­ναι ἑλ­λη­νι­κή. Φθογ­γι­κά πά­θη, κα­τα­λή­ξεις, κλί­σεις, ἄλ­λα γνω­ρί­σμα­τα, ὅ­λα εἶναι ἑλ­λη­νι­κά.
Οἱ Σκο­πια­νοί ἔ­χουν ἀ­να­γά­γει σέ μεῖ­ζον θέ­μα τή μαρ­τυ­ρί­α τοῦ Πλου­τάρ­χου (Πλούτ., Ἀ­λέξ. 51,6) ὅ­τι ἐ­πά­νω στή δυ­σκο­λό­τε­ρη στιγ­μή τῆς δι­α­βά­σε­ως τοῦ Γρα­νι­κοῦ πο­τα­μοῦ ὁ Ἀ­λέ­ξαν­δρος «ἀ­νε­βό­α μα­κε­δο­νι­στί κα­λῶν το­ύς ὑ­πα­σπι­στάς». Θε­ω­ροῦν πώς τό «μα­κε­δο­νι­στί» ἀ­πο­δει­κνύ­ει ὅ­τι ἡ γλώσ­σα τῶν στρα­τι­ω­τῶν τοῦ Ἀ­λε­ξάν­δρου δέν ἦ­ταν ἑλ­λη­νι­κή. Ὅ­μως ἐ­δῶ ἡ λέ­ξη ση­μαί­νει πο­λύ ἁ­πλά τήν το­πι­κή μα­κε­δο­νι­κή δι­ά­λε­κτο καί ὄ­χι μί­α ξε­χω­ρι­στή, μή ἑλ­λη­νι­κή γλώσ­σα! Ὅ­πως δη­λα­δή θά ἔ­λε­γε: δω­ρι­στί, ἀτ­τι­κι­στί, ἰ­ω­νι­στί κτλ. Δέν γνω­ρί­ζουν, ὅ­πως φαί­νε­ται, ὅ­τι ὁ Πλού­ταρ­χος ἀλ­λοῦ λέ­ει πώς κατ᾿ ἐν­το­λήν τοῦ Ἀ­λε­ξάν­δρου οἱ ξέ­νες ἐ­πι­γρα­φές ἐ­ξη­γοῦν­ταν στά ἑλ­λη­νι­κά, γιά νά τίς κα­τα­λα­βαί­νουν οἱ Μα­κε­δό­νες καί οἱ ἄλ­λοι Ἕλ­λη­νες στρα­τι­ῶ­τες: «τήν δέ ἐ­πι­γρα­φήν ἀ­να­γνούς ἐ­κέ­λευ­σεν ἑλ­λη­νι­κοῖς ὑ­πο­χα­ρά­ξαι γράμ­μα­σιν» (Πλ. Ἀ­λέξ. 69,4)· δέν λέ­ει «μα­κε­δο­νι­κοῖς». Ξε­χνοῦν καί πώς τήν ἑλ­λη­νι­κή γλώσ­σα δι­έ­τα­ξε νά μά­θουν οἱ Πέρ­σες: «ἐ­κέ­λευ­σε γράμ­μα­τα τε ἑλ­λη­νι­κά μαν­θά­νειν καί μα­κε­δο­νι­κοῖς ὅ­πλοις ἐν­τρέ­φε­σθαι». (Πλ. Ἀ­λέξ. 47,6).
Ὁ με­γα­λο­φυ­ής Μ. Ἀ­λέ­ξαν­δρος εἶ­χε τόν λαμ­πρό­τε­ρο δά­σκα­λο τῶν χρό­νων ἐ­κεί­νων, τόν ἐ­πί­σης Μα­κε­δό­να Ἀ­ρι­στο­τέ­λη, ὁ ὁ­ποῖ­ος ὡς πνευ­μα­τι­κός γιός τοῦ Πλά­τω­νος καί πνευ­μα­τι­κός ἐγ­γο­νός τοῦ Σω­κρά­τη εἶ­χε ἀ­πο­θη­σαυ­ρί­σει μέ­σα του ὅ­λη τή σο­φί­α τοῦ τό­τε κό­σμου κι αὐ­τήν με­τέ­δω­σε στόν ἐ­κλε­κτό μα­θη­τή του. Αὐ­τήν τή σο­φί­α, πού ἄ­ρι­στα κα­τεῖ­χε, με­τέ­φε­ρε μέ ἀ­γά­πη στήν Ἀ­να­το­λή ὁ Μα­κε­δό­νας με­γα­λο­φυ­ής στρα­τη­λά­της, για­τί ἦ­ταν σο­φί­α τῶν δι­κῶν του προ­γό­νων κι ὄ­χι ξέ­νη. Καί κα­θώς ὁ κό­σμος τῆς μα­κρυ­νῆς Ἀ­να­το­λῆς τόν ἀ­γά­πη­σε, ἀ­γά­πη­σε μα­ζί καί τόν πο­λι­τι­σμό πού ὁ Ἀ­λέ­ξαν­δρος τοῦ με­τέ­δω­σε κα­θώς καί τήν ἑλ­λη­νι­κή γλώσ­σα, τή γλώσ­σα τήν ὁποία ὁ Ἀλέξανδρος καί οἱ Μακεδόνες μιλοῦσαν, ἡ ὁ­ποί­α ἔ­γι­νε τό λαμ­πρό­τα­το ὄ­χη­μα αὐ­τοῦ τοῦ πο­λι­τι­σμοῦ. Τήν κοι­νή ἑλ­λη­νι­κή γλώσ­σα ἡ ὁ­ποί­α στή συγκεκριμένη μορφή της μι­λή­θη­κε καί γρά­φη­κε γιά ἕ­ξι πε­ρί­που αἰ­ῶ­νες ἀ­πό ὅ­λους το­ύς λα­ούς τῆς Ἀ­να­το­λῆς καί τῆς Δύ­σης. Τή γλώσσα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Τή γλώσσα στήν ὁποία ἀπευθύνεται ὁ Ἀπ. Παῦλος στούς Μακεδόνες τῆς Θεσσαλονίκης καί τῶν Φιλίππων καί στήν ὁποία διατύπωνε τίς θεῖες ἀλήθειες, ὅταν ἐκήρυττε σέ κάθε περιοχή τῆς μακεδονικῆς γῆς ἀπ’ ὅπου πέρασε. Ἀλλά καί μό­νο ἡ ὕ­παρ­ξη του­λά­χι­στον τεσσάρων ἀρ­χαί­ων θε­ά­τρων [Δί­ου, 5ου αἰ. π.Χ., Βερ­γί­νας (Αἰ­γῶν), 4ου αἰ. π.Χ., Φι­λίπ­πων, 4ου αἰ. π.Χ., καί Θάσου 4ου αἰ. π.Χ.] στή Μα­κε­δο­νί­α, ὅ­που πα­ρου­σι­ά­ζον­ταν ἑλ­λη­νι­κά δρά­μα­τα, ἀ­πο­δει­κνύ­ει πώς καί ἑλ­λη­νι­κά μι­λοῦ­σαν οἱ Μα­κε­δό­νες καί ὑ­ψη­λό ἐ­πί­πε­δο πο­λι­τι­σμοῦ εἶ­χαν. Ἀλλιῶς πῶς θά κατανοοῦσαν τίς τραγωδίες πού διδάσκονταν ἐκεῖ καί τά ἄλλα εἴδη τῆς ἀρχαίας δραματικῆς ποίησης μέ τήν πολύ δύσκολη γλώσσα πού τήν καθιστοῦσαν δυσκολότερη τά ὑψηλά νοήματα τῶν ἔργων αὐτῶν καθώς ἐπίσης καί ἡ ὑποχρέωση τῶν κορυφαίων ποιητῶν τους νά ἀκολουθοῦν στά χορικά τους τίς ἐπιβαλλόμενες γλωσσικές ἀποκλίσεις και τό πολυποίκιλο τῆς μετρικῆς;
Ἑλληνική, λοιπόν, ἡ γλώσσα τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων, ἑλληνικά τά ὀνόματά τους, ἑλληνικά καί τά ὀνόματα τῶν θεῶν τους. Ὅλα κοινά μέ ἐκεῖνα τῶν νότιων Ἑλλήνων. Τό ἀποδεικνύουν, ἐπιπροσθέτως, πάμπολλες ἐπιγραφές καί ψηφίσματα τῶν ρωμαϊκῶν χρόνων ἀπό τόν χῶρο τῆς Μακεδονίας. Π.χ.: «Φιλωτέρα Ἀρριδαίου Ἑρμῇ Ἀγοραίῳ εὐχήν» (Αἰανή), «Βάσσος Ἀντιπάτρου ἐλευθερωθείς ὑπό Ἀντιπάτρου Ἀλεξάνδρου Ἡρακλῇ Κυναγίδᾳ» (Βελβενδός), «Ἐκκλησίας ἀγομένης ὑπό τοῦ Βαττυναίων πολιτάρχου Ἀλεξάνδρου τοῦ Λεωνίδου καί πολλῶν ἀποδυρωμένων πολιτῶν…νῦν δε οἱ δυνατώτεροι τῶν ἐπαρχικῶν ἐκβιάζονται τούς πένητας…τά ἤδη πεπραμένα ἄκυρα εἶναι καί μή κρατεῖσθαι τοῖς ἠγορακόσιν… Ἀλέξανδρος Λεωνίδου ὁ πολιτάρχης ἐπεσφραγισάμην, Θεότιμος Νικολάου, Παρμενίων Κλείτου, Νικόλαος Φίλωνος,…Ὀρέστης Ἀριστολάου,…Ἀντίγονος Κασσάνδρου,…Νικόλαος Μενελάου,…Νικάνωρ Θησέως,…Κλεῖτος Ἀντιγόνου, Φίλιππος Φιλώτου… κ.ἄ. 44 πολίτες» (Βαττύνα, κάπου στήν Καστοριά).
ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ ΣΤΗ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ ΤΟΥ ΑΙΜΟΥ – Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥΣ
(ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ)
Ἄς δοῦ­με στή συ­νέ­χεια πό­τε καί μέ ποι­ές συν­θῆ­κες ἐμ­φα­νί­σθη­καν στή Βαλ­κα­νι­κή –ἤ ὀρ­θό­τε­ρα στήν Χερ­σό­νη­σο τοῦ Αἵ­μου– οἱ πρῶ­τες σλα­βι­κές φυ­λές, πρό­γο­νοι τῶν ση­με­ρι­νῶν Σκο­πια­νῶν.
Οἱ Σλά­βοι τό 578 μ.Χ. δι­έ­βη­σαν τόν Δού­να­βη καί ἐγ­κα­τα­στά­θη­καν στίς βο­ρεί­ως τῆς ὀροσειρᾶς τοῦ Αἵ­μου θρα­κι­κές πε­ρι­ο­χές, ὅ­που τό Βυ­ζάν­τιο τούς πα­ρα­χώ­ρη­σε γαῖ­ες. Οἱ Βούλ­γα­ροι –λα­ός ἀ­σι­α­τι­κός πού κα­τά πᾶ­σα πι­θα­νό­τη­τα προ­ῆλ­θε ἀ­πό τή συγ­χώ­νευ­ση τῶν ὑ­πο­λειμ­μά­των τῶν Οὕν­νων τοῦ Ἀτ­τί­λα, πού με­τά τόν θά­να­το τοῦ ἀρ­χη­γοῦ τους ἀ­πο­σύρ­θη­καν πρός τήν Ἀ­να­το­λή, καί τῶν Ὀ­γού­ρων Τούρ­κων, οἱ ὁ­ποῖ­οι κα­τοι­κοῦ­σαν στίς βό­ρει­ες ἀ­κτές τῆς Μαύ­ρης Θά­λασ­σας– ἐ­πι­χεί­ρη­σαν λη­στρι­κές ἐ­πι­δρο­μές στίς νο­τί­ως τοῦ Δου­νά­βε­ως βυ­ζαν­τι­νές ἐ­παρ­χί­ες μό­λις τό 681 μ.Χ. Τό Βυ­ζαν­τι­νό Κρά­τος τούς ἀ­να­γνώ­ρι­σε ὡς «φοι­δε­ρά­τους» (ὑ­πό­σπον­δους). Ἡ βουλ­γα­ρι­κή ἐ­θνό­τη­τα δι­α­μορ­φώ­θη­κε ἀ­πό τή «συ­νάν­τη­ση» τῶν ὀ­λι­γα­ριθ­μό­τε­ρων, ἀλ­λά δυ­να­μι­κῶν καί ὀρ­γα­νω­τι­κῶν Βουλ­γά­ρων, καί τῶν πο­λυ­α­ριθ­μό­τε­ρων Σλά­βων.
Στήν ἐ­πί­μα­χη πε­ρι­ο­χή τῆς Πρώ­ην Γι­ουγ­κοσ­λα­βι­κῆς Δη­μο­κρα­τί­ας τῆς Μα­κε­δο­νί­ας ἔ­χου­με σπο­ρα­δι­κές ἐγ­κα­τα­στά­σεις Σλά­βων με­τά τόν 8ο αἰ. μ.Χ. Οἱ ἐγ­κα­τα­στά­σεις αὐ­τές ὑπῆρξαν μεμονωμένες καί διακεκομμένες. Στά ὀρεινά μέρη διατηρήθηκαν ὡς τόν 10ο αἰ.. Στά πεδινά γρήγορα ἀφομοιώθηκαν ἀπό τό ἑλληνικό τους περιβάλλον. Ἐ­πη­ρέ­α­σαν, ἑπομένως, μό­νο ἐν μέ­ρει τήν ἐ­θνο­λο­γι­κή σύ­στα­ση τῆς πε­ρι­ο­χῆς-ἡ ὁποία οὐδέποτε ἀπώλεσε τόν ἑλληνικό της χαρακτήρα-καί δέν με­τέ­βα­λαν τήν δι­οι­κη­τι­κή ὀρ­γά­νω­ση τοῦ Βυ­ζαν­τι­νοῦ Κρά­τους στά μέ­ρη αὐ­τά. Ἐξάλλου, πρέπει νά παρατηρήσουμε ὅτι καθ’ὅλη τή βυζαντινή ἐποχή οἱ νοτιώτερες σερβικές περιοχές ἀπεῖχαν ἀπό τήν πόλη τῶν Σκοπίων περισσότερο ἀπό ἑκατό χιλιόμετρα κι ἀκόμη, φυσικά, πώς ὡς τά τέλη τοῦ 12ου αἰῶνος ὁλόκληρη ἡ Σερβία εἶναι ὑποτελής στό Βυζάντιο.
Οἱ Σέρβοι προχώρησαν στήν ἐκτός σημερινῶν ἑλληνικῶν συνόρων ΒΔ Μακεδονία μετά τό 1299, ἀλλά πάραυτα ἐκδιώχθηκαν ἀπό τούς Βυζαντινούς. Οἱ Βούλγαροι παρέμειναν στήν ἴδια περιοχή κάπως περισσότερο, ἀναμεμειγμένοι μέ Σέρβους, Ἕλληνες τῶν ἀστικῶν κέντρων καί τῶν κωμοπόλεων καί μέ βοσκούς Ἕλληνες (Βλάχους, Σαρακατσαναίους κἄ.). Ἴχνη ἄλλου σλαβικοῦ λαοῦ ἤ φύλου –μή σερβικοῦ καί μή βουλγαρικοῦ-δέν διαπιστώθηκαν στήν περιοχή.
Ὡς τήν ἐ­πο­χή τῶν Σταυ­ρο­φο­ρι­ῶν καί συγ­κε­κρι­μέ­να ὡς τό 1188, ἐ­πο­χή τῆς ἱ­δρύ­σε­ως τοῦ λε­γό­με­νου β΄ βουλ­γα­ρι­κοῦ κρά­τους ἀ­πό τούς ἀ­δελ­φούς Πέ­τρο καί Ἀσ­σάν στίς βο­ρεί­ως τῆς ὀ­ρο­σει­ρᾶς τοῦ Αἵ­μου θρα­κι­κές πε­ρι­ο­χές, πα­ρά τίς ἐ­πι­δρο­μές τοῦ Συ­με­ών (893-927) στήν πε­ρι­ο­χή τῆς Θρά­κης καί τήν ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Σα­μου­ήλ (969-1017), ὁ ὁ­ποῖ­ος προ­σπά­θη­σε νά δη­μι­ουρ­γή­σει δικό του κρά­τος στήν πε­ρι­ο­χή τῆς Ἀ­χρί­δας καί τῶν Πρε­σπῶν (πε­ρι­ο­χή τοῦ ση­με­ρι­νοῦ κρά­τους τῶν Σκο­πί­ων), ἡ βυ­ζαν­τι­νή δι­οί­κη­ση σ᾿ ὁ­λό­κλη­ρη τήν πε­ρι­ο­χή τῆς Χερ­σο­νή­σου τοῦ Αἵ­μου εἶ­ναι ἀ­δι­αμ­φι­σβή­τη­τη. Οἱ βί­αι­οι ἐκ­βουλ­γα­ρι­σμοί καί ἐκ­σλα­βι­σμοί δέν ἴ­σχυ­σαν νά με­τα­βά­λουν τό κα­θε­στώς. Οἱ ἰ­σχυ­ρι­σμοί τῶν Σκο­πια­νῶν ἱ­στο­ρι­κῶν πώς ὁ Σαμουήλ, πρίν νι­κη­θεῖ ἀ­πό τόν Βα­σί­λει­ο Β΄, δη­μι­ούρ­γη­σε στήν πε­ρι­ο­χή τους τό πρῶ­το «μα­κε­δο­νι­κό κρά­τος» μέ σλα­βι­κό χα­ρα­κτή­ρα στε­ροῦν­ται ἱ­στο­ρι­κῆς βά­σης. Ὁ Βα­σί­λει­ος Β΄ εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νος πού με­τά τή συν­τρι­βή τοῦ Σα­μου­ήλ ἵ­δρυ­σε τήν ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πή αὐ­τή, ἡ ὁ­ποί­α ἄλ­λω­στε κα­τέ­στη πε­ρι­φα­νές ἑλ­λη­νι­κό πνευ­μα­τι­κό κέν­τρο μέ Ἕλ­λη­νες ἀρ­χι­ε­πι­σκό­πους. Ἡ πε­ρι­ο­χή, ἐ­ξάλ­λου, τῶν λι­μνῶν βρί­θει ἑλ­λη­νι­κῶν γρα­πτῶν μνη­μεί­ων ἐ­κεί­νης τῆς ἐ­πο­χῆς.
Κα­τά τή διά­ρκεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας οἱ ἑλ­λη­νό­φω­νοι, οἱ σλα­βό­φω­νοι, οἱ βλα­χό­φω­νοι καί οἱ ἀρ­βα­νι­τό­φω­νοι κά­τοι­κοι τῆς πε­ρι­ο­χῆς εἶ­ναι Ὀρ­θό­δο­ξοι Χρι­στια­νοί, ταυ­τί­ζον­ται μέ τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο καί θε­ω­ροῦν­ται μέ­λη τῆς ἴ­διας κοι­νω­νί­ας, δη­λα­δή Ἕλ­λη­νες. Πα­ρά τίς ἐ­θνο­λο­γι­κές πε­ρι­πέ­τει­ες οὐ­δέ­πο­τε δι­α­κό­πη­κε ἡ ἱ­στο­ρι­κή συ­νέ­χεια τοῦ ἑλ­λη­νι­σμοῦ στή Μα­κε­δο­νί­α. Οἱ Σλά­βοι ἐ­πι­δρο­μεῖς-σ’αὐτούς συμπεριλαμβάνουμε καί τούς Βουλγάρους-εἴ­τε ἀ­πο­κρού­σθη­καν εἴ­τε ἀ­φο­μοι­ώ­θη­καν πο­λι­τι­σμι­κά.
ΤΟ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ» ΩΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Ὁ­λό­κλη­ρο τό πλέγ­μα τῶν ἀν­τα­γω­νι­σμῶν (ἐ­θνι­κῶν, οἰ­κο­νο­μι­κῶν, δι­πλω­μα­τι­κῶν, στρα­τι­ω­τι­κῶν) πού δη­μι­ουρ­γή­θη­καν στή Βαλ­κα­νι­κή με­τά τήν ἑλ­λη­νι­κή ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ 1821 καί τήν ἵ­δρυ­ση τοῦ ἀ­νε­ξάρ­τη­του Νε­ο­ελ­λη­νι­κοῦ Κρά­τους (1830) καί τῶν δύ­ο ἄλ­λων βαλ­κα­νι­κῶν ἡ­γε­μο­νι­ῶν (Σερ­βί­ας 1829 καί Βουλ­γα­ρί­ας 1878) κι ὡς τίς ἀρ­χές τοῦ 20οῦ αἰ. ἔ­γι­νε γνω­στό ὡς «Μα­κε­δο­νι­κό Ζή­τη­μα» καί ἐν­τάσ­σε­ται μέ­σα στά πλαί­σια τοῦ γε­νι­κό­τε­ρου «Ἀ­να­το­λι­κοῦ Ζη­τή­μα­τος».
Μέσα στήν τουρκοκρατούμενη Μακεδονία διεισδύουν μέ ὅλο καί πιό σκληρό τρόπο οἱ Βούλγαροι, ἐνῶ ἀπό τά τέλη τοῦ 19ου αἰ. ἀρχίζουν νά προωθοῦνται στόν χῶρο αὐτό καί οἱ Σέρβοι περιπλέκοντας ἀκόμη περισσότερο τά πράγματα. Ὁ νικηφόρος γιά τούς Ρώσους ρωσοτουρκικός πόλεμος τοῦ 1877-1878 ὄξυνε τό «Μακεδονικό Ζήτημα»· διότι μέ τή συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου (3/3/1878), μέ τήν ὁποία ἡ σύρραξη αὐτή ἔκλεισε, ἡ τσαρική Ρωσία ἐπιχείρησε νά δημιουργήσει μιά Μεγάλη Βουλγαρία, ὑποτελή στή Ρωσία, ἀπό τόν Δούναβη καί τόν Πόντο ὥς τό Αἰγαῖο καί σχεδόν ὥς τήν Ἀδριατική. Στόχος της νά ἀποκτήσει διά τῆς Βουλγαρίας διέξοδο στό Αἰγαῖο καί στή Μεσόγειο, ὑπερφαλαγγίζοντας τά Στενά, καί νά κυριαρχήσει στή Βαλκανική. Παρά τό γεγονός ὅτι εὐθύς ἀμέσως οἱ Μεγάλες Δυνάμεις μέ τό Συνέδριο τοῦ Βερολίνου (Ἰούλιος 1878) ἀκύρωσαν τή Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, τό ἰδεῶδες τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας, πού τόσο εὔκολα-ἔστω καί πρός στιγμήν καί μέ ξένα ὅπλα-δημιουργήθηκε, ἀπετέλεσε ἔκτοτε ἕνα μόνιμο ὄνειρο τῶν Βουλγάρων.
Τό 1885 οἱ Βούλγαροι προσάρτησαν πραξικοπηματικά στό κράτος τους τήν ἑλληνικότατη Ἀνατολική Ρωμυλία, πράξη πού ἔγινε τελικά ἀποδεκτή ἀπό τίς Μεγάλες Δυνάμεις. Μέ τήν αἴσθηση τοῦ ἰσχυροῦ θέτουν ὡς ἑπόμενο στόχο τους τήν πολιτική αὐτονόμηση ὁλόκληρης τῆς Μακεδονίας, μέ ἀπώτερο στόχο τή διεθνή ἀναγνώριση τοῦ βουλγαρικοῦ χαρακτήρα της, κάτι πού θά ἄνοιγε τόν δρόμο γιά την ἐνσωμάτωση ὁλόκληρης τῆς Μακεδονίας στή Βουλγαρία, ὅπως εἶχαν πράξει καί με τήν Ἀνατολική Ρωμυλία. Τέτοιες εἶναι μάλιστα οἱ φιλοδοξίες τους, πού μέσα στά σχέδιά τους συμπεριλαμβάνουν ἀκόμη καί τή Θεσσαλονίκη, τήν ὁποία οὔτε ἡ Ρωσία εἶχε τολμήσει νά περιλάβει στόν χάρτη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Ἡ πολιτική αὐτή ἀκολουθήθηκε ὡς τό 1912.
Ἡ βουλγαρική τρομοκρατία στή Μακεδονία εἶχε ἀρχίσει ἤδη νωρίτερα μέ τήν ἀ­πό­σχι­ση τῆς βουλ­γα­ρι­κῆς ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πό τό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τρι­αρ­χεῖ­ο (28 Φε­βρ. 1870). Ἡ ἔ­νο­πλη φά­ση τοῦ ἔν­δο­ξου Μα­κε­δο­νι­κοῦ Ἀ­γώ­να (1904-1908), τόν ὁποῖον οἱ Βούλγαροι ξεκίνησαν, ἔ­γει­ρε ἀ­πο­φα­σι­στι­κά τήν πλά­στιγ­γα ὑ­πέρ τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ τῆς Μα­κε­δο­νί­ας καί ἔληξε μέ τήν ἥττα τῆς Βουλγαρίας, παρά τίς μαζικές ἀποστολές ἐνόπλων βουλγαρικῶν τμημάτων καί ὁμάδων στή Μακεδονία πού στρέφονταν μέ τόν πλέον ἀδίστακτο τρόπο ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων καί ἰδιαίτερα ἐναντίον τῶν ἑλληνόφρονων, ἀλλά σλαβόφωνων πληθυσμῶν.
Ἡ βουλγαρική ἀπληστία δελέασε τήν ἀρκετά ἀπομακρυσμένη Σερβία, ὥστε ἄρχισε νά εἰσχωρεῖ κι αὐτή ὅσο γινόταν βαθύτερα στή βόρεια Μακεδονία καί νά προσανατολίζεται πρός τήν ἑλληνικότατη Θεσσαλονίκη.
Στά 1912 συμμάχησαν ἡ Ἑλλάδα, ἡ Βουλγαρία, ἡ Σερβία καί τό Μαυροβούνιο καί διεξήγαγαν τόν νικηφόρο πρῶτο βαλκανικό πόλεμο κατά τῆς Τουρκίας. Ἡ κατανομή τῶν μακεδονικῶν ἐδαφῶν δέν ἱκανοποίησε τή Βουλγαρία, ἡ ὁποία μέ τόν δεύτερο βαλκανικό πόλεμο (Ἰούλιος 1913) ἐναντίον τῆς Σερβίας καί τῆς Ἑλλάδος ἐπιχείρησε νά καταλάβει τή Μακεδονία. Ὁ πόλεμος ἔληξε μέ τήν ἧττα τῆς Βουλγαρίας.
Ἡ Συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου πού ἀκολούθησε (Αὔγουστος 1913) καθόρισε τά ὁριστικά σύνορα μεταξύ Ἑλλάδος, Σερβίας καί Βουλγαρίας. Ἐπι­δί­κα­σε στήν Ἑλ­λά­δα τίς μα­κε­δο­νι­κές πε­ρι­ο­χές πού σή­με­ρα τῆς ἀ­νή­κουν, ἐ­νῶ οἱ ὑ­πό­λοι­πες πε­ρι­ο­χές τοῦ ἀ­πό τά πα­νάρ­χαι­α χρό­νια ἑλ­λη­νι­κό­τα­του μα­κε­δο­νι­κοῦ χώ­ρου πε­ρι­ῆλ­θαν κυ­ρί­ως στή Σερ­βί­α-τή μεγάλη κερδισμένη-, ἐν μέ­ρει στή Βουλ­γα­ρί­α («Μα­κε­δο­νί­α τοῦ Πι­ρίν») καί μιά στενή λωρίδα δυτικά τῶν λι­μνῶν, ΒΑ τῆς Κο­ρυ­τσᾶς, στήν Ἀλ­βα­νί­α.
Η ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ
Γιά τήν πληρέστερη παρουσίαση τοῦ θέματος θά ἀναφερθοῦμε ἐν ὀλίγοις καί στή λεγόμενη σχισματική ἐκκλησία τῶν Σκοπίων. Σύμφωνα μέ τόν καταστατικό χάρτη τῆς ἐκκλησίας αὐτῆς, ὁ ὁποῖος ψηφίσθηκε τό 1994, ὁ ἀρχιεπίσκοπός της φέρει τόν τίτλο «Πρόεδρος τῆς ἁγίας ἀρχιεπισκοπικῆς συνόδου τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησίας τῆς Μακεδονίας, ἀρχιεπίσκοπος  Ἀχρίδος καί Μακεδονίας».
Τό πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας στίς 15/9/1967 ἐκήρυξε τήν τότε λεγόμενη «μακεδονική ὀρθόδοξη ἐκκλησία» σχισματική θρησκευτική ὀργάνωση καί διέκοψε κάθε κανονική κοινωνία μαζί της. Ὅλες οἱ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες ἐπιδοκίμασαν τή στάση τῆς σερβικῆς ἐκκλησίας.
Στίς 17/5/2002 στό Νίς τῆς Σερβίας συμφωνήθηκε -ἀλλά ἡ σχισματική ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ἐν συνεχείᾳ ὑπαναχώρησε – ἡ «ἐκκλησία τῶν Σκοπίων νά ὀνομασθεῖ «Ἀρχιεπισκοπή τῆς Ἀχρίδος». Αὐτόν τόν τίτλο φέρει σήμερα ἡ δημιουργηθεῖσα ἀπό τή σερβική ἐκκλησία «κανονική ἐκκλησία τῶν Σκοπίων».
Τό σερβικό πατριαρχεῖο δέχεται σήμερα -ἐν ἀντιθέσει μέ τό παρελθόν – γιά τή σκοπιανή ἐκκλησία τόν τίτλο αὐτό («Ἀρχιεπισκοπή τῆς Ἀχρίδος»), ἀλλά ἀρνεῖται τήν προσθήκη στόν τίτλο της τῆς ὀνομασίας «Μακεδονίας» για δικούς του ἐθνικούς λόγους κι ὄχι φυσικά γιά νά προσφέρει ἐκδούλευση στήν Ἑλλάδα. Προφανῶς γιατί ἡ σερβική ἐκκλησία θεωρεῖ τή Μακεδονία σερβική.
Ὅπως ὅμως ὁ τίτλος «Μακεδονίας» εἶναι μόνον ἑλληνικός, ἔτσι και ὁ τίτλος «Ἀχρίδος» εἶναι ἀποκλειστικά ἑλληνικός. Ὁ σημερινός κανονικός ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος θεωρεῖ τόν τίτλο του, κατά τήν δική του διατύπωση, «τελείως σωστό ἀπό ὅλες τίς πλευρές». Σέ εὐχαριστήρια ἐπιστολή του πρός τόν μητροπολίτη Ναυπάκτου στίς 7/7/2007 μεταξύ ἄλλων γράφει: «Ἔχουμε δεχθεῖ νά πάρουμε τό ἔνδοξο ὄνομα τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἀχρίδος πού εἶναι τελείως σωστό ἀπό ὅλες τίς πλευρές, κανονικά καί ἐκκλησιολογικά, ἀντίθετα ἀπό τό ὄνομα πού χρησιμοποιοῦν οἱ σχισματικοί στήν ΠΓΔΜ πού χαρακτηρίζουν τόν ἑαυτό τους ὡς Μακεδονική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία». Θά γνωρίζει, βέβαια, ὁ κανονικός ἀρχιεπίσκοπος τῶν Σκοπίων ὅτι προφανῶς καί εἶναι ἔνδοξο τό ὄνομα τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἀχρίδος, ὄχι ὅμως διότι τό χρησιμοποιοῦν καταχρηστικῶς οἱ Σλάβοι, ἀλλά διότι τήν ἀρχιεπισκοπή αὐτή τήν ἵδρυσε ὁ ἐνδοξότατος Ἕλληνας αὐτοκράτωρ Βασίλειος Β΄, ὁ ἐπονομασθείς Βουλγαροκτόνος, – ἤδη τό 1020 καί ἐξακολούθησε να ὑφίσταται ὡς τό 1767 – καί τό ὄνομά της τό ἐτίμησαν οἱ διαπρεπεῖς ἀρχιεπίσκοποί της-ὅλοι τους, πλήν ἑνός, Ἑλληνες-μεταξύ τῶν ὁποίων ὁ ἐπιφανής Δημήτριος Χωματιανός καί ὁ ἑρμηνευτής τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί πρώην καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θεοφύλακτος. Κι ἀκόμη νά ὑπενθυμίσουμε πώς ἡ Ἀχρίδα ταυτίζεται μέ τήν ἀρχαία ἑλληνική Λυχνιδό, ἡ ὁποία μετονομάσθηκε σέ Ἀχρίδα (Ohrid) ἀπό τούς πρώτους Σλάβους πού ἐγκαταστάθηκαν ἐκεῖ. Ἡ λίμνη λεγόταν πρό τῶν Σλάβων Λυχνῖτις. Ἡ πόλη Λυχνιδός ὑπῆρξε ἕδρα ἐπισκοπῆς ἀπό τά μέσα τοῦ 4ου ὡς, τουλάχιστον, τίς ἀρχές τοῦ 6ου αἰῶνος.Ἀπό τόν 4ον αἰ., λοιπόν, ἀρχίζει ἡ ἱστορία τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἀχρίδος, ἡ ὁποία πάντοτε διατήρησε τόν ἀκραιφνῶς ἑλληνικό της χαρακτήρα.
Ἀπό τόν 19ον αἰώνα Βούλγαροι καί Σέρβοι ἐρίζουν γιά τήν ἀρχιεπισκοπή τῆς Ἀχρίδος, ἡ ὁποία δέν ἀνῆκε ποτέ σέ κανένα ἀπό τούς δύο. Τελικά φαίνεται πώς γιά τήν ὥρα τήν κερδίζουν οἱ νεήλυδες, αὐτοί πού τελευταῖοι μπῆκαν στό παιχνίδι, δηλαδή οἱ Σκοπιανοί. Οἱ Ἕλληνες ἁπλῶς θεώμεθα σιγοῦντες. Πόσοι, ἄραγε ὑποψιαζόμαστε τά ἱστορικά μας δίκαια ἐπί τῆς Ἀχρίδος; Τήν ἐκχωροῦμε-μέ τήν ἀδράνειά μας-ἀνυποψίαστοι σάν κάτι τελείως ξένο προς ἐμᾶς! Ἄν ἡ σερβική ἐκκλησία, ἐνώπιον τῆς δεδομένης σκοπιανῆς ἀδιαλλαξίας ἤ πιεζόμενη ἀπό ἐσωτερικούς παράγοντες ἤ ἴσως λόγῳ ἀλλαγῆς τῆς ἡγεσίας της ἤ γιά ἄλλους δικούς της λόγους δεχθεῖ κάποτε – μήπως ἄραγε καί πολύ σύντομα; – τήν προσθήκη «Μακεδονίας» στήν ὀνομασία τῆς σχισματικῆς ἐκκλησίας τῶν Σκοπίων, ἐμεῖς καί πάλι δέν θά ἀντιδράσουμε; Ἡ σερβική ἐκκλησία καί οἱ Σέρβοι ἐν γένει ἴσως λύσουν τό πρόβλημά τους. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὅμως, οἱ κληρονόμοι τῶν δύο αὐτῶν παλαίφατων  ἱστορικῶν τίτλων «Μακεδονίας» καί «Ἀχρίδος», εἶναι σωστό νά συμβιβασθοῦμε μέ δύο σέ βάρος μας ἀσύστολα ἱστορικά ψεύδη; Δέν εἶναι καιρός πιά νά ἀναλογισθοῦμε τίς ευθύνες μας; Πρός Θεοῦ ὅμως, ὄχι, ὅπως συνήθως, ὡς Ἐπιμηθεῖς, κατόπιν ἑορτῆς.
Ἐν τέλει, ἡ ἱστορική ἀλήθεια ἐπιβάλλει νά τονίσουμε πώς ἡ παντοιοτρόπως ἐπιχειρούμενη παραχάραξη τῆς ἱστορίας τῆς Μακεδονίας, στό ἐθνικό εἴτε στό ἐκκλησιαστικό πεδίο, ἀποτελεῖ παραχάραξη τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου, τήν ὁποίαν οἱ Μακεδόνες -Ἕλληνες ἀνέκαθεν στήν καταγωγή -ἐσφράγισαν καθοριστικά μέ τήν ἀνεπανάληπτη συνεισφορά τους στόν πολιτισμό τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ ἀλήθεια στό τέλος θά ὑπερισχύσει. Εὐλογημένοι ὅσοι μέ τήν καρδιά τους καί μέ λεβεντιά τήν ὑπηρετοῦν.

 

 

 

 

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Η Ταξιαρχία SEEBRIG! Έτσι ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΥΝ τους Έλληνες; Είμαστε υπό ΚΑΤΟΧΗ;..(BINTEO)

Η Ταξιαρχία SEEBRIG! Έτσι ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΥΝ τους Έλληνες; Είμαστε υπό ΚΑΤΟΧΗ;..

Όλοι οι Έλληνες μιλούν για την βία και την καταστολή που υφίσταται ο ελληνικός πληθυσμός τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα πολλοί μιλούν για αύξηση κρατικής βίας, με γεωμετρική πρόοδο κάτι που κάνει πολλούς να απορούν για το αν Έλληνες θα μπορούσαν να είναι τόσο βίαιοι κατά άλλων Ελλήνων.Φυσικά απάντηση δεν πρόκειται να δοθεί από επίσημα χείλη, ωστόσο θέλουμε να αναδείξουμε τον ρόλο της SEEBRIG στην Ελλάδα και πιστεύουμε θα βγάλετε τα συμπεράσματά σας. ΕΔΩ το επίσημο site της Ταξιαρχίας. ΕΔΩ πληροφορίες από το ΥΠ.ΑΜ της Αλβανίας.


Η πολυεθνική «Ειρηνευτική Δύναμη» Νοτιο-Ανατολικής Ευρώπης Ταξιαρχία SOUTH – EASTERN EUROPE BRIGADE (SEEBRIG) ιδρύθηκε το 1998. Στην Ταξιαρχία συμμετέχουν οι: Αλβανία, Βουλγαρία, Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Ρουμανία, Τουρκία. Το Στρατηγείο της SEEBRIG άρχισε να λειτουργεί το 1999 στη Φιλιππούπολη και από το 2003 μεταστάθμευσε στην Κωνστάτζα, το 2007 στην Κωνσταντινούπολη και από τον Ιούλη 2011 μεταστάθμευσε στον Τύρναβο όπου και θα παραμείνει έως το 2020. Η Ταξιαρχία έχει αναπτυχθεί μία φορά, όταν ανέλαβε τη Διοίκηση της Πολυεθνικής Ταξιαρχίας στην Καμπούλ, για ένα εξάμηνο το 2006.



Ο ρόλος της SEEBRIG έχει αναδειχθεί αρκετές φορές από το τύπο που ανήκει στον, λεγόμενο, πατριωτικό χώρο αλλά και από το ΚΚΕ. Αξίζει να τονιστεί πως οι πρώτοι που ανέδειξαν τη SEEBRIG ήταν η «Εσχάτη Γραμμή Ανασχέσεως». Όπως γίνεται αντιληπτό μόνο όσα κόμματα έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας δεν λένε κάτι. Στα υπ όψιν αυτό.



Ερχόμαστε λοιπόν στην γνωστή Άσκηση Καλλίμαχος (υπό την εποπτεία του Φράγκου Φραγκούλη). Θυμίζουμε πως, όπως αναφέρουν δημοσιεύματα της εποχής αλλά και αποκαλυπτικό άρθρο του Βήματος, η άσκηση «Καλλίμαχος» έλαβε χώρα στις 4 Φεβρουαρίου του 2011, στο Κιλκίς. Συγκεκριμένα, η νατοϊκή άσκηση καταστολής πλήθους εκτελέστηκε στο στρατόπεδο «Κορομηλά» στην Αργυρούπολη του Δήμου Κιλκίς.
Η άσκηση «Καλλίμαχος» είχε στρατιώτες ντυμένους διαδηλωτές που κρατούσαν σημαίες και φώναζαν ρυθμικά «πίσω-πίσω» σε άλλους στρατιώτες που ήταν παραταγμένοι όπως παρατάσσονται τα ΜΑΤ και στο τέλος συγκρούστηκαν όπως συγκρούονται οι διαδηλωτές με τα ΜΑΤ. Δεν έλειψαν και μερικοί στρατιώτες που συνόδευαν εκπαιδευμένα λυκόσκυλα. Σε άλλο σκέλος της άσκησης ένα φορτωτικό μηχάνημα έτρεχε για να παραμερίσει δύο πυρπολημένα αυτοκίνητα που ήταν τοποθετημένα κάθετα σε έναν δρόμο. Επρόκειτο για εκπαίδευση στρατιωτών σε τακτικές αστυνομικών των ΜΑΤ για να αποκαταστήσουν την τάξη σε μια πόλη σε κατάσταση χάους.


Κατά πως φαίνεται (από τις πληροφορίες οι οποίες δεν επιβεβαιώνονται από επίσημα χείλη) η SEEBRIG είχε χρησιμοποιηθεί και κατά πραγματικών διαδηλωτών. Μάλιστα όπως τονίζουν οι ίδιες πληροφορίες ντύνονταν οι στρατιώτες της SEEBRIG με στολές των ΜΑΤ και μαζί με τους πραγματικούς ΜΑΤατζήδες διέλυαν το πλήθος.
Για να ξεχωρίζουν δε, όπως λένε οι πληροφορίες, οι στρατιωτικοί (τούρκοι, σκοπιανοί, αλβανοί, βούλγαροι, ρουμάνοι… κρατούσαν ανάποδα τις ασπίδες για να ξεχωρίζουν από τους Έλληνες των ΜΑΤ. Τονίζουμε πως ουδέποτε κανείς δήλωσε επισήμως πως η SEEBRIG συμμετείχε σε καταστολή διαδηλώσεων.



Εν κατακλείδι ουδείς επίσημος έχει παραδεχτεί (ούτε πρόκειται) πως η SEEBRIG έχει σχέση με τις βίαιες καταστολές των Ελλήνων όταν διαδηλώνουν. Ούτε μπορεί κάποιος να το αποδείξει εφ όσον κανείς δεν μιλά. Ωστόσο προκαλεί εύλογες απορίες το ότι η Άσκηση Καλλίμαχος φαίνεται πως εφαρμόζεται στην πράξη κάθε φορά που έχουμε πορείες (χαρακτηριστικό παράδειγμα χθες Κυριακή 18-06-2018 στο Πισοδέρι).
Είναι όλα συμπτώσεις και δεν υπάρχει καμία εμπλοκή της Ταξιαρχίας στα εν Ελλάδι ζητήματα; Mπορεί. Οι συμπτώσεις μπορεί απλά να είναι συμπτώσεις. Κρίνετε μόνοι σας.

voicenews

Δείτε επίσης:

Η Ταξιαρχία SEEBRIG - Η αστυνομία της μασονίας στην Ελλάδα. Είναι πολύ σημαντικό να μάθουν οι έλληνες ότι έχουμε πια στρατό κατοχής με αποδείξεις

 

 

 

«Ραντεβού» την Κυριακή στις Πρέσπες δίνει η Επιτροπή Αγώνα για τη Μακεδονία

syllalitirio

Καλεί τους Έλληνες της Βόρειας Ελλάδας να βρίσκονται στις Πρέσπες στις 11 το πρωί για «να διαδηλώσουν κατά της υπογραφής συμφωνίας από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας και των Σκοπίων»

Η Επιτροπή Αγώνα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας καλεί τους Έλληνες της Βόρειας Ελλάδας να βρίσκονται στις Πρέσπες στις 11 το πρωί.

Ραντεβού για την Κυριακή 17 Ιουνίου στις Πρέσπες δίνει τελικά η Επιτροπή Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας για τη συγκεντρωση διαμαρτυρίας κατά της συμφωνίας Τσίπρα - Ζάεφ  στο Σκοπιανό.

«Η Επιτροπή Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας καλεί τους Έλληνες της Βόρειας Ελλάδας να βρεθούν στις Πρέσπες το πρωί της Κυριακής 17 Ιουνίου, στις 11:00, για να διαδηλώσουν κατά της υπογραφής συμφωνίας από τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας και των Σκοπίων» αναφέρεται σχετικά.

Μάλιστα ήδη έχουν ναυλωθεί λεωφορεία για τη μετάβαση όσων επιθυμούν να παρευρεθούν στις Πρέσπες, με σημείο και ώρα αναχώρησης την οδό Εγνατίας 76 στις 07.30, ενώ η τιμή εισιτηρίου ανέρχεται στα 10 ευρώ.

Για κράτηση θέσεων στα λεωφορεία η Επιτροπή Αγώνα ενημερώνει τους πολίτες να καλούν στο 2310 244400.

Πηγή: www.voria.gr  14/06/2018, 19:10 10

 

 

 

 

 

12 Ιουνίου 2018

Αντιστράτηγος ε.α και Ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής Ελευθέριος Συναδινός: "Προειδοποιώ τους Βουλευτές όλων των κομμάτων ..."



Αντιστράτηγος ε.α και Ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής Ελευθέριος Συναδινός: "Προειδοποιώ τους Βουλευτές όλων των κομμάτων ..."

Ελευθέριος Συναδινός Αντιστράτηγος ε.α Ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής

Μετά τις εμετικές δηλώσεις του Προέδρου της Ελληνικής «δήθεν» Δημοκρατίας, τη συνέντευξη παρωδία του Καμμένου και, τέλος, το διάγγελμα Τσίπρα παραχωρούνται 3500 χιλιάδες χρόνια Ελληνικής ιστορίας στους ΑλβανοΣκοπιανούς. Η Ελληνική ιστορία δεν αποτελεί προϊόν συνδιαλλαγής, εκδούλευσης, φαλκίδευσης ή εκμαυλισμού για την πολιτική επιβίωση των άλλων. Στον βωμό της σταθερότητας των Σκοπίων, δεν θα προσφέρουμε τη δική μας εσωτερική αποσταθεροποίηση.

Προειδοποιώ τους Βουλευτές όλων των κομμάτων, ιδιαιτέρως αυτούς της Νέας Δημοκρατίας, που μετά από Κύπρο είναι έτοιμοι για μια νέα Εθνική Προδοσία, ότι σε περίπτωση επικύρωσης της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ, να είναι έτοιμοι για μια νέα Βαστίλη – ένα νέο Γουδί. Θα αντιμετωπίσουν την οργή του Ελληνικού Λαού και, μάρτυς μου ο Θεός, θα οδηγηθούν στα εδώλια των κατηγορουμένων με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Έστω την ύστατη στιγμή, μπορούν να θυμηθούν ότι έχουν ορκιστεί στο Ελληνικό Σύνταγμα και να παραιτηθούν ομαδικώς. Καλώ, δε, τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, στα πλαίσια του θεσμικού του ρόλου, να παραιτηθεί άμεσα ώστε βάσει του Συντάγματος να διαλυθεί η παρούσα Βουλή.

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να βεβηλώνει τη μνήμη των αρχαίων και νεότερων Μακεδόνων, των Μακεδονομάχων και όλων όσων γενικά και διαχρονικά πότισαν με το αίμα τους τη Μακεδονική γη.

Ελευθέριος Συναδινός

Αντιστράτηγος ε.α

Ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής

katohika

 

 

 

 

 

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Ακούστε τη καλά κύριε Κοτζιά και όλοι οι υπόλοιποι που τρέχετε να ξεπουλήσετε την πατρίδα μας ,

γιατί ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ.!!!


Ακούστε τη καλά κύριε Κοτζιά και όλοι οι υπόλοιποι που τρέχετε να ξεπουλήσετε την πατρίδα μας , γιατί ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ.!!!

Μπράβο σου κοριτσαρα...γνήσια Ελληνίδα. .

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided