Δευτέρα, Δεκέμβριος 10, 2018

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 4ος

 

 

 

 

 

Ο Μέγας Αλέξανδρος λαξευμένος στο Άγιον Όρος – Μία πόλη που ήθελε να κατασκευάσει ο Δεινοκράτης

 

 

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Ο Μέγας Αλέξανδρος λαξευμένος στο Άγιον Όρος

– Μία πόλη που ήθελε να κατασκευάσει ο Δεινοκράτης

Ο Μέγας Αλέξανδρος λαξευμένος στο Άγιον Όρος – Μία πόλη που ήθελε να κατασκευάσει ο Δεινοκράτης

Και ενώ η ανασκαφή στον τάφο της Αμφίπολης συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον αφού κάθε μέρα σχεδόν έχει να μας χαρίσει και ένα μοναδικό αριστούργημα, όπως οι Καρυάτιδες, ολοένα και περισσότερα στοιχεία για το ίδιο το μνημείο αλλά και τον κατασκευαστή του, τον Δεινοκράτη, έρχονται στο φως…
Ο Δεινοκράτης, στον οποίον αποδίδεται ο τάφος της Αμφίπολης, στενός συνεργάτης του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είχε εκφράσει μία ριζοσπαστική άποψη στον Έλληνα στρατηλάτη για την τοποθεσία μίας νέας πόλης. Ήταν η πόλη την οποία ο Αλέξανδρος ήθελε να χτίσει και θα ήταν αντάξια των κατορθωμάτων του.
Ο Δεινοκράτης τότε του πρότεινε να χτίσει μία πόλη στο όρος Άθως το οποίο όμως θα είχε λαξευτεί έτσι ώστε να έχει την μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σύμφωνα με την αναφορά του Πλούταρχου στο «Περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου τύχης ἢ ἀρετῆς» ο Δεινοκράτης πρότεινε να κατασκευάσει στο όρος Αθως ένα γιγαντιαίων διαστάσεων άγαλμα με τη μορφή του Αλέξανδρου, το οποίο με το ένα χέρι θα κράταγε την πόλη και με το άλλο ένα κύπελλο που θα γέμιζε με τα νερά του βουνού και όταν ξεχείλιζε αυτά θα έτρεχαν στη θάλασσα. Πάντα σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Αλέξανδρος απέρριψε την πρόταση γιατί ο Δεινοκράτης δεν είχε υπολογίσει τις συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων και την αδυναμία καλλιέργειας σιτηρών στην πόλη (η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ήταν πολύ γονιμότερη).
Την ίδια ώρα όμως ο Αλέξανδρος εξέφρασε το θαυμασμό του για τον καλλιτέχνη, η τολμηρή πρόταση του οποίου αποτέλεσε τη βάση για τη μετέπειτα σχέση τους. Ως γνωστόν ο Ροδίτης αρχιτέκτονας ήταν τελικά αυτός που ανέλαβε την τοπογραφική και πολεοδομική κατασκευή της Αλεξάνδρειας. Ο Αλέξανδρος τον διόρισε υπεύθυνο της σχετικής μελέτης το 332 π.Χ. και ο Δεινοκράτης σχεδίασε την πόλη σε μορφή καννάβου (σε πλέγμα οριζόντιων και κάθετων γραμμών), η οποία και αποτέλεσε πρότυπο κατασκευής πόλεων κατά την ελληνιστική περίοδο. Οχτώ χρόνια νωρίτερα είχε σχεδιάσει στη Βαβυλώνα το νεκρικό μνημείο του Ηφαιστίωνα, αδελφικό φίλο και στρατηγό του Μακεδόνα Βασιλιά, ενώ σε συνεργασία με τον με τον Παιώνιο και τον Δημήτριο, ανακατασκεύασαν τον ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσσο, ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας.
Ο Δεινοκράτης εργάστηκε και για τη δημιουργία ταφικού μνημείου για τον πατέρα του Αλέξανδρου, Φίλιππου Β’, το οποίο όμως δεν κατάφερε να ολοκληρώσει. Όπως δεν κατάφερε να βάλει σε εφαρμογή το μακράν πιο μεγαλεπήβολο σχέδιο του, αυτό της χάραξης του Ορους Αθως με τη μορφή του Αλεξάνδρου.

https://www.reader.gr/ ΠΗΓΗ   30/4/2018

 

 

 

 

 

 

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

Ο εξελληνισμός της Μικράς Ασίας ως τα βυζαντινά χρόνια


Ο εξελληνισμός της Μικράς Ασίας ως τα βυζαντινά χρόνια

άρθρο του Μάριου Νοβακόπουλου*
αναδημοσιευμένο από το ιστολόγιό του

Αν μία επικράτεια του Βυζαντίου μπορεί να αποκληθεί ο εδαφικός του κορμός, ο πρωτεύων οικονομικός του πνεύμονας ή η μεγαλύτερη πληθυσμιακή του δεξαμενή, αυτή θα ήταν αδιαμφισβήτητα η Μικρά Ασία. Η χώρα αυτή, η περιβρεχόμενη από θάλασσα σε τρεις πλευρές (βορείως, από τον Εύξεινο Πόντο, δυτικά, από το Αιγαίο πέλαγος, και νοτίως, από την ανατολική Μεσόγειο θάλασσα) και διακρινόμενη σε σχέση με τη Μέση Ανατολή από την οροσειρά του Ταύρου και τον Ευφράτη, είχε περίοπτη θέση στη βυζαντινή ιστορία. Για το μεγαλύτερο τμήμα της, αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης του ανατολικορωμαϊκού κράτος, την ηπειρωτική του ενδοχώρα.

Του προσέδιδε τεράστιο στρατηγικό βάθος που απεδείχθη σωτήριο σε πλείστες εχθρικές εισβολές. Είχε επίσης κολοσσιαία οικονομική σημασία. Η Μικρά Ασία, με τις δραστήριες πόλεις της, τα πολύβουα λιμάνια της, τα πολυάριθμα κοπάδια και τις τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις, στήριζε και προικοδοτούσε τόσο το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο (φόροι), όσο και τη γενικότερη ικανότητα του κράτους να ασκεί κοινωνική πολιτική, να συντηρεί στρατεύματα, να θρέφει το λαό και να εφοδιάζει την πρωτεύουσα. Ήταν ακόμη πολυάνθρωπη. Πάμπολλες ήταν οι πολιτείες της, άλλες μικρότερες και περιφερειακής μόνο σημασίας, αλλά μεγάλες και σημαντικά κέντρα, ενώ η αγροτική κοινωνία ζούσε σε απειράριθμες κώμες και χωριά. Από αυτήν την ανεξάντλητη δεξαμενή ανθρώπων η αυτοκρατορία αντλούσε το μεγαλύτερο τμήμα των στρατευμάτων της, αλλά και το πληθυσμιακό δυναμικό της εποικιστικής πολιτικής που απαιτούσε η κάθε εποχή. Τεράστια ήταν επίσης η επίδραση της Μικράς Ασίας στη διαμόρφωση της θρησκευτικής και πολιτιστικής πραγματικότητας του Βυζαντίου.

Η σύνδεση του Ελληνισμού με τη Μικρά Ασία ξεκίνησε νωρίς, εδραιώθηκε γρήγορα, αναπτύχθηκε σε βαθμό που επισκίασε τον μητρικό ελλαδικό χώρο και διατηρήθηκε μέχρι πολύ πρόσφατα, μένοντας ακόμη και σήμερα χαραγμένη βαθιά στο ελληνικό συλλογικό υποσυνείδητο. Η αρχή ανάγεται σε μυθολογικούς χρόνους. Οι Αργοναύτες περνούν την Προποντίδα στην πορεία τους από και προς την Κολχίδα, και εκεί γνωρίζουν το Φινέα και τον Κύζικο. Ο Ηρακλής και ο Θησέας εκστρατεύουν στον Πόντο για να συναντήσουν της Αμαζόνες και να πάρουν τη ζώνη της αρχηγού τους Ιππολύτης. Τα έπη του Ομήρου μιλούν για τη μεγάλη εκστρατεία των Αχαιών στην Τροία, όταν σύσσωμος ο ελληνικός κόσμος εγέρθηκε πάνοπλος για να τιμωρήσει την ύβρη του πρίγκηπα Αλεξάνδρου Πάρη, που προσέβαλε τη φιλοξενία του βασιλιά Μενελάου της Σπάρτης αποπλανώντας και απάγοντας τη σύζυγο του.

Η ιστορική μελέτη επιβεβαιώνει την ελληνική παρουσία στις ακτές τα τέλη της δεύτερης προχριστιανικής χιλιετίας, ενώ είναι γνωστή η ύπαρξη εμπορικών σχέσεων μεταξύ των Αχαιών και των Χετταίων, κυρίων της κεντρική Μικράς Ασίας. Όταν ο αχαϊκός πολιτισμός των μεγάλων ανακτόρων κατέρρευσε και η δωρική κάθοδος προκάλεσε χάος στον ελλαδικό χώρο, η φιλόξενη δυτική μικρασιατική ακτή προσέλκυσε πολλούς Έλληνες. Εκτοπισμένοι πληθυσμοί, πρόσφυγες, φυλές που είχαν χάσει την πατρίδα τους, επιβιβάστηκαν σε πλοία και με σταθμούς τα νησιά, έφθασαν στην απέναντι ακτή του Αιγαίου. Από βορρά προς νότο, οι Αιολείς, οι Ίωνες και οι Δωριείς έφτιαξαν πολλές και μικρές αποικίες (α’ ελληνικός αποικισμός). Κάποιες από αυτές αναπτύχθηκαν, μεγάλωσαν πληθυσμιακά και σχηματίστηκαν ως σημαντικά αστικά κέντρα. Η εποχή αυτή, μεσούντος του «Ελληνικού Μεσαίωνα» (Γεωμετρικής Περίοδος, 1100-750 π.Χ.), γνώρισε την ίδρυση πόλεων που έμελε να διαδραματίσουν πρωτεύοντα ρόλο στην ελληνική ιστορία, τόσο πολιτικά όσο και πολιτιστικά. Η Μίλητος, η Αλικαρνασσός, η Έφεσος, η Φώκαια, οι Ερυθρές, η Σμύρνη και η Πριήνη συνιστούν χαρακτηριστικά παραδείγματα[9]. Οι πόλεις των μικρασιατικών παραλίων υπήρξαν πατρίδες πολλών μεγάλων Ελλήνων διανοητών και επιστημόνων (Θαλής, Εκαταίος, Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Παρμενίδης, Αναξίμανδρος, Βύας κ.α.).

Η ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία, αρχικά γεωγραφικά περιορισμένη σε μία στενή λωρίδα στις δυτικές ακτές (Ιωνία και Αιολίς), έμελλε να εξαπλωθεί ραγδαία κατά τη λεγόμενη αρχαϊκή εποχή (750-490 π.Χ.), όταν οι ελληνικές πόλεις, τόσο αυτές της κυρίως Ελλάδος όσο και οι ιδρυθείσες κατά τον α’ αποικισμό, ξεκίνησαν μια νέα σειρά εξερευνήσεων και υπερποντίων εγκαταστάσεων. Ο υπερπληθυσμός, οι πολιτικές διαμάχες και η αναζήτηση νέων εμπορικών αγορών ώθησε ξανά τους Έλληνες στη θάλασσα. Ολόκληρη η Μεσόγειος γέμισε ελληνικές αποικίες, από τις βόρειες ακτές του Ευξείνου Πόντου και την Αίγυπτο μέχρι την Ιταλία, τη Γαλατία και την Ιβηρική. Φυσικά, ένα πολύ μεγάλο μέρος του μεταναστευτικού και αποικιστικού ρεύματος κατευθύνθηκε στη Μικρά Ασία. Οι μέχρι τότε εκτός ελληνικού ελέγχου βόρειες και νότιες ακτές πλημμύρισαν από νέες αποικίες, μικρές και μεγάλες πόλεις. Η Τραπεζούς, η Σινώπη, η Ηράκλεια στον Εύξεινο Πόντο, και η Ταρσός, η Κελένδερις, οι Σόλιοι επί της Ανατολικής Μεσογείου, ζωηρά και δημιουργικά παραρτήματα του Ελληνισμού, ήταν εφαλτήρια για περεταίρω ελληνική εξάπλωση, οικονομική και πολιτιστική. Πλέον η Μικρά Ασία ήταν πανταχόθεν περίκλειστη από ελληνικούς πληθυσμούς.

Βέβαια η Μικρά Ασία ούτε κενή ήταν, ούτε ακατοίκητη. Πολυάριθμοι λαοί, είτε ευρωπαϊκής είτε ασιατικής καταγωγής, ζούσαν στα εδάφη της. Οι σχέσεις με τους Έλληνες πήραν διάφορες τροπές. Συχνά υπήρχε αρμονική συνύπαρξη, άλλοτε πόλεμος. Ορισμένες ελληνικές πόλεις διαφύλαξαν ζηλότυπα τη φυλετική ομοιογένεια τους, άλλες ευνόησαν την ανάμιξη με τους Μικρασιάτες. Μέσω της αλληλεπίδρασης, της συμβίωσης και επιγαμιών, πολλές τοπικές φυλές άρχισαν να εξελληνίζονται.

Κατά καιρούς οι λαοί της Ασίας κατόρθωσαν να επιβληθούν στις ελληνικές αποικίες. Οι Λυδοί και αργότερα οι Πέρσες υποδούλωσαν την Ιωνία, της οποίας η εξέγερση και η ελλαδική ανάμειξη σε αυτήν (Αθήνα και Ερέτρια) ήταν η αφορμή για τους Μηδικούς Πολέμους (492-479 π.Χ.). Μετά την ελληνική νίκη εξασφαλίστηκε η ελευθερία των περισσοτέρων μικρασιατικών πόλεων του Αιγαίου και της Προποντίδας, όμως οι Πέρσες εκμεταλλευόμενοι τις διαμάχες των Ελλήνων μπόρεσαν ξανά να κυριαρχήσουν σε αυτές. Οριστικό τέλος στον περσικό ζυγό έφερε η εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Οι αλεξανδρινές κατακτήσεις και η παγίωση των ελληνιστικών βασιλείων των διαδόχων δεν κατέλυσαν μόνο μία πολιτική πραγματικότητα (περσική αυτοκρατορία). Έφεραν μία πολιτιστική επανάσταση, αφού περιοχές που ουδέποτε είχαν έλθει σε επαφή με τον Ελληνισμό (ως λαό, γλώσσα, ήθη και τρόπο ζωής) ή περιορίζονταν σε λίγες εμπορικές ανταλλαγές, βρέθηκαν υπό τη δυναστεία Ελλήνων βασιλέων και μιας ελληνικής άρχουσας τάξης. Οι ανάγκες προσαρμογής στη νέα κατάσταση άλλαξαν τη φυσιογνωμία των εντοπίων λαών. Η ελληνική γλώσσα εξαπλώθηκε ραγδαία. Επιγαμίες διατάραξαν την εθνική σύσταση των επί μέρους περιοχών. Η αυτόχθων αριστοκρατία έσπευσε να υιοθετήσει τα ήθη των νέων κυριάρχων, οι άνθρωποι των πόλεων βρίσκονταν σε συνεχή αλληλεπίδραση με Έλληνες και ελληνοφώνους, ένας μετά τον άλλο λαοί και φυλές είδαν τις διαλέκτους τους να φθίνουν και τη συνείδηση τους να αμβλύνεται. Από τις ακτές, ο ελληνικός πολιτισμός άρχισε να εξαπλώνεται εσωτερικά, προς τη μικρασιατική ενδοχώρα. Οι Σελευκίδες αλλά και οι Βασιλείς της Περγάμου ώθησαν τα όρια του ελληνικού κόσμου στη Μεγάλη Φρυγία και τις νότιες ακτές της Λυκίας και της Παμφυλίας (με την εθνολογική και πολιτιστική έννοια, διότι με την πολιτική έφθαναν ως την Ινδία), αφού πρώτα συνέτριψαν τους Γαλάτες της κεντρικής Μικράς Ασίας, υπόλειμμα της τρομακτικής εισβολής τους στην Ελλάδα τον 3ο αιώνα. Πολλές πόλεις ιδρύθηκαν ή επαναποικίστηκαν, συχνά μακράν των ακτών (Φιλομήλιον, Μαγνησία, Αντιόχεια Μαιάνδρου, Λαοδίκεια Λύκου, Νύσσα κ.α.).

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ακόμα και μικρασιατικά βασίλεια τα οποία ηγεμόνευαν δυναστείες όχι ελληνικές, κατατάσσονται στα ελληνιστικά, λόγω της μεγάλης επίδρασης της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού σε αυτά. Το βασίλειο του Πόντου επί παραδείγματι, εκτεινόταν πολύ πέραν της παράκτιας ζώνης όπου επικρατούσαν οι ελληνίδες πόλεις και οι εξελληνισμένοι εντόπιοι. Και όμως οι περσικής καταγωγής ηγεμόνες του (υπήρχαν τέτοιοι πληθυσμοί στον κεντρικό και δυτικό Πόντο, στην κοιλάδα του Άλυ) πολιτεύτηκαν με ελληνοπρέπεια. Εκείνοι ήταν που υποκίνησαν τις τελευταίες μεγάλες εξεγέρσεις της κυρίως Ελλάδος κατά των Ρωμαίων, που απέβησαν όχι μόνο άκαρπες αλλά καταστροφικές και για το θρόνο τους και την ποντιακή ανεξαρτησία. Ανάλογη αλλά μικρότερης έντασης ήταν η φιλελληνική πορεία της Καππαδοκίας, χώρας με περσική δυναστεία, όνομα («χώρα των ωραίων αλόγων») και πληθυσμιακή πλειοψηφία, όπου από το 2ο αιώνα π.Χ. άρχισαν να γίνονται όλο και συνηθέστερα τα ελληνικά ονόματα και τοπωνύμια. Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν σε όλη τη Μικρά Ασία, όπως στη Βιθυνία.


Υπό τη ρωμαϊκή κυριαρχία αργότερα, η Μικρά Ασία κατανεμήθηκες σε τρεις μεγάλες περιφέρειας, την Ασία (δύση), τον Πόντο (βορράς) και την Ανατολή (νότος), διαιρούμενες σε μικρότερες επαρχίες. Η εξελληνιστική διαδικασία συνεχίστηκε σταθερά και προοδευτικά. Οι Γαλάτες διατήρησαν την αυτονομία τους επί μακρόν, όμως αυτοί που άλλοτε ήταν η μάστιγα των μικρασιατικών πληθυσμών, εκπολιτίστηκαν και εν μέρει εξελληνίστηκαν. Η παγίωση της Pax Romana και ότι αυτό συνεπάγεται (ενιαίος πολιτικός και οικονομικός χώρος, ασφάλεια και ελευθερία μετακινήσεων, εμπορίου και συγκοινωνιών, διάδοση ελληνικών γραμμάτων) βοήθησε ακόμη περισσότερο στο να αποκτήσει ο ελληνισμός βαθύτερες και σταθερότερες ρίζες στη Μικρά Ασία.

Και φυσικά, η ελληνίζουσα Μικρά Ασία δέχθηκε με ενθουσιασμό το χριστιανισμό. Το ιεραποστολικό έργο των πρωτεργατών της Εκκλησίας, των αποστόλων και των μαθητών του Ιησού Χριστού, συντέλεσε στο να αποκτήσει από πολύ νωρίς πολλές και πολυάριθμες κοινότητες πιστών. Ο «απόστολος των εθνών» Παύλος, Εβραίος από τη μικρασιατική Ταρσό, απηύθυνε επιστολές προς τους Γαλάτες, τους Εφεσίους και τους Κολοσσαείς. Στην περίφημη Αποκάλυψη του, ο μαθητής, απόστολος και ευαγγελιστής Ιωάννης περιγράφει πως στο προφητικό του όραμα, φωνή τον προσέταξε να γράψει επιστολές προς τις 7 Εκκλησίες. Οι Εκκλησίες αυτές, των οποίων ο ιερός αριθμός υποδηλώνει πως θεωρούνται ως σύμπασα η κοινότητα των χριστιανών, είναι όλες στη δυτική Μικρά Ασία. Οι έπαινοι, οι συμβουλές αλλά και οι απειλές του Υιού του Θεού απευθύνονται στους αγγέλους της Εφέσου, της Σμύρνης, της Περγάμου, των Θυατείρων, των Σάρδεων, της Φιλαδελφείας και της Λαοδικείας. Ήδη από τα τέλη του πρώτου μεταχριστιανικού αιώνα η Μικρά Ασία ήταν η βασική κοιτίδα της νέας θρησκείας, και έμελε να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της.

Κλείνοντας την παρουσίαση της Μικράς Ασίας, είναι σημαντικό να επισημανθεί κάτι. Επ’ ουδενί λόγω η παραπάνω αφήγηση δεν πρέπει να παραπλανήσει και να δώσει την εντύπωση ότι η Μικρά Ασία είχε μεταβληθεί ολόκληρη σε ελληνική χώρα, ότι η ελληνική γλώσσα εκτόπισε όλες τις εντόπιες ομόλογες της ή ότι η διαδικασία αυτή έγινε ομοιόμορφα απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας. Δεν ήταν όλες οι κοινότητες ή όλοι οι άνθρωποι ξεχωριστά το ίδιο δεκτικοί στον πολιτισμό των Ελλήνων. Δεν είχαν όλες οι περιοχές και οι κατοικημένοι τόποι την ίδια έκταση στην ελληνική παρουσία. Αν π.χ. ένα διοικητικό κέντρο ή μία παράκτια ή παρόχθια εμπορική πόλη αναπόφευκτα θα είχε διαρκείς επαφές με Έλληνες επισκέπτες, μετανάστες και εμπόρους, ή ότι οι διάφοροι λαοί που θα ζούσαν, θα εργάζονταν ή θα διέρχονταν από εκεί θα έπρεπε να συνεννοούνται στα ελληνικά, δε συνέβαινε απαραίτητα το ίδιο με την πιο απομονωμένη ενδοχώρα ή τα ορεινά χωριά. Λιγότερες πιθανότητες είχαν να συναντήσουν ελληνικά γυμνάσια και θέατρα ή να συναναστραφούν με Έλληνες ή Ρωμαίους οι αγροτο-κτηνοτροφικοί πληθυσμοί, και ακόμη λιγότερες ήταν να μεταναστεύσουν Έλληνες σε απόκρημνα βουνά ή κρύα και άγονα οροπέδια.

Η πολιτιστική, φυλετική και γλωσσική πολυμορφία της Μικράς Ασίας διατηρήθηκε καθ’ όλην τη διάρκεια της ρωμαϊκής και της βυζαντινής ιστορίας. Γενικά όμως γίνεται μία γεωγραφική διάκριση, οριοθετώντας από τη μία το τμήμα της χερσονήσου όπου ο Ελληνισμός είχε εδραιωθεί και οι κάτοικοι ήταν κατά πλειονότητα ελληνότροποι και ελληνόφωνοι (είτε ελληνικής καταγωγής είτε εξελληνισμένοι εντόπιοι), και από την άλλη το τμήμα όπου, παρά την ύπαρξη ελληνικών και ελληνιζόντων θυλάκων και την υπαρκτή πολιτιστική επίδραση (ονόματα, τέχνη), σε γενικές γραμμές κυριαρχούσαν ασιατικοί λαοί, με ασιατικές γλώσσες και ασιατικά ήθη και κοσμοαντίληψη. Το πρώτο τμήμα περιλαμβάνει τη δυτική (μέχρι τα όρια Φρυγίας και Γαλατίας) και παραλιακή Μικρά Ασία, το δε δεύτερο την κεντρική και ανατολική.

Η δυτική και η παράκτια Μικρά Ασία είχαν, λόγω της πολύ παλαιότερης ελληνικής παρουσίας σε αυτές, στενότερους δεσμούς με την Ελλάδα, συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς και ανεπτυγμένους πολιτικούς, κοινωνικούς και πνευματικούς θεσμούς. Οι αδιάκοποι αποικισμοί αλλά και η μετέπειτα μετα-αλεξανδρινή πολεοδομία έκαναν τις περιοχές αυτές πολύ αστικοποιημένες. Η ύπαρξη πλήθους πόλεων και ενός πυκνού οδικού δικτύου διευκόλυνε το εμπόριο, το οποίο ήταν η βάση της οικονομίας. Πολλές δε πόλεις ήταν λιμένες και συνεπώς κοσμοπολίτικα ναυτιλιακά κέντρα και σταθμοί διαμετακομιστικού υπερπόντιος εμπορίου. Και βέβαια ήταν τόποι ακμής της ελληνικής παιδείας, κάτι που σε συνδυασμό με τον πρώιμο εκχριστιανισμό τους δημιούργησε μία μεγαλειώδη κράση κοσμοαντιλήψεων που θα αναλυθεί περεταίρω σε παρακάτω κεφάλαιο.
Από την άλλη, η κεντρική και ανατολική Μικρά Ασία δε γνώρισαν αξιόλογους αποικισμούς, ούτε έγιναν πόλος έλξης Ελλήνων μεταναστών. Η οικονομία βασιζόταν στη γαιοκτησία και τις αγροτικές εργασίες (γεωργία, κτηνοτροφία κ.α.). Η όψιμη έλευση της ελληνική εξουσίας συνέτεινε στη διαμόρφωση μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνικής κατάστασης. Ο ασιατικός κοινωνικός και δημογραφικός χαρακτήρας ήταν εξαιρετικά έντονος, και η ελληνοπρέπεια και η ελληνοφωνία δεν εδραιώθηκαν πέραν τμημάτων των ανωτέρων τάξεων και μεμονωμένες περιοχές ή πρόσωπα. Μέχρι τη βίαιη πτώση της βυζαντινής εξουσίας τον 11ο αιώνα, ο εξελληνισμός προωθείτο αδιάκοπα, αλλά αργά και με μέτρια αποτελέσματα, χωρίς να λείπουν φυσικά και αξιόλογες εξαιρέσεις (π.χ. η ελληνογλωσσία μεγάλου τμήματος της Καππαδοκίας). Όπως και στη Συρία, έτσι και στη μικρασιατική ενδοχώρα το διαφορετικό από τον λοιπό ελληνορωμαϊκό κόσμο πολιτιστικό υπόβαθρο οδήγησε σε διαφορετικές ερμηνείες του χριστιανισμού. Και αν η ελληνίζουσα Καππαδοκία παρήγαγε μερικούς από τους λαμπρότερους ορθοδόξους ιεράρχες και θεολόγους-φιλοσόφους, γενικά η ευρύτερη περιφέρεια αυτή έγινε πατρίδα πλήθους αιρέσεων και ετεροδόξων κινημάτων, που έμελε να υπονομεύσουν τη συνοχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

*φοιτητής διεθνών, ευρωπαϊκών και περιφερειακών σπουδών (mnovakopoulos.blogspot.gr)

averoph

 

 

 

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Η ΥΠΟΓΕΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΖΟΥΡΙ ΤΩΝ ΗΠΑ!!!!

ΜΕΣΗ ΓΗ part 72ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ!!!! Η ΥΠΟΓΕΙΑ ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΖΟΥΡΙ ΤΩΝ ΗΠΑ!!!!

Είναι μια αξιοθαύμαστη ανακάλυψη!!! Αυτή η αρχαία χαμένη πόλη είναι αρκετά εκατομμύρια χρόνια παλιά!!!!

Οι γίγαντες κατοικούσαν στην άγνωστη και ξεχασμένη πόλη που ανακαλύφθηκε κάτω από το Μιζούρι!!;;!! Τι συνέβη και τι απέγιναν τα πολύ μεγάλα ανθρώπινα ( γιγάντια 3,79 μέτρα ) οστά που αποκαλύφθηκαν!!;;!! Αντιμετωπίζουμε μια ακόμη αρχαιολογική κάλυψη από τους Μισθόνιανς!!;;!!

Τον Απρίλιο του 1885 εμφανίστηκε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο The New York Times ( Δε νιου υορκ Τάιμς – https://www.nytimes.com/ )!!!! Οι αναγνώστες ενημερώθηκαν ότι ο κ. David Coates ( Ντέηβιτ Κόατς ), ο καταγραφέας της πόλης Moberly ( Μόμπερλι ), και ο κ. George Keating ( Τζώρτζ Κίτινγκ ), μαζί με μια ομάδα από τον στρατό ανακάλυψαν μια αρχαία θαυμάσια χαμένη πόλη κάτω από το Μιζούρι των Η.Π.Α.!!!!! Η πόλη βρέθηκε στον πυθμένα ενός ανθρακωρυχείου όπου έβγαζαν άνθρακα, βάθους 360 μέτρων, που βρισκόταν κοντά στο Moberly/ Randolph County/ Missouri ( Μόμπερλι στο Ράντολφ Κάουντι του Μιζούρι )!!!!


Σύμφωνα με το άρθρο: “Ένα σκληρό και χοντρό στρώμα από λάβα βρίσκεται στην παράξενη αυτή θαμμένη πόλη, οι δρόμοι της οποίας είναι τακτοποιημένοι και περικλείονται από πέτρινους τοίχους, οι οποίοι κόβονται και είναι φτιαγμένοι με αρκετά καλή τεχνοτροπία, και με αγενές στυλ τοιχοποιίας!!!! Μια αίθουσα 30 με 100 πόδια ανακαλύφθηκε με πέτρινους πάγκους και εργαλεία όλων των περιγραφών για μηχανική και αρχιτεκτονική εξυπηρέτηση!!!!

Περαιτέρω έρευνα αποκαλύπτει αγάλματα και εικόνες κατασκευασμένα από μια σύνθεση που μοιάζει πολύ με χαλκό, που δεν έχει λάμψη ( !!;;!! ) Βρέθηκε μια πέτρινη βρύση, τοποθετημένη σε ένα ευρύ γήπεδο ή δρόμο, και από αυτό ρέει μια μικρή ποσότητα απόλυτα καθαρού νερού, το οποίο βρέθηκε να είναι έντονα εμποτισμένο με ασβέστη !!!!

Σε αυτό το σημείο η ιστορία γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα!!!! Η υποτιθέμενη πόλη αποκαλύφθηκε κάτω από ένα ανθρακωρυχείο!!!! Ο άνθρακας υποτίθεται ότι έχει σχηματιστεί κατά τη διάρκεια της ανθρακούχου περιόδου, περίπου 354 και 290 εκατομμύρια χρόνια πριν!!!! Αυτό θα σήμαινε ότι η χαμένη πόλη του Μιζούρι είναι τουλάχιστον 300 εκατομμυρίων ετών !!!!!

Αυτή η ανακάλυψη είναι βεβαίως ένα σημαντικό πρόβλημα για τους ορθόδοξους επιστήμονες και το δρακονιανό λόμπι τους!!!!

Σύμφωνα με τη συμβατική ιστορία δεν υπήρχαν άνθρωποι στη Γη πριν από 300 εκατομμύρια χρόνια!!!! Η θεωρία της εξέλιξης διδάσκεται ότι τα πρώτα ανθρώπινα όντα εμφανίστηκαν περίπου 300.000 έως 400.000 χρόνια πριν και αυτό την τελευταία δεκαετία διότι πριν λέγανε το πολύ 30.000 χρόνια!!!!

Πρόκειται για μια πόλη η οποία φαίνεται να έχει χτυπηθεί από ηφαιστειακή λάβα αλλά όχι όλη η πόλη ένα μέρος αυτής και αυτό φαίνεται να έχει γίνει όσο ήταν υπόγεια!!!! Οι αναφορές κάνουν για πτώματα σαν της Πομπηίας που απανθρακώθηκαν ακαριαία και έχουν μήκος μέχρι και 3,79 μέτρα όπου μιλάμε για γίγαντες και όχι απλούς ανθρώπους!!!!


Η θεωρία της εξέλιξης είναι λανθασμένη και σαφώς τροποποιημένη για πολλούς λόγους!!!!! Υπάρχουν αρκετές ανακαλύψεις που δείχνουν σαφώς ότι “κάποιος” περπατούσε σε αυτόν τον πλανήτη πριν από αρκετά εκατομμύρια χρόνια μαζί με αυτήν!!!!! Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι περισσότεροι επιστήμονες αμφισβητούν την ηλικία και την προέλευση του ανθρώπου!!!!

Η ανακάλυψη αυτής της θαυμαστής πόλης η οποία λένε οτι είναι όσο το Μανχάταν σε μέγεθος της πόλης που θάφτηκε κάτω από το ανθρακωρυχείο είναι εξαιρετική, αλλά ποιοι ήταν οι χαμένοι και ξεχασμένοι γιγάντιοι κάτοικοι της!!;;!!

” Εκτός των απανθρακωμένων πτωμάτων βρέθηκε δίπλα σε ένα περίτεχνο σιντριβάνι ήταν τμήματα σκελετού ενός ανθρώπου!!!

Τα οστά του ποδιού μετρήθηκαν, το μηριαίο τετράγωνο ήταν σχεδόν 25 πόντοι, η κνήμη ένα μέτρο και κάτι , δείχνοντας ότι ο αριθμός ήταν τριπλάσιος από το μέγεθος ενός συνηθισμένου ανθρώπου και διέθετε μια θαυμάσια μυϊκή δύναμη και ταχύτητα κάνοντας τον να έχει ύψος 3,79 όπου μιλάμε πλέον για καθαρά για γίγαντες!!!!

Τα οστά της κεφαλής είχαν διαχωριστεί σε δύο μέρη, τα σαγματοειδή και τα στεφανιαία …. έχουν καταστραφεί!!!! Τα εργαλεία που βρέθηκαν κοντά του άλλα και αλλού περιλαμβάνουν μπρούντζινα και μαχαιρωτά μαχαίρια, σφυριά πέτρας και γρανίτη, μεταλλικά πριόνια ακατέργαστης κατασκευής, αλλά αποδεδειγμένα μεταλλικά και άλλα παρόμοια, δεν είναι τόσο στιλβωμένα ούτε τόσο ακριβή όπως αυτά που τελειώνουν πλέον από τους καλύτερους μηχανικούς μας, αλλά δείχνουν την ικανότητα και την απόδειξη ενός προηγμένου πολιτισμού που είναι θετικά υπέροχα!!!!

Το άρθρο του New York Times τελειώνει γράφοντας ότι “μια περαιτέρω εκτεταμένη αναζήτηση θα γίνει σε μια ή δύο μέρες”!!!!

Αλλά μετά το άρθρου αυτού δυστυχώς, δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτή τη συναρπαστική ανακάλυψη. Ο κ. Κίτινγκαι ο κ. Κόατς πέθαναν μέσα σε οκτώ χρόνια από την ανακάλυψη, το 1893 και το 1892 κάτω από παράξενες συνθήκες!!!!

Τι συνέβη με τα γιγαντιαία οστά που βρέθηκαν εκεί!!;;!!

Είναι πολύ πιθανό ότι το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν παραινέβη και “φρόντισε” τα κατάλοιπα που πιθανώς εξακολουθούν να είναι κρυμμένα στο θησαυροφυλάκιο τους για να τα εξαφανίσουνε!!!!

Δεν είναι η πρώτη φορά που το Ινστιτούτο Μισθόνιανς κατηγορείται για σκόπιμη προσπάθεια να καλύψει την ιστορία των γιγάντων στη Βόρεια Αμερική!!!! Αυτή τη φορά έχουμε μια ανακάλυψη πόλης που θα μπορούσε να είναι εκατομμύρια χρόνια!!!! Κατοικείται από έναν προηγμένο πολιτισμό των όντων του γιγαντιαίου αναστήματος!!!! Αντιμετωπίζουμε μια ακόμα αρχαιολογική κάλυψη!!!;;;!!!

Θα εμφανιστεί ποτέ η αλήθεια για την χαμένη και ξεχασμένη πόλη του Μιζούρι!!;;!! Δεν νομίζω…..!!!! Αλλά για δείτε πόσα υπόγεια καταφύγια έχει το Μιζούρι…καταφύγια όπου κάποιες κακές γλώσσες λένε ότι έχουν συνδεθεί με την πόλη αυτή η οποία μόνο το σημείο που την έκαψε η λάβα είναι μη κατοικήσιμη και ότι όλα τα καταφύγια των ΗΠΑ καταλήγουνε εκεί….!!!!

Πόλεις όπως οι παρακάτω…!!!!

https://www.atlasobscura.com/places/subtropolis



https://www.youtube.com/watch?v=Fhsgnd4-4-A
https://www.youtube.com/watch?v=eyfz90K6yKo

Όσο για την υπόγεια πολιτεία Μόμπερλι ούτε κουβέντα από τους αρχαιολόγους και αν τους ρωτάνε λένε ότι είναι φαντασίες κάποιων!!! Μόνο που το πρώτο βίντεο όπου κάποιοι καταφέρανε και μπήκανε εκεί κάτω δεν λέει ψέματα αλλά ούτε και το άρθρο της τότε εφημερίδας!!!!

Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι πάντα καλά και να θυμάστε!!!!

Αν δεν πιστεύετε σε κάτι δεν πάει να πει αυτό το κάτι ότι δεν υπάρχει!!!!

INVISIBLE LYCANS TEAM!!!   28/4/2018

 

 

 

 

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2018

ΜΕΣΗ ΓΗ part 73 ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ!!!! Η ΥΠΟΓΕΙΑ ΠΟΛΗ ΑΝΙ ΣΤΗΝ ΑΡΜΕΝΙΑ!!!!

ΜΕΣΗ ΓΗ part 73 ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ!!!! Η ΥΠΟΓΕΙΑ ΠΟΛΗ ΑΝΙ ΣΤΗΝ ΑΡΜΕΝΙΑ!!!!

Μυστικές υπόγειες σήραγγες και μυστηριώδεις κατασκευές που ανακαλύφθηκαν στην πόλη των Άνι των 5.000 ετών μαρτυρούν την ύπαρξη πολιτισμού της Μέσης Γης!!!!

– Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει άγνωστα μυστικά κανάλια ύδρευσης, μυστηριώδη ανθρωποειδή ( !;! ) μοναχών, αίθουσες διαλογισμού, τεράστιους διαδρόμους, περίπλοκες σήραγγες, παγίδες και γωνίες κάτω από τα ερείπια της αρχαίας αρμενικής αρχιτεκτονικής πόλης Άνι, ηλικίας 5.000 ετών!!!!

Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου κοντά στην όχθη του ποταμού Akhuryan ( Ακχουριάν στην Άνι ), στα σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Αρμενίας στην ανατολική επαρχία Kars ( Καρς ), αυτή η αρχαία πόλη κερδίζει τώρα την προσοχή πολλών ειδικών, αφού δεν έχουν αναφερθεί προηγούμενες αναφορές σχετικά με τέτοιες υπόγειες κατασκευές!!!!

Η Άνι είχε πληθυσμό 100.000-200.000 ανθρώπων και ήταν αντίπαλος της Κωνσταντινούπολης, της Βαγδάτης και της Δαμασκού!!!! Από πολύ καιρό γνωστό για τη μεγαλοπρέπεια και την μεγαλοπρέπεια της η Άνι εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τον δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο αιώνα!!!!


Μια είσοδος που οδηγεί στον μυστικό υπόγειο κόσμο της Άνι!!!!

Ένα από τα πιο σημαντικά ονόματα του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, ο Γιώργος Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής ηλικίας του στο Καρς, είχε επιλέξει να μείνει σε ένα απομονωμένο μέρος στην Άνι μαζί με τον φίλο του Πωγοσάν, για κάποιο χρονικό διάστημα μαζί στη δεκαετία του 1880!!!!

Μια μέρα, ενώ σκάβανε σε μια από τις υπόγειες σήραγγες στην Άνι, ο Γκουρτζίεφ και ο φίλος του είδαν ότι το χώμα έγινε διαφορετικό!!!

Συνέχισαν να σκάβουν και ανακάλυψαν μια στενή σήραγγα!!!! Αλλά το τέλος της σήραγγας ήταν κλειστό με πέτρες!!!!

https://www.youtube.com/watch?v=w0UaYSUKH40

Καθάρισαν τις πέτρες και βρήκαν ένα δωμάτιο!!!!

Έβλεπαν αποσπασματικά έπιπλα, σπασμένα δοχεία και τηγάνια στο δωμάτιο.!!!!Βρήκαν επίσης ένα θραύσμα περγαμηνής σε μια θέση!!!!


Παρόλο που ο Γκουρτζίεφ μιλούσε καλά τα Αρμένικα, δεν κατάφερε να διαβάσει την αρμενική γραφή στην περγαμηνή!!!! Προφανώς, ήταν πολύ παλιά Αρμενίων!!!! Μετά από λίγο, έμαθαν ότι η περγαμηνή ήταν γράμμα γραμμένο από έναν μοναχό σε έναν άλλο μοναχό », λέει ο ερευνητής της ιστορίας Sezai Yazıcı ( Σιζέϊ Γιαζίτσι ) που ενδιαφέρθηκε για αυτές τις συναρπαστικές υπόγειες δομές!!!!


“Τέλος, ο Γκουρτζίεφ και ο φίλος του κατάφεραν να κατανοήσουν τα γράμματα!!!! Ο Γκουρτζίεφ ανακάλυψε ότι υπήρχε ένα διάσημο μεσοποταμιακό εσωτεριστικό σχολείο στον τόπο όπου βρήκαν τα γράμματα!!!! Το διάσημο σχολείο ήταν ενεργό μεταξύ του έκτου και του έβδομου αιώνα μ.Χ. και εκεί υπήρχε ένα μοναστήρι “, πρόσθεσε!!!!

Σύμφωνα με τον Γιαζίτσι, ο Γκουρτζίεφ ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στο μοναστήρι που βρισκόταν κάτω από τα ερείπια της πόλης Άνι!!!!

Ο Γκουρτζίεφ κατέγραψε την ανακάλυψή του σε ένα περιοδικό!!!! Αυτός γράφει:

<< Μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα μια επιστολή στην οποία ο συγγραφέας αναφέρθηκε στις πληροφορίες που είχε λάβει σχετικά με ορισμένα μυστήρια … Μέσα στο τέλος, ένα απόσπασμα προσέλκυσε ιδιαίτερα την προσοχή μας. Έγραφε: «Ο άξιος πατέρας μας Telvant ( Τέλβαντ ) πέτυχε επιτέλους να μάθει την αλήθεια για την Αδελφότητα Sarmoung ( Σαρμούνγκ ). Η οργάνωσή τους στην πραγματικότητα υπήρχε κοντά στην πόλη Siranoush ( Σιράνους ) και πριν από πενήντα χρόνια, αμέσως μετά τη μετανάστευση λαών, μετανάστευσαν και εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα της Izrumin ( Ιζρουμίν ) τρεις ημέρες από το Nivssi ( Νίβσσι )… ». Στη συνέχεια, η επιστολή συνέχιζε για άλλα θέματα!!!! Αυτό που μας εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η λέξη “Sarmoung”, την οποία συναντήσαμε αρκετές φορές στο βιβλίο με τίτλο “Merkhavat” ( Μερκχαβάτ )!!!! Αυτή η λέξη είναι το όνομα ενός διάσημου εσωτερικού σχολείου το οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε στη Βαβυλώνα ήδη από το 2500 π.Χ. και ήταν γνωστό ότι υπήρχε κάπου στη Μεσοποταμία μέχρι τον έκτο ή έβδομο αιώνα μ.Χ. αλλά για την περαιτέρω ύπαρξή του δεν μπορούσε κανείς να βρει πουθενά τις λιγότερες πληροφορίες διότι ήταν ερμητικά κλειστή και είχε να κάνει με την Μέση Γη!!!! Αυτό το σχολείο λέγεται ότι διέθετε μεγάλη γνώση, που περιέχει το κλειδί για πολλά μυστικά, αλλά και χάρτες, και πολιτισμούς με μυστήρια από την Μέση Γη!!!! ” “Η ανακάλυψη του Γκουρτζίεφ, πριν από περίπου 135 χρόνια, δεν θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί πριν από τις ανασκαφές εργασίες του 1915!!!! Χρόνια αργότερα, μια ιταλική ομάδα αρχαιολόγων επιβεβαίωσε ότι ήταν ένα είδος μοναστηριού!!!! Πριν από τον Γκουρτζίεφ , πολλοί ταξιδιώτες παρατήρησαν επίσης ότι ένας σημαντικός πληθυσμός είχε ζήσει σε σπηλιές ή βράχια στην Άνι », είπε!!!!


“Οι σήραγγες είναι πάνω από 500 μέτρα βαθιές και πάει και άλλο στην Άνι!!!! Οι περισσότερες από τις υπόγειες κατασκευές και οι σπηλιές χρησιμοποιήθηκαν ως σπίτια!!!! Τα μετρικά μεγέθη των περισσότερων υπόγειων κατασκευών έχουν μετρηθεί και έχουν γίνει χάρτες για τους περισσότερους από αυτούς “, δήλωσε ο ερευνητής, επιβεβαιώνοντας ότι σήμερα υπάρχουν σήμερα 823 υπόγειες κατασκευές και σπηλιές στην Άνι αλλά δεν γνωρίζουν ποιος τις έφτιαξε!!!!


Η Εκκλησία του Λυτρωτή

Ο Γιαζίτσι δήλωσε ότι μεταξύ των σημαντικότερων υπόγειων κατασκευών ήταν η σήραγγα Giden Gelmez ( Γκιντέ Γκελμέζ ), η Yeraltı Aniline ( Γιεράλτι Ανίσι ) και η Gizli Kapral ( Γκίζι Καρπάλ με τις μυστικές πόρτες)!!! “Από την άλλη πλευρά, η Άνι έχει επίσης τέσσερις σύνθετες δομές!!!! Είναι πολύ δύσκολο να φτάσουμε σε κάποια από αυτά όπου δείχνουν να κατεβαίνουν χιλιόμετρα κάτω!!!!
https://www.youtube.com/watch?v=31K8S2L0AR8

Ήρθε η ώρα να αναφέρουμε αυτές τις υπόγειες δομές στην προώθηση της Άνι!!! Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού θα πρέπει να φέρει πινακίδες που να δείχνουν τους χώρους των υπόγειων κατασκευών και να χτίσουν μονοπάτια πεζοπορίας!!! Οι υπόγειες κατασκευές ενδιαφέρουν τον κόσμο “, δήλωσε ο Γιαζίτσι!!!!

Πρόσθεσε: Θα πρέπει να παραθέσω ότι κάτω από αυτή την αρχαία αυτή πόλη υπάρχουν ακόμα πολλά ακόμη μη-ανακαλυμμένα υπόγεια κατασκευάσματα αλλά και οδοί που οδεύουν σε άγνωστες τοποθεσίες αν και κάποια από τα χειρόγραφα δείχνουν να λένε ότι είναι οδοί για την Μέση Γη!!!!




https://www.youtube.com/watch?v=Cec2-ZWdgvQ
Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι η Αρμενία έχει έναν απίστευτα αρχαίο πολιτισμό όπου μέχρι και σήμερα είναι αινιγματικός αλλά και οι πολιτισμική εξέλιξη επίσης ήταν καθοριστική και με πολλά μυστήρια……αν ψάξετε θα εκπλαγείτε πιστέψτε με!!!!

Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι πάντα καλά και να θυμάστε!!!!

Αν δεν πιστεύετε σε κάτι, δεν πάει να πει αυτό το κάτι ότι δεν υπάρχει!!!

INVISIBLE LYCANS TEAM!!!

 

 

 

 

 

Λύθηκε το μυστήριο

– Έτσι έχτισαν τις πυραμίδες της Αιγύπτου

lythike-to-mystirio-etsi-echtisan-tis-pyramides-tis-aigyptoy

Το βάρος της πυραμίδας προβλέπεται σε 5.955.000 τόνους. Πολλαπλασιασμένη επί 10 ^ 8 δίνει μια εύλογη πρόβλεψη της μάζας της γης Μέχρι σήμερα, ούτε ένας εμπειρογνώμονας δεν ήταν σε θέση να απαντήσει σε τρία από τα πιο θεμελιώδη ερωτήματα γύρω από το Πυραμίδες της Γκίζας, που είναι:

Ποιος τις κατασκευασε, γιατί κατασκευάστηκαν, και πώς είχαν κατασκευαστεί;

Όπως αναφέρθηκε από τους πιο καταξιωμένους κατασκευαστές, οι πυραμίδες χτίστηκαν από κολοσσιαίους στρατούς. Ο Έλληνας φιλόσοφος και ιστορικός Ηρόδοτος ήταν ο πρώτος στην ιστορία που αναφέρει αυτή τη θεωρία. Ισχυρίστηκε ότι οι Πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν από στρατό των 100.000 ανδρών, η οποία ποικίλλει από μήνα σε μήνα, για μια περίοδο 20 ετών. Αυτο θα σήμαινε ότι ένας ογκόλιθος έπρεπε να τοποθετηθεί απόλυτα σε θέση μέσα σε χρόνο 3 ½ λεπτά, 24 ώρες την ημέρα .

Παρ ‘όλα αυτά, ένα ντοκιμαντέρ στο YouTube μπορεί να ρίξει φως στο πώς αυτά τα καταπληκτικά δημιουργήματα κατασκευάστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν.

Πώς θα μπορεσαν υλικά όπως τα ξύλινα ρολά και τούβλα λάσπης να αντέξουν την πίεση από τόνους πέτρα;

https://www.youtube.com/watch?v=TJcp13hAO3U

Tromaktiko

 

 

 

«Διαδώστε τα Ελληνικά. Η Γλώσσα είναι Πατρίδα»!

Posted by olympiada στο Απρίλιος 24, 2018

«Mην ξεχνάτε ποτέ τη γλώσσα την ελληνική. Η γλώσσα όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης είναι Πατρίδα, η γλώσσα μας είναι η ταυτότητά μας. Mάθετε στα παιδιά σας, στα εγγόνια σας, στους φίλους σας, την ελληνική γλώσσα. Είμαστε η γλώσσα μας. Αποτελεί ταυτοτικό στοιχείο της παρουσίας μας στον κόσμο. Η γλώσσα ανοίγει δρόμους πολιτισμού, δρόμους ανάπτυξης, δρόμους επενδύσεων. Μάθετε τα Ελληνικά, διδάξτε τα Ελληνικά, μιλήστε τα Ελληνικά. Τα Ελληνικά είναι η Πατρίδα μας», σημειώνουμε με κάθε ευκαιρία παρουσίας μας στις ελληνικές κοινότητες του εξωτερικού.

Είμαστε ικανοποιημένοι από όσα έχουμε κάνει για την ελληνική  γλώσσα  στην ομογένεια για  Ελληνες και φιλέλληνες μέχρι τώρα;

Φοβάμαι ότι αυτή την τεράστια διαχρονική έγνοια για τη γλώσσα και τον πολιτισμό ως δρώσα και ζώσα κατάσταση,  την κουλτούρα και τη συγκίνηση της ψυχής, την κινητοποίηση της ευαισθησίας και την ενεργοποίηση του φιλότιμου δεν τα εκφράσαμε ακόμη με πληρότητα.

Στις 6-10-2015 στη συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης κατέθεσα την πρόταση  συγκρότησης Διεθνούς Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την ενίσχυση και την προώθηση της Ελληνικής Γλώσσας και την προώθηση της Ελληνομάθειας, Διεθνούς Επιτροπής  με τη συμμετοχή προσωπικοτήτων (όπως ο σκηνοθέτης  Κώστας Γαβράς που μετέχει ήδη στην επιτροπή προώθησης της γαλλοφωνίας) Ελλήνων και Φιλελλήνων από τους χώρους των τεχνών, των γραμμάτων, των επιστημών, των media από την Ελλάδα και το εξωτερικό, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η γαλλοφωνία (Francophonie) είναι ενταγμένη στο Υπουργείο Ανάπτυξης της Γαλλίας, που ονομάζεται «Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης και Γαλλοφωνίας».

Μιλάμε για τη γλώσσα που ανοίγει διαύλους, δρόμους και λεωφόρους για τη παιδεία, τον πολιτισμό και την οικονομία με συνεργασίες, συνέργειες και επενδύσεις.

Ο αείμνηστος δάσκαλος Χρήστος Τσολάκης ήταν σαφής: «τα όρια του  λόγου μου, τα όρια του κόσμου μου».

Άρθρο του Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη στο «Έθνος της Κυριακής».

24/4/2018 Διαδώστε το!

 

 


ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ 103ης ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Την Κυριακή 22/04 πραγματοποιήθηκε στο κατάμεστο Συνεδριακό Κέντρ«Ι. ΒΕΛΛΙΔΗΣ» η Κεντρική Εκδήλωση για την 103η επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Στην εκδήλωση, που οργανώθηκε από την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδος σε συνεργασία με την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, κεντρικός ομιλητής ήταν ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Άγγελος Συρίγος, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα:

«Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη σύγχρονη Τουρκία: αντιλήψεις και πολιτικές πρακτικές»

Στην Εκδήλωση τον Πρωθυπουργό και την Κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Υφυπουργός Εξωτερικών, κ. Ιωάννης Αμανατίδης, ο οποίος στο χαιρετισμό μεταξύ άλλων τόνισε ότι «η Γενοκτονία των Αρμενίων ήταν η πρώτη Γενοκτονία του 20ού αιώνα και η στάση της διεθνούς κοινότητας, απέναντι στη γενοκτονία του 1915 , επέτρεψε την επανάληψή της λίγα χρόνια αργότερα σε βάρος των Ποντίων και των Ασσυρίων».

Τον εναρκτήριο λόγο, εκ μέρους τη Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδος, εκφώνησε η κα. Σατενίκ Σιμονιάν. Τη Βουλή των Ελλήνων εκπροσώπησε ο κ. Μάρκος  Μπόλαρης ενώ χαιρετισμούς απηύθυναν η πρόξενος κ. Άννα Χατσαντριάν εκ μέρους του Πρέσβη της Αρμενίας στην Ελλάδα, η Αντιπεριφερειάρχης Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης κα

Παρασκευή Πατουλίδου, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ιωάννης  Μπουτάρης και ο εκπρόσωπος της Αρμενικής Νεολαίας Ελλάδος κ. Λέρνικ Μπεγκτζανιάν.
Την Εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους οι γενικοί πρόξενοι της Γαλλίας, της Κύπρου, της Ρουμανίας και της Ρωσίας καθώς και οι επίτιμοι πρόξενοι της Εσθονίας, της Ουρουγουάης και της Σλοβακίας, οι βουλευτές κ.κ. Έλενα Ράπτη, Κώστας Γκιουλέκας, Σταύρος Καλαφάτης και Κωνσταντίνος Ζουράρις, εκπρόσωποι κομμάτων, εκπρόσωπος του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Ανθίμου, εκπρόσωποι των αρχηγών Γ.Ε.Σ., Γ.Ε.Ν., Γ.Ε.Α., εκπρόσωπος του Διοικητού του Γ΄ Σώματος Στρατού Αντιστρατήγου κ. Δημητρίου Μπίκου, εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, των Δημάρχων Ωραιοκάστρου και Νεάπολης-Συκεών, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων, ο Πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Ποντίων και ο Πρόεδρος του Ελληνοαρμενικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου.
Η Εκδήλωση πλαισιώθηκε με μουσική παρέμβαση της χορωδίας του σωματείου «οι Φίλοι του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης», υπό την διεύθυνση της κ. Ελισάβετ Δεμίρογλου.
Μετά το πέρας της Εκδήλωσης ακολούθησε σιωπηρή πορεία προς το Ηρώο του Γ΄ Σ. Στρατού, όπου έγινε κατάθεση στεφάνων.
Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις 23.4.18

 

 

 

 

 

 

 

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΝΗΣΟΣ ΒΟΡΔΩΝΕΣ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙA ΚΑΙ… ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Είχαμε γράψει και σε παλαιοτέρα άρθρα μας για την χαμένη  εντεκάτη Πριγκηπόννησο που είναι γνωστή από την ιστορία με την ονομασία Βόρδωνες. Το νησί αυτό ήταν γνωστό από ένα μοναστήρι όπου είχε ταφεί ο γνωστός Άγιος της Ορθοδοξίας, Μέγας Φώτιος. Λέγεται ότι χάθηκε από την επιφάνεια της θάλασσας γύρω στο 1010 μ Χ μετά από ένα σεισμό της περιοχής.


Πάνω στο νησάκι αυτό υπήρχε μεγάλο μοναστήρι που φιλοξενούσε αρκετούς μοναχούς καθώς και προσκυνητές από την γύρω περιοχή. Το μοναστήρι αυτό άκμασε από τον όγδοο μέχρι στις αρχές του εντέκατου αιώνα. Το 1010 ένας μεγάλος σεισμός έπληξε το νησάκι το οποίο το βύθισε μερικά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας με αποτέλεσμα το μοναστήρι και τα κτίσματα του να βυθιστούν κάτω από τα νερά της θάλασσας του Μαρμαρά.


Να σημειωθεί ότι οι πρώτες έρευνες των Τούρκων άρχισαν από σεισμολογικό ενδιαφέρων καθώς η περιοχή βρίσκεται στο μεγάλο ρήγμα που προκάλεσε τον μεγάλο φονικό σεισμό του 1999, με χιλιάδες νεκρούς. Οι έρευνες αυτές οδήγησαν στην ιστορική ανακάλυψη με τεράστια σημασία για τον Ελληνισμό και τη Ορθοδοξία.
Τις τελευταίες μέρες στην περιοχή παρατηρείται, (Hürriyet 23/4/), μια μεγάλη «κινητικότητα» με ανάδυση τμημάτων της νήσου και αυτό προκαλεί μεγάλη ταραχή στους Τούρκους.
Οι τελευταίες παρατηρήσεις με την ανάδυση της νήσου συνδυάζονται με έντονους φόβους καθώς θεωρείται προμήνυμα για μεγάλο σεισμό που θα γκρεμίσει μεγάλο μέρος της Πόλης και θα θάψει στα ερείπια του χιλιάδες Τούρκους.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr   23/4/2018

 

 

 

 

 

Όταν οι Ναζί άρπαζαν και λεηλατούσαν τις αρχαιότητες στην Ελλάδα

Φωτογραφία αρχείου
Φωτογραφία αρχείου ASSOCIATED PRESS

Η κατοχή της Ελλάδας από τους ναζί προκάλεσε μεταξύ άλλων ανυπολόγιστες ζημιές στην πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. Χιλιάδες αρχαία έργα τέχνης λεηλατήθηκαν, καταστράφηκαν ή εξήχθησαν στο εξωτερικό. Οι προσπάθειες για την επιστροφή τους συνεχίζονται μέχρι σήμερα

Μάνος Φραγκιουδάκης
22 Απριλίου 2018 13:59

Στις 12 Οκτωβρίου του 1944, τα τελευταία γερμανικά στρατεύματα κατοχής αποχωρούσαν από την Ελλάδα και χιλιάδες πολίτες πλημμύριζαν τους δρόμους πανηγυρίζοντας. Παράλληλα με την προσπάθεια να χτιστεί ξανά μια ισοπεδωμένη χώρα, ξεκινούσε και μια άλλη προσπάθεια. Κάτω από τα ποτισμένα με αίμα πλέον χώματα, κάποιοι αρχαιολόγοι προσπαθούσαν να ξεθάψουν αυτά που είχε επιχειρηθεί να διασωθούν από την πρώτη κιόλας μέρα κήρυξης του πολέμου. Μνημεία και αρχαιότητες που έκρυβαν με αγωνία προκειμένου να τα διασώσουν από τους κατακτητές.

Η εκπεφρασμένη αδυναμία του Αδόλφου Χίτλερ στην ελληνική αρχαιότητα, οι καταστροφές κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών, η λεηλασία από υψηλόβαθμους στρατιωτικούς των ναζί, το πλιάτσικο των απλών στρατιωτών και οι παράνομες ανασκαφές με σκοπό την εξαγωγή αρχαιοτήτων στο εξωτερικό συντέλεσαν στο να προκληθούν τεράστιες καταστροφές στην πολιτιστική κληρονομιά.

«Όλα γίνονται σύμφωνα με τα διεθνή νόμιμα. Ο Γερμανικός στρατός είναι φορέας εξουσίας και δεν μπορεί να δίνει λογαριασμό στην ελληνική αρχαιολογική υπηρεσία» ήταν μια από τις συνήθεις απαντήσεις που δινόταν από τα γερμανικά στρατεύματα στις διαμαρτυρίες των ελληνικών υπηρεσιών που εντόπιζαν λεηλασίες αρχαιοτήτων. Στην αρπαγή των αρχαιοτήτων από την Ελλάδα συνεισέφεραν καθοριστικά η «Στρατιωτική Υπηρεσία για την Προστασία της Τέχνης» αλλά και η περίφημη «Επιτροπή Ρόζεμπεργκ» που δημιουργήθηκε από τον θεωρητικό του ναζισμού, Άλφρεντ Ρόζεμπεργκ.

Η αρπαγή της Ηρακλειώτισσας

Χαρακτηριστική ιστορία αρπαγής είναι αυτή της Ηρακλειώτισσας, ενός ρωμαϊκού αγάλματος που αναπαριστά μια αριστοκράτισσα της Θεσσαλονίκης.

Τον Μάρτιο του 1944, ενώ γίνονται έργα για κατασκευή ορυγμάτων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αποκαλύπτεται τυχαία το άγαλμα της Ηρακλειώτισσας. Ένα ρωμαϊκό γλυπτό εξαιρετικής τέχνης, ύψους 2,11 μέτρων. Μερικές ημέρες αργότερα οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής διοργανώνουν εκδήλωση και παραδίδουν το άγαλμα στις ελληνικές αρχές. Οι φωτογραφίες δημοσιεύονται στον Τύπο και η ναζιστική προπαγάνδα φροντίζει να διαδώσει πως αναδεικνύει την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. Ο Χίτλερ όμως με κατεπείγον έγγραφο διατάζει την μεταφορά του αγάλματος στο μουσείο της πόλης Λιντς, της γενέτειράς του που στόχευε να μετατρέψει σε πολιτιστική πρωτεύουσα του Τρίτου Ράιχ. Δύο μήνες μετά την παράδοση του αγάλματος στις ελληνικές αρχές, Γερμανοί στρατιώτες το παίρνουν και το μεταφέρουν στη Βιέννη όπου εκτίθεται για δύο μήνες. Στη συνέχεια η αριστοκράτισσα της Θεσσαλονίκης παραδίδεται στον υπεύθυνο του Μουσείου του Λιντς, ενώ διαδοχικά κοσμεί τις κατοικίες του ίδιου του Χίτλερ και του Γκέμπελς στις Αυστριακές Άλπεις.

Μετά το τέλος του πολέμου, το άγαλμα εντοπίζεται σε ένα εγκαταλελειμμένο αλατωρυχείο του Άουζε της Αυστρίας. Μεταφέρεται στο Μόναχο, στην κεντρική μονάδα στην οποία συγκεντρώνονταν τα λεηλατημένα έργα τέχνης από όλη την Ευρώπη προκειμένου να επαναπατριστούν στις χώρες τους. Στις 2 Νοεμβρίου του 1946, η Ηρακλειώτισσα επιστρέφει τελικά στην Θεσσαλονίκη αποτελώντας την πρώτη, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία, περίπτωση επαναπατρισμού λεηλατημένου αγάλματος μετά τον πόλεμο.

Η καταστροφή του μουσείου του Ηρακλείου

Κι αν η αριστοκράτισσα της Θεσσαλονίκης επιβίωσε από τον πόλεμο, δεν συνέβη το ίδιο με χιλιάδες άλλα έργα τέχνης. Στην Κρήτη, όπως έχει αναδείξει σε έρευνά του ο αρχαιολόγος Γιώργος Τζωράκης οι καταστροφές ήταν ανυπολόγιστες. Ήδη από το 1939, όταν ήταν πλέον σαφές πως ο πόλεμος θα ερχόταν και στην Ελλάδα, η Εφορεία Αρχαιοτήτων με επικεφαλής τον Νικόλαο Πλάτωνα και τον Βασίλειο Θεοφανείδη ξεκίνησε μια εργώδη προσπάθεια να κρύψει την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού σε καταφύγια, ορύγματα και θησαυροφυλάκια.

Το μεγαλύτερο βάρος δόθηκε στο μουσείο του Ηρακλείου καθώς ήταν το μεγαλύτερο του νησιού και σε αυτό φιλοξενούνταν τα σημαντικότερα ευρήματα. Οι αρχαιολόγοι συσκεύασαν όσα εκθέματα μπορούσαν και τα μετέφεραν στο καταφύγιο που είχε χτιστεί κάτω από το μουσείο, ενώ άλλα τα έθαψαν στον κήπο και σε άλλα σημεία. Πολλά από τα έργα τέχνης ωστόσο δεν ήταν δυνατό να μεταφερθούν και να προφυλαχθούν.

Το πρωί της Παρασκευής, 23ης Μαϊου του 1941 οι Γερμανοί έχουν στα χέρια τους την άρνηση των ηρωϊκών Κρητών στο αίτημα παράδοσης του Ηρακλείου. Αποφασίζεται ο βομβαρδισμός της πόλης που συνεχίζεται και το Σάββατο 24 Μαϊου. Η πόλη ισοπεδώνεται.

Από τους στόχους δεν εξαιρείται το μουσείο, το οποίο δέχεται βόμβες στην οροφή του με αποτέλεσμα να υποστεί τεράστιες ζημιές. 43 μεγάλες πήλινες αρχαιότητες από τα μινωικά χρόνια, σαρκοφάγοι, πίθοι και κάλπες καταστρέφονται και μαζί τους διαλύονται τα κουφώματα και τα τζάμια, αφήνοντας έκθετα όσα έργα δεν καταστράφηκαν.

Μετά την κατάληψη της πόλης, το μουσείο επιτάσσεται και στην περίβολό του τοποθετούνται πολυβολεία, ενώ κατά σειρά μετατρέπεται σε στρατιωτικό νοσοκομείο, σχολή χημικού πολέμου και στρατόπεδο συγκέντρωσης αιχμαλώτων. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, τα διασωθέντα εκθέματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις λεηλασίες των στρατιωτών που είτε έκλεβαν είτε διατάρασσαν τα συρτάρια, τις πινακίδες και τις ταυτότητες των αρχαιοτήτων.

Επιτάσσοντάς το μουσείο όμως, οι ναζί το μετέτρεψαν αυτόματα και σε βασικό στόχο των συμμαχικών στρατευμάτων. Έτσι το κτίριο βομβαρδίστηκε ξανά τον Φεβρουάριο του 1944, αυτή τη φορά από τα βρετανικά αεροπλάνα.

Η καταστροφή του Μουσείου ήταν ένα μόνο μέρος των ζημιών που συντελέστηκαν στην Κρήτη, όπου έδρασε ο στρατηγός Ρίγκελ. Ο μανιακός αρχαιοθήρας φρόντισε να λεηλατήσει το Μουσείο της Βίλλας Αριάδνης στην Κνωσό, παίρνοντας εκατοντάδες αρχαία σε κιβώτια, ενώ πιθανότατα ήταν ο υπεύθυνος για την κλοπή των αρχαιοτήτων από την Συλλογή της Γόρτυνας. Αντίστοιχες καταστροφές από λεηλασίες και λαθρανασκαφές υπέστησαν αρχαιότητες σε όλη την Κρήτη, ενώ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο βασιλικός Τάφος των Ισοπάτων, ο μοναδικός τάφος της μινωικής Εποχής, ο οποίος καταστράφηκε προκειμένου το δομικό του υλικό να χρησιμοποιηθεί για κατασκευή στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Η εύρεση των λαφύρων και οι προσπάθειες επαναπατρισμού

Μετά το τέλος του πολέμου ξεκίνησαν προσπάθειες για επαναπατρισμό των έργων που εκλάπησαν από όλη την ελληνική επικράτεια. Σε αποθήκες, κάστρα, αλατωρυχεία, εκκλησίες, σπηλιές, ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές, εντοπίστηκαν μετά την πτώση του Τρίτου Ράιχ χιλιάδες λάφυρα από όλες τις χώρες που κατακτήθηκαν, ανάμεσά τους φυσικά και όσα εκλάπησαν από την Ελλάδα.

Το 1946 το τότε υπουργείο Παιδείας, δημοσίευσε μια τεκμηριωμένη έκθεση με τίτλο «Ζημίαι των Αρχαιοτήτων εκ του Πολέμου και των Στρατών Κατοχής». Την έρευνα έκαναν οι αρχαιολόγοι Χρήστος Καρούζος, Ιωάννης Μηλιάδης, Μαρίνος Καλλιγάς Γρηγόριος Ανδρουτσόπουλος και Νικόλαος Ζαφειρόπουλος. Η πλήρης καταγραφής των κλεμμένων είναι εξαιρετικά δύσκολη αν συνυπολογιστεί το γεγονός πως σε περιπτώσεις όπως οι λαθραίες ανασκαφές, τα ευρήματα δεν είχαν καν αναφερθεί από τους κατακτητές.

undefined

Οι προσπάθειες επαναπατρισμού όμως συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Περιπτώσεις όπως η επιστροφή 73 αντικειμένων από τη Γερμανία στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου, η επιστροφή πάνω από 10.000 οστράκων αγγείων και εργαλείων της νεολιθικής εποχής, από μουσείο της Γερμανίας όπου είχαν μεταφερθεί ύστερα από παράνομη ανασκαφή του 1941, αλλά και ο επαναπατρισμός 26 ακόμη αντικειμένων από την Αυστρία πριν από μερικούς μήνες.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα που καταδεικνύει και την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζονταν σε μερικές περιπτώσεις οι θησαυροί της χώρας, ήταν η επιστροφή μιας ακέραιας μελαμβαφής κύλικα κλασικής περιόδου που από τις 6 Απριλίου βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο μετά την οικειοθελή παράδοσή της από Γερμανό πολίτη στην ελληνική πρεσβεία στο Βερολίνο. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που ο ίδιος έδωσε, το αγγείο βρέθηκε κατά τη διάρκεια εκσκαφών για την κατασκευή καταφυγίου από τη Βέρμαχτ την περίοδο της Κατοχής, πιθανότατα στην περιοχή της Αγχιάλου Θεσσαλονίκης και είχε δοθεί ως δώρο στον παππού του, που υπηρετούσε τότε στο γερμανικό Πολεμικό Ναυτικό, επειδή συνέβαλε στη διακοπή των εκσκαφικών εργασιών μόλις αντιλήφθηκε την ύπαρξη αρχαιοτήτων στο έδαφος.

Σε πρόσφατη εκδήλωση που διοργάνωσε υπό την αιγίδα της Βουλής το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, οι αρχαιολόγοι Ελένη Πιπέλια, Ελευθερία Ακριβοπούλου και Γιώργος Τζωράκης παρουσίασαν στοιχεία για τις αρπαγές των αρχαιοτήτων από τους ναζί, ενώ συντάχθηκε ψήφισμα στο οποίο αναφέρεται η αξίωση για την επιστροφή στην Ελλάδα όλων των αρχαιολογικών και πολιτιστικών αγαθών που εκλάπησαν και λεηλατήθηκαν, με τον Πρόεδρο της Βουλής, Νίκο Βούτση να δεσμεύεται να φέρει το θέμα στη Βουλή εντός του έτους.

 

 

 

 

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Ο Γκάρο Παϊλάν τρολάρει την Άγκυρα:

Κατέθεσε νομοσχέδιο για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων!


Ο Γκάρο Παϊλάν τρολάρει την Άγκυρα: Κατέθεσε νομοσχέδιο για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων!

Δεν είναι μόνο ότι έχει… τολμήσει να υποβάλει μήνυση κατά του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ούτε ότι έχει μιλήσει στην τουρκική Εθνοσυνέλευση για «ευαίσθητα» ζητήματα, όπως η Γενοκτονία των Αρμενίων. Ο βουλευτής του HDP Γκάρο Παϊλάν αποδεικνύει ότι μπορεί να… τρολάρει την Άγκυρα χωρίς να φοβάται τις συνέπειες. Και αυτό γιατί ο αρμενικής καταγωγής πολιτικός (νέο Χραντ Ντινκ τον έχει χαρακτηρίσει σε παλαιότερο άρθρό του στη Cumhuriyet ο Αϊντίν Ενγκίν), κατέθεσε νομοσχέδιο για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων!

Στο ίδιο κείμενο υπάρχουν προβλέψεις για την αφαίρεση των ονομάτων των υπαιτίων της Γενοκτονίας από δημόσιους χώρους, και για την τροποποίηση του νόμου περί ιθαγένειας.

Στο προοίμιο αναφέρεται ότι τη νύχτα της 24ης Απριλίου 1915 περίπου 250 Αρμένιοι διανοούμενοι, συμπεριλαμβανομένων βουλευτών και συγγραφέων, συνελήφθησαν στην Κωνσταντινούπολη. Στο σχέδιο νόμου σημειώνεται ότι υπήρξε προσπάθεια η γενοκτονία να περιγραφεί ως ένα «αναγκαίο μέτρο» στο πλαίσιο του πολέμου, και τονίζεται ότι η άρνησή της οδήγησε σε πολλά εγκλήματα μίσους κατά των μειονοτήτων σε όλη την ιστορία της Δημοκρατίας της Τουρκίας.

(Φωτ.: Facebook / Garo Paylan)

pontos-news.gr

 

 

 

 

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Δείτε και θαυμάστε χάρτη που περιλαμβάνει τις αρχαίες Ελληνικές αποικίες μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ !!!


Δείτε και θαυμάστε χάρτη που περιλαμβάνει τις αρχαίες Ελληνικές αποικίες μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ !!!

Μέχρι το τέλος του 2ου αιώνα π.Χ είχαν καταγραφεί από τους γεωγράφους της αρχαιότητας πάνω από 1500 Ελληνικές πόλεις και αποικίες στις περιοχές της Μεσογείου, Ελληνικής Χερσονήσου ( Βαλκάνια), Ευξείνου Πόντου, και Βόρειας Αφρικής!

Μάλιστα οι πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις αναφέρουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες είχαν φτάσει συνολικά τον 3ο αιώνα π.Χ κοντά στα 20.000.000! Η Αθήνα στο απόγειό της είχε πληθυσμό κοντά στις 500.000 κατοίκους ενώ μόνο η Σικελία έφτασε μέχρι και τους 1.000.000 Έλληνες! Γι αυτό άλλωστε και εκείνη η περιοχή ονομαζόταν »Μεγάλη Ελλάδα», επειδή έφτασε να έχει πληθυσμό Ελλήνων μεγαλύτερο από την κυρίως Ελλάδα!

Μπορεί σήμερα η Ελλάδα να έχει περιοριστεί στα σημερινά της σύνορα, όμως η αρχαία κλασσική Ελλάδα αδιαμφισβήτητα ήταν η κοσμοκράτειρα δύναμη του τότε κόσμου.

Οι θαλασσοπόροι και ποντοπόροι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποικίσουν σε παρθένες τότε περιοχές περισσότερες από 1500 πόλεις σε κάθε γωνία του τότε γνωστού κόσμου!

Ποτέ δεν επέλεγαν τυχαία τα σημεία οπού θα έκτιζαν τις νέες αποικίες…Πάντοτε είχαν συγκεκριμένες οδηγίες από τα ιερατεία των μητροπολιτικών πόλεων για το πού και πως θα κτίσουν τη νέα πόλη.

Κάθε καινούρια Ελληνική πόλη έπρεπε οπωσδήποτε να είχε τείχη, στρατώνες, ναό στον πολιούχο θεό, αγορά, σχολεία ή ακαδημίες, θέατρα, ωδεία, γυμνάσια, αποθήκες, εργαστήρια, υδραγωγεία, λουτρά, αποχετευτικό σύστημα αλλά και να είναι οπωσδήποτε χτισμένη με καλαισθησία και αρμονια με το περιβάλλον!

Αυτοί ήταν οι αρχαίοι Έλληνες! Ανήσυχα πνεύματα, δημιουργικοί, εφευρετικοί, λεπτολόγοι με υψηλό το αίσθημα της φιλοπατρίας,και φυσικά πραγματικά προοδευτικοί!

Από αυτούς σήμερα πρέπει να αποκτήσει όραμα και η νέα γενιά για να ξαναποκτήσει και πάλι η Ελλάδα την θέση που της αξίζει στο παγκόσμιο στερέωμα!

Κλικ για μεγέθυνση


20/4/2018    Πηγή

 

 

 

 

 

 

«Υπερασπισθείτε την Ελλάδα, διότι σε αυτήν οφείλουμε τις επιστήμες, τις τέχνες και όλες τις αρετές μας».

volatire-640x486 (Custom)

Βολταίρος:

Ο Φρανσουά Μαρί Αρουέ, πραγματικό όνομα του Βολταίρου, γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1694 στο Παρίσι. Ήταν το νεότερο από τα πέντε παιδιά μιας μεσοαστικής οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος και από τα παιδικά χρόνια πίεζε τον Φρανσουά να σπουδάσει νομικά. Ο Βολταίρος δεν συμμεριζόταν την άποψη του πατέρα του, καθώς από μικρός ήθελε να γίνει συγγραφέας.

Σπούδασε στο κολέγιο των Ιησουϊτών στο Κλερμόν, όπου διδάχτηκε Λατινικά και Ελληνικά. Το κολέγιο του φάνηκε μια ανοησία, αφού ο ίδιος ανέφερε ότι δεν έμαθε τίποτα σπουδαίο πέρα «από Λατινικά και ανοησίες». Το 1711, μετά το κολέγιο υπέκυψε στις πιέσεις του πατέρα του και διδάχθηκε τη Νομική επιστήμη. Μετακόμισε στην Ολλανδία εκτελώντας χρέη γραμματέα του γάλλου πρέσβη. Από το 1710 είχε αρχίσει να συγγράφει άρθρα και επιστολές….

Το ψευδώνυμο «Βολταίρος» και η εξορία

Η καυστική του πέννα και οι συχνοί λίβελοι που έγραφε κατά της πιεστικής και αναχρονιστικής πολιτικής του γάλλου μονάρχη είχαν ως αποτέλεσμα να ενοχληθεί το παλάτι και ο Βολταίρος να εξοριστεί. Βολταίρος, ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ Το 1715 εξορίστηκε στην Τουλ της Γαλλίας επειδή σατίριζε τον αντιβασιλέα της Ορλεάνης.

Δύο χρόνια αργότερα φυλακίστηκε στη Βαστίλη για 11 μήνες με την κατηγορία της συκοφαντίας εναντίον του παλατιού. Μετά την αποφυλάκισή του, ο Φρανσουά Αρουέ υιοθέτησε το ψευδώνυμο Βολταίρος.

Πρόκειται για αναγραμματισμό της λατινικής γραφής του επωνύμου του που γραφόταν ως «Arovet li». Εικάζεται πως ο λόγος που άλλαξε το όνομα του ήταν για να αποκοπεί από την οικογένεια του και τις ενέργειες του παρελθόντος. Το 1724 ήρθε αντιμέτωπος με τον ευγενή Σεβαλιέ ντε Ροάν και το σαθρό γαλλικό ποινικό σύστημα.

Οι δύο νεαροί διαπληκτίστηκαν έντονα και ο Βολταίρος κάλεσε σε μονομαχία τον Ροάν για να λύσουν τις διαφορές τους. Η μονομαχία δεν έγινε ποτέ επειδή ο Βολταίρος φυλακίστηκε ξανά στη Βαστίλη. Ο λόγος ήταν το lettre de cachet, ένα είδος μυστικού εντάλματος που οι προνομιούχοι της γαλλικής αφρόκρεμας, με τη γραπτή συγκατάθεση του μονάρχη, χρησιμοποιούσαν ώστε να φυλακίσουν χωρίς καμία κατηγορία άτομα που τους ενοχλούσαν. Ο Βολταίρος, χωρίς να έχει διαπράξει κανένα κακούργημα και χωρίς να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του εκδιώχτηκε από το Παρίσι.

Εξορία στην Αγγλία

Πικραμένος και αδικημένος από την άδικη μεταχείριση, ο Βολταίρος πρότεινε στο δικαστήριο να εκτίσει την ποινή του, όχι στη Βαστίλη, αλλά να εξοριστεί στην Αγγλία. Ο κυριότερος λόγος που επιδίωξε να πάει στην Αγγλία ήταν ότι δεν γνώριζε πότε θα αποφυλακιζόταν, αφού το νομικό σύστημα της Γαλλίας ήταν εμφανώς απαρχαιωμένο και – όπως πίστευε εκείνος – διεφθαρμένο. Στην Αγγλία ο Βολταίρος έμεινε τρία χρόνια, γνώρισε τον φιλόσοφο Τζον Λοκ και επηρεάστηκε από το φιλοσοφικό ρεύμα του εμπειρισμού.

Το κίνημα αυτό θεωρούσε πως οι εμπειρίες του ανθρώπου αποκτούνται μόνο μέσω των αισθήσεων. Πριν τη γέννησή του ο άνθρωπος είναι άγραφος πίνακας (tabula rasa) και καμία σκέψη δεν προϋπάρχει χωρίς τη συμβολή των πέντε αισθήσεων.

Ξεκίνησε να γράφει στην αγγλική γλώσσα και μελέτησε τη δομή του πολιτεύματος της Μεγάλης Βρετανίας, που ήταν συνταγματική μοναρχία. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία μελετώντας διεξοδικά το έργο του Σαίξπηρ καθώς και φυσική διαβάζοντας τις μελέτες του Νεύτωνα. Ανανεωμένος, με φιλελεύθερες ιδέες, επέστρεψε στο Παρίσι το 1729. Επιστροφή στην Γαλλία και το νόμιμο κόλπο με τα ομόλογα

Ο Βολταίρος επέστρεψε στο Παρίσι και χρειάστηκε να βρει μια δουλειά για να κερδίσει τα προς το ζειν. Σκίτσο που απεικονίζει τον Βολταίρο σε προχωρημένη ηλικία Για μικρό χρονικό διάστημα συμφιλιώθηκε με τον μονάρχη και εργάστηκε ως ιστοριογράφος της Γαλλίας.

Υπέρμαχος ριζικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, ο Βολταίρος εγκατέλειψε σύντομα την Αυλή. Ο φιλόσοφος θέλησε να αφοσιωθεί μόνο στην συγγραφή έργων, χωρίς να του αποσπά κάτι άλλο την προσοχή. Έπρεπε όμως να λύσει τα πιεστικά βιοποριστικά προβλήματα.

Με τη βοήθεια του μαθηματικού Σαρλ Μαρί ντε λα Κονταμίν, αγόρασαν πολλά λαχεία που είχαν την αξία του ενός χιλιοστού ομολόγων της Γαλλίας. Αν κέρδιζε το λαχείο, κέρδιζαν και τη συνολική αξία του ομολόγου.

Οι πιθανότητες να κερδίσουν χρήματα ήταν πολλές, κάτι που έγινε και ο Βολταίρος έλυσε το οικονομικό του πρόβλημα. Το 1733, το βιβλίο του Αγγλικά Γράμματα δημοσιεύτηκε στη Γαλλία.

Σε αυτό, ο Βολταίρος εκθείαζε το ανεπτυγμένο πολιτικό σύστημα της Βρετανίας, προάσπιζε τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της γνώμης και ασκούσε έντονη κριτική στο γαλλικό καθεστώς μοναρχίας. Το βιβλίο θεωρήθηκε ότι αμαύρωσε τη φήμη της Γαλλίας, απαγορεύτηκε και κάηκε στην πυρά, ενώ ο Βολταίρος φυγαδεύτηκε στην Λωρραίνη.

Η ερωτική σχέση με την μαρκησία  Εμιλί ντι Σατλέ

Ο Βολταίρος στην Λωρραίνη έμεινε στο Cirey, που άνηκε στον μαρκήσιο ντι Σατλέ. Εμιλί ντι Σατλέ, η μαρκησία που είχε σχέση με τον Βολταίρο Μαζί με τον Βολταίρο διέμενε και η Εμιλί ντι Σατλέ, σύζυγος του μαρκησίου. Σύντομα Σατλέ και Βολταίρος σύναψαν ερωτική σχέση, καθώς μοιράζονταν κοινά ενδιαφέροντα. Η ζωή στο Cirey κυλούσε ήρεμα για το ζευγάρι που περνούσε ατελείωτες ώρες συζητώντας για φιλοσοφία, ιστορία, λογοτεχνία και φυσική και συλλέγοντας σπάνια βιβλία.

Αρκετές φορές τους επισκεπτόταν και ο μαρκήσιος που φαινόταν να μην έχει πρόβλημα με την παράνομη σχέση της γυναίκας του.

Ο Βολταίρος έμεινε με τη Σατλέ 16 χρόνια. Στο διάστημα αυτό συνέγραψε πολλά έργα και ποιήματα, ενώ ξεκίνησε αλληλογραφία με τον Φρειδερίκο Β΄, διάδοχο του θρόνου της Πρωσίας. Το 1750 ο Βολταίρος μετακόμισε στο Βερολίνο ύστερα από πρόσκληση του Φρειδερίκου με στόχο να συμβουλεύει τον Πρώσο μονάρχη στον τρόπο διακυβέρνησης. Σύντομα, οι σχέσεις των δύο ανδρών ήρθαν σε ρήξη επειδή είχαν διαφορετικές απόψεις ως προς τη σωστή και δίκαιη χρήση της εξουσίας.

Ο Βολταίρος επέστρεψε στο Παρίσι, αλλά ο βασιλιάς τον έδιωξε από την πόλη. Ο Γάλλος πήγε στην Γενεύη και νοίκιασε ένα κτήμα. Τρία χρόνια αργότερα εκδιώχθηκε κι από εκεί, όταν δημοσιεύτηκε το άρθρο του «Γενεύη», στο οποίο ειρωνικά σχολίαζε ότι επιτέλους οι θρησκευτικοί ηγέτες της πόλης ξέφυγαν από τον σκοταδισμό του καλβινισμού.

Ο θάνατος του Βολταίρου

Μετά το πέρασμα του Βολταίρου από την Ελβετία το 1759, μετακόμισε στη βόρεια Γαλλία όπου αγόρασε το κτήμα στο Φερνέ. Ο Βολταίρος έμεινε εκεί για περισσότερα από 20 χρόνια, συγγράφοντας ασταμάτητα. Επικεντρώθηκε κυρίως σε έργα και άρθρα μέσα από τα οποία εξέφραζε σταθερά την άποψη ότι η Εκκλησία χρειαζόταν να διαχωρισθεί από το κράτος και πως το γαλλικό σύστημα δικαιοσύνης έπρεπε να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι απόψεις του ήταν ριζοσπαστικές και οι πολίτες του Παρισιού τον θεωρούσαν ιδιοφυία. Ο Βολταίρος με τον Φρειδερίκο τον Δεύτερο Όταν το 1778 ταξίδεψε στο Παρίσι για το θεατρικό ανέβασμα της τραγωδίας του Ειρήνη, ο παριζιάνικος λαός τον αποθέωσε.

Το ταξίδι όμως ήταν κουραστικό και ο 83χρονος Βολταίρος δεν άντεξε. Στις 30 Μαΐου 1778 πέθανε στο Παρίσι. Ο φιλόσοφος δεν ασπαζόταν τον Χριστιανισμό και όταν ο εφημέριος της ενορίας τον πίεσε να υπογράψει την «ομολογία της πίστης», εκείνος απάντησε: «Αφήστε με να πεθάνω στην ησυχία μου». Η ταφή του έγινε χριστιανικά, κρυφά, με τη βοήθεια φίλων του και του ηγούμενου της μονής Σελλιέ της Καμπανίας. Το έργο του Βολταίρου

Ο Βολταίρος θεωρείται από τους πολυγραφότατους συγγραφείς του 18ου αιώνα. Στα έργα του περιλαμβάνονται ποιήματα, θεατρικά, ιστορικά και φιλοσοφικά ενώ έγραψε περισσότερες από 21.000 επιστολές. Μέσα από το σύνολο του έργου του προπαγάνδιζε ιδέες και ασκούσε έντονη κριτική στο Καθολικισμό και τον ολοκληρωτισμό της γαλλικής μοναρχίας.

Ήταν καυστικός, ειρωνικός και πολεμούσε τους αντιπάλους του αμείλικτα, χρησιμοποιώντας μόνο λογικά επιχειρήματα. Όπως όριζε και το κίνημα του Διαφωτισμού, ο Βολταίρος πίστεψε στον άνθρωπο, που μέσα από την γνώση θα έβγαινε από τη βαρβαρότητα.

Ο Βολταίρος δεν ήταν άθεος, αλλά ντεϊστής.

«Υπάρχει ένας θεός και αυτός πρέπει να είναι δίκαιος». Πίστευε δηλαδή στην ύπαρξη του Θεού, αλλά η πίστη προς εκείνον έπρεπε να βασίζεται στη λογική και όχι στον φόβο και την τυφλή αποδοχή. Ο χριστιανισμός, κατά την άποψη του, ήταν γελοία θρησκεία στην οποία οφείλονται οι μεγαλύτερες σφαγές της ανθρωπότητας.

Ο Μωάμεθ ήταν κάλπικος προφήτης και το Κοράνι απάτη. Ίδια ήταν η γνώμη του για τον Ιουδαϊσμό και τον Ινδουισμό και κάθε άλλη θρησκεία που προήγαγε, όπως πίστευε, τον σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία της Εκκλησίας. «Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, δεν είναι η καταγωγή, αλλά η αρετή που κάνει τη διαφορά», έλεγε θεωρώντας ότι αυτό που πραγματικά χώριζε τους ανθρώπους ήταν η γνώση και η λογική. Πίστευε στην ισότητα και στην οικουμενικότητα της Ευρώπης. Στην αλληλογραφία που είχε με τη Μεγάλη Αικατερίνη της Ρωσίας την προέτρεπε να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στην εσωτερική πολιτική. Έχοντας μάλιστα μελετήσει το Ανατολικό ζήτημα, υπερασπίστηκε μέσα από τις επιστολές του την Ελλάδα και την ανάγκη σωτηρίας του έθνους από τον τουρκικό ζυγό.

«Υπερασπισθείτε την Ελλάδα, διότι σε αυτήν οφείλουμε τα φώτα μας, τις επιστήμες, τις τέχνες και όλες τις αρετές μας», έγραφε στην τσαρίνα. «Δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όλα όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω, ακόμα και με το τίμημα της ζωής μου, το δικαίωμά σου να λες αυτά που πρεσβεύεις, ελεύθερα». Η γνωστότερη ίσως φράση του Βολταίρου που υπερασπιζόταν την ελευθερία της σκέψης, πιθανότατα να μην ανήκει σε εκείνον….

/www.mixanitouxronou.

 

 

 

 

Drone:

Το μυθικό βασίλειο των Λεόντων στις Μυκήνες από ψηλά

Στιγμιότυπο από τον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών
Στιγμιότυπο από τον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών UPDRONE/YOUTUBE

Η κοιτίδα του μυκηναϊκού πολιτισμού σε ένα απολαυστικό βίντεο από ψηλά

Λευτέρης Σαββίδης
18 Απριλίου 2018 09:54

Τα φαντασμαγορικά πέτρινα λιοντάρια της πόλης των Μυκηνών και τα εκθαμβωτικά κυκλώπεια τείχη συναρπάζουν. Η ομάδα του UpDrone κατέγραψε τον αρχαιολογικό χώρο από ψηλά και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

https://www.youtube.com/watch?v=xx_66wuam1o

Διαβάστε μια περιγραφή της πόλης των Μυκηνών από την Αρχαιολογική Εταιρία Αθηνών:

Oι Mυκήνες είναι ένας λόφος ύψους 278 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και 45-50 μ. από τους πρόποδές του στον βόρειο μυχό του Aργολικού κάμπου, ανάμεσα στα υψώματα του Προφήτη Hλία και της Σάρας. Δύο χαράδρες, η Kοκορέτσα από B. και ο Xάβος από N. τον απομονώνουν και επιτρέπουν την πρόσβαση μόνο από την δυτική πλευρά. H αρχική οίκηση ανάγεται στους Nεολιθικούς χρόνους που δεν άφησαν, όπως και η επόμενη Πρωτοχαλκή φάση, παρά διάσπαρτα κεραμεικά κατάλοιπα. Mε την εγκατάσταση των πρώτων ελληνικών φύλων περί το 2000 π.X. η κατοίκηση πυκνώνει και οι δύο βασιλικοί ταφικοί κύκλοι δείχνουν ότι ήδη κατά το 1650 π.X. ο λόφος ήταν έδρα πλουσίων και ισχυρών ηγεμόνων που εξουσίαζαν χάρη στη γεωγραφική τους θέση τις χερσαίες επικοινωνίες με τη Στερεά Ελλάδα και τον Βορρά και τις θαλάσσιες με το Αιγαίο, την Κρήτη και τη Μεσόγειο και διατηρούσαν πυκνές σχέσεις με τον γύρω τους κόσμο.

O πληθυσμός αυξάνεται συνεχώς και ο πλούτος και το επίπεδο διαβιώσεως ανεβαίνει σταθερά. Στα μέσα του 14ου αι. π.X. χτίστηκε και το τείχος που περιέβαλε την ακρόπολη. Eκατό περίπου χρόνια αργότερα η οχύρωση διευρύνθηκε προς N. και Δ. και απέκτησε δύο πύλες από τις οποίες η μία διακοσμήθηκε με το ανάγλυφο των Λεόντων. Λίγο αργότερα προστέθηκε και η BA επέκταση που εξασφάλισε στην ακρόπολη ασφαλή και εύκολο εφοδιασμό σε νερό. Tο ανακτορικό συγκρότημα διπλασιάστηκε και μερικά σπίτια, ίσως εξαρτημένα από το ανάκτορο, χτίστηκαν έξω από τα τείχη. Ένα πυκνό οδικό δίκτυο την συνέδεσε με την ηπειρωτική Eλλάδα και τα γύρω επίνεια.

Oι Mυκήνες είχαν γίνει η έδρα ενός πολύπλοκου οικονομικού και διοικητικού οργανισμού υπό τον άνακτά τους, που βασιζόταν κυρίως σε εμπορικές συναλλαγές με τα αντίστοιχα κέντρα της Mεσογείου. Λίγο μετά τα μέσα του 13ου αι. π.X. η ακρόπολη και η γύρω της περιοχή δοκιμάστηκε από έναν καταστρεπτικό σεισμό που προκάλεσε και μερικές τοπικές πυρκαϊές. H ανοικοδόμηση και η αποκατάσταση των ζημιών που έγινε αμέσως είναι φανερή, ιδίως στο ανακτορικό συγκρότημα, το θρησκευτικό κέντρο και στα σπίτια του λόφου της Παναγίτσας.

Γύρω στα τέλη του αιώνα και στις αρχές του επόμενου μερικές ξέσπασαν μεμονωμένες και όχι κατ'ανάγκη ταυτόχρονες πυρκαγιές, που ακολουθήθηκαν από νέες επισκευές. Kατά τη διάρκεια του 12ου αι. π.X. οι περισσότερες εγκαταστάσεις, ανακτορικές και μη, εξακολούθησαν να λειτουργούν. Oι αναταραχές όμως του 1200 π.X. στην Mικρά Aσία και στην Aνατολική Mεσόγειο και η καταστροφή των εμπορείων τους από τους επιδρομείς που έγιναν γνωστοί ως Λαοί της Θαλάσσης απέκοψαν τις επαφές των Mυκηναίων ανάκτων με τα κυριότερα κέντρα συναλλαγών τους προκαλώντας τον γενικό μαρασμό και την σταδιακή αποσύνθεση της κεντρικής εξουσίας. O 12ος και ο 11ος αι. π.X. είναι για τις Mυκήνες περίοδος οικονομικής συρρικνώσεως και πολιτικής παρακμής, χωρίς όμως γενικές ή, έστω, εκτεταμένες καταστροφές. H ακρόπολη δεν είχε βίαιο τέλος.

Oι Mυκήνες επέζησαν στα γεωμετρικά, αρχαϊκά και στα πρώτα ιστορικά χρόνια ως μικρός συνοικισμός που δεν απορροφήθηκε από το νεοδημιουργημένο αστικό κέντρο του Άργους και που έστειλε πολεμιστές στις μάχες των Θερμοπυλών και των Πλαταιών. Tο 480 π.X. οι Aργείοι τις κατέλαβαν και τις κατέστρεψαν. Tον 3ο αι. π.X. αναβίωσαν ως μία πυκνοκατοικημένη ελληνιστική κώμη μέσα και έξω από την ακρόπολη με ναό, θέατρο, υδραγωγείο, λουτρά κλ., από την οποίαν όμως στα χρόνια του Στράβωνος (64 π.X. - 25 μ.X.) δεν είχε διατηρηθεί "μηδ'ίχνος" (VIII, 372). Oι Mυκήνες ανήκαν πλέον στο παρελθόν.

H τοποθεσία τους δεν έπαψε να είναι γνωστή. Στην αρχαιότητα την μνημονεύουν ο Διόδωρος, ο Στράβων και ο Παυσανίας. Πολύ αργότερα, τον 17ο και 18ο και τέλη 19 αιώνα τις επισκέπτονται και τις αναφέρουν ή και περιγράφουν 50 περίπου περιηγητές με πρώτο τον de Monceaux (1669) και τελευταίους τους E. Curtius (1838) και L. Ross (1839).

18/4/2018    Πηγή:  Updrone

 

 

 

 

 

 

Η πείνα του Τρίτου Κόσμου και το φαγητό που πετά η Δύση

fagito-500-800x400

Θυμάστε το κήρυγμα της μητέρας σας στα παιδικά σας χρόνια όπου σας έλεγε ότι είναι αμαρτία να πετάτε το φαΐ σας;

Γράφει ο Πέτρος Κασφίκης

Ίσως τελικά να μην είχε και τόσο άδικο, καθώς μια νέα στοιχεία της Διεθνούς Οργάνωσης Τροφίμων και Γεωργίας που έρχονται στο φως της δημοσιότητας δείχνουν πως παγκοσμίως σπαταλούμε 1,3 δισ. τόνους φαγητό, ένας αριθμός που ισοδυναμεί με το ένα τρίτο της συνολικής ποσότητας φαγητού που παράγουμε.

Γιατί είναι λοιπόν «αμαρτία» να σπαταλάμε το φαγητό μας; Αυτό θα εξετάσουμε στο νέο τεύχος τουET Magazine στο EleftherosTypos.gr.

Πρώτον όσο περισσότερο καταφέρουμε να περιορίσουμε τη σπατάλη τόσο αποτελεσματικότερα θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις διατροφικές ανάγκες του ραγδαία αυξανόμενου πληθυσμού.

Δεύτερον, θα καταφέρουμε να περιορίσουμε τις εκπομπές αερίων που συμβάλουν στη κλιματική αλλαγή. Μπορεί να μη είναι ευρέως γνωστό, αλλά η βιομηχανία τροφίμων και ειδικότερα του κρέατος είναι από τους νούμερο ένα ρυπαντές που ενισχύουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Πώς, όμως, καταφέραμε να σπαταλούμε τόσο πολύ φαγητό; Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, αυτή η σπατάλη σχετίζεται με την παγκόσμια οικονομική ανισότητα.

Ειδικότερα, στις φτωχές χώρες το μεγαλύτερο ποσοστό της σπατάλης συμβαίνει κατά την μεταφορά του φαγητού από την παραγωγή στην αγορά. Για παράδειγμα, υπολογίζεται ότι στη Κίνα περισσότερα από τα μισά κουνουπίδια καταστρέφονται γιατί δεν υπάρχουν αρκετοί ψυγεία για να τα διατηρήσουν. Σε αυτές, όμως, τις φτωχές χώρες βλέπουμε ότι οι καταναλωτές πετούν πολύ λίγο ή σχεδόν καθόλου φαγητό.

Αντίθετα στις ανεπτυγμένες χώρες, στις οποίες βρίσκεται και η Ελλάδα, υπολογίζεται ότι το 40% της σπατάλης του φαγητού προέρχεται απευθείας από εμάς τους καταναλωτές. Αυτά τα δεδομένα που προέρχονται από τον Διεθνή Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ δείχνουν ότι οι καταναλωτές του δυτικού κόσμου έχουν την πολυτέλεια να αγοράζουν περισσότερο φαγητό από όσο μπορούν πραγματικά να καταναλώσουν.

Περιβαλλοντική Καταστροφή

Στην πράξη η σπάταλη του φαγητού σημαίνει ότι κάνουμε πολύ κακή χρήση των φυσικών πόρων, οι οποίοι δεν είναι ανεξάντλητοι, και ως εκ τούτου συμβάλουμε στην περαιτέρω υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Η άσκοπη χρήση του φαγητού μεταφράζεται σε μεγάλη σπατάλη νερού. Ειδικότερα, η έρευνα υπολογίζει ότι η ποσότητα του νερού που σπαταλιέται είναι τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή που έχει η λίμνη της Γενεύης. Και δεν είναι φυσικά μόνο το νερό. Αν αναλογιστούμε τις εκπομπές των αερίων, την αποψίλωση των δασών, την παραγωγή πλαστικού και των βιομηχανικών λυμάτων μπορούμε να αντιληφθούμε τον αντίκτυπο που έχουν οι καταναλωτικές μας συνήθειες για το μέλλον του ίδιου του πλανήτη.

Είμαστε πλέον πολλοί, για την ακρίβεια πάρα πολλοί, και καθώς το βιωτικό επίπεδο ανεβαίνει σε παγκόσμια βάση, κάποιες χώρες ήδη έχουν συνειδητοποιήσει την ανάγκη λήψης μέτρων για την αντιμετώπιση του προβλήματος της σπάταλης του φαγητού.

Για παράδειγμα, η Γαλλία ζητάει από τα καταστήματα να δωρίζουν όσο φαγητό που διατρέχει το ρίσκο να πεταχτεί αλλά είναι ακόμα ασφαλή για κατανάλωση. Παρομοίως στο Ευρωκοινοβούλιο έχει αρχίσει ήδη η συζήτηση για να τεθεί ο στόχος της μείωσης της σπατάλης του φαγητού κατά 50% ως το 2030.

Η αλλαγή των διατροφικών συνηθειών είναι αναμφίβολα μια πρόκληση, ο περιορισμός, όμως, της σπατάλης του φαγητού μια αναγκαιότητα.

eleftherostypos   17/4/2018

 

 

 

14.4.18

Κρυμμένα σε... κοινή θέα τα άγνωστα πολεμικά καταφύγια της Αττικής (φωτο)

Μπορεί να περνάς καθημερινά από κοντά τους αλλά να μην τα βλέπεις. Κρυμμένα πίσω από σκουριασμένες μεταλλικές πόρτες και καταπακτές στην καρδιά της πόλης ή μέσα σε λόφους και παλιά πολεμικά οχυρά Γερμανών κατακτητών.

Σχεδόν 12.500 καταφύγια φτιάχτηκαν στην Αττική πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ποτέ δεν έγινε μια οργανωμένη μελέτη της ιστορίας τους, ούτε κάποια προσπάθεια να διατηρηθούν ως μουσειακοί χώροι αυτά που αντέχουν στο χρόνο έως σήμερα. Το κενό αυτό, αποφάσισε αυθόρμητα να καλύψει ένας λάτρης της στρατιωτικής ιστορίας και του urban exploration.
Επί τρία χρόνια, ο Κωνσταντίνος Κυρίμης έψαχνε τις ελάχιστες διαθέσιμες πηγές, ρωτούσε φίλους, γνωστούς και γνώστες της μυστικής, υπόγειας Αττικής, σε αναζήτηση καταφυγίων. Εντόπισε περισσότερα από 20, τα επισκέφθηκε, τα φωτογράφησε, τα βιντεοσκόπησε, τα χαρτογράφησε.
Αποτέλεσμα αυτού του εν εξελίξει πρότζεκτ, είναι το βιβλίο «Τα Καταφύγια της Αττικής: Μια περιήγηση στη μυστική, υπόγεια Αττική». Μία αυτοέκδοση που -όπως εξηγεί ο ίδιος- είχε ως σκοπό να διασώσει ένα σημαντικό κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας μας. Ήδη έχουν μοιραστεί αντίτυπα σε μουσεία, βιβλιοθήκες και άλλα πολιτιστικά ιδρύματα «για να υπάρχουν εκεί σε 50-100 χρόνια», όπως επισημαίνει ο ίδιος.
Έχει τύχει να μπω σε καταφύγιο από μια πολύ στενή τρύπα, να σκίσω τα ρούχα μου και μετά να κυκλοφορώ στο κέντρο του Πειραιά λες και ήμουν ρακένδυτος! Έχω κινδυνέψει να πάω αυτόφωρο. Μου έχουν συμβεί διάφορα πράγματα, είχε τις περιπέτειες του όλο αυτό. Στο σπίτι αν δω κατσαρίδα φωνάζω τη γυναίκα μου να τη σκοτώσει, σε αυτά τα μέρη έχω μάθει να συμβιώνω με κατσαρίδες, ποντίκια και όλα αυτά» λέει χαριτολογώντας ο Κ. Κυρίμης και προσθέτει: «Ήταν χρονοβόρα διαδικασία γιατί αυτά τα καταφύγια δεν είναι σε έναν κατάλογο, πέρασαν μήνες μέχρι να καταφέρω να μπω σε μερικά. Όσο το κυνηγάς βέβαια σε κυνηγάει , σου έρχεται η πληροφορία».
Όταν τον ρωτάμε γιατί ήταν τόσο σημαντικό να διασωθεί αυτή η πληροφορία, επισημαίνει:
"Πρώτα απ΄όλα διότι σηματοδοτούν μια σημαντική περίοδο της ιστορίας μας που ξεκινά από το 1936 και φτάνει μέχρι το 1960. Όταν μιλάμε για καταφύγια στην Ελλάδα μιλάμε για τρεις περιόδους με φθίνουσα βαρύτητα. Η πρώτη είναι η εποχή του Ιωάννη Μεταξά, 1936-1940. Εκεί έχουμε οργασμό κατασκευής καταφυγίων διότι ο Μεταξάς είχε καταλάβει ότι οδεύουμε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τα καταφύγια θα έχουν πολύ μεγάλη σημασία σε περίπτωση βομβαρδισμών πόλεων και αμάχων, κάτι που επαληθεύθηκε.
Οπότε ξεκινά ένα πολύ μεγάλο σχέδιο Πολιτικής Προστασίας με κεντρικό άξονα την κατασκευή καταφυγίων. Κατά τον στρατάρχη Παπάγο, πριν τον Β' Παγκόσμιο φτιάχτηκαν στην Αττική μόνο 400 δημόσια και 12.0000 ιδιωτικά καταφύγια. Διότι από το '38 και μετά ο Μεταξάς με νόμο απαγόρευε να χτιστεί οποιοδήποτε κτίριο δημόσιο ή ιδιωτικό χωρίς καταφύγιο. Άρα ο πόλεμος μας βρήκε έχοντας τη προστασία που έπρεπε, σώθηκαν χιλιάδες ζωές. Επιπλέον μιλάμε για μια εποχή που το καταφύγιο ήταν διαφήμιση, έχω δει διαφήμιση του '39 από κομμωτήριο στην Ερμού που λέει: προτιμήστε εμάς γιατί έχουμε πολύ οργανωμένο καταφύγιο αν συμβεί κάτι!
Η επόμενη εποχή που δίνει καταφύγια είναι η γερμανική κατοχή 1941-1944. Οι Γερμανοί έφτιαξαν τα περισσότερα κυρίως παραλιακά, Ραφήνα, Βούλα, Βουλιαγμένη, διότι πάντα είχαν το φόβο επικείμενης απόβασης των Συμμάχων. Οπότε όπου υπάρχουν μεγάλα οχυρωματικά έργα, υπάρχει συνήθως κι ένα μεγάλο καταφύγιο. Τα γερμανικά καταφύγια μάλιστα διατηρούνται σε πάρα πολύ κατάσταση, μερικά νομίζεις ότι χτίστηκαν χθες.
Η τελευταία περίοδος που έχουμε λίγα καταφύγια είναι από το 1950 έως το 1960. Υπήρχε ο φόβος του ψυχρού πολέμου οπότε κάποιες κοινωνικές ελίτ όταν έχτιζαν ένα σπίτι ή μια πολυκατοικία έφτιαχναν κι ένα μικρό καταφυγιάκι".
Συζητώντας με τον Κωνσταντίνο Κυρίμη και μελετώντας το βιβλίο του, σας παρουσιάζουμε δέκα καταφύγια και την ιστορία τους.
1. Καταφύγιο Γλυφάδας
Αρκετά κοντά στη θάλασσα, στην περιοχή της Γλυφάδας, βρίσκεται ένα είδος "οχυρής τοποθεσίας" που κατασκευάστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με στόχο τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής και την αποτροπή τυχόν αποβατικής ενέργειας. Στο επίκεντρο αυτής της αμυντικής διάταξης, ένα σύνολο οχυρωματικών έργων -όπως πολυβολεία, παρατηρητήρια, βάσεις αντιαεροπορικών όπλων και ορύγματα- συναντάται κι ένα μεγάλο καταφύγιο. Το καταφύγιο λειτουργούσε ουσιαστικά ως η "καρδιά" της οχυρής τοποθεσίας. Το γεγονός ότι διέθετε εσωτερικά πολυβολεία, καθώς και δεξαμενή νερού, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν προοριζόταν για απλή αντιαεροπορική χρήση, ενώ δεν μπορεί να αποκλειστεί η πιθανότητα να ήταν κάποιου είδους διοικητήριο. Ενδεχομένως να κατασκευάστηκε και ως ένα είδος "έσχατης γραμμής ανάσχεσης" σε περίπτωση απόβασης.
Βρίσκεται σε ιδιωτική περιοχή, μέσα σε ένα μικρό δάσος. Λόγω της θέσης του έχει διαφύγει της προσοχής των "περίεργων" και έχει διατηρηθεί σε άψογη κατάσταση. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, είναι από τα πιο καλοδιατηρημένα καταφύγια στην Αττική, καθώς δεν έχει ίχνος γκράφιτι, σκουπιδιών ή άλλων βανδαλισμών. Ακόμα και η λευκή βαφή στην οροφή μοιάζει σαν να βάφτηκε πριν από λίγα χρόνια. Κατά την επίσκεψή του μάλιστα ο Κ. Κυρίμης βρήκε μια σκούπα (!) μέσα στους πεντακάθαρους διαδρόμους.
2. Καταφύγιο Καστέλλας
Η Καστέλλα του Πειραιά είναι ένας ιδιαίτερος τόπος για τους "κυνηγούς" καταφυγίων, καθώς διαθέτει δύο εξ' αυτών: Το "Καταφύγιο Προφήτη Ηλία" -στον ομώνυμο λόφο- και το "Καταφύγιο Καστέλλας" σε κεντρικό σημείο της περιοχής. Η μικρή σκουριασμένη μεταλλική πόρτα της εισόδου, παρόλο που εκτίθεται καθημερινά σε χιλιάδες βλέμματα, σε καμία περίπτωση δεν προδίδει το καλά φυλαγμένο μυστικό της.
Το εντυπωσιακό καταφύγιο που βρίσκεται πίσω της χρονολογείται από την εποχή του Ιωάννη Μεταξά και είναι το μόνο γνωστό "πολυώροφο" καταφύγιο, καθώς εκτείνεται σε δύο ορόφους. Ο πάνω όροφος μάλιστα έχει ένα "πατάρι" που θα μπορούσε μπορούσε κάποιος να εκλάβει ως "ημι-όροφο" ή τρίτο όροφο".
Οι δύο όροφοι απέχουν μεταξύ τους γύρω στα 15 μέτρα, ενώ τα σκαλιά επεκτείνονται σε 4 "άξονες" που ενώνονται μεταξύ τους 3 "πατάρια". Μέσα στο καταφύγιο υπάρχει ρολόι της ΔΕΗ, σημάδι ότι κατά το (πρόσφατο;) παρελθόν, ήταν ενεργό και ηλεκτροδοτείτο κανονικά, καθώς και μία παροχή νερού.
Το ενδιαφέρον όλων όσων το έχουν επισκεφθεί αποσπούν οι δύο επιπλέον σφραγισμένες είσοδοι / έξοδοι που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι βρίσκεται πίσω τους και πού οδηγούν. Ίσως μελλοντικά ο συγκεκριμένος χώρος να μας αποκαλύψει μερικά ακόμα από τα καλά κρυμμένα μυστικά του...
3. Καταφύγιο Βούλας
Αρκετά κοντά στο καταφύγιο Γλυφάδας, βρίσκεται το καταφύγιο Βούλας, επίσης ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα καταφύγια της εποχής του Β'ΠΠ, υπόδειγμα της γερμανικής οχυρωματικής τέχνης της εποχής. Αρχιτεκτονικά θυμίζει πολύ αυτό της Γλυφάδας, χωρίς να αποτελεί πιστή αντιγραφή του, γεγονός που δείχνει ότι υπήρχε ένας συγκεκριμένος τρόπος κατασκευής τέτοιων καταφυγίων από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις.
Η ραχοκοκκαλιά του είναι ένας ευθύς κεντρικός διάδρομος, μήκους περίπου 30 μέτρων, αλλά η συνολική του έκταση (συμπεριλαμβανομένων αιθουσών, εισόδων και άλλων διαδρόμων) ξεπερνά τα 100 μέτρα.
Στις εισόδους των δωματίων υπάρχουν επισημάνσεις γραμμένες με κιμωλία (room1, room2 κοκ). Το καταφύγιο δέθηκε μάλλον πρόσφατη επίσκεψη από άτομα που κρέμασαν σε μια από τις εισόδους ένα αρκουδάκι και βάπτισαν έναν από τους θαλάμους Room 666, με μαύρη μπογιά...
4. Καταφύγιο Αρδηττού
Στον ομώνυμο λόφο, βρίσκεται το καταφύγιο Αρδηττού, το μεγαλύτερο και εντυπωσιακότερο της Αττικής (μαζί με αυτό του Λυκαβηττού). Κατασκευάστηκε το 1937 από την κυβέρνηση του Ι. Μεταξά και είναι πολύ πιθανό η διάνοιξή του να βασίστηκε σε αρχαία υπάρχουσα στοά.
Φημολογείται ότι σε χώρους του συσκευάστηκαν και κρύφτηκαν το 1941 αρκετά αρχαιολογικά εκθέματα, προκειμένου να μην απαλλοτριωθούν από τον κατακτητή.
Την περίοδο της Κατοχής οι Γερμανοί το χρησιμοποίησαν ως αποθήκη πυρομαχικών. Μετά τον Β'ΠΠ ο χώρος ανακατασκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε ως επίσημο καταφύγιο της βασιλικής οικογένειας.
Τυπικά παραμένει επιχειρησιακό, ωστόσο η παραμονή στο χώρο προξενεί μάλλον αίσθημα ανασφάλειας... Ο χρόνος έχει επιφέρει σημαντικά πλήγματα στο χώρο. Σε πολλά σημεία έχουν γίνει κατακρημνίσεις, ενώ σε άλλα, η έντονη υγρασία έχει "καταφάει" το τσιμέντο και οι εκτεθειμένες σιδερόβεργες μετά βίας δείχνουν να συγκρατούν το βαρύ άνωθεν φορτίο. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας, το πάλαι-ποτέ πανίσχυρο κτίσμα φαίνεται στις μέρες μας έτοιμο να καταρρεύσει με τον πρώτο σεισμό (αν η διαρκής φθορά δεν το γκρεμίσει νωρίτερα).
5. Καταφύγιο Διυλιστηρίων Δραπετσώνας
Η συντριπτική πλειοψηφία των καταφυγίων που σώζονται στην περιοχή της Αττικής, αποσκοπούσε στην προστασία στρατιωτικών τμημάτων ή πολιτών. Μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις είναι το καταφύγιο "Διυλιστηρίων", το οποίο βρίσκεται στη βιομηχανική ζώνη της Δραπετσώνας, εντός εγκαταλελειμμένου χώρου, ο οποίος κάποτε φιλοξενούσε τα διυλιστήρια που κατασκευάστηκαν τμηματικά μεταξύ 1925 και 1935. Το καταφύγιο αποσκοπούσε στην προστασία του προσωπικού που εργαζόταν στις νευραλγικές αυτές εγκαταστάσεις. Με δεδομένο ότι σε έναν πόλεμο, οι εγκαταστάσεις πετρελαιοειδών ανέκαθεν αποτελούσαν στόχο προτεραιότητας για τον αντίπαλο, η στρατηγική αξία του ήταν υψηλή.
Σήμερα βρίσκεται σε μέτρια κατάσταση. Η είσοδος σε αυτό δεν είναι ακατόρθωτη και υπάρχουν εμφανή ίχνη επισκέψεων τοξικομανών στους διαδρόμους του. Παράλληλα την περιοχή λυμαίνονται άτομα που απογυμνώνουν τον περιβάλλοντα χώρο από οτιδήποτε μεταλλικό, έτσι και οι δύο πόρτες του έχουν αφαιρεθεί.
7. Καταφύγιο Κυψέλης
Περίπου 800 κτίρια διασώζονται σήμερα στην Αθήνα από την περίοδο που ο Ιωάννης Μεταξάς διέταξε κάθε νέα πολυκατοικία που χτιζόταν να διαθέτει υποχρεωτικά το δικό της αεροπορικό καταφύγιο. Ελάχιστα από αυτά διατηρούν σε τόσο καλή κατάσταση το καταφύγιό τους όσο μια πολυκατοικία στην Κυψέλη, κατασκευής του 1938, εξαιρετικό δείγμα αρχιτεκτονικής της εποχής του Μεσοπολέμου. Το καταφύγιο αποτελεί έξοχο δείγμα για το πώς ήταν αντιληπτή η έννοια της "Πολιτικής Προστασίας" την εν λόγω περίοδο. Έχει εμβαδόν 60 τ.μ. και βρίσκεται στο υπόγειο της πολυκατοικίας, ενώ αποτελείται από ιδιωτικά δωμάτια, γεγονός που συνδέεται με την κοινωνικο-οικονομική επιφάνεια των ενοίκων και τις καθημερινές τους ανάγκες.
8. Καταφύγιο λόφου Αγίας Άννας
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανικές δυνάμεις κατοχής προχώρησαν στην οχύρωση αρκετών λόφων στην ευρύτερη περιοχή των Νοτίων Προαστίων, με παρατηρητήρια, στοές, πολυβολεία, χαρακώματα, βάσεις αντιαεροπορικών, καθώς και ένα κεντρικό υπόγειο καταφύγιο. Στις μέρες μας, ο επίδοξος ιστοριοδίφης μπορεί να ξεκινήσει μια τέτοια αμυντική δομή, επισκεπτόμενος τον λόφο Αγίας Άννας (Πάρκο Θεσμοφορίου). Στον ομώνυμο λόφο, διασώζονται σε σχετικά καλή κατάσταση ερείπια από τις τότε οχυρώσεις καθώς και το κεντρικό υπόγειο καταφύγιο. Όταν το επισκέφθηκε ο συγγραφέας, ανακάλυψε ότι το τελευταίο δωμάτιο στο βάθος του διαδρόμου έχει καταληφθεί από αστέγους: "Φτάνοντας στο τέλος της στοάς, είχε μια πόρτα με μια επιγραφή, 'μην προχωρήσετε άλλο, είμαστε μέσα'. Φοβήθηκα λίγο αλλά εκεί που είχα φτάσει δεν μπορούσα να μην προχωρήσω. Τελικά ανακάλυψα ότι το τελευταίο δωμάτιο του καταφυγίου το είχαν καταλάβει κάποιοι άστεγοι, είχαν βάλει κρεβάτια, καναπέδες, το είχαν κάνει σαν σπίτι. Ευτυχώς, δεν τους βρήκα μέσα..."
9. Καταφύγιο Ερυθρού Σταυρού
Το κτίριο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού επί της Γ' Σεπτεμβρίου 21 ολοκληρώθηκε το 1938 βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Γ. Διαμαντόπουλου. Το μέγεθος και ο εξοπλισμός του προσέδωσαν πρωτόγνωρες νοσηλευτικές δυνατότητες στην Αθήνα της εποχής.
Εκτός από τις νοσηλευτικές δομές, το κτίριο διέθετε και ένα πολύ μεγάλο και άριστα οργανωμένο καταφύγιο, με σκοπό την προστασία του προσωπικού και των ασθενών σε περίπτωση αεροπορικού βομβαρδισμού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου λειτούργησε ως "Κεντρικός Σταθμός Παθητικής Αεράμυνας" και εκπλήρωσε άψογα τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε, προστατεύοντας και σώζοντας εκατοντάδες άτομα.
Στις μέρες μας, παρότι οι εγκαταστάσεις του διατηρούνται λειτουργικές, έχει περιπέσει στη λήθη του χρόνου και ελάχιστοι γνωρίζουν τόσο την ύπαρξη όσο και την ιστορία του.
10. καταφύγιο Βύρωνα
Το 1938, όταν η κατασκευή των δημόσιων καταφυγίων βρισκόταν στο απόγειό της, ειδικά στη συνοικία του Βύρωνα κατασκευάστηκαν τρία καταφύγια στις οδούς Αγίου Δημητρίου, Σωκίων και Ατταλείας, τα οποία κλείστηκαν μετά τον Β'ΠΠ και από πάνω τους χτίστηκαν πολυκατοικίες. Τα δύο πρώτα χάθηκαν δια παντός αλλά το τρίτο διασώθηκε από έναν άνθρωπο, 66 χρόνια μετά.
Πρόκειται για τον Δημήτρη Χατζηλιάδη, ο οποίος θυμόταν από παιδί ότι εκεί βρισκόταν καταφύγιο πριν χτιστεί το σπίτι το 1946, και το 2012 αποφάσισε να το εντοπίσει. Ξεκίνησε λοιπόν "ανασκαφές" στην πίσω αυλή του και μετά από δύο άστοχες προσπάθειες η "σκαπάνη" του έπεσε πάνω στο χαμένο καταφύγιο. Παρόλο που ήταν σε κακή κατάσταση και πλημμυρισμένο, ο κ. Δημήτρης ανέλαβε εργασίες αποκατάστασης.
PRONEWS

Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις 14.4.18

 

 

 

 


Αρχαιότητες και τοπία του Ελληνισμού

Posted by IGOR στο Απρίλιος 11, 2018


Χαρακτικά και εικονογραφημένα βιβλία και περιοδικά, για αρχαιότητες και τοπία του Ελληνισμού παρουσιάζει το Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή, στο πρόγραμμα των περιοδικών θεματικών εκθέσεων με έργα της συλλογής του. Εκτίθενται χαρακτικά που δημιουργήθηκαν από τα τέλη του 16ου αιώνα μέχρι τον 19ο αιώνα στην Αγγλία, Κάτω Χώρες, Γαλλία, Ρωσσία. Εκτίθενται επίσης χαρακτικά σύγχρονων Ελλήνων και Κυπρίων καλλιτεχνών.

Η έκθεση φιλοξενείται στο Κέντρο Χαρακτικής Χαμπή στα Πλατανίστεια, από το Σάββατο 14 Απριλίου μέχρι και την Κυριακή 15 Ιουλίου. Είναι ανοικτή από Τετάρτη μέχρι και Κυριακή 10.00-13.00 και 16.00-18.00.

Πασίγνωστα μνημεία και αντικείμενα στη μορφή ανεξάρτητων έργων ή βινιετών μέσα σε βιβλία, παρουσιάζονται δίπλα σε χαλκογραφίες οι οποίες επιτρέπουν απόδοση λεπτομερειών και ξυλογραφίες σε όρθιο ξύλο ενταγμένες στα κείμενα των βιβλίων. Τα έργα ταξιδεύουν τον θεατή σε τοπία, αρχαιότητες της Ελλάδας, αλλά και της Μικράς Ασίας, του Κιμμέριου Βοσπόρου και του Παντικαπαίου. Τα περισσότερα χαρακτηρίζονται από μια ακριβή «αντιγραφή» της πραγματικότητας. Μερικά δείχνουν και τον αισθητικό και προσωπικό κόσμο του καλλιτέχνη δημιουργού. Κάποια έργα τονίζουν την αρχαία εποχή, άλλα παρουσιάζουν τον σύγχρονο τουρκοκρατημένο ελληνισμό και άλλα δείχνουν τοπία τα οποία μαρτυρούν μεσαιωνικές, βυζαντινές και οθωμανικές εποχές.

Η επιλογή των έργων της έκθεσης δεν περιορίστηκε σε έργα παλιών χαρακτών. Η έκθεση προτείνει και μια επιλογή σύγχρονων έργων τόσο Ελλήνων και Κυπρίων καλλιτεχνών οι οποίοι εκφράζουν την αγάπη τους για τις ελληνικές ρίζες και την ομορφιά του τόπου τους, όσο και ξένων καλλιτεχνών των οποίων η ευαισθησία τους έφερε κοντά στον ελληνισμό και την ελληνική γη. Η γλώσσα και η τεχνική του καθενός διαφέρουν. Παρατηρείται μεγάλη ποικιλία των θεμάτων – από την αρχαία μέχρι και τη σημερινή Ελλάδα – και των στόχων των χαρακτών.

Η αφιερωμένη στην Κύπρο ενότητα δείχνει αυτή την άφθονη ποικιλία: καλλιτέχνες τους οποίους γοητεύουν οι γραμμές των τοπίων, τα χρώματα της φύσης, η θρησκευτική και παραδοσιακή αρχιτεκτονική, χαράκτες που παίρνουν τον θεατή σε μια αιώνια ελληνική και αισθησιακή Κύπρο.

«Η Αναγέννηση στη Δυτική Ευρώπη έφερε τους φιλοσόφους, τους συγγραφείς αλλά και τους καλλιτέχνες κοντά στην Ελλάδα και τον ελληνισμό» σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης Ελένη Ριμπ- Τσαγκάρη. «Για να εικονογραφήσουν βιβλία κυρίως, εκτός από σκηνές- αναπαραστάσεις της ιστορίας της αρχαιότητας και παραστάσεις των θεοτήτων και μύθων της Ελλάδας, ζωγράφισαν και χάραξαν την αρχαία Ελλάδα, τα αρχαία μνημεία, τα έργα τέχνης της. Αυτό το ενδιαφέρον μεγάλωσε με την μεταγενέστερη ανάπτυξη της αρχαιολογίας ως επιστήμη, το 18ο αιώνα, καθώς και την αισθητική και το συμβολισμό των αρχαίων ερειπίων. Η φαντασία, η ευαισθησία και η αναζήτηση της ακριβούς απόδoσης της πραγματικότητας βάδιζαν μαζί».

Σύμφωνα με την επιμελήτρια, μετά από το «ταξίδι της Ιταλίας», όλο και περισσότεροι διανοούμενοι έκαναν το «ταξίδι της Ελλάδας» για να μπουν σε άμεση επαφή με τις ρίζες της φιλοσοφίας και αισθητικής, ενώ οι ταξιδιώτες που κατάγραφαν τις εμπειρίες τους σε πιο μακρινές ανατολικές χώρες αφιέρωναν αρκετές σελίδες στην Ελλάδα και άλλες χώρες όπου επιβίωνε ο ελληνισμός μέσα στην οθωμανική αυτοκρατορία.

«Όλοι έφεραν πίσω σχέδια των αξιοθέατων και τοπίων τα οποία είχαν θαυμάσει, και τα βιβλία τους εικονογραφήθηκαν με αμέτρητα χαρακτικά, μεγάλων και πιο μικρών διαστάσεων. Δίπλα-δίπλα βρίσκονταν αρχαία, διαχρονικά τοπία και τοπία με έντονη ιστορική φόρτιση, καθώς και παραστάσεις των σύγχρονων Ελλήνων, ιδιαίτερα των ενδυμασιών τους.
Παράλληλα φούντωσε, από το τέλος του 18ου αιώνα και το 19ο αιώνα, ο φιλελληνισμός, ο οποίος, τόσο στα κείμενα όσο και στα έργα τέχνης, τόνιζε τους αγώνες των Ελλήνων και έδειχνε τόσο στα βιβλία όσο και στα περιοδικά τοπία και μνημεία της τότε σύγχρονης Ελλάδας».

[philenews]   12/4/2018

Διαδώστε το!

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Πακιστάν: Οι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου κέρδισαν νομική μάχη για την ταυτότητά τους

\
Απρίλιος 4, 2017

Ισλαμαμπάντ.

Πακιστανικό δικαστήριο διέταξε τις αρχές να καταμετρήσουν ξεχωριστά, κατά τη διάρκεια της απογραφής του πληθυσμού, την κοινότητα που θεωρείται ότι είναι απόγονοι των πολεμιστών και εισβολέων του ξακουστού Έλληνα, Μεγάλου Αλεξάνδρου, γράφει, σήμερα, το αλβανικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων (ata.gov.al)

Οι Καλάς (Kalash ή Kalasha) είναι μια κοινότητα 4.000 κατοίκων που ζούν στις ορεινές περιοχές κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, διατηρούν τα πολιτιστικά και θρησκευτικά ήθη και διαχωρίζονται από τους εντόπιους μουσουλμάνους.

Το Πακιστάν, το οποίο κατέχει την έκτη θέση στον κόσμο σε αριθμό πληθυσμού, διοργανώνεται και πάλι μετά από 20 χρόνια απογραφή η οποία έπρεπε να είχε γίνει το 2008, αλλά ματαιώθηκε λόγω βίαιων γεγονότων στη χώρα.

Κατά την απογραφή συλλέγονται τα δεδομένα: τα άτομα και τις οικογένειες που ανήκουν στην κύρια θρησκεία, την Ισλαμική, καθώς και σε δύο άλλες θρησκείες του Ινδουισμού και του Χριστιανισμού, ενώ παραλείπονται οι μικρές θρησκευτικές ομάδες όπως οι Καλάς, όπως λέει ο ακτιβιστής Λούκε Ρεχμάτ (Luke Rehmat), απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο Ρεχμάτ και άλλοι ακτιβιστές υπέβαλαν αίτηση στο δικαστήριο ότι η κοινότητά τους πρέπει να καταγραφεί ξεχωριστά.

«Το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ μας», δήλωσε ο Ρεχμάτ.

Οι Καλάς είναι απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι οποίοι παρέμειναν στις περιοχές αυτές, μετά από την περίφημη μάχη του Υδάσπη ποταμού (326 π.Χ.) κατά του βασιλιά Πώρου του ινδικου βασιλείου Παουραβά στην Πενταποταμία.

ΠΗΓΗ Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

 

Ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος καταλαμβάνει το φρούριο της Έδεσσας κι

εκδιώκει τους Βουλγάρους- 9 Απριλίου 1015μΧ

Posted by netakias.com στο Απρίλιος 9, 2018

486B1C7B-E6C7-46BF-B6EB-E13AD54C3213Σαν Σήμερα το 1015, Ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος καταλαμβάνει το φρούριο της Έδεσσας κι εκδιώκει τους Βουλγάρους.

Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος
958 – 1025

Βυζαντινός αυτοκράτορας και επίλεκτο μέλος της Μακεδονικής Δυναστείας. Υπήρξε ένας από τους πιο προβεβλημένους βυζαντινούς στη συλλογική μας μνήμη, ιδιαίτερα τα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων και την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Τελευταία, λόγω των κατακλυσμιαίων αλλαγών στις διεθνείς σχέσεις, οι μετοχές του είναι πεσμένες στην κλίμακα των ηρώων του Ελληνισμού.

Ο Βασίλειος γεννήθηκε το 958 και ήταν γιος του αυτοκράτορα Ρωμανού του Β’ και της Θεοφανούς. Ανέβηκε στο θρόνο του Βυζαντίου το 976, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Σχεδόν αγράμματος, αλλά ικανότατος στρατιωτικός, ξεκαθάρισε πρώτα την επικράτειά του από τις εμφύλιες διαμάχες με τις εξεγέρσεις του Βάρδα Σκληρού και του Βάρδα Φωκά. Διαχειρίστηκε με σύνεση τα οικονομικά, αφήνοντας γεμάτα τα κρατικά θησαυροφυλάκια, όταν πέθανε.

Ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τους Ρώσους. Πάντρεψε την πορφυρογέννητη αδελφή του Άννα με τον πρίγκιπα του Κιέβου Βλαδίμηρο, που βαφτίστηκε χριστιανός. Η ενέργεια αυτή είχε ως συνέπεια τον μαζικό εκχριστιανισμό του ρωσικού λαού.

Η μεγάλη προσφορά του Βασιλείου στο Βυζάντιο, όπως μαρτυρά το προσωνύμιό του, υπήρξε η κατάλυση του βουλγαρικού κράτους. Οι Βούλγαροι υπό τον Τσάρο Σαμουήλ είχαν δυναμώσει πολύ και απειλούσαν το Βυζάντιο. Το 987, σε μάχη κοντά στη Λάρισα, ο Σαμουήλ κατατροπώνει τον Βασίλειο, γεγονός που σημάδεψε για όλη του τη ζωή την πολιτική του απέναντι τους.

Η αποφασιστική μάχη κατά των Βουλγάρων δόθηκε στις 29 Ιουλίου 1014 στην τοποθεσία Κλειδί, πλησίον των Σερρών. Ο στρατηγός του Νικηφόρος Ξιφίας συνέτριψε τον στρατό του Σαμουήλ, συλλαμβάνοντας 14.000 αιχμαλώτους.

Ο θρίαμβος του Βασιλείου γρήγορα μετατράπηκε σε καταισχύνη, εξαιτίας μιας απάνθρωπης πράξης, που όμοιά της δεν υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία. Όπως αναφέρει ο χρονικογράφος Ιωάννης Σκυλίτζης, ο Βασίλειος δίνει εντολή να τυφλωθούν όλοι οι αιχμάλωτοι, αφήνοντας σε κάθε εκατοντάδα ένα μονόφθαλμο για να οδηγήσει τους υπόλοιπους πίσω στον βασιλιά τους, ο οποίος μόλις αντίκρισε το φρικτό θέαμα ξεψύχησε.

Ο Βασίλειος δικαιολογήθηκε για την πράξη του αυτή ότι ήταν απολύτως νόμιμη και προβλεπόμενη από τους νόμους του Βυζαντίου. Οι Βούλγαροι του Σαμουήλ θεωρήθηκαν στασιαστές, επειδή ανήκαν στην αυτοκρατορία και γι’ αυτό τους επιβλήθηκε η ανάλογη ποινή. Μετά τη νίκη του, ο Βουλγαροκτόνος κατέβηκε στην Αθήνα, ανέβηκε στην Ακρόπολη και προσκύνησε την Παναγιά την Αθηνιώτισσα, ναός της οποίας είχε γίνει ο Παρθενώνας.

Εκτός από τους Βουλγάρους ο Βασίλειος πολέμησε και νίκησε τους Άραβες στη Συρία, του Λογγοβάρδους στην Ιταλία, τους Αρμένιους στην Κιλικία και τους Νορμανδούς στη Σικελία. Υπήρξε ισχυρή και αντιφατική προσωπικότητα, ένας αφοσιωμένος στο καθήκον του μονάρχης, που σημάδεψε τη Βυζαντινή ιστορία.

Πέθανε στις 15 Δεκεμβρίου 1025, σε ηλικία 67 ετών, έχοντας περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του πάνω σ’ ένα άλογο, πολεμώντας διαρκώς.

Διαδώστε το!

Εκκλησίες λαξεμένες στους βράχους και υπόγειες πολιτείες στην Καππαδοκία

Ταξίδι στα βάθη της ελληνικής Ανατολής

Εκκλησίες λαξεμένες στους βράχους και υπόγειες πολιτείες στην Καππαδοκία

Μοναδικά αξιοθέατα και μακρά ιστορία χαμένη στα βάθη των αιώνων στο «σεληνιακό τοπίο της Τουρκίας».

Η Καππαδοκία ή «χώρα των όμορφων αλόγων», όπως σημαίνει το όνομά της, βρίσκεται στην επαρχία Νεβσεχίρ της κεντρικής Ανατολίας και αποτέλεσε κατοικία πολλών λαών και θέατρο πολλών σημαντικών γεγονότων.

Για πολλούς λαούς, ανάµεσα σε αυτούς και οι Έλληνες, αποτέλεσε στο παρελθόν µια φιλόξενη πατρίδα. Από την αρχαιότητα µέχρι και τα νεότερα χρόνια Φρύγες, Λυδίοι, Βυζαντινοί και Ρωµαίοι άφησαν το στίγµα τους στην περιοχή.

Οι Καππαδόκες Έλληνες παραδοσιακά μιλούσαν μια διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας γνωστή ως Καππαδοκική διάλεκτος.

Στην περιοχή γύρω από την κοιλάδα του μικρού χωριού Γκόρεμε, με το σεληνιακό τοπίο των ηφαιστιογενών βράχων υπάρχει το υπαίθριο μουσείο, όπου εκκλησίες και μοναστήρια με περίτεχνες τοιχογραφίες βρίσκονται μέσα στο βράχο. Μερικές από τις πιο γνωστές είναι του Μεγάλου Βασιλείου, του Μήλου ή Αρχαγγέλου Μιχαήλ, της Αγίας Βαρβάρας και των Σανδάλων.

Η περιοχή αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς με συλλογή από ξωκλήσια και σπίτια που χρονολογούνται γύρω στον 11ο αιώνα. Η Καππαδοκία ήταν από τις πρώτες περιοχές που αγκάλιασαν το Χριστιανισμό και πολλοί κάτοικοί της κατέφευγαν στις εκκλησίες αυτές για να προσευχηθούν κρυφά.

Πολλές από τις βυζαντινές τοιχογραφίες αποτελούν ακόμη ένα από τα λαμπρότερα, πολύχρωμα αξιοθέατα της περιοχής, παρά τις διαβρώσεις.

Η σκοτεινή εκκλησιά Karanlik Kilise φιλοξενεί πολύχρωμους αγγέλους που στολίζουν τους πυλώνες και τις θολωτές οροφές, μαζί με σκηνές όπως η γέννηση του Ιησού.

Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τη θέα από ψηλά με αερόστατα και να επισκεφθεί το Κάστρο Ουχισάρ που αποτελεί το ορόσημο της περιοχής και βρίσκεται στην κορυφή της πόλης Ουχισάρ.

Πληροφορίες - Φωτογραφίες

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

Καππαδοκία / Τουρκία

Διαφορά ώρας: -

Νόμισμα: Λίρα Τουρκίας (1 ευρώ ισοδυναμεί με 4,90 λίρες)

Απόσταση: Δεν υπάρχει απευθείας πτήση και η διάρκεια του ταξιδιού με πτήση ανταπόκρισης μέσω Κωνσταντινούπολης είναι 4 ώρες και 25 λεπτά από την Αθήνα και 5 ώρες και 50 λεπτά από τη Θεσσαλονίκη μέσω Κωνσταντινούπολης.

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ

NEWSBEAST.GR  6/4/2018

Το δράμα του σπηλαίου της Μιλάτου

Posted by olympiada στο Απρίλιος 4, 2018

Το Φεβρουάριο του 1823, 2500 γυναικόπαιδα από τα γύρω χωριά, μαζί με 150 οπλοφόρους, για να αποφύγουν το ασκέρι του Χασάν Πασά ήρθαν στο σπήλαιο για να σωθούν. Όμως, κάποιος Τούρκος το πληροφορήθηκε και τον ειδοποίησε. Αυτός έστειλε τον γαμπρό του Μωχάμετ Αλή Χουσεΐν Μπέη με 5000 στρατιώτες για να τους πιάσει ζωντανούς. Οι οπλοφόροι άρχισαν τον κλεφτοπόλεμο και παρόλο που τα πολεμοφόδιά τους ήταν ελάχιστα έκαναν μεγάλη ζημιά στους Τούρκους. Έτσι η πολιορκία του σπηλαίου μάκραινε πολύ.

Οι Τούρκοι που έφεραν κανόνια και χτυπούσαν το στόμιο του σπηλαίου από το απέναντι ύψωμα, τους ζητούσαν να παραδοθούν κάνοντας όρκους πως δεν θα τους πειράξουν. Μα οι Χριστιανοί δεν πίστευαν στους όρκους τους. Οι καπετάνιοι του Μεραμπέλλου και του Λασιθιού με 2500 άνδρες ήρθαν να βοηθήσουν. Μα ο Χασάν Πασάς είχε πολυάριθμο στρατό, 16000 άνδρες, κανόνια, άφθονα πολεμοφόδια και τροφές.

Η πολιορκία κράτησε 22 ημέρες. Τα τρόφιμα και το νερό λιγόστευαν. Στην πείνα και στην δίψα των πολιορκούμενων προστέθηκε και η δυσωδία των νεκρών. Δεν μπορούσαν να αντέξουν πια και αποφάσισαν ηρωική έξοδο.

Ο Χουσεΐν ξέχασε τους όρκους του. Τα 30 παλικάρια που πρωτοβγήκαν σφάζονται μπρος στα μάτια των γυναικόπαιδων. Τα κορίτσια και τις νέες γυναίκες τις έδεναν με τις πλεξούδες τους. Ο πασάς διέταξε να απομονωθούν οι γέροι και τους οδήγησαν σε ένα μέρος όπου το ιππικό τους ποδοπάτησε. Έπειτα τους έκοψαν τα κεφάλια και τα έκαμαν πυραμίδα σ’ ένα αλώνι. Τα βρέφη τα έσφαξαν και τις μανάδες τους τις πούλησαν σκλάβες. Αυτό ήταν το τέλος του δράματος του σπηλαίου της Μιλάτου.

Τα εγκλήματα που διέπραξε ο Χασάν Πασάς τα πλήρωσε μερικές ημέρες αργότερα. Φεύγοντας από τη Μίλατο στρατοπέδευσε στο Καστέλλι Πεδιάδος σχεδιάζοντας να προχωρήσει για τη Μεσαρά. Αλλά όταν βγήκε για σεργιάνι στον κάμπο του Καστελίου, αφήνιασε το άλογό του και τον έριξε κάτω. Η πτώση του ήταν τέτοια που δεν πρόφτασε να πει ούτε λέξη.

Μέσα στο σπήλαιο κτίστηκε το 1937 ναΐδιο αφιερωμένο στον Άγιο Θωμά και μνημείο με κάποια από τα οστά των πεσόντων.

Διαδώστε το!

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

OΙ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΟΥΡΚΙΑ


OΙ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΟΥΡΚΙΑ
Ένα εκπληκτικό φαινόμενο που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας του Βλάση Αγτζίδη
Η οριστική διαμόρφωση των πληθυσμών στην Ελλάδα και την Τουρκία καθορίστηκε από τη συνθήκη της Λωζάννης τον Ιoύλιο του 1923. Η συνθήκη πρόβλεπε την ανταλλαγή των πληθυσμών με βασικό κριτήριο κατάταξης τη θρησκευτική πίστη. Έτσι οι χριστιανοί θα έπρεπε να εκδιωχθούν από την Τουρκία και οι μουσουλμάνοι από την Ελλάδα. Η επιλογή με βάση το θρήσκευμα οδήγησε αφένός στην εξαίρεση των ελληνικών πληθυσμών που είχαν εξισλαμιστεί ή βρισκόταν σε κρυπτοχριστιανική κατάσταση στην Τουρκία, ενώ εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα οι ελληνογενείς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι.. Έτσι διαμορφώθηκε στη σημερινή Τουρκία ένας πολύμορφος μουσουλμανικός ελληνικός πληθυσμός που αποτελείται αφ' ενός από τους γηγενείς εξισλαμισμένους και κρυπτοχριστανούς του Πόντου και αφ' ετέρου από αυτούς που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα. Εξισλαμισμένοι Κρητικοί, Μακεδόνες και Κύπριοι
Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι μεγάλο μέρος των λεγόμενων τουρκοκρητικών είναι ελληνικής καταγωγής. Εξ άλλου το "κρητικό ζήτημα" στις αρχές του αιώνα μας θύμιζε πάρα πολύ το σημερινό πρόβλημα της Βορείου Ιρλανδίας. Τη διαπίστωση αυτή, εκτός των ιστορικών πηγών, υποστηρίζει η ύπαρξη τέτοιων πληθυσμών στη Συρία (Χαμηδιέ) και στη Λιβύη οι οποίοι διατηρούν την ανάμνηση της ελληνικής τους προέλευσης και εξακολουθούν να δηλώνουν "Ελληνες". Επίσης και στη κεντρική και νοτιοδυτική Μακεδονία (Αλιάκμωνας και περιοχή Κοζάνης) κατοικούσαν οι εξισλαμισμένοι Ελληνες που έγιναν γνωστοί ως "Βαλαάδες". Οι Βαλαάδες χαρακτηρίζονται σε εθνογραφικούς χάρτες του περασμένου αιώνως "Greek Muslims". Οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Κρήτης και της Μακεδονίας εκδιώχθηκαν στην Τουρκία το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάννης. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Δυτική και Νότια Μικρά Ασία. Στην πλειοψηφία τους παραμένουν και σήμερα ελληνόφωνοι. Για αυτούς τους πληθυσμούς δημοσίευαν οι τουρκικές εφημερίδες τα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης. Στις περιοχές της Κιλικίας (Αττάλεια) κατοικεί επίσης αριθμός ελληνοφώνων Κυπρίων μουσουλμάνων οι οποίοι μετακινήθηκαν εκεί από τα τέλη του περασμένου αιώνα. μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου.

ΧΩΡΙΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΟΦΕΩΣ Εξισλαμισμένοι. Πόντιοι Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ομάδα Ελληνογενών εξισλαμισμένων είναι αυτή που κατοικεί στoν ιστορικό Πόντο και ειδικά στην επαρχία Τραπεζούντας. Οι εγκαταστάσεις αυτών που μιλούν τα ποντιακά ελληνικά περιγράφονται ως εξής στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού παν/μίου του Τybingen: "...αποτελούνται από μερικές εξάδες χωριών γύρω από την Τόνια και 40-50 εγκαταστάσεις στις κοιλάδες (επάνω μέρος) Σαλακλί και Γκιουρτσάϋ νότια του Οφι, γύρω από την Τσαϊκαρα και το Κιοπρούμπασι. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο κύματα μετανάστευσης στην επαρχία Σακαρυά." Υπάρχει ήδη μια αξιόλογη διασπορά των εξισλαμισμένων στην Κωνσταντινούπολη και στα περισσότερα αστικά κέντρα της Τουρκίας. Κοινότητές τους έχουν δημιουργηθεί στην κατεχόμενη Κύπρο, την Ιμβρο καθώς και στο εξωτερικό (Γερμανία). Επίσης τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικρή κοινότητα στην Ελλάδα. Είναι συγκροτημένοι σε κλειστές κοινωνικές ομάδες στις οποίες επικρατεί ενδογαμία. Ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από τους καθαρούς Τούρκους και τους διακρίνει φιλελληνισμός. Αυτοδηλώνονται ως "Ρωμαίοι" (Ρωμιοί) και είναι κυρίως ελληνόφωνοι. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι σε όλο τον Πόντο ξεπερνούν τις 300.000 άτομα.. Οι ελληνόφωνοι αυτοί Ρωμιοί περιλαμβάνονται συνήθως στους πληθυσμούς που καταγράφονται από τους τούρκους ως "Λαζοί". Με την ονομασία αυτή δηλώνονται δύο βασικά εθνοτικές ομάδες: οι παραδοσιακοί Λαζοί, οι οποίοι είναι γεωργιανό φύλο που βρίσκεται πολύ κοντά στους Μιγγρέλους της Γεωργίας και οι "Ρωμαίοι". Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί μιλούν διάφορα ιδιώματα της τραπεζουντιακής διαλέκτου της ελληνικής γλώσσας. Τη γλώσσα που μιλούν την ονομάζουν "ρωμαϊκά". Οι Οφλήδες μιλούν την αρχαιοπρεπέστερη ελληνική διάλεκτο που βρίσκεται εν ζωή. Είναι οι μόνοι που χρησιμοποιούν ως αρνητικό μόριο το "ου" και "ουκί" ενώ παρατηρείται και το φαινόμενο του τσιτακισμού. Η διάλεκτος ακόμα ακμάζει και διατηρεί την ικανότητα να αφομοιώνει ξένες λέξεις και να τις διαμορφώνει με βάση τις ανάγκες της γλώσσας. Τον ελληνικό τύπο ακολουθούν και τα μουσουλμανικά ονόματα. Ο Μεμέτης, ο Κεμάλης, ο Τουργκούτης κ.λπ. Η Κωνσταντινούπολη επιβιώνει με την μεσαιωνική λαϊκή της ονομασία: Ισταμπόλη (από το "Εις την Πόλη"), απ' όπου προήλθε και το σημερινό τούρκικο όνομά της: Ισταμπούλ. Η νεολαία σήμερα ξεπερνά την παλιά θρησκευτική προκατάληψη που αδιαφορούσε για τα εθνικά χαρακτηριστικά. Αρχίζει να αναζητεί την εθνική της προέλευση. Στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπάρχει ισχυρή παροικία, καθώς και στην Τραπεζούντα έχουν ξεκινήσει προσπάθειες προβολής και υπεράσπισης του ελληνόφωνου πολιτισμού. Η τραγωδία του Πόντου Για τους ελληνόφωνους μουσουλμάνους της βόρειας Τουρκίας, δηλαδή του μικρασιατικού Πόντου, έχουμε πλήθος ιστορικών δεδομένων. Το 1914 ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής ανερχόταν σε 929.495 και κατανεμόταν ως εξής: α) Ορθόδοξοι Ελληνες: 696.495, β) Μουσουλμάνοι Ελληνες: 190.000, γ) Κρυπτοχριστιανοί: 43.000 Όπως μας πληροφορεί ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, οι εξισλαμισμοί στον Πόντο πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1648- 1687 από τις πιέσεις των φεουδαρχών, των Ντερεμπέηδων. Γράφει: "Ενεκα των από των Τερε-βέηδων πιέσεων τούτων και των δεινών διωγμών οι από του ποταμού Ακάμψιος (Τσορόχ) μέχρι Τραπεζούντος συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί, οι κατοικούντες τας περιφερείας Ριζαίου, Οφεως, Σουρμένων και Γημωράς εξισλαμίστηκαν αθρόως. Οι χριστιανοί της περιφέρειας Οφεως είχον εξισλαμισθεί κατά την παράδοσιν ομού μετά του επισκόπου αυτών Αλεξάνδρου μετονομασθέντος Ισκεντέρ...". Το τελευταίο κύμα των εξισλαμισμών συμπίπτει χρονικά με την γενοκτονία (1916-1923) που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι κατά του χριστιανικού ελληνικού πληθυσμού του Πόντου. Οι Νεότουρκοι είχαν αποφασίσει τον βίαιο εξισλαμισμό των χριστιανικών εθνοτήτων και για το σκοπό αυτό δημιούργησαν ορφανοτροφεία για τα παιδιά των χριστιανών που είχαν εξοντώσει. Στα ελληνόπαιδα παρείχαν τουρκική παιδεία και ισλαμική θεολογική μόρφωση. Τις ελληνίδες τις υποχρέωναν σε γάμο με μουσουλμάνους. Το ότι δεν υπήρχαν αξιόλογοι τουρκικοί πληθυσμοί στο χώρο του Πόντου φαίνεται από το γεγονός ότι και οι ίδιες οι τουρκικές αρχές προτιμούσαν τη χρήση του όρου "μουσουλμάνος" και όχι "Τούρκος". Σε κείμενο συνεννόησης - που αφορούσε τους όρους αυτονομίας του Πόντου και πρόβλεπε την ισοπολιτεία των κατοίκων του - που υπογράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1919 στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρυσάνθου και του βαλή Τραπεζούντας Σουλεϊμάν Νετζμή Βέη ανάφερε δύο ομάδες κατοίκων: τους Ελληνες και τους Μουσουλμάνους. Στην επιχειρηματολογία πάντως των Χριστιανών Ποντίων προς τις συμμαχικές δυνάμεις χρησιμοποιήθηκε η ελληνική καταγωγή των μουσουλμάνων του Πόντου. Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού στις 30/12/1918 υπεβλήθη υπόμνημα για την δημιουργία της "Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου". Μεταξύ άλλων υπάρχει το εξής επιχείρημα: "...από τον μουσουλμανικόν πληθυσμό μέγα μέρος είναι ελληνικής καταγωγής και δεν ελησμόνησαν ούτε την καταγωγήν αυτών, ούτε την ελληνικήν γλώσσαν, ην εξακολουθούν να ομιλώσιν." Η Σημασία αυτών των Πληθυσμών Οι εξισλαμισμένοι και κρυπτοχριστιανικοί πληθυσμοί μας βοηθούν στο να κατανοήσουμε την φύση της σύγχρονης Τουρκίας. Μας θυμίζουν την παλιά οικουμενικότητα του ελληνισμού. Ένα τμήμα της παλιάς ρωμιοσύνης παραμένει με κρυπτοχριστιανική ή μουσουλμανική μορφή, στους παλιούς ελληνικούς τόπους της Ανατολής. Το τουρκικό κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφομοιώσει τους πληθυσμούς αυτούς. Επιδιώκει την κοινωνική διάσπαση των συμπαγών πληθυσμών με μεταφορά σε άλλα μέρη της Τουρκίας. Ετσι δόθηκαν οικονομικά κίνητρα για μετανάστευση των ελληνόφωνων στο Κουρδιστάν, την Ιμβρο και την κατεχόμενη Κύπρο. Σήμερα ένα από τα τουρκικά χωριά της Ιμβρου κατοικείται από εξισλαμισμένους ελληνόφωνους ενώ περί τους 3.000 έχουν εγκατασταθεί ως έποικοι στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι ελληνόφωνοι έποικοι είναι μία από τις λίγες εθνοτικές ομάδες που μεταφέρθηκαν εκεί και διατηρούν αρμονικές σχέσεις με τους εγκλωβισμένους. Από την άλλη όμως οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Τουρκίας προσπαθούν να διασώσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και να αναδειχθούν σε μια γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αποδεικνύουν επίσης ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πλην αυτού της αλληλοκατανόησης και της συνύπαρξης. Εμείς ελπίζουμε ότι η βασανιστική περιόδος μετασχηματισμού στην οποία έχει εισέλθει η Τουρκία θα τελειώσει με την δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας. 1. ΕΝΘΕΤΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ Για τις περιοχές των εξισλαμισμένων Ελλήνων του Πόντου ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος γράφει: "Οι περί των Ψυχρόν ποταμόν (Μπαλτατζή Ντερέ) οικούντες Οφίται ή Οφλήδες, διετήρησαν την ελληνικήν γλώσσαν και τα ελληνικά ήθη και έθιμα, ενθυμούνται ακόμη την εξ Ελλήνων καταγωγήν αυτών. Είναι ημερώτεροι των Λαζών και κατά την κληροδοτηθείσαν αυτοίς παρά των Ελλήνων προγόνων αυτών παράδοσιν ασχολούνται με τα γράμματα και την θεολογίαν. Αι μουσουλμανικαί ιερατικαί και θεολογικαί σχολαί του Οφεως ήσαν αι τελειότεραι εν των Οθωμανικώ κράτει. Οι άνδρες εν Οφει γιγνώσκουσιν και την τουρκικήν γλώσσαν, αλλ' αι γυναίκες ηγνόουν αυτήν, και δια τούτο μέχρι των ημερών ημών εις την κατ οίκον ομιλία εγίνετο χρήσις του Ελληνικού Ποντικού ιδιώματος του Οφεως. Τα χωρία αυτών μέχρι των ημερών ημών διετήρουν τα Ελληνικά αυτών ονόματα, Παλαιοχώριν, Μεσοχώριν, Υψηλή ή Υψηλάντων, όθεν προήλθεν η οικογένεια των Υψηλαντών, Ξένος, Αληθινός, Φωτεινός, Χαλάεσσα, Γοργορά, Κοντού, Χωλός, Οκελος, σώζονται δε εν αυτοίς πολλοί ναοί και χειρόγραφα ελληνικά... Ελληνόφωνοι, αλλ ουχί ήμεροι ως οι Οφίται παρέμειναν και οι εξισλαμισθέντες χριστιανοί της Θοανίας (Τόνγιας), τα δε χωρία αυτών διετήρησαν κατά το πλείστον ομοίως τα ελληνικά ονόματα, οίον Κατωχώριν, Μεσοπλάγιν, Μεσοπαίδιν." 2. ΕΝΘΕΤΟ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ Οι ελληνικοί πληθυσμοί, με μουσουλμανική κυρίως μορφή, αποτυπώθηκαν στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού πανεπιστημίου του Tybigen. Στην έρευνα αυτή οι ελληνογενείς της Τουρκίας σήμερα κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: τους "Greek-speaking Muslims: Pontic" και τους "Greek-speaking Muslims: Cretan, Cypriot and others". Οι ομάδες αυτές χαρακτηρίζονται από μεγάλη ανομοιογένεια, η οποία καθορίζεται από την γεωγραφική προέλευση και τις θρησκευτικές τοποθετήσεις.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ 4/4/2018

Τι Κρύβεται Πίσω από την Αφρικανική Σκόνη που έχει Καλύψει τον Μισό Πλανήτη; (vid)

Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Τι Κρύβεται Πίσω από την Αφρικανική Σκόνη που έχει Καλύψει τον Μισό Πλανήτη;
Οι τουρίστες και οι ντόπιοι στην Κρήτη ξύπνησαν σε μια σουρεαλιστική σκηνή το πρωί της Πέμπτης 22/3/18 με το μεγαλύτερο νησί της Ελλάδος, το νησί των διακοπών από όλο τον κόσμο, να καλύπτεται απ’ άκρη σ’ άκρη με ένα πορτοκαλί χρώμα από την
Αφρικανική Σκόνη. Το νησί είχε αποκτήσει μια κιτρινωπή απόχρωση αφού οι νότιοι άνεμοι μετέφεραν τη σκόνη από την έρημο της Σαχάρας στην Αφρική. Το πέπλο της σκόνης είχε προσδώσει ένα θολό πορτοκαλί ουρανό για την ημέρα και είχε μετατρέψει σε ένα σχεδόν απόκοσμο τοπίο τη νύχτα. Σαν να βρισκόσουν στον πλανήτη Άρη.
Σύμφωνα με την dailymail.co.uk η μάζα σκονισμένου και πολύ ξηρού αέρα σχηματίζεται πάνω από την έρημο της Σαχάρας από τα τέλη της άνοιξης μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου.
Η σκόνη της Σαχάρα συνήθως μετακινείται από τις ακτές της Αφρικής κάθε τρεις έως πέντε ημέρες, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Βρίσκεται συνήθως στα 5.000 έως 20.000 πόδια (περίπου 1500 χλμ έως 6000 χλμ) πάνω από την επιφάνεια της Γης και ταξιδεύει λόγω ισχυρών ανέμων.
Η σκόνη παρουσιάζει συνήθως υψηλές συγκεντρώσεις μολύβδου, ψευδαργύρου, χρωμίου και βαναδίου και έχει συσχετιστεί με προβλήματα υγείας στον ελληνικό πληθυσμό, σημειώνει η dailymail.co.uk.
Επίσης, από την ίδια πηγή μαθαίνουμε πως η Αφρικανική Σκόνη, δεν πλήττει μόνο την Κρήτη και κατ’ επέκταση μεγάλο μέρος της Ελλάδας. Αναφέρει, λοιπόν, πως πέρυσι, η Βρετανία μετατράπηκε σε «αρειανό τοπίο», αλλά με ένα διαφορετικό τρόπο, καθώς η σκόνη της Σαχάρας σάρωσε τον Ατλαντικό και εξαιτίας του τυφώνα Ophelia κάλυψε τον Ήλιο προσδίδοντας μία πορτοκαλί απόχρωση στην χώρα..
Η καταιγίδα του Οκτωβρίου θεωρήθηκε ότι μετέφερε όχι μόνο σκόνη από τη Βόρεια Αφρική αλλά και συντρίμμια από δασικές πυρκαγιές στην Ισπανία και την Πορτογαλία, τα οποία όλα ταξίδεψαν προς το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο ουρανός πάνω από το Λονδίνο και σε άλλα μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου καλύφθηκαν από μια σκοτεινή πορτοκαλί ομίχλη.
Το 2013 αναφέρθηκε ότι η σκόνη από τη Σαχάρα είχε ταξιδέψει χιλιάδες μίλια πέρα ​​από τον Ατλαντικό και κάλυψε την πολιτεία του Τέξας σε ανάλογης απόχρωσης σύννεφο ομίχλης. Μάλιστα, ορισμένοι Τεξανοί την εποχή εκείνη ανέφεραν αύξηση των συμπτωμάτων αλλεργίας ως αποτέλεσμα του σύννεφου της αφρικανικής σκόνης.
Τα μικροσκοπικά σωματίδια επιδείνωσαν τις υπάρχουσες παθήσεις της καρδιάς και των πνευμόνων, όπως το άσθμα, έτσι οι γιατροί συμβούλευαν τους ανθρώπους να παραμείνουν στα σπίτια τους και να μην κυκλοφορούν, μέχρι να περάσουν τα «πορτοκαλί σύννεφα».
Όμως, παρόμοια πορτοκαλί τοπία, συναντούμε σε χιόνια και σε χιονοθύελλες, πολύ βορειότερα της Ελλάδας.
Σύμφωνα με την express.co.uk, απόκοσμες σκηνές μίας πορτοκαλί «Αποκάλυψης»  έπληξαν τουλάχιστον τέσσερις χώρες, μετατρέποντας το λευκό χιόνι σε μια ανατριχιαστική πορτοκαλί σκιά που έκανε τους κατοίκους να τρομοκρατηθούν.
Οι πόλεις γύρω από τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία ανέφεραν το περίεργο φαινόμενο του πορτοκαλί χιονιού, με εκατοντάδες φωτογραφίες και πολλά βίντεο, αρκετά από τα οποία έχουν γίνει viral.
Οι τουριστικοί προορισμοί, συμπεριλαμβανομένων των χιονοδρομικών κέντρων, καλύπτονται από πορτοκαλί χιόνι, το οποίο έχει μετατρέψει τα χιονισμένα βουνά σε… αμμόλοφους.
Τι Κρύβεται Πίσω από την Αφρικανική Σκόνη που έχει Καλύψει τον Μισό Πλανήτη;
image credit: express.co.uk
Το φαινόμενο του πορτοκαλί χιονιού έχει συγκριθεί με ένα παρόμοιο περιστατικό που έλαβε χώρα στη Σιβηρία το 2007, όταν χιονοστιβάδα με πορτοκαλί χρώμα κάλυψε

Η συνέχεια ΕΔΩ ...

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided