Δευτέρα, Δεκέμβριος 17, 2018

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 6ος

«΄Εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία»

 

Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

«΄Εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία»



«΄Εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία»

Οι αρχαίοι Μακεδόνες θεωρούσαν και ονόμαζαν τον εαυτό τους Έλληνες

Σε επιστολή του προς τον ηττημένο βασιλιά της Περσίας Δαρείο ο Μέγας Αλέξανδρος, τη στιγμή που έχει συντρίψει για δεύτερη φορά τον πολυάριθμο περσικό στρατό στη μάχη της Ισσού, διατρανώνει ότι:

Η Μακεδονία είναι κομμάτι της Ελλάδας.

Και ότι ό ίδιος είναι ηγεμόνας των Ελλήνων.

«Οι πρόγονοί σου, λέγει στον Δαρείο, εισέβαλαν στη Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα («εις Μακεδονίαν και εις την άλλην Ελλάδα»,[άρα χωρίς τη Μακεδονία είναι μισή και όχι ολόκληρη η Ελλάδα]) και μας προξένησαν καταστροφές, χωρίς εμείς να τους έχουμε κάμει προηγουμένως κανένα κακό· «εγώ δε των Ελλήνων ηγεμών κατασταθείς» (=αφού εμένα οι Έλληνες με όρισαν για αρχηγό τους) εισέβαλα στην Ασία, επειδή ήθελα να τιμωρήσω τους Πέρσες, εφόσον εσείς πρώτοι αρχίσατε τις εχθροπραξίες» (Αρριανού, Αλεξάνδρου Ανάβασις, 2, 14, 4).

Αλλά και κατά τη μάχη του Γρανικού ποταμού που είχε προηγηθεί, είχε συλλάβει αιχμαλώτους Έλληνες μισθοφόρους που πολεμούσαν με το μέρος των Περσών. Αυτούς ο Αλέξανδρος απέστειλε δεμένους με χειροπέδες στη Μακεδονία για να δουλεύουν ως σκλάβοι, επειδή, παρά τις κοινές αποφάσεις των Ελλήνων (και όχι Μακεδόνων και Ελλήνων) και μολονότι ήταν Έλληνες, πολέμησαν για χάρη των βαρβάρων κατά της Ελλάδας (και όχι ειδικά κατά της Μακεδονίας). Πουθενά δηλαδή δεν διαστέλλονται οι Μακεδόνες από τους άλλους Έλληνες. Και από τα λάφυρα της μάχης έστειλε ο Αλέξανδρος τριακόσιες ασπίδες-αφιέρωμα στον Παρθενώνα με το επίγραμμα:«Αλέξανδρος και οι Έλληνες (πλην Λακεδαιμονίων) » από τα λάφυρα των βαρβάρων που κατοικούν την Ασία (Αρριανός, 1, 16, 6-7).

Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι Μακεδόνες του είχαν πλήρη συνείδηση ότι ήταν Έλληνες.

Ελλάδα είναι και η Μακεδονία, βοούν οι πρόγονοί μας Έλληνες (Στράβων). Ακούμε οι Νεοέλληνες;

Κείμενα του π.Δημητρίου Μπόκου


iellada.gr

 

 

 

 

Η ποντιακή διάλεκτος θα διδάσκεται στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Posted by IGOR στο Ιουνίου 30, 2018


Η ποντιακή διάλεκτος θα διδάσκεται το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, όπως αποφάσισε η γενική συνέλευση καθηγητών του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών.

Το νέο ανακοίνωσε ο αν. καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης Ηλίας Πετρόπουλος, κάνοντας γνωστό ότι η συνέλευση των καθηγητών του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών του Δ.Π.Θ., επικύρωσε την απόφασή της και οριστικοποίησε την εισαγωγή από το νέο Ακαδημαϊκό Πρόγραμμα Σπουδών 2018 – 2019 ενός νέου μαθήματος με τίτλο Εκμάθηση της Ποντιακής Διαλέκτου Ι & ΙΙ στο χειμερινό εξάμηνο (Γ΄) και στο εαρινό εξάμηνο (Δ΄) με επόπτη καθηγητή τον Ηλία Κ. Πετρόπουλο.

Αυτό σημαίνει ότι η ποντιακή διάλεκτος θα είναι επίσημο μάθημα για πρώτη φορά στα χρονικά σε ελληνικό πανεπιστήμιο στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και συγκεκριμένα στο τμήμα Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών.

Την πρόταση κατέθεσε ο Σύλλογος Φοιτητών του Τμήματος σε αγαστή συνεργασία με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Ποντίων Εκπαιδευτικών.

«Ελπίζουμε ότι η εισαγωγή για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά ενός τέτοιου μαθήματος θα συμβάλλει στην διατήρηση, την επιστημονική μελέτη και την εμβριθέστερη έρευνα της ποντιακής διαλέκτου. Πολλά συγχαρητήρια στον Σύλλογο των Φοιτητών μας για την επιτυχία αυτή. Το Τμήμα μας είναι το κατ’ εξοχήν και καθ’ ύλην αρμόδιο Ακαδημαϊκό Ίδρυμα της χώρας μας για την διδασκαλία της ποντιακής διαλέκτου διότι τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην ευρύτερη λεκάνη του Ευξείνου Πόντου», αναφέρει ο κος Πετρόπουλος που θα έχει την ευθύνη διδασκαλίας του μαθήματος.

[xronos.gr]

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 

 

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Οι Καλάς προκαλούν εγκεφαλικά στα Σκόπια:

Είμαστε απόγονοι των Ελλήνων και του Μ. Αλεξάνδρου – Δείτε βίντεο ,,,


Οι Κάλας, είναι φυλή του ορεινού Πακιστάν και μέρους του Αφγανιστάν, η οποία ομιλεί δική της γλώσσα.
Ο πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στις 5.000 και παραδόξως, διαφέρει από τις γειτονικές φυλές, τόσο εθνολογικά, όσο και κοινωνιολογικά, αφού οι Καλάς είναι πολυθεϊστές εν μέσω τεραστίου μουσουλμανικού πληθυσμού.
Την διαφοροποίηση αυτή οι ίδιοι οι Καλάς την αποδίδουν στο γεγονός ότι έχουν ελληνική καταγωγή, όπως υποστηρίζουν, αφού θεωρούν τη φυλή τους μακρινή απόγονο των στρατευμάτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η γλώσσα τους, ινδοευρωπαϊκής προελεύσεως, παρουσιάζει στοιχεία από τα Περσικά, τα Σανσκριτικά και τα Ελληνικά, με λέξεις στις οποίες κάποιοι γλωσσολόγοι εντοπίζουν κοινές ρίζες με τις ελληνικές. ΝΟΜ είναι το όνομα.
ΠΑΡΕΙΜ, από το αρχαίο πάρειμι σημαίνει πορεύομαι, διαβαίνω.
ΧΕΜΑΝ είναι ο χειμώνας.
ΙΛΑ σημαίνει έλα.
ΔΟΝΤΟΥΓΙΑ αποκαλούν τα δόντια, ΝΤΙ το ρήμα δίδω, ενώ ο χαιρετισμός που σου απευθύνουν όταν σε βλέπουν είναι ΙΣΠΑΤΑ, που για μερικούς θυμίζει το ασπάζομαι.
Στους χαιρετισμούς τους συναντά κανείς και τις λέξεις «χάιρε, χαϊρέτα, γιάμασις».

-



Την άνοιξη του 327 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Μακεδόνας, περνούσε τον ινδικό Καύκασο και κατευθυνόταν προς τον νότο. Πολεμούσε ήδη 10 χρόνια.
Πέρασε την Συρία, την Αίγυπτο, την Φοινίκη, την Περσία και πολλά άλλα μέρη.
Πέρα από τον Ινδό ποταμό εκεί όπου απλώνόταν η έρημος, κουρασμένος από τις γνωστές μάχες και νικημένος από τις κακουχίες, ο στρατός του, αρνείται να προχωρήσει.
Ο μεγάλος βασιλιάς υποχωρεί κι αναστενάζει «τι κρίμα που δεν έμεινε πια άλλος κόσμος να κατακτήσει»…
Η αλήθεια είναι πως πέρα από την επιθυμία του Μεγάλου Αλεξάνδρου να καταλύσει την περσική κυριαρχία, το όνειρό του ήταν να φτιάξει την οικουμένη του, διαδίδοντας την αριστοτέλεια φιλοσοφία σε όλο τον κόσμο.
Εξίσου βέβαιο είναι επίσης πως ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της εκστρατείας του, τελικά το όνειρό του πραγματοποιήθηκε, αφού ουσιαστικά δεν απαιτούσε να κάνει την οικουμένη χρησικτησιακά δική του.

Αυτόν τον οραματιστή στρατηλάτη, μπορεί κανείς να γνωρίσει ευκολότερα από την αχλύ του μύθου παρά από την μελέτη της προσωπικότητάς του.
Άλλωστε οι θρύλοι ακόμα και απομακρυσμένων περιοχών που αναφέρονται σε αυτόν καταγράφονται πολυάριθμοι.
Για την Αιθιοπία θεωρείται άγιος της Ορθόδοξης Αιθιοπικής εκκλησίας, για το Ισλάμ θεωρείται προφήτης, όσο για τους Καλάς, τους φερόμενους ως απόγονούς του, θεωρείται ο προφήτης που θα τους φέρει πίσω στην κοιτίδα τους.

-



«Δεν υπάρχει ούτε μια νομάδα, ούτε μια απλή χωριάτισσα της Ινδίας που να μην γνωρίζει το μύθο του Σικάντα Ράζαμ, του Μεγάλου Αλεξάνδρου» έλεγε ο κ. Γιώργος Αλεξάνδρου, ερευνητής και συγγραφέας του βιβλίου «Καλάς: οι έλληνες των Ιμαλαϊων» ο οποίος έχει επισκεφτεί τις περιοχές που ζει η εν λόγω φυλή.
«Όταν έλεγες ότι είσαι Έλληνας, από την συμπεριφορά τους αντιλαμβανόσουν πως οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονταν να σας συνδέει μια κοινή καταγωγή αίματος» συμπλήρωνε ενώ χαρακτήριζε εντυπωσιακά και τα στοιχεία που εντοπίζει κανείς στην προφορική παράδοση ή στα αρχαία μνημεία, τα οποία σχετίζονται με κάποιον τρόπο με τον Μέγα Αλέξανδρο και την εκστρατεία του.

«Οι Καλάς είναι η κορυφή του παγόβουνου, είναι μια χρονοκάψουλα που διασώζει στοιχεία αρχαίας ελληνικής θρησκευτικότητας και μάλιστα ανόθευτα» αναφέρει σε παλαιότερη συνέντευξη του ο κ. Αλεξάνδρου κατόπιν δημοσίευσης σχετικής μελέτης για την θρησκεία και την κοσμοθέαση των Καλάς Σε αυτήν κατέγραφε την σχέση που παρουσίαζε η θρησκεία τους με την αρχαία μητριαρχική θρησκεία της εποχής του Διονύσου ή της νεολιθικής εποχής που συνδέεται με τον αρχαίο ελληνικό Δωδεκάθεο και με τον ενοθεϊσμό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Για τους Καλάς δημιουργός των οντοτήτων είναι ο Ντεζάου, αν και από χωριό σε χωριό παρατηρεί κανείς κάποιες διαφοροποιήσεις.
Όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι προήλθαν από την πρόσμηξη των στρατιώτων του Μεγάλου Αλεξάνδρου με ντόπια φύλλα, προερχόμενα κι αυτά από το Αιγαίο.

-

«Με λένε Σέφ…Είμαι Ελληνας, Πατάν!»  με αυτά τα λόγια είχε συστηθεί στο κ. Αλεξάνδρου ένας μουτζαχεντίν στο Πεσαβάρ.
«Εμεινα άφωνος! …
Εγώ είχα ξεκινήσει να βρω τους Καλάς, τους Ελληνες των Ιμαλαΐων και ανακάλυπτα εντελώς απροσδόκητα μια ακόμη φυλή που δήλωνε με περηφάνια ελληνική….
Έμαθα λοιπόν ότι οι Πατάνς, ή Παχτούν, είναι οι αρχαίοι Σάκες ή Παχτίες ή Σκύθοι και ήταν νομάδες και βοσκοί.
Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κυρίευσε την Βακτριανή, παντρεύτηκε την πριγκίπισσά τους, την «Καλλιπάρειο» Ρωξάνη, και το ίδιο έκαναν και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες του με άλλες ντόπιες γυναίκες.
Ετσι «μπερδεύτηκαν» Μακεδόνες και ντόπιοι σε τέτοιο βαθμό ώστε οι τελευταίοι να θεωρούν του εαυτούς τους Γιουνάν «Ελληνες» μέχρι τώρα» διαβάει κανείς στο βιλίο του κ. Αλεξάνδρου, στις σελίδες του οποίου προσπαθεί να μας συστήσει τις λησμονημένες φυλές των Καλάς, Πατάνς και άλλους Έλληνες του Πακιστάν.
Όπως συμπληρώνει σε αυτό τα ήθη και τα έθιμα τους κουβαλούν μέσα τους αρχαία Ελλάδα αλλά το πιο σημαντικό είναι ίσως, η ελληνική συνείδηση και η δίψα τους για τη μακρινή χώρα των προγόνων τους.

Οι Καλάς αν και δεν ξέρουν την λέξη έλληνας γνωρίζουν πως έχουν έρθει από μια μυθική χώρα, την Τσιάμ, και πως είναι παιδιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διασώζοντας ιστορικά στοιχεία που αποδεικνύονται εντυπωσιακά.
Για παράδειγμα η παράδοση των Καζήδων Καλάς, των ζωντανών απομνημονευτών της ιστορίας, αφού οι Καλάς δεν έχουν γραφή, αναφέρει πως ο Μέγας Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε.

-

Η ανατολή και δύση μιας αυτοκρατορίας, το βάδισμα των εχθρών, η πλημμυρίδα των περιπλανώμενων και η δουλεία , ήταν γεγονότα τα οποία οδήγησαν στη πρόσμειξη ενός συνονθυλεύματος πολιτισμών.
Η πρόσμιξη μάλιστα που δημιούργησε την φυλή των Καλάς εικάζεται πως έμεινε ανόθευτη παρά τα τέσσερα μεγάλα ρεύματα που επικράτησαν εκεί, – του ελληνοβουδισμού, του νεστοριανισμού, του μανιχαϊσμού και τέλος του Ισλάμ, αφού ούτε ο Ταμερλάνος ούτε οι Βρετανοί κατάφεραν να τους κυριεύσουν ενώ ο Ατούρ Αχμάν εξισλάμησε όλους τους κατοίκους εκτός από αυτούς. Μέχρι και σήμερα οι άνθρωποι αυτοί έχουν διατηρήσει τις προελληνοβουδιστικές παραδόσεις της περιοχής και  δηλώνουν πως νιώθουν ιθανεγής λαός του Πακιστάν.

Ζώντας σε τρία χωριά, τοποθετημένοι στο μέσο ενός πληθυσμού στην πλειονότητα του μουσουλμανικό, οι άνθρωποι αυτοί κατάφεραν να αναπτύξουν μια κουλτούρα, στην πραγματικότητα, μοναδική, η οποία διαφοροποιείται τόσο στην γλώσσα όσο και στον ίδιο τον πολιτισμό.

-

Εκτός από τον κ. Αλεξάνδρου κι ένας άλλος Έλληνας εκπαιδευτικός και ακτιβιστής, ο οποίος απασχόλησε την παγκόσμια κοινότητα όταν απήχθη για 7 μήνες από τους Ταλιμπάν, γνώρισε την φυλή των Καλάς από κοντά και κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες να μας την συστήσει.
Η αφορμή για την επαφή του με τους Καλάς δόθηκε σε κάποιο από τα ταξίδια του στην Ασία, όταν ένας αμερικανός του σύστησε να επισκεφτεί τον παράδεισο τον ορειβατών, το βόρειο Πακιστάν.
«Πριν τον συναντήσω δεν είχα σκοπό να επισκεφτώ το Πακιστάν. Την πρώτη φορά όμως που έφτασα το πολιτισμικό σοκ ήταν μεγάλο.

Στα μουσεία του Ισλαμαμπάντ και άλλων μεγάλων πόλεων υπήρχαν ελληνικές επιγραφές και νομίσματα, χρυσά και αργυρά, με ονόματα όπως Πανταλέων, Καλλιόπη, Ευκρατίδης, Δημήτριος.
Εντυπωσιάστικα γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα ιδέα πότε οι βασιλείς αυτοί βασίλεψαν σε μέρη όπως το Ιράν, το Πακιστάν, το Τατζικιστάν, το Κιρκιστάν αφού στα βιβλία της ιστορίας μας, δεν υπάρχει ούτε μια σελίδα αφιερωμένη στην ιστορία των διαδόχων του Μ. Αλεξάνδρου.
Σε ένα από αυτά τα μουσεία, ένας Πακιστανός ξεναγός μου σύστησε τον όρθιο βούδα με τον αρχαϊκό χιτώνα, τον greekstyle βούδα.
Όταν μάλιστα άκουσε την εθνικότητά μου αυτός και πολλοί άλλοι που συνάντησα σε αυτά τα πρώτα ταξίδια με συμβούλευαν να κατευθυνθώ προς το βορρά, στις χαράδρες των βουνών, για να συναντήσω τους συγγενείς μου» ανέφερε σε παλαιότερη συνέντευξή του.

-

Σύμφωνα με τον θρύλο τους, όπως υπογραμμίζει ο κ. Λερούνης, όταν ο μεγάλος βασιλιάς έφυγε για νέες κατακτήσεις στην Ανατολή άφησε πίσω στα βουνά του Πακιστάν πολλούς στρατιώτες του λέγοντας τους να περιμένουν την μέρα που θα γυρίσει χωρίς να αλλάξουν θρησκεία, γλώσσα, κουλτούρα, συνήθειες και ζωή.
Τα παιδιά των πολεμιστών αυτών 23 αιώνες μετά περιμένουν ακόμα να έρθει ο Σικάτρα, για να γυρίσουν μαζί του πίσω στα αδέρφια τους, στην πατρίδα.

-

Καθώς διέσχιζε τον δρόμο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως αποκαλούν οι ντόπιοι το παλιό μονοπάτι στο οποίο φυτρώνουν ελιές και οδηγεί στα χωριά τους, άκουγε από όλους το ζεστό καλωσόρισμα. «Επισκεπτόμενος τους 30 οικισμούς των τριών χωριών , καθένας χτισμένος σε μια χαράδρα, διαπίστωνα πως οι κάτοικοι με αντιμετώπιζαν σαν συγγενή.
Παρατηρούσα τα χαρακτηριστικά αυτής της φυλής τα οποία έμοιαζαν να είναι μεσογειακού τύπου, καλύπτοντας όλη την γκάμα του μελαχρινού μέχρι του ξανθού με γαλανά μάτια.
Διαπίστωνα όμως και πολλά προβλήματα με τα οποία έρχονταν αντιμέτωποι καθημερινά οι κάτοικοι.
Η έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, πολλά παιδιά είχαν ρυτίδες από την αβιταμίνωση, η έλλειψη ύδρευσης και πολλά άλλα με ώθησαν στο να οργανώσω τις αποστολές» .

-

Έκτοτε ο κ. Λερούνης αφιέρωσε αρκετά χρόνια από την ζωή του για να βοηθήσει τους κατοίκους σε θέματα υποδομών και εκπαίδευσης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι κάτοικοι από την πρώτη στιγμή του εξέφρασαν την επιθυμία να κατασκευαστούν σχολεία που θα μπορούν να διαφυλάξουν την παράδοσή της φυλής ώστε να μην είναι αναγκασμένοι να πηγαίνουν στα μουσουλμανικά και να αλλαξοπιστούν.
Για το σκοπό αυτό τα μέλη των αποστολών κάθε χειμώνα συγκέντρωναν χρήματα και κάθε καλοκαίρι επισκέπτονταν την περιοχή πραγματοποιώντας κάποιο έργο.
Κατά τη διάρκεια των αποστολών αυτών κατασκευάστηκαν εκ θεμελίων και επισκευάστηκαν σχεδόν δέκα σχολεία.
Σε αυτά σήμερα φοιτούν τα παιδιά των Καλάς διδασκόμενα πέρα από τα υπόλοιπα μαθήματα, και την μακεδονική καταγωγή τους.
Εκτός απο σχολεία κατασκευάστηκαν συστήματα ύδρευσης και σπίτια μητρότητας.

-

Μέχρι πρότεινος, «η φυλή των άπιστων» όπως χαρακτηρίζόταν από τους λοιπούς Αφγανούς λόγω της άρνησής της να ασπαστεί τον μουσουλμανισμό, είχε περάσει σε μια εποχή κοσμοπολιτισμού αφού την περιοχή επισκέπτονταν τουρίστες, δημοσιογράφοι, ισλαμιστές και πολλοι άλλοι που αναζητούσαν εναλλακτικούς τρόπους ζωής.
Παρόλα αυτά, οι Καλάς είναι βέβαιο πως θα καταφέρουν να επιβιώσουν, αφού πρόκειται για μια κλειστή  ενδογαμική κοινωνία , η οποία έχει διατηρήσει την πίστη και την θρησκεία της καθώς και το  πολιτικό της σύστημα…
Ένα πολιτικό σύστημα χωρίς αρχηγό, που χαρακτηρίζεται ως άμεση δημοκρατία, στο οποίο οι νέοι δίνουν στα 16 τους χρόνια τον όρκο του πολίτη και οι αποφάσεις παίρνονται από την δημογεροντία και την εκκλησία του δήμου.

Δείτε τα δύο παρακάτω βίντεο!


https://www.youtube.com/watch?v=x5MsWl9y3AE


https://www.youtube.com/watch?v=2F-QJyHgA4k
pentapostagma.gr

 

 

 

 

 

 

«Στον ουρανό δεν υπάρχουν δυο ήλιοι ούτε στη Γη δυο κυρίαρχοι»,

«Ό,τι δεν λύεται κόπτεται».

Αποφθέγματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου


Ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε ο σπουδαιότερος στρατηλάτης της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας.

Ανέλαβε την εξουσία μετά τη δολοφονία του πατέρα του Φιλίππου και δεν έχασε ποτέ καμία μάχη.
Αφού εξουδετέρωσε τους πιθανούς διεκδικητές του θρόνου οργάνωσε το στράτευμα για την εκστρατεία εναντίον της Περσίας. Πριν αποχωρήσει από την Ελλάδα πήγε στους Δελφούς για να πάρει χρησμό.
Ωστόσο, εκείνη την ημέρα η Πυθία δεν έδινε χρησμούς, προκαλώντας την οργή του Μακεδόνα βασιλιά, ο οποίος αρνήθηκε να φύγει. Τράβηξε την ιέρεια προς το ιερό και τότε η Πυθία του είπε «Παιδί μου, είσαι ακαταμάχητος» παίρνοντας τον χρησμό που ζητούσε.

Λέγεται πως όταν έφευγε για την εκστρατεία του, την παραμονή μοίρασε στους φίλους του όλα τα προσωπικά του αντικείμενα.

Όταν τον ρώτησαν, «εσύ δεν θα κρατήσεις τίποτα για τον εαυτό σου;» εκείνος απάντησε:
Εγώ κρατώ το πολυτιμότερο: «Τις χρηστές ελπίδες του μέλλοντος. Δεν μου χρειάζεται τίποτε από το παρελθόν.»
Ο Μέγας Αλέξανδρος διακρίθηκε όχι μόνο για τις στρατιωτικές του γνώσεις αλλά και και για τη σωφροσύνη και τη σοφία του.

Διαβάστε μερικά από τα σημαντικότερα λόγια του Μακεδόνα στρατηλάτη:

«Ό,τι δεν λύεται κόπτεται». (κόβοντας το Γόρδιο Δεσμό)

«Δεν φοβάμαι ένα στρατό λιονταριών που διοικούνται από ένα πρόβατο. Φοβάμαι ένα στρατό προβάτων που τα διοικεί ένα λιοντάρι.»

«Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην.»

«Δεν μ’ ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών ούτε η φυλή στην οποία γεννήθηκαν. Τους αντιμετωπίζω όλους με ένα κριτήριο: την αρετή. Για μένα, κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρος.»

«Δεν υπάρχει τίποτε αδύνατο γι’ αυτόν που θα προσπαθήσει.»

«Στον ουρανό δεν υπάρχουν δυο ήλιοι ούτε στη γη δυο κυρίαρχοι.»

«Ει μη Αλέξανδρος ήμην, Διογένης αν ήμην.»

«Πονούντων και κινδυνευόντων τα καλά και μεγάλα έργα.»

«Σήμερα δεν ήμουν πραγματικός βασιλιάς, γιατί δεν έκανα καμιά καλή πράξη.»

«Τω κρατίστω.» (Η υπόδειξή του για το ποιος θα είναι ο διάδοχός του. Τα τελευταία του λόγια…).

Όταν τον ρώτησαν πώς κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο σε τόσο σύντομο διάστημα απάντησε:
«Βουλή και μύθοισι και ηπεροπηΐδι τέχνη», που σημαίνει με θέληση, με παραμύθια και με την τέχνη της εξαπάτησης.

mixanitouxronou.com

 

 

 

 

 

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Άνοιξε ο ασκός του Αιόλου για τον διαμελισμό της Ελλάδας:

Το δώρο Τσίπρα με το

«Βόρεια Μακεδονία»

κόβει τη χώρα σε κομμάτια…


Οι υπογραφές παραχώρησης του ονόματος,

της ιθαγένειας και της γλώσσας στα Σκόπια,

άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου για τον διαμελισμό της Ελλάδας.

Στο βίντεο που ακολουθεί παρατίθενται σημαντικά στοιχεία για την προδοτική συμφωνία με το γειτονικό κρατίδιο, το οποίο με το ΕΤΣΙ-ΘΕΛΩ, και χωρίς να ερωτηθεί ΚΑΝΕΝΑΣ Έλληνας πολίτης, είτε μέσω ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ, είτε μέσω ΕΚΛΟΓΩΝ, βαφτίστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, «Βόρεια Μακεδονία»!

Όποιος ΕΛΛΗΝΑΣ αντέξει, ας δει το βίντεο



https://www.youtube.com/watch?v=fIzcWUa_OUs
doureiostupos.gr  23/6/2018

 

 

 

 

 

Βένδις :

H Θρακική Άρτεμις.

Οι άγνωστοι αρχαιοελληνικοί θησαυροί στα Μουσεία του εξωτερικού


Η Βένδις ήταν η Θρακική Άρτεμις η λατρευομένη με το όνομα αυτό στον Πειραιά. Στον Πειραιά υπήρχε επίσης και το Βενδίδειον, ο ναός δηλαδή της Βενδίδος Αρτέμιδος. Ανάμεσα στους πολλούς κατοίκους με διαφορετική προέλευση που ζούσαν στον Πειραιά ήταν και οι Θρακιώτες. Κάθε κάτοικος ανάλογα με την καταγωγή του, έφερνε στη νέα πόλη της εγκατάστασής του, τον Πειραιά, όχι μόνο τα ήθη και τα έθιμα της ιδιαίτερης πατρίδας του, αλλά και τους θεούς της λατρείας του.

Γράφει ο Ιάκωβος Δραγάτσης ότι κάποτε ο Πειραιάς ήταν πραγματική μεγαλούπολη στην αρχαία εποχή του, πόλη όπου ζούσαν μέχρι Φοίνικες, αλλά και Πέρσες, που είχαν φέρει την λατρεία του Ήλιου του Μίθρα. Εδώ έβρισκες και Αντιοχείς και Σύρους και ανθρώπους από όπου μπορούσες να φανταστείς!

Κάθε πλοίο που εισερχόταν στο μεγάλο εμπορικό του λιμάνι αποτελείτο από δεκάδες διαφορετικές εθνότητες, που είτε έμεναν στον Πειραιά, είτε διέρχονταν από αυτόν, ένοιωθαν την ανάγκη να υπάρχει κάποιο ιερό της δικής τους λατρείας. Ο Πειραιάς είχε εποίκους από παντού αποκομίζοντας και τα δικά τους θρησκευτικά καθεστώτα.

Έτσι, λοιπόν, και οι αρχαίοι Θρακιώτες, που εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά, έφτιαξαν προς τιμήν της δικής τους Αρτέμιδος ιερό, το καλούμενο «Βενδίδειον», στο οποίο τελούσαν εορταστικές εκδηλώσεις, τα «Βενδίδεια», κάθε 19η του μηνός Θαργηλιώνος, ημερομηνία που σήμερα προσδιορίζεται περίπου γύρω στις αρχές Ιουνίου.

Τα Βενδίδεια περιελάμβαναν πομπές και λαμπαδηφορίες. Οι περισσότερες εορτές άλλωστε εκείνα τα χρόνια λάμβαναν χώρα μεταξύ ανοίξεως και φθινοπώρου, ώστε να εξασφαλίζουν την μεγαλύτερη συμμετοχή κόσμου, λόγω ευμενών καιρικών συνθηκών. Το ιερό της Βένδιδος Αρτέμιδος ήταν διαφορετικό από εκείνο της Μουνιχίας Αρτέμιδος, η οποία ήταν προστάτιδα θεά των Μινυών, των πρώτων που εποίκισαν την πόλη του Πειραιά, κατασκευάζοντας την δική τους Ακρόπολη στον σημερινό λόφο της Καστέλλας, που τότε, για τον λόγο αυτό εκαλείτο λόφος Μουνιχίας, με το μικρό όρμο του ακριβώς από κάτω να καλείται όρμος της Μουνιχίας (σημερινό Μικρολίμανο).

Το ιερό της Βένδιδος Αρτέμιδος, προσδιορίσθηκε ότι βρισκόταν κάπου κοντά στο Θέατρο Τσόχα της Καστέλλας, γι’ αυτό και εκεί τα παλαιότερα χρόνια υπήρχε δρόμος που εκαλείτο οδός Βενδιδείου - τις περισσότερες φορές ήταν γραμμένη η συγκεκριμένη οδός λανθασμένα, την συναντούμε κάθε φορά και διαφορετικά, όπως Βανεδίου (σε χάρτη του 1896). Κατά τον Ιάκωβο Δραγάτση ο προσδιορισμός του Βενδιδείου στην Καστέλλα είναι λανθασμένος και θα πρέπει, κατά την δική του άποψη, να προσδιορισθεί πέριξ του Ζαννείου Νοσοκομείου. Την άποψή του αυτή, ενίσχυε η εύρεση ενός αναγλύφου που αναπαριστούσε την Άρτεμη Βένδιδα και το οποίο, για κάποιον λόγο, που ουδείς γνωρίζει… εξαφανίσθηκε και βρέθηκε μετά από χρόνια να κοσμεί το… Μουσείο της Κοπεγχάγης!

Σήμερα οι Δανοί έχουν δημιουργήσει ειδική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο που παρέχει θέαση τριών διαστάσεων (3D), ώστε οι διαδικτυακοί επισκέπτες να επιτυγχάνουν ψηφιακή περιήγηση στο πειραιώτικο ανάγλυφο, το οποίο όπως προαναφέραμε βρίσκεται στην Δανία. Και σε παλαιότερα άρθρα μου, έχω αναφέρει και για άλλα σπουδαία πειραϊκά ευρήματα που κοσμούν προθήκες μουσείων στο εξωτερικό.

Στην Πολιτεία του Πλάτωνος αναφέρεται ότι όταν ο Σωκράτης κατέβηκε στον Πειραιά μετά του Γλαύκωνος του Αρίστωνος, για να προσευχηθεί στην θεά Μουνιχία Αρτέμιδα, έγραψε ότι η πομπή που παρακολούθησε ήταν ωραία, χωρίς όμως να υστερεί (να είναι κατώτερη) και η πομπή που έκαναν για την δική τους Άρτεμη οι Θρακιώτες. Από αυτό διαφαίνεται ότι ήταν γνωστή η λατρεία της Βένδιδος Αρτέμιδος όχι μόνον στους Πειραιώτες, που συμμετείχαν, αλλά και στους Αθηναίους, που κατέβαιναν να παρακολουθήσουν, όπως έκανε ο Σωκράτης και ο Γλαύκων.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να επισημάνουμε για μια φορά ακόμη ότι οι ονοματοθεσίες, οι ονομασίες δηλαδή των οδών, δεν αποτελούσαν τυχαίο γεγονός στον Πειραιά, αλλά σηματοδοτούσαν μια άποψη για την θέση ιερών και μνημείων της αρχαιότητος, σηματοδοτούσαν γεγονότα και ιστορικά συμβάντα της πόλεως, σηματοδοτούσαν την θέση που γεννήθηκαν ή έζησαν σπουδαία πρόσωπα. Δυστυχώς από μια εποχή και ύστερα οι δρόμοι άρχισαν να μετονομάζονται, λαμβάνοντας ονομασίες άσχετες με την πόλη. Έτσι η οδός Βενδιδείου μετονομάστηκε σε οδό… Κλεμανσώ, ονομασία που διατηρεί μέχρι και σήμερα. Στην ίδια περιοχή οι «ευχαριστίες» των εγχωρίων πολιτικών προς τους ξένους δεν σταμάτησαν, αλλά και οι γύρω δρόμοι μετονομάσθηκαν σε οδούς… Λόυδ Τζώρτζ και Ουίλσονος, όπως συνέβη άλλωστε και σε πολλές άλλες περιοχές και δρόμους της πόλεως.


Πέραν όμως αυτών, μου προκαλεί ιδιαιτέρα θλίψη, όταν κατά την διάρκεια των ερευνών μου βλέπω πως ακόμα και φωτογραφίες των ελληνικών αρχαιοτήτων, φέρουν κοστολόγιο και μάλιστα ιδιαιτέρως υψηλό. Η πνευματική κληρονομιά των προγόνων μας βρίσκεται διασκορπισμένη στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου. Κληρονομιά την οποία και μόνον για να δεις σε φωτογραφία θα πρέπει να πληρώσεις! Οι αρχαιοελληνικοί θησαυροί αποτελούν, όπως αρέσκονται να λένε, παγκόσμια κληρονομιά, κατά συνέπειαν κάθε αρχαίο ελληνικό έργο τέχνης, δικαιολογείται να ανήκει ή να εκτίθεται οπουδήποτε στον κόσμο, χωρίς στον δημιουργό του (στην Ελλάδα) να καταβάλλεται αντίτιμο γι’ αυτό.

Αντίθετα το αντίτιμο για την πώληση ή και για την χρήση ακόμα φωτογραφιών, έργων παγκόσμιας κληρονομιάς δικαιολογείται! Επιβάλλεται δε από τους ξένους, ακόμα και στις φωτογραφίες έργων, που δεν θα έπρεπε να βρίσκονται καν στα Μουσεία τους! Αίσχος!

Γράφει ο κ. Στέφανος Μίλεσης
πρόεδρος Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς,
συγγραφέας - ερευνητής πειραϊκής ιστορίας.


ΠΗΓΗ

 

 

 

 

Η Μάχη των Εθνών

Posted by IGOR στο Ιουνίου 20, 2018


Η Μάχη των Εθνών [1]είναι μία μάχη που διεξήχθη μεταξύ των Ούννων με ηγέτη τον Αττίλα και πολυεθνικών στρατευμάτων υπό την ηγεσία του Ρωμαίου στρατηγού Αέτιου και επί αυτοκρατορίας του Βαλεντινιανού Γ’.[2]

Φωτογραφία: Οι Ούννοι στη μάχη των Εθνών, από τον Αλφόνς Ντε Νεβίλ (1836–85)

Η αφορμή για την μάχη δόθηκε όταν ο Αττίλας ζήτησε για γυναίκα του την Ονώρια, αδελφή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Γ΄, ελπίζοντας να πάρει ως προίκα μεγάλο μέρος της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Η πρόταση απορρίπτεται και ο Αττίλας εισβάλει στη δύση με αμέτρητες ορδές κατευθυνόμενος στον Ρήνο. Από όπου περνά σπέρνει την καταστροφή. Τον αποκαλούν «Η μάστιγα του θεού».

Για την αντιμετώπιση της απειλής δημιουργείται συνασπισμός από Ρωμαίους και γερμανόφωνα φύλα. Σε αυτόν συμμετείχαν Αλεμάνοι, Βουργουνδοί, Σουηβοί, Έρουλοι, Γέπιδοι, Θουρίγγιοι, Βησιγότθοι και Ρωμαίοι. Ο Αττίλας πολέμησε έχοντας στο πλευρό του τους Οστρογότθους. Επικεφαλής αυτού του συνασπισμού ήταν ο Φλάβιος Αέτιος.

Η μάχη έλαβε χώρα στις 20 Ιουνίου 451 και έγινε γνωστή ως Μάχη των Εθνών, ή Μάχη των Καταλαυνικών πεδίων λόγω της τοποθεσίας που διεξήχθη στη Γαλλία. Η σύγκρουση ήταν πολύνεκρη και οι Ούννοι ηττώνται. Ο Αττίλας όμως απτόητος ανασυντάσσεται και φτάνει έξω από τα τείχη της Ρώμης.

Παραπομπές

1. Gibbon, Decline and Fall, volume II, p.537
2. Encyclopedia of European People

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

ΤΟ «ΣΧΕΔΙΟ ΦΑΙΔΩΡΑ» ΕΞΕΛΙΣΕΤΑΙ ΟΠΩΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΘΗΚΕ! Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, Η ΘΡΑΚΗ, Η ΚΥΠΡΟΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥΣ….


ΤΟ «ΣΧΕΔΙΟ ΦΑΙΔΩΡΑ» ΕΞΕΛΙΣΕΤΑΙ ΟΠΩΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΘΗΚΕ!
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,
Η ΘΡΑΚΗ,
Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ,
ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥΣ….

PD Dr.-Ing. Georg Chaziteodorou  Bleibergweg 114 D-40885 Ratingen Tel.+Fax: 0049 2102 32513  E-Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

19.06.2018

Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, Η ΘΡΑΚΗ, Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ.

Οι ως ανω ακομη περιοχες του κρατιδιου της Ρωμιοσυνης εγιναν διαπραγματευσιμες από την «νεα γενια ηγετων της προοδευτικης αριστερας και της μπασταρδευμενης δεξιας» του αχρηστου κρατιδιου της Ρωμιοσυνης.

Ας παρουμε τα πραγματα με την σειρα τους:

  1. Η Ιστοσελιδα http://diogeneis. Blogspot.ca/2012/05/blog-post html δημοσιευει την 26 Μαιου 2012

Στις 2 Ιουνη 1988, ο τοτε γενικος γραμματεας του ΝΑΤΟ Γιοζεφ Λουνς, με απορρητο εγγραφο του προς τον τοτε Υπουργο Αμυνας των ΗΠΑ Γκασπαρ Ουαν’ι’μπεργκερ, αναφεροταν στο γνωστο «σχεδιο φαιδωρα», με την διαβεβαιωση ότι αποτελουσε πλεον την «λυδια λιθο» για την επιλυση των προβληματων τα οποια αφορουσαν την Ελλαδα στις σχεσεις της με την Τουρκια, και την «τελικη χαραξη» των συνορων των κρατων της περιοχης της νοτιας βαλκανικης.

Το εγγραφο εκεινο με αριθμο πρωτοκολλου NA/SG-SECDEF/WASHDC/264/83 ελεγε τα εξης:

1.-  Συμφωνουμε απολυτα με το μνημονιο σας της 20ης Μα’ί’ου 1988.

Εστειλα τον προσψπικο μου βοηθο μου Van de Campen ο οποιος συζητησε το θεμα με προσωπικοτητες της Ελλαδος.

Επεσημαναν, ότι πρεπει να δοθει προτεραιοτητα στο Αιγαιο πελαγος.

Συμφωνουν για κοινη εκμεταλλευση των πετρελαιων του Αιγαιου με τους Τουρκους από το 1994 και μετα.

Παραλληλα θα αναγκαστουν οι σημερινοι αρχηγοι των πολιτικων κομματων της Ελλαδας, να αποδεχθουν την δημιουργια Μακεδονικου κρατους συμφωνα με το «Σχεδιο Φαιδωρα» υπουιθεται εναντι της συγκεκριμενης προτασης συνεκμεταλλευσης του Αιγαιου Πελαγους.

2.-  Ηδη ενημερωσα τους συμμαχους και συμφωνουν ολοι με το σχεδιο. Τους παρακαλεσα να βοηθησουν μεσω των μεσων μαζικης ενημερωσης να δοθει εκταση στο ζητημα αυτό σαν ειδησεογραφια και πολιτικο σχολιο.

3.-  Τελικα, η εφαρμογη του «Σχεδιου ΦαιδωρỨ, θα γινει αφορμη για αλλαγη του πολιτικου χαρτη της Ελλαδας. Με τον τροπο αυτόν οι νεοι πολιτικοι ηγετες θα είναι απαλλαγμενοι από τα φορτια των προβληματων των παλαιων.

Υπογραφη Γιοζεφ Λουνς, Γενικος Γραμματεας του ΝΑΤο.

  1. Στην εκλογη του κ. Καρολους Παπουλια ως πρωτου πολιτη της Ελλαδας την 08.02.2005, η πρωην προεδρος της ελληνικης Βουλης κ. Μπενακη τον προσεφωνησε (κατά τον Τηλιγαδα Ο. «Γιατι εξοχοτατε ολογυρεστε;», Ιστοσελιδα Αρχαια Ιθωμη, 30.10.2011) ως εξης:

«…Αναλαμβανεται, κυριε Προεδρε, την Προεδρια της Ελληνικης Δημοκρατιας για μια πενταετια οπου θα σημειωθουν σημαντικα γεγονοτα και εξελιξεις:

Η ευρωπα’ι’κη ενοποιηση θα προωθηθη με την ψηφιση ενδεχομενως και της Συνταγματικης Συνθηκης, τα εθνικα συνορα και ένα μερος της εθνικης κυριαρχιας θα περιοριστουν χαριν της ειρηνης, της ευημεριας, της ασφαλειας στην διευρυμενη Ευρωπη, τα δικαιωματα του ανθρωπου και του πολιτη θα υποστουν μεταβολες καθως θα μπορουν να προστατευονται, αλλα και να παραβιαζονται από αρχες και εξουσιες περαν των γνωστων και καθιερωμενων και παντως η Δημοκρατια θα συναντησει προκλησεις και θα δοκιμασθει από ενδεχομενες νεες μορφες διακυβερνησης.

Η χωρα μας εξαλλου θα εχει να αντιμετωπιση σοβαρα διλημματα σε πολλους τομεις:

Στα εθνικα θεματα δρομολογουνται εξελιξεις που απαιτουν συμπνοια και νηφαλιοτητα, στον οικονομικο και τον κοινωνικο τομεα πρεπει να γινουν τομες και να ληφθουν σοβαρες αποφασεις για την βελτιωση της ζωης των πολιτων, η διαπεδαγωγηση των νεων θα απαιτησει αναπροσανατολισμους στην εκπαιδευση και την καταρτηση, ο Ελληνικος Πολιτισμος θα πρεπει να ανακτηση την ιστορικη του πρωτοπορια.

Ενοψει των παραπανω η ρυθμιστικη και ενοποιητικη αποστολη που σας αναθετει το Συνταγμα αποκτα ιδιαιτερη σημασια.

Ειμαι βεβαια ότι θα ανταποκριθειτε αριστα στον υψηλο αυτό ρολο, με οπλα την μακρα πολυτιμη πειρα σας, την επιστημονικη σας καταρτιση, την κοινωνικη ευαισθησια και τον ηπιο και μετριοπαθη χαρακτηρα σας.

Θα εχετε αλλωστε αρωγο και συμπαραστατη τους παραγοντες του πολιτευματος και ολες τις πολιτικες δυναμεις».

Το εθνοκτονο «Σχεδιο Φαιδωρα» εκπορευθηκε από το Δογμα Κισιγκερ κα η εθνοκτονος γιαφκα πασης κομματικης αποχρωσης εντος των τειχων μας δεσμευθηκε ηδη από την εποχη του Ανδρεα Παπανδρεου και του υιου του για να το εφαρμοση με δυναμικη συνδρομη του ΝΑΤΟ.

Η εφαρμογη ενός τετοιου σχεδιου προ’υ’ποθετεν την πληρη διαλυση του κοινωνικου και ελεγκτικου μηχανισμου της πατριδας μας.

Για τον λογο αυτό εκδηλωθηκε ο ψυχολογικος και ο οικονομικος πολεμος για τρομοκρατηση και οικονομικη εξαθλιωση με τα Μνημονια του ελληνικου λαου σε περιοδο ειρηνης, με παραλληλες διαδηλωσεις, τρομοκρατικες ενεργειες και επιδρομες αγορασμενων κουκουλοφορων που πληρωνονταν και καθοδηγουνταν από τους εμπνευστες του «Σχεδιου Φαιδωρα».

Παραλληλα οφειλεν να επιτευχθει η πληρης αφυδατωση και η απονευρωση των Ενοπλων Δυναμεων της χωρας μας, εν γνωσει της διαβρωμενης στρατιωτικης ηγεσιας με το προσχημα των οικονομικων προβληματων που οι εμπμευστες του «Σχεδιου Φαιδωρα» μας δημιουργησαν.

Ετσι τεθηκαν τα θεμελια για την εδαφικη συρρικνωση της πατριδας μας που σε λιγο θα ξεκινησει.

Το πολιτικο κατεστημενο πασης κομματικης αποχρωσης του κρατιδιου της Ρωμιοσυνης, εν γνωσει της διαβρωμενης πολιτικης και στρατιωτικης ηγεσιας των Ενοπλων Δυναμεων, απεφασισεν να ξεπουλησει την Μακεδονια, την δυτικη Θρακη, τα νησια του ανατολικου Αρχιπελαγους του Αιγαιου και την Κρητη και να ανεχθει την ολοκληρωτικη απωλεια της Κυπρου, δηλαδη τις περιοχες που υποσχθεθηκε ο διεθνης πολιτικος Σιωνισμος (Νεα Ταξη Πραγματων) για γεωστρατηγικους λογους στα Σκοπια, στην Τουρκια και στο Ισραηλ.

Στον αγωνα για επικρατηση στην Ευρασια, η Ρωσια οφειλει απ’ ολες τις πλευρες να απομονωθει.

Με την αναγνωριση και του Κοσοβου από το αχρηστο και διαβρωμενο αττικο δημιουργημα, αναγνωρισθηκε αυτοματα και η κατοχη της Κυπρου από τους Τουρκους.

Και υστερα «προδοτης» είναι αυτος που ασχολειται με την αποκάλυψη αλληθειων και προβληματιζεται…..και χαρακτηριζεται από τα Μεσα Μαζικης Συμφορισης του Ελληνικου Λαου ως ασχετος, παραμυθας, ηλιθιος, υβριστης κ.α. πολλα.

Το σημερινο ξενοφερτο και σκουλικιασμενο πολιτικο και πολιτειακο συστημα του κρατιδιου της Ρωμιοσυνης είναι η κυρια αιτια και ο κυριος υπεθυνος ολων των κακων κειμενων.

Αυτό ασφαλως νοουσε ο Βουλευτης

Από πού όμως γνωριζεν η πρωην προεδρος της Βουλης του κρατιδιου της Ρωμιοσυνης κ. Μπενακη, ότι με το «Σχεδιο Φαιδωρα» θα δρομολογηθουν εξελιξεις σε βαρος μας;

θα έχει και Συνέχεια

 

 

 

 

 

 

 

Η μεγάλη δικαίωση της Ελλάδας και του ΠΤΔ:

Η συνθήκη της Λωζάνης αναγνωρίζει ως ελληνικές όλες τις βραχονησίδες!

Το λένε για πρώτη φορά και οι Γερμανοί.

Posted by olympiada στο Ιουνίου 19, 2018

Die Welt: Ο Ερντογάν αναπτύσσει τον τουρκικό στόλο με το βλέμμα στραμμένο στο Αιγαίο

Η Τουρκία δεν ξεπέρασε ποτέ το γεγονός ότι τα νησιά του Αιγαίου ανήκουν στην Ελλάδα, αναφέρει το γερμανικό δημοσίευμα, προσπαθώντας να εξηγήσει τα υπέρμετρα φιλόδοξα σχέδια στρατιωτικής υπεροχής του Ερντογάν.

18 ΙΟΥΝ 2018   20:38

Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν AP

«H Τουρκία αναπτύσσει εδώ και 13 χρόνια το ναυτικό της. Τώρα αισθάνεται προφανώς αρκετά ισχυρή. Ο στρατηγικός στόχος ήταν σαφής από την αρχή: Η Τουρκία ήθελε σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου Ερντογάν και του τότε υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου να μετατραπεί σε μια περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, και γιατί όχι σε παγκόσμια δύναμη» γράφει η γερμανική Die Welt.

«Αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τον στόλο, με τον οποίο η Αγκυρα θέλει να εκπέμψει δύναμη και επιρροή στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο. Από το 2015 ένα νέο δόγμα επέμβασης περιγράφει αυτό που ο Ερντογάν αποσκοπεί με την ναυπήγηση ενός πανάκριβου στόλου: Όπως αναφέρεται στο δόγμα αυτό, ο στόλος αποτελεί ένα εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής, κυρίως για το Αιγαίο και για την Κύπρο. Όχι ότι από την Ελλάδα ή την Κύπρο υπάρχει οποιαδήποτε απειλή για την Τουρκία- το δόγμα δεν αναφέρει κάτι τέτοιο. Αλλά η Τουρκία αντιλαμβάνεται δήθεν ως νόμιμο συμφέρον της τη διεκδίκηση γκρίζων ζωνών στα ελληνικά χωρικά ύδατα απέναντι από τις τουρκικές ακτές, όπου πολλά νησιά ανήκουν στην Ελλάδα, αλλά και στα κοιτάσματα φυσικού αερίου μπροστά από την Κύπρο», γράφει η γερμανική εφημερίδα.

«Τα σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας καθορίστηκαν το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Σ’ αυτήν καθίσταται σαφές ότι τα νησιά του Αιγαίου μπροστά από τις τουρκικές ακτές παραμένουν στην Ελλάδα. Η Τουρκία δεν το ξεπέρασε ποτέ. Ήδη το 1996 λίγο έλειψε να ξεσπάσει πόλεμος για τα Ίμια. Μόλις τώρα, επειδή ο στόλος της ενισχύεται, η Τουρκία καταγίνεται με το να θεωρεί ότι ανήκει στην επικράτειά της κάθε βράχος που αναδύεται από τη θάλασσα και δεν αναφέρεται ρητά στην Συνθήκη της Λωζάνης» σημειώνει η Die Welt.

«Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι μια τεράστια αύξηση στρατιωτικών επεισοδίων σε αέρα και θάλασσα. Σε περιοχές της ελληνικής επικράτειας , όπου η Τουρκία ισχυρίζεται ότι ανήκουν στην κυριαρχία της. Περίπου 2.000 φορές παραβίασαν τουρκικά πολεμικά σκάφη τα ελληνικά χωρικά ύδατα μόνο πέρσι – τέσσερις φορές περισσότερο απ’ ό,τι τον προηγούμενο χρόνο. 3.300 φορές τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβίασαν τον ελληνικό εναέριο χώρο, αριθμός διπλάσιος από τον προηγούμενο χρόνο» τονίζει η γερμανική εφημερίδα.

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Καθηγητής ιστορίας της Οξφόρδης ξεφτιλίζει τους Έλληνες πολιτικούς:

«Η Μακεδονία είναι Ελληνική»


Καθηγητής ιστορίας της Οξφόρδης ξεφτιλίζει τους Έλληνες πολιτικούς: «Η Μακεδονία είναι Ελληνική»

«Η Μακεδονία είναι Ελληνική» ξεκαθαρίζει ο καθηγής, που θεωρείται από τους επιφανέστερους μελετητές της Αρχαίας Ιστορίας της Μακεδονίας.

«Η Μακεδονία είναι ένα ελληνόφωνο βασίλειο της Βορείου Ελλάδας, που κατοικείται από ανθρώπους που χρησιμοποιούν ελληνικά ονόματα, έχουν το ελληνικό ημερολόγιο τη λατρεία των αρχαίων Ελλήνων», εξηγεί ο Φοξ.

Μάλιστα, ο καθηγητής χαρακτήρισε εξωφρενικές τις αιτιάσεις των Σκοπίων. «Εκείνοι που ζουν στα Σκόπια και υποστηρίζουν ότι εκεί είναι η Μακεδονία, η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι αμαθείς και εξωφρενικοί» , επισημαίνει, σημειώνοντας με νόημα: «Είναι σαν να πει κανείς ότι το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης έχει τις ρίζες του στη Λευκορωσία κι ότι η Οξφόρδη ήταν το Μινσκ».

Τι έχουν να πουν σε αυτό όσοι Έλληνες δηλώνουν ανοιχτοί σε σύνθετη ονομασία ή όσοι λένε ότι «δεν ξέρουν καμία χώρα που να λέγεται Σκόπια»;

 

 

 

 

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Το αρχέγονο μυστικό της Αρκτικής και η καταγωγή των Ευρωπαίων

- Η ξεχασμένη μυθιστορία


Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι μέσα σε μιαν ολόκληρη ομάδα πολύ πρόσφατων ερευνών για την προϊστορία, κάνουν την επανεμφάνισή τους αρχαίες ιδέες, οι οποίες μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ως απλοί μύθοι. Μία από αυτές τις ιδέες αναφέρεται στην αρχέγονη θρυλική χώρα των Υπερβορείων.

Με μεγάλη επιφύλαξη όσον αφορά στην υποτιθέμενη βεβαιότητα πως στην προϊστορία έχει ζήσει μόνο μια πιθήκεια ανθρωπότητα, έχοντας σήμερα ανακαλέσει αυτήν την ιδέα, φθάνουμε ν’ αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της προέλευσης με μια νέα και απροκατάληπτη άποψη των διαφόρων ερευνητών, ως «υπόθεση εργασίας», ως μια συμβολική και πνευματική πραγματικότητα για να επιτευχθεί μια μεγάλη ιστορική σύνθεση, καταλήγουμε δε να υποπτευόμαστε ότι ακόμη και η λίθινη εποχή υπήρξε μάρτυρας ενός αυθεντικού πολιτισμού ανώτερου τύπου.

Η αρχέγονη πατρίδα μιας προϊστορικής λευκής φυλής, εξαιρετικά πολιτισμένης, τόσον ώστε να θεωρηθεί ως «θεϊκή» από τους αρχαίους, θα ήταν πράγματι η Αρκτική, ο Βόρειος Πόλος, η μυθική Υπερβορεία. Η παράδοξη εμφάνιση αυτού του επιχειρήματος αφανίζεται αμέσως μόλις θυμηθούμε τι διδάσκει η φυσική σχετικά με τα φαινόμενα που προέρχονται από τη λεγόμενη «μετάπτωση των ισημεριών».

Λόγω της κλίσης του άξονα της Γης, από εποχής σε εποχή παράγεται μια αλλαγή στο κλίμα της Γης. Καθώς κάτω από τους πολικούς πάγους έχει ανακαλυφθεί απολιθωμένος άνθρακας, αυτό σημαίνει ότι κάποια περίοδο σ’ αυτήν την ζώνη υπήρχαν δάση και πυρκαγιές. Η ψύξη δεν επέδρασε στην Αρκτική παρά σε μία μεταγενέστερη περίοδο.

Μία από τις επωνυμίες της Άσγκαρντ (Asgard), οίκου των «θεών» και πατρίδας καταγωγής των βορείων βασιλικών οικογενειών, είναι σύμφωνα με την σκανδιναβική παράδοση «πράσινο νησί» ή «πράσινη γη», στη σύγχρονη γερμανική Grünes-Land, απ ' όπου Γροιλανδία.

Αλλά αυτή η γη, όπως λέει το όνομά της, ακόμα και μέχρι τα χρόνια των Γότθων φαίνεται να παρουσίαζε μια πλούσια βλάστηση και δεν είχε ακόμη καταβληθεί ολόκληρη από την κατάψυξη.

Όμως υπάρχει και κάτι περισσότερο : στην περιοχή των αρκτικών πάγων, πρόσφατες αποστολές του Καναδού Τζένες, των Δανών Ράσμουσεν και Θέρκελ και του Αμερικανού Μπίρκετ – Σμιθ, παρήγαγαν πράγματι μοναδικά αρχαιολογικά ευρήματα : στο βάθος, κάτω από τους πάγους βρέθηκαν υπολείμματα πολιτισμού πολύ υψηλότερης βαθμίδας από ό, τι εκείνος των Εσκιμώων και κατάλοιπα στρωμάτων ακόμα πιο αρχαίων, προϊστορικών. Σ’ αυτόν τον πολιτισμό έχει δοθεί το όνομα του «Πολιτισμού της Θούλης».

Θούλη είναι το όνομα που έδωσαν οι Έλληνες, ακριβώς σε μια περιοχή ή σ’ ένα νησί στον μακρινό Βορρά, το οποίο συχνά συγχέεται με τις γαίες των Υπερβορείων, από όπου θα έρθει ο ηλιακός Απόλλων, δηλαδή ο θεός των δωρικο-αχαϊκών φυλών, που πράγματι κατήλθαν από τον βορρά στην Ελλάδα.

Και ο Πλούταρχος λέει για την Θούλη ότι σ' αυτήν επί ένα περίπου μήνα η νύκτα διαρκούσε μόνο δύο ώρες: είναι η «λευκή νύχτα» των βορείων χωρών. Επειδή δε, άλλες ελληνικές παραδόσεις αποκαλούν την αρκτική θάλασσα «Κρονία Θάλασσα», δηλαδή Θάλασσα του Κρόνου, αυτή είναι μια σημαντική ένδειξη, καθώς ο Κρόνος ήταν αντιληπτός ως ένας από τους θεούς της χρυσής εποχής, της αρχέγονης εποχής, της πρώτης εποχής της ανθρωπότητας.

Τώρα, αν κατευθυνθούμε στην Αμερική, στους πολιτισμούς των Αζτέκων του Μεξικού θα βρούμε αντιστοιχίες τόσο μοναδικές, ώστε τελικά επεκτείνονται στα ονόματα. Πράγματι οι αρχαίοι Μεξικανοί ονόμαζαν την αρχέγονη πατρίδα τους Τλαπαλάν, Τουλάν και επίσης Τούλα (η Ελληνική Θούλη). Και όπως η Ελληνική σχετιζόταν με τον ηλιακό Απόλλωνα, έτσι κι εδώ η Μεξικανική Τούλα θεωρούταν ως ο «Οίκος του Ήλιου».

Αλλά ας συγκρίνουμε αυτές τις μεξικανικές παραδόσεις μ’ εκείνες των Κελτών. Αν οι μακρινοί πρόγονοι των Μεξικανών είχαν έρθει στην Αμερική από μια Βορειο-Ατλαντική γή, ιδού πως οι Ιρλανδικοί θρύλοι μιλούν για την «θεϊκή φυλή» των Τουάθα ντε Ντανάν (Tuatha de Danann), που ήρθε στην Ιρλανδία από την Δύση, από μια μυστική Ατλαντική ή Βορειο – Ατλαντική γη, την Άβαλον. Θα λέγαμε, επομένως, δύο μορφές της ίδιας ανάμνησης.

Οι δύο πολιτισμοί αντιστοιχούν σε δύο φωτοακτίνες, αμερικανική η μία, ευρωπαϊκή η άλλη, προερχόμενες από ένα ενιαίο κέντρο, από μία τοποθεσία εξαφανισμένη (ο μύθος της Ατλαντίδας), ή μάλλον παγωμένη. Αλλά υπάρχει κάτι περισσότερο, με την έννοια ότι, αν περάσουμε στο πεδίο των συγχρόνων θετικών ερευνών, θα βρούμε στοιχεία τα οποία θα μπορούσαν κάλλιστα να συμφωνούν μ’ αυτές τις αντηχήσεις των θρύλων.

Στην πραγματικότητα, στην ευρωπαϊκή ακτή του Ατλαντικού (κυρίως στον λεγόμενο μαγδαληναίο πολιτισμό) υπάρχουν σαφή ίχνη ενός αυθεντικού πολιτισμού κι ένας τύπος της ανθρωπότητας - ο λεγόμενος άνθρωπος Κρο-Μανιόν – τα οποία εμφανίζουν μιαν εξέλιξη πολύ υψηλότερη απ’ ότι οι σχεδόν ζωώδεις φυλές, οι τότε κάτοικοι της Ευρώπης που αποκλήθηκαν «παγετώδης άνθρωπος» ή «μουστεριανός άνθρωπος».

Τα σωζόμενα θραύσματα αυτού του πολιτισμού είναι τέτοιας φύσεως, ώστε να επιτρέπουν στους ερευνητές να ισχυριστούν ότι, οι Κρο-Μανιόν μπορούν κάλλιστα να ονομάζονται οι Έλληνες της λίθινης εποχής. Κάποτε αυτή η φυλή του Κρο-Μανιόν εμφανίστηκε μυστηριωδώς κατά την λίθινη εποχή, κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού μεταξύ των κατώτερων και σχεδόν πιθήκειων φυλών.

Δεν θα μπορούσε ίσως να είναι η ίδια περίπτωση με τους Τουάθα ντε Ντανάν, με την « θεϊκή φυλή που προήλθε από την μυστηριώδη Βόρειο – Ατλαντική γη, αυτήν των σχετικών Ιρλανδικών θρύλων; Και οι μύθοι για τους αγώνες μεταξύ των «θεϊκών φυλών» που προέκυψαν ξαφνικά και των φυλών των «δαιμόνων» ή των τεράτων, δεν θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ίσως ως φανταστικές αντηχήσεις του μεγάλου αγώνα που διεξήχθη μεταξύ αυτών των δύο φυλών, μεταξύ των ανθρώπων Κρο-Μανιόν, των «Ελλήνων της Εποχής του Λίθου» και των ζωωδών μουστεριανών ανθρώπων;

Επιστρέφοντας στις παραδοσιακές μνήμες, δεν θυμούνται μόνον οι Έλληνες και οι Αμερικανοί μιάν αρχέγονη αρκτική κοιτίδα.

Σύμφωνα με τις Ιρανικές αναμνήσεις της Αβέστα, η αρχική και μυστική πατρίδα των Αρίων, αντιληπτή ως η «πρώτη δημιουργία του Θεού του Φωτός» - η «αριάνεμ βαέγιο» / aryanem vaêjô [3]- ήταν μια χώρα στον απώτατο βορρά, και λέγεται ακόμη ότι σ’ αυτήν, όταν ξεκινούσε ο χειμώνας διαρκούσε επί δέκα μήνες του έτους, όπως ακριβώς και στις αρκτικές περιοχές.

Συνεπώς, είναι μια πολύ ακριβής ανάμνηση των παγετώνων, όπως συνέβη με την μετάπτωση των ισημεριών στις αρκτικές περιοχές: ανάμνηση, η οποία, όμως, ταιριάζει με τον «τρομερό χειμώνα Φίμπουλ (Fibul)», που εξαπολύεται στο τέλος ενός συγκεκριμένου κύκλου, ή «κόσμου», όπως αυτός περιγράφεται στις πανάρχαιες σκανδιναβικές παραδόσεις.

Αλλά ακόμα και στην Ινδία θυμούνται ένα νησί ή μια γη του φωτός, που τοποθετείται στο μακρινό Βορρά, την «σβέτα-ντβίπα» [«λευκή νήσο» ή «λαμπρή νήσο»], και μια φυλή στον μακρινό Βορρά, τους Ουτάρα - Κούρα. Η ίδια ανάμνηση που έχουν στο Θιβέτ, ο μύθος της μυστικής πόλης του Βορρά, της Σαμπάλα.

Στην Άπω Ανατολή, το Λιέ-τσί αφηγείται την παράδοση σχετικά με την γη που βρίσκεται «στις βορειότερες περιοχές της βόρειας θάλασσας» και κατοικείται από «υπερβατικούς ανθρώπους», κι έτσι θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε με πολλές άλλες αναφορές, τόσο σύμφωνες, ώστε ν’ αναρωτιόμαστε αν οφείλεται μόνο στην «τύχη» η παρουσία του κοινού θέματος μεταξύ λαών τόσο διαφορετικών και απόμακρων μεταξύ τους.

Ως εδώ όμως οι παραδοσιακές μνήμες. Ακριβώς αυτές οι ιδέες έχουν ενσωματωθεί σήμερα σε μιαν επιστημονική έρευνα πραγματικά «μαστοδοντική» (μαμούθ), η οποία επαναφέρει σ’ ενότητα ένα γενικό σύμπλεγμα από διαπιστώσεις και ειδικές έρευνες - όπως αυτές του Φρομπένιους, του Χέρμαν, των καρστικών πετροστρωμάτων, κλπ.. - Σκοπός της είναι να ισχυροποιήσει το ζήτημα της κοινής προέλευσης. Προτιθέμαστε να μιλήσουμε για το έργο που εγκαινιάστηκε από τον επιστήμονα Χέρμαν Βιρτ ακριβώς στην «Αυγή της Ανθρωπότητας» (Λογοπαίγνιο συσχετισμού με τον τίτλο του πρώτου έργου του Βιρτ «Der Aufgang der Menschheit», 1928).

Εδώ δεν ασχολούμαστε ούτε μ’ ένα «θεοσοφιστή», ούτε μ’ ένα φαντασιοκόπο ερασιτέχνη, αλλά μ’ έναν τεχνικό του οποίου η εμπειρογνωμοσύνη στον τομέα της φιλολογίας, της ανθρωπολογίας, της παλαιογραφίας και των συναφών κλάδων, πράγματι δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Με λίγα λόγια τα’ αποτελέσματα της έρευνας του Βιρτ είναι ακριβώς αυτά : ότι στην αρχαιότερη προϊστορία -περί το 20.000 προ Χριστού- μια μεγάλη ενωμένη λευκή φυλή, με λατρεία του ήλιου, μετακινήθηκε από την πολική περιοχή που κατέστη ακατοίκητη λόγω των παγετώνων προς Νότο, στην Ευρώπη και στην Αμερική, αλλά ειδικά σε μιαν εξαφανισμένη γη, που βρίσκεται στο Βόρειο Ατλαντικό.

Από την γη αυτήν μετακινήθηκε στη συνέχεια κατά την παλαιολιθική περίοδο, στην Ευρώπη και την Αφρική, με μια κίνηση, από την Δύση στην Ανατολή. Στην συνέχεια θα διεισδύσει στη λεκάνη της Μεσογείου, δημιουργώντας έναν κύκλο προϊστορικών πολιτισμών στενά αλληλένδετων, οι οποίοι θα σχηματοποιηθούν στον αιγυπτιακό, ετρουσκοσαρδηνικό, πελασγικό, κλπ.., για να μην πούμε τίποτα και για τους πολλούς άλλους, που θα ιδρυθούν από νέα κύματα κατά την πορεία τους από την ηπειρωτική οδό, φθάνοντας τελικά στον Καύκασο και πιο πέρα, μέχρι στην Ινδία και στην ίδια την Κίνα.

Έτσι, αυτό που υποτίθεται ότι είναι το «λίκνο της ανθρωπότητας», το οροπέδιο του Παμίρ, θα ήταν μόνο ένα από τα αρκετά πρόσφατα κέντρα ακτινοβολίας μια φυλής πολύ πιο αρχαίας. Οι Άριες και ινδογερμανικές φυλές και γενικότερα ο «Ευρωπαίος Άνθρωπος» (homo europaeus), είναι ήδη παράγωγες φυλές απογόνων και σε κάποιο βαθμό ήδη μεικτές, σε σύγκριση με τις παλαιότερες και καθαρότερες φατρίες «Υπερβορείων», στις οποίες αναφέρονται οι μνήμες, τα σύμβολα, ακόμα και οι προϊστορικές βραχογραφίες σχετικά με «ξένους κατακτητές με τα μεγάλα σκάφη», με τον «πέλεκυ», τον «ήλιο» και τον «ηλιακό άνθρωπο με τους ανυψωμένους βραχίονες».

Μια μυστηριώδης ενότητα περικλείει κατ’ αυτόν τον τρόπο μιαν ομάδα μεγάλων πολιτισμών και αρχαίων θρησκειών, που άνθησαν εκεί όπου μέχρι χθες υποτίθεται πως κατοικούσε ο ζωώδης άνθρωπος των σπηλαίων. Εν ολίγοις, αυτή είναι η παράξενη και συναρπαστική έννοια η οποία διερχόμενη από τον κόσμο του μύθου, τώρα επιστρέφει πίσω στο φως : Η Αρκτική, είναι η πρωτοπατρίδα της ανθρωπότητας, καθώς επίσης και του πολιτισμού, με την υψηλότερη έννοια του όρου, «ηλιακή». Και μια φορά σύμβολο, ξαναγίνεται σύμβολο, τελικά, αυτό να το θυμόμαστε.

Ακόμα και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους η ιδέα της βόρειας περιοχής ως μυστικής χώρας, που κατοικείται από τον «πατέρα των θεών», από τον θεό της πρώτης εποχής ή χρυσής εποχής, και η ιδέα ότι η αρκτική ημέρα, σχεδόν δίχως νύχτα, δεν ήταν άσχετη με το αιώνιο φως που περιρρέει τους αθανάτους, αυτές οι ιδέες στην Ρωμαϊκή εποχή ήταν ακόμη τόσο ζωντανές, ώστε σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ευμάνθιου [επίσκοπος της Βελάθρης (Βολτέρα) στην Τοσκάνη της Ιταλίας], ο Κωνστάντιος ο Χλωρός θα ηγείτο μιας εκστρατείας στο βόρειο τμήμα της Βρετανίας, συγχεόμενο με την ίδια την θρυλική Θούλη, όχι τόσο πολύ από επιθυμία του για στρατιωτική δόξα, αλλά για να φθάσει στην γη «που είναι περισσότερο από κάθε άλλη κοντά στον ουρανό», καθώς σχεδόν αισθανόταν την θεία μεταμόρφωση που υφίστανται οι Ήρωες και οι Αυτοκράτορες κατά τον θάνατο τους.

Τώρα, αυτές οι ίδιες περιοχές, που είδαν την αυγή της ανθρωπότητας, περιέχουν και διαφυλάσσουν το μυστήριο μιας αρχέγονης φυλής λευκών κατακτητών, της οποίας το σύμβολο, ο πέλεκυς, επανεμφανίζεται στο ίδιο το ρωμαϊκό σύμβολο της ραβδουχικής δέμης . Αυτές οι βορειοαρκτικές περιοχές, από την Ισλανδία στην Γροιλανδία και στην Βόρεια Αμερική, είναι οι ίδιες πάνω από τις οποίες χθες πέταξαν νικηφόρα τα ιταλικά φτερά, σε μιαν επιχείρηση όπου άσχετα με το τίμημα, θέλησε να συνδεθεί πράγματι αινιγματικά με τις θέσεις ενός αρχέγονου μεγαλείου.


iellada.gr  14/6/2018

 

 

 

 

 

Tα απόκρυφα μυστικά του Μαντείου της Δωδώνης


Tα απόκρυφα μυστικά του Μαντείου της Δωδώνης
Είναι αλήθεια ότι το ιερό μαντείο της Δωδώνης κρύβει πολλά μυστικά. Άλλα εξ αυτών έχουν αποκαλυφθεί…και άλλα όχι.
Γιατί, όμως, οι θνητοί που πήγαιναν να ζητήσουν χρησμό έπρεπε να είχαν νηστέψει τρεις μέρες, να είχαν καθαριστεί στην πηγή της Δωδώνης και να είχαν χαράξει την παράκλησή τους σε μια πλάκα από μόλυβδο;

Ταξιδεύοντας κανείς στην ιστορική Ήπειρο, δεκαοκτώ χιλιόμετρα απ” τα Ιωάννινα, στους πρόποδες του βουνού Τόμαρος, θα δει ότι βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλεως Δωδώνης. Μέχρι το 1876 η τοποθεσία της Δωδώνης, της περίφημης για το μαντείο της, δεν ήταν γνωστή, γιατί οι Έλληνες και ξένοι αρχαιολόγοι και ιστοριογράφοι την τοποθετούσαν σε διάφορες περιοχές της Ηπείρου. Στη σημερινή θέση της νόμιζαν ότι βρισκόταν η αρχαία πόλη της Πασσαρώνας, η πρωτεύουσα τη Μολοσσίας.

Ωστόσο, από τις ανασκαφές όμως που έγιναν εκεί, για πρώτη φορά στα 1878 από τον Κ. Καραπάνο, διαπιστώθηκε ότι σε εκείνη την τοποθεσία βρισκόταν η περίφημη Δωδώνη με το μαντείο της που ο Ηρόδοτος το θεωρεί το αρχαιότερο μαντείο της Ελλάδας!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλές γνώμες και υποθέσεις υπάρχουν για την προέλευση του ιστορικού ονόματος «Δωδώνη». Άλλοι νομίζουν ότι προέρχεται από το Δία, άλλοι από τη Δωδώνη, μια νύμφη του Ωκεανού, άλλοι από τον ποταμό Δώδωνα της Ηπείρου, άλλοι απ” τη λέξη «Δωδώ» που σημαίνει «μπουμπουνητό» και άλλοι από το ρήμα δίδωμι, επειδή η πεδιάδα της Δωδώνης ήταν πλούσια και εύφορη.

Αναμφισβήτητο, όμως, είναι το γεγονός ότι η Δωδώνη έγινε γνωστή για το αρχαιότατο μαντείο της που αναφέρεται στον Όμηρο και στον Ηρόδοτο και είχε τεράστια φήμη και τιμόταν πολύ. Τόση ήταν η δόξα του ώστε και όταν ακόμα εμφανίστηκε το Μαντείο των Δελφών, το μαντείο της Δωδώνης δεν έχασε τίποτα απ” τη φήμη του.

Βεβαίως, το ερώτημα για την έναρξη και την πρώιμη φάση της λατρείας στη Δωδώνη δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά, όμως, τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης πιστοποιούν τη συνεχή λατρεία στο χώρο ήδη από την εποχή του χαλκού!

Ελλοί Ή Σελλοί

Σύμφωνα με διάφορες γνώμες, το μαντείο χτίστηκε από τους Ελλούς ή Σελλούς, που απ” αυτούς προήρθε το όνομα Ελλάδα. Πώς ιδρύθηκε, όμως, το μαντείο;

Για την ίδρυση του μαντείου υπάρχουν διάφορες παραδόσεις. Δυο τρυγόνια έφυγαν από την Αίγυπτο. Το ένα από αυτά στάθηκε στην έρημο της Λιβύης, όπου χτίστηκε το μαντείο του Δία Άμμωνα, ενώ το άλλο ήρθε και κάθισε στη γέρικη βελανιδιά της Δωδώνης όπου ιδρύθηκε το Μαντείο της Δωδώνης κι εκεί όπου λατρευόταν ο Δίας και η γυναίκα του Διώνη.

Οι θνητοί που πήγαιναν να ζητήσουν χρησμό έπρεπε να είχαν νηστέψει τρεις μέρες, να είχαν καθαριστεί στην πηγή της Δωδώνης και να είχαν χαράξει την παράκλησή τους σε μια πλάκα από μόλυβδο.

Γιατί, όμως, όλα αυτά;

Είναι γνωστόν, ότι η Πυθία, καθισμένη κάτω από την ιερή βαλανιδιά, έδινε το χρησμό. Οι ιερείς, για να μαντέψουν το θέλημα του Δία, παρακολουθούσαν το πέταγμα των περιστεριών, το θρόϊσμα των φύλλων της «φηγού δρυός» καθώς και το χαλκείο. Το χαλκείο ήταν μια χάλκινη καμπάνα που χτυπούσε όταν από τον αέρα, κουνιόταν το μαστίγιο που κρατούσε ένα μικρό άγαλμα παιδιού.

Φώς Στο Σκοτάδι;

Η Δωδώνη, όπως είπαμε, ανήκει στα αρχαιότερα και σεβαστότερα μαντεία του αρχαιοελληνικού κόσμου. Στον Όμηρο αναφέρεται δύο φορές:

α) όταν ο Αχιλλεύς απευθύνεται στον Δωδωναίο Δία υπέρ του φίλου του Πατρόκλου {Ιλιάδα, Β 233) και

β) όταν ο Οδυσσέας επισκέπτεται το μαντείο {Οδύσσεια, Ξ 327).

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο οποίος παραδίδει τον ιδρυτικό μύθο, η λατρεία έφθασε στη Δωδώνη από την Αίγυπτο, γιατί όπως πληροφορήθηκε από τους ιερείς του ναού του Άμμωνα Δία στις Θήβες της Αιγύπτου, οι Φοίνικες άρπαξαν από το ναό δύο ιέρειες και τη μία την πούλησαν στη Λιβύη, όπου ίδρυσε το μαντείο του Άμμωνα Δία, και την άλλη στην Ελλάδα, όπου ίδρυσε το ιερό του Δωδωναίου Δία στη Θεσπρωτία.

Προσθέτει, όμως, ότι κατά την επίσκεψη του στη Δωδώνη, οι ιερείς και οι ιέρειες του ιερού, του αφηγήθηκαν ότι από τις Θήβες της Αιγύπτου έφυγαν δύο μαύρα περιστέρια και όχι ιέρειες. Εκείνο που ήρθε στην Ήπειρο κάθισε πάνω στη φηγό (βαλανιδιά) και με ανθρώπινη φωνή είπε ότι εκεί έπρεπε να ιδρύσουν μαντείο στον Δία!

Ναι, αλλά της τοπικής παράδοσης υπάρχουν πολλές ερμηνείες. Κατά τον ίδιο τον Ηρόδοτο, η ιέρεια των Θηβών, όταν ήλθε στη Δωδώνη, ίδρυσε το μαντείο και μόλις έμαθε ελληνικά, εξήγησε στους Δωδωναίους τη λειτουργία του. Οι Δωδωναίοι τότε αποκάλεσαν τη γυναίκα «περιστέρα» (πελειάδα), γιατί μιλούσε ακατανόητα και έμοιαζε με πουλί, και «μέλαινα», γιατί ήταν Αιγύπτια.

Ο Στράβων. όμως, δίδει τελείως διαφορετική ερμηνεία. Κατ” αυτόν, οι Μολοσσοί ονόμαζαν τις γριές γυναίκες πελίες και τους γέρους πελίους, όπως τα περιστέρια. Από την ομωνυμία αυτήν, προέκυψε η σύγχυση της τοπικής παράδοσης.

Αλλά και τα περιστέρια του Ηροδότου δεν είναι άσχετα, γιατί είναι το ιερό σύμβολο της Μεγάλης Θεάς, της θεάς Γης, που πρωτολατρεύτηκε στη Δωδώνη. Ήδη σε νόμισμα από τη Δωδώνη, που χρονολογείται στο 300 π.Χ., παριστάνεται η ιερή φηγός με τρία περιστέρια, σύμβολο της θεάς Γης. Είναι η επιφάνεια της θεάς σε μορφή περιστεριού.

Άλλοι πάλι πιστεύουν, ότι η λατρεία του Δωδωναίου Δία και η ίδρυση του ιερού, προήλθε από πρωτόγονους που απέδωσαν θεία δύναμη στη φηγό. Σύμφωνα με ερμηνεία του Kern, για να αναφέρουμε μιαν από τις νεότερες ερμηνείες, θα λατρευόταν εδώ κατά την αρχαιότητα τοπικός θεός, που ταυτίστηκε με τον Πανελλήνιο Δία και ονομάστηκε Νάϊος.

Μήπως, λοιπόν, είχε δίκιο η γνωστή Ελληνίδα χορογράφος Μαρία Χορς, που είπε σε τηλεοπτική εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα (Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2006) ότι οι «λαλούσες βελανδιές» είναι μία πραγματικότητα διότι το σφύριγμα του αέρα ανάμεσα στα φυλλώματα σου δημιουργούν μία αίσθηση γλωσσολαλιάς;

Τόμουροι Και Υποφήτες .

Χάριν της ιστορίας να πούμε, ότι, σύμφωνα με τον Όμηρο, στο μαντείο της Δωδώνης υπηρετούσαν από τους αρχαιότατους χρόνους, οι Τόμουροι ή Υποφήτες (Οδύσσεια, Β 403), που καλούνταν και Σελλοί ή Ελλοί, χωρίς το όνομα αυτό να σημαίνει μόνο τους ιερείς, αλλά και τους κατοίκους.

Βεβαίως όλα αυτά τα αναφέρουμε στον πρώτο τόμο της τριλογίας μας «Οι Προφητείες του Ελληνισμού» («Λάλον Ύδωρ»). Ωστόσο, όταν κατά τον 8ο αιώνα π.Χ., καθιερώθηκε στο ιερό και η λατρεία της Διώνης, τότε προστέθηκαν και οι γυναίκες ιέρειες, που ονομάζονταν «πελείαι, ή πελειάδες, ή προφήτιδες» και οι οποίες αριθμητικά ήταν τρεις:

1) Προμένεια,

2) Τιμαρέτη και

3) Νικάνδρη. Έργο των ιερέων και ιερειών ήταν η εξήγηση των προφητικών σημείων της φηγού ή των προφητικών μέσων και η σύνταξη των σχετικών απαντήσεων.

Μη λησμονήσουμε να πούμε, ότι οι χρησμοί, στους παλαιότερους χρόνους, δίνονταν (Οδύσσεια, Ξ 327 και Τ 296 κ.ε.) από τον ψίθυρο των φύλλων της ιερής βαλανιδιάς!

Άλλος τρόπος μαντείας ήταν το πέταγμα και οι κρωγμοί των περιστεριών, που φώλιαζαν στη φηγό, ενώ στη μεθομηρική παράδοση, αναφέρεται και ο ήχος των λεβήτων με τους τρίποδες που περιστοίχιζαν το ιερό δέντρο, τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ.

Αργότερα, όπως αναφέρει ο Στράβων (C, 329), ήταν το χαλκείο που αποτελείτο από δύο κιονίσκους. Στον έναν υπήρχε χάλκινος λέβητας και στον άλλο χάλκινο άγαλμα παιδιού, που κρατούσε μαστίγιο με τρεις αλυσίδες, αναθημάτων Κερκυραίων.

Το μαστίγιο αυτό εκινείτο από τον άνεμο, χτυπούσε στο λέβητα και προξενούσε ήχο, από τον οποίο χρησμοδοτούσαν οι ιερείς. Από δω προήλθαν και οι παροιμίες «Δωδωναίο χαλκείο» και «Κερκυραίων μάστιγξ», που λέγονται για τους φλύαρους ανθρώπους.

Οι ερωτήσεις χαράσσονταν στη μαλακή επιφάνεια των μολύβδινων ελασμάτων, που είχαν σχήμα ορθογώνιο ή ταινίας. Οι απαντήσεις δίνονταν συνήθως προφορικά και σπανιότερα ήταν γραμμένες στην άλλη πλευρά του ελάσματος, συνήθως με ένα ναι ή ένα όχι.

Ο Έλλην αρχαιολόγος Κ. Καραπάνος είχε βρει 86 τέτοιες χρηστήριες επιγραφές, αλλά μετά τις ανασκαφές στην περιοχή ο αριθμός ανήλθε σε αρκετές εκατοντάδες.

Χαρακτηριστικό της λατρείας στη Δωδώνη είναι ότι ο Δίας είχε εδώ την επίγεια κατοικία του- ήταν ο Νάϊος θεός που κατοικούσε στη φηγό και στην ιερή οικία. Γύρω του κατοικούσαν οι προφήτες, οι Σελλοί, οι οποίοι κατά παλαιά θρησκευτική συνήθεια, δεν έπλεναν τα πόδια τους (ανιπτόποδες) και κοιμούνταν καταγής (χαμαιεύναι), για να βρίσκονται σε επαφή με τη γη, απ” όπου αντλούσαν τη μαντική τους δύναμη.

Κάποια στιγμή, βεβαίως ήρθε και η παρακμή της Δωδώνης, που άρχισε στα 221 π.Χ., όταν ο στρατηγός Δωρίμαχος την κατάστρεψε, επειδή οι Ηπειρώτες είχαν συμμαχήσει με τους Μακεδόνες και τους Αχαιούς. Δεύτερη καταστροφή έπαθε η Δωδώνη στα 168 π.Χ. από το Ρωμαίο Αιμίλιο Παύλο και τελειωτικά πια καταστράφηκε στα χρόνια του μιθριδατικού πολέμου από τους στρατιώτες του Μιθριδάτη, του βασιλιά του Πόντου.

πηγές:

 

 

 

 

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Πώς συνδέεται η Ατλαντίδα με τον Μινωικό Πολιτισμό;

Σπουδαιότατες και πολύ εντυπωσιακές παρατηρήσεις του Γάλλου αρχαιολόγου Roger Grosjean σε μονολιθικά μνημεία της Κορσικής, άνοιξαν ευρύτατους ορίζοντες για την ιστορία της Μινωικής Κρήτης, αλλά και για τον θρύλο της Ατλαντίδας.

Roger Grosjean (25/07/1920 - 07/06/1975)Roger Grosjean (25/07/1920 – 07/06/1975) Στην Κορσική υπάρχουν μερικοί σκαλιστοί λίθοι με ύψος από 2,5 μέτρα έως 3,5 μέτρα και πλάτος από 0,5 έως 1 μέτρο, που φέρουν ορισμένες ανάγλυφες παραστάσεις, χωρίς καμιά επιγραφή και που χρονολογούνται από το 1800 έως το 1500 π.Χ.
Προϊστορικά μενίρ στη Φιλιτόσα της ΚορσικήςΠροϊστορικά μενίρ στη Φιλιτόσα της Κορσικής Κανείς δε μπόρεσε να εξηγήσει την παρουσία τους στο νησί, τη σημασία των μυστηριακών ανάγλυφων, αλλά και την προέλευσή τους. Αρχικά, οι επιστήμονες θεώρησαν ότι τα μνημεία αυτά ήταν αφιερωμένα σε κάποια εισβολή, που πραγματοποιήθηκε στην Κορσική πριν από 33 – 40 αιώνες.
Ίσως να τα έστησαν οι ιθαγενείς Κορσικανοί σε ανάμνηση νίκης τους κατά εισβολέων ή αντίθετα, ίσως να τα έστησαν οι άγνωστοι εισβολείς σε ανάμνηση της δικής τους νίκης κατά των γηγενών κατοίκων, με την οποία κατατρόπωσαν τους ντόπιους και κατέκτησαν το νησί.
Η ιστορική και αρχαιολογική έρευνα δεν απέδωσε περεταίρω καρπούς και τα Μενίρ της Κορσικής, όπως αποκαλούνται, παρέμειναν, στο τέλος, σε μελαγχολική και άδοξη εγκατάλειψη, χωρίς να ασχολείται κανείς μαζί τους.
Λεπτομέρεια από τα μονολιθικά μνημεία της ΦιλιτόσαΛεπτομέρεια από τα μονολιθικά μνημεία της Φιλιτόσα Όμως, όλη αυτή η κατάσταση άλλαξε ριζικά μετά τις έρευνες του Γάλλου αρχαιολόγου Roger Grosjean. Ο Grosjean βρισκόταν σε ταξίδι στη Νήσο του Πάσχα, στα βάθη του Ειρηνικού Ωκεανού, μεταξύ Αυστραλίας και Νοτίου Αμερικής, 1800 χιλιόμετρα μακριά από κάθε στεριά.
Τη Νήσο του Πάσχα την ανακάλυψε ο διάσημος Άγγλος εξερευνητής James Cook το 1774. Ο σπουδαιότατος αυτός θαλασσοπόρος χάρισε στον κόσμο την απέραντη Ωκεανία και βρήκε ένα άδοξο τέλος στη Χαβάη, όπου τον έσφαξαν οι ιθαγενείς, αφού πρώτα τον προσκύνησαν ως θεό τους.
James Cook (07/11/1728 - 14/02/1779)James Cook (07/11/1728 – 14/02/1779) Στην τόσο απομονωμένη Νήσο του Πάσχα, χαμένη στην απεραντοσύνη της θάλασσας, υπάρχει ένα μυστήριο: κολοσσιαίοι μονολιθικοί ανδριάντες, ύψους μέχρι και 20 μέτρα και βάρους μέχρι και 80 τόνους, που παριστάνουν τραχιές, σχεδόν ομοιόμορφες γιγαντιαίες μορφές. Οι αρχαιολόγοι αναρωτιούνταν για το ποιος έφερε αυτούς τους τιτάνιους λίθους σε εκείνη την τόσο μακρινή κι αποκομμένη γη, μιας και ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχαν προέλθει από το συγκεκριμένο νησί, αφού οι τεράστιοι λίθοι δεν ταίριαζαν με τη μορφολογία των πετρωμάτων του. Πώς τους έφεραν και από πού, αφού η πλησιέστερη στεριά απέχει 1800 χιλιόμετρα; Ποιοι ήταν εκείνοι οι υπεράνθρωποι που κατόρθωσαν έναν απίθανο και αδιανόητο άθλο, πριν από περίπου 4.500 χρόνια;
Το πρόβλημα ήταν τρομερό και συναρπαστικό, αλλά κανείς δε μπόρεσε να το λύσει. Βασάνιζε και τον Roger Grosjean, αλλά εκείνες, όμως, οι ανάγλυφες μορφές κάτι του θύμιζαν. Συγκλονίστηκε, όταν συνέδεσε τα μεγαλειώδη μνημεία της Νήσου του Πάσχα με τους αινιγματικούς μονόλιθους της Κορσικής, που είχαν χαραγμένα τα ίδια σχήματα!
Έτσι, γύρισε εσπευσμένα στην Ευρώπη και επισκέφτηκε την Κορσική. Η υπόθεσή του είχε επιβεβαιωθεί. Από τη Νήσο του Πάσχα μέχρι το νησί της Κορσικής, με απόσταση μεταξύ τους 18.000 χιλιόμετρα, δέσποζε η ίδια μνημειακή αναπαράσταση.
Νήσος του ΠάσχαΝήσος του Πάσχα Αυτό που ανακάλυψε ο Roger Grosjean και που τον συντάραξε συθέμελα, αλλά και όλη την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, ήταν ότι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους μεγάλιθους της Νήσου του Πάσχα και στους μονόλιθους της Κορσικής ήταν το χαρακτηριστικό σύμβολο στα ανάγλυφα της Μινωικής Κρήτης!
Πετρογλυφικά χαραγμένα σε κολοσσιαίο μνημείο της Νήσου του ΠάσχαΠετρογλυφικά χαραγμένα σε κολοσσιαίο μνημείο της Νήσου του Πάσχα Και το ίδιο σύμβολο, αυτό της Μινωικής Κρήτης, έχει βρεθεί χαραγμένο σε παρεμφερή μονολιθικά μνημεία της γαλλικής Βρετάνης, της Ιρλανδίας, της Αγγλίας και της Σκωτίας, σύμφωνα με τον Γάλλο αρχαιολόγο Roger Grosjean.
Εν κατακλείδι, μήπως όλες αυτές οι εντυπωσιακότατες κατασκευές ανά τον κόσμο αποτελούν μνημεία της Ατλαντίδας, όπως υποστήριζαν επιφανείς επιστήμονες;
Η είδηση δημοσιεύθηκε την εφημερίδα “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”, στις 28/07/1967…
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ", στις 28/07/1967
Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”, στις 28/07/1967

ΠΗΓΗ

 

 

 

 

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Θα σωθούν χιλιάδες γυναίκες: Η «dream team» με τον Ελληνα που «διέλυσαν» τον καρκίνο του μαστού


Θα σωθούν χιλιάδες γυναίκες: Η «dream team» με τον Ελληνα που «διέλυσαν» τον καρκίνο του μαστού

Οι ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον δρα Στίβεν Ρόζενμπεργκ και τη συμμετοχή του Έλληνα Νικόλαου Ζαχαράκη ανακάλυψαν ότι το ανοσοποιητικό σύστημα έχει την δυνατότητα να πολεμήσει και να εξαλείψει τον καρκίνο του μαστού σε προχωρημένο στάδιο με πολλαπλές μεταστάσεις.

Η νέα θεραπεία κατάφερε να εξαφανίσει τελείως τον καρκίνο του μαστού σε μια γυναίκα που βρισκόταν στο τελικό στάδιο της ασθένειας και προετοιμαζόταν για το θάνατό της, καθώς της είχαν δοθεί μόνο τρεις μήνες ζωής.

Δύο χρόνια αργότερα, όπως έγινε γνωστό, δεν υπάρχει πλέον κανένα ίχνος καρκίνου στο σώμα της.

Με τη θεραπεία αυτή απομόνωσαν κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος από το εσωτερικό του όγκου, τον οποίο αφαίρεσαν από την ασθενή.

Τα κύτταρα αυτά εξετάστηκαν στο εργαστήριο και αυτά που φάνηκαν να αναγνωρίζουν μεταλλάξεις τα πολλαπλασίασαν και τα έδωσαν πίσω στην ασθενή, με σκοπό να πολεμήσουν τα «κακά» κύτταρα.

Αυτή η ασθενής είχε δεχθεί πολλές θεραπείες αλλά καμία δεν είχε διάρκεια. Με τη νέα θεραπεία, όλες οι μεταστάσεις εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγες εβδομάδες και πλέον μετά από σχεδόν δύο χρόνια παραμένει χωρίς ίχνος καρκίνου στο σώμα της.

Είναι η πρώτη φορά που έχει γίνει κάτι τέτοιο, γι’ αυτό χαιρετίσθηκε ως αξιοθαύμαστο επίτευγμα, αν και προς το παρόν η θεραπεία έχει δοκιμασθεί με απόλυτη επιτυχία σε μία μόνο ασθενή. Πρόκειται λοιπόν για μια πειραματική θεραπεία, αλλά μπορεί μελλοντικά να φέρει επανάσταση στη θεραπεία όλων των καρκίνων, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

«Ξέρουμε τον εχθρό και προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη τακτική για να νικήσουμε τον καρκίνο» δήλωσε μεταξύ άλλων στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1 ο Νικόλαος Ζαχαράκης.

Οι ερευνητές του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον δρα Στίβεν Ρόζενμπεργκ, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό “Nature Medicine“, σύμφωνα με το BBC και τη βρετανική «Γκάρντιαν».

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχε και ο ελληνικής καταγωγής Νικόλαος Ζαχαράκης.

Η 49χρονη ασθενής Τζούντι Πέρκινς που ζει στη Φλόριντα, είχε μεταστατικό καρκίνο του μαστού που δεν ήταν δυνατό να αντιμετωπισθεί με τις συνήθειες θεραπείες.

Είχε φθάσει στο σημείο να έχει στο ήπαρ της όγκους σε μέγεθος μπάλας τένις, καθώς και άλλους όγκους σε άλλα σημεία του σώματός της. Δύο περίπου εβδομάδες μετά την πειραματική θεραπεία, οι όγκοι εξαφανίσθηκαν τελείως και δεν έχουν έκτοτε εμφανισθεί ξανά.

Η θεραπεία βασίζεται σε ένα «ζωντανό φάρμακο» που φτιάχνεται από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του ασθενούς. Όπως είπε ο Ρόζενμπεργκ, «μιλάμε για την πιο προχωρημένη εξατομικευμένη θεραπεία που υπάρχει».

Μετά τη γενετική ανάλυση των όγκων της ασθενούς για να εντοπισθούν οι συγκεκριμένες καρκινικές μεταλλάξεις, ελήφθησαν επιλεγμένα λεμφοκύτταρα (TIL) από το αίμα της, καλλιεργήθηκαν σε μεγάλες ποσότητες στο εργαστήριο (περίπου 90 δισεκατομμύρια) και μετά εισήχθησαν ξανά στο σώμα της, μαζί με ένα φάρμακο (pembrolizumab) που βοηθά το ανοσοποιητικό σύστημα να επιτίθεται στα καρκινικά κύτταρα.

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση


Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

της Κατερίνας Λομβαρδέα

Βρισκόμαστε στην Ότσενα, ένα χωριό στα βουνά της Τραπεζούντας που μοιάζει σαν να βγήκε από παραμύθι. Είναι 2005 και με τον οπερατέρ της εκπομπής Οι Φάκελοι έχουμε πάει για να γνωρίσουμε τους ελληνόφωνους κατοίκους της περιοχής. Το ξύλινο σπίτι έχει αγελάδες στο ισόγειο. Επάνω, τα δωμάτια ζεσταίνονται με μαντεμένιες σόμπες, όπου κάθε τόσο ρίχνουν κάτι σκληρά και στρογγυλά κάρβουνα που αργότερα καταλαβαίνουμε ότι είναι περιττώματα αγελάδας. Από την παραγωγή απευθείας στην κατανάλωση.

Η γιαγιά με το χρωματιστό μαντήλι στο κεφάλι με κοιτάζει και μοιάζει μπερδεμένη, δεν ξέρει σε ποια γλώσσα να μου απευθυνθεί. Ο ανιψιός της σκύβει και της λέει στο αυτί:

-(ανιψιός) Τ’ όνομά της εν Κατερίνα.

-(γιαγιά) Ντο να εν; (Πώς είναι;)

-(ανιψιός) Κατερίνα.

-(γιγιά) Το hoş geldiniz λάγα λέγουν; (Πώς λένε το καλωσήρθατε;)

-(ανιψιός) Καλά έρθες.

-(γιαγιά) Καλά έρθες!




Μετά από εμένα της συστήνουν τον οπερατέρ, Χρόνη Τσιχλάκη, και την παρακινούν να του μιλήσει.

-(γείτονας) Με τον Χρόνο συντύχεσον! (Μίλα με τον Χρόνη)

-(γιαγιά) Ου πορώ εγώ, ατουνούς ουκ εγροικώ εγώ! (Δεν μπορώ, δεν τους καταλαβαίνω αυτούς!)

-(γείτονας) Γροικάς, γροικάς. Rumca συντύχεσον, Türkçe μη συντυχαίνεις. Σα παλαία. (Καταλαβαίνεις, καταλαβαίνεις. Ρωμέικα μίλα τους, όχι τουρκικά. Στην παλιά τη γλώσσα).

-(γιαγιά) Ναι, ναι, rumca, αμόν εμάς είναι. (Ναι, ναι, ρωμέικα, σαν εμάς είναι).

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

Και ο πάγος σπάει. Για τις επόμενες τρεις μέρες, θα δεχτούμε την πιο ζεστή φιλοξενία και θα μας ξεναγήσουν στο χωριό τους, στον μύλο για το καλαμπόκι, στο τζαμί, στο καφενείο όπου πάνε αυστηρά οι άντρες, στο ποταμάκι. Το ποντιακό τραπέζι θα στρωθεί αμέτρητες φορές και η γεύση από το χαβίτσι (ποντιακό φαγητό από καλαμποκάλευρο και βούτυρο) θα μείνει για καιρό στο στόμα μας.

Μια ελληνική διάλεκτος που μπήκε «στο ψυγείο»

Για τους περισσότερους κατοίκους της Ότσενα και των άλλων χωριών στους τρεις εναπομείναντες ελληνόφωνους θύλακες του Πόντου, δεν έχει καμία σημασία ότι η γλώσσα που μιλούν είναι ελληνικά· είναι απλά η γλώσσα των προγόνων τους. Αυτήν πρωτοάκουσαν από το στόμα της μάνας τους, σε αυτήν τους νανούρισαν οι γιαγιάδες, με αυτήν φλέρταραν τον πρώτο τους έρωτα.

«Πριν επισκεφθώ τον Πόντο για πρώτη φορά, αρχές της δεκαετίας του 1980, οι ειδήσεις που έφερναν Έλληνες ποντιακής καταγωγής που είχαν επισκεφθεί τη γενέτειρά τους ή τα πατρογονικά τους εδάφη, ότι δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι εκεί πέρα που μιλάνε ελληνικά, μού φαίνονταν σαν μύθοι και, πρέπει να πω, δεν τις πολυπίστευα», λέει ο –συνταξιούχος πια– καθηγητής Ελληνικών στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Πήτερ Μάκριτζ. «Πρωτοπήγα στον Πόντο με τη γυναίκα μου ως απλός τουρίστας, χωρίς καμία πρόθεση να μελετήσω τη διάλεκτο. Βρέθηκα όμως μια μέρα στην πόλη Çaykara (Κατωχώρι) και, προς μεγάλη μου έκπληξη, διαπίστωσα ότι οι κάτοικοι μιλούσαν ελληνικά μεταξύ τους –μια ποικιλία όμως των ελληνικών που σχεδόν δεν καταλάβαινα. Αποφάσισα λοιπόν να μάθω ποντιακά στην Ελλάδα και να επιστρέψω στον Πόντο προκειμένου να κάνω μια γλωσσολογική έρευνα».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση
Ο Πήτερ Μάκριτζ.

Αυτό ακριβώς έκανε σε δύο επισκέψεις του, το 1985 και το 1987, δημοσιεύοντας κατόπιν τις σχετικές εργασίες. Ακολούθησαν ο «ντόπιος» Ομέρ Ασάν με το βιβλίο του «Ο Πολιτισμός του Πόντου», που περιέχει μία γενική περιγραφή της διαλέκτου και η Ιωάννα Σιταρίδου από το πανεπιστήμιο του Cambridge, που μελετά τη γλώσσα της περιοχής. Έτσι έμαθε όλος ο κόσμος ότι στα ψηλά βουνά του Πόντου υπάρχουν ακόμα χωριά που μιλούν τα ποντιακά, ή ρωμέικα, όπως τα λένε κάποιοι (αρκετοί, όπως ο Πήτερ Μάκριτζ, διαφωνούν με αυτήν την ονομασία και προτιμούν την περιφραστική «η ελληνική διάλεκτος που ομιλείται σήμερα στον Πόντο». Εμείς για λόγους συντομίας θα την χρησιμοποιήσουμε στο παρόν κείμενο).

Ο λόγος που η γλώσσα «γλίτωσε» από την ανταλλαγή των πληθυσμών, είναι επειδή την μιλούν μουσουλμάνοι –οι οποίοι προήλθαν από τους μαζικούς εξισλαμισμούς του 15ου-18ου αιώνα. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, όταν το 1923 έγινε η ανταλλαγή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που είχε ως κριτήριο τη θρησκεία, οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι είχαν τη δυνατότητα να παραμείνουν στην πατρίδα τους, στη Μικρά Ασία.

Έτσι, η διάλεκτος συνέχισε να μιλιέται, ελεύθερη από τις επιρροές που δέχτηκε η «αδελφή» της στην Ελλάδα, που ήταν μεγάλες «...τόσο από την Κοινή Ποντιακή, όσο φυσικά και από την Κοινή Νέα Ελληνική, οι οποίες έχουν “αλλοιώσει“ τον αρχικό της χαρακτήρα», όπως λέει ο Βασίλειος Σπυρόπουλος, καθηγητής Γλωσσολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, που έχει μελετήσει τη διάλεκτο της περιοχής. «Αντίθετα, η διαλεκτική ποικιλία όπως μιλιέται σήμερα στον Πόντο φαίνεται ότι έχει διατηρήσει πολλά από τα αυθεντικά της χαρακτηριστικά, καθώς δεν δέχτηκε την πίεση και την επίδραση άλλων ελληνικών ποικιλιών και παρέμεινε σε μία σχετική γλωσσική απομόνωση. Επομένως η καταγραφή και η μελέτη της μας επιτρέπει να ανιχνεύσουμε δομές και χαρακτηριστικά της αρχετυπικής μορφής της διαλέκτου».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

Πράγματι, όπως ανακάλυψε ο Πήτερ Μάκριτζ καθώς έκανε την έρευνά του στο χωριό Uzungöl (Σαράχος), η γλώσσα που μιλούσαν οι κάτοικοι είχε αρχαία στοιχεία που δεν διατηρούνται σε καμία άλλη διαλεκτική ποικιλία των ελληνικών. «Η πιο μεγάλη έκπληξη ήταν ότι οι κάτοικοι της περιοχής έχουν διατηρήσει (έστω σε μικρή κλίμακα) το αρχαίο απαρέμφατο: λένε, π.χ., ουch επόρεσα ποίσειν α, ουch επόρεσες ποίσειν α κ.λπ., δηλ. δεν μπόρεσα να το κάνω, δεν μπόρεσες να το κάνεις κ.λπ., και ουch επόρεσα σταθήναι, ουch επόρεσες σταθήναι κ.λπ.. δηλ. δεν μπόρεσα να σταθώ, δεν μπόρεσες να σταθείς κ.λπ. (Το ουch –το ch προφέρεται όπως στα αγγλικά– είναι το αρχαίο ουκ). Οι γλωσσολόγοι στην Ελλάδα είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το φημολογούμενο “ποντιακό απαρέμφατο” ήταν μύθος, και ορισμένοι δυσκολεύτηκαν να με πιστέψουν όταν δήλωσα ότι πραγματικά υπάρχει και χρησιμοποιείται σήμερα. Άλλη έκπληξη είναι ότι στον Σαράχο δεν χρησιμοποιούν την πρόθεση “για” αλλά το “δε”, το οποίο κατάγεται από το αρχαίο “διά”, π.χ. δε τ’ εμέν, δηλ. για μένα».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση
Το χωριό Σαράχο.

«Η ύπαρξη αρχαίων στοιχείων σε ποικιλίες της ελληνικής γλώσσας που ομιλούνται από ανθρώπους που δεν αυτοαποκαλούνται “Έλληνες” είναι κάτι που δεν θα περίμενε κανείς», προσθέτει ο Δρ Μάκριτζ.

Μια ελληνική γλώσσα που μπήκε στο ψυγείο, λοιπόν, και διατηρείται αναλλοίωτη; Και ναι και όχι. Κυρίως, όχι.

Τα ρωμέικα κατατάσσονται από την Unesco ανάμεσα στις «σίγουρα απειλούμενες γλωσσικές ποικιλίες. Οι λόγοι είναι δύο: οι σοβαρές επιρροές από την τουρκική, που είναι πλέον η κύρια γλώσσα της κοινότητας, και η αλλαγή στον τρόπο ζωής, που ώθησε τους περισσότερους να μετοικήσουν σε μεγάλες πόλεις, όπου η γλώσσα της δουλειάς, του σχολείου και των κοινωνικών επαφών είναι τα τουρκικά. Πλέον, τα μικρά παιδιά καταλαβαίνουν, αλλά δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να μιλήσουν τα ρωμέικα. Η γλώσσα είναι υπό εξαφάνιση.
Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση
Σήμερα μέσα σε ένα χωριό μπορεί πλέον κανείς να δει ακόμα και οκταώροφες πολυκατοικίες, συνήθως κτισμένες από ανθρώπους που μετανάστευσαν και έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό.

Το πρωί οικοδομή, το απόγευμα αποστολή «διάσωση της γλώσσας»

Το ταξίδι μας στον Πόντο το 2005 το προκάλεσε ο Βάιος: ένας ρομαντικός και λίγο εμμονικός Πόντιος από το χωριό Ότσενα, που ζούσε τότε στη Νέα Μάκρη και περνούσε τη μισή μέρα (όταν δεν δούλευε στην οικοδομή) σκυμμένος πάνω από τον υπολογιστή του, ανθολογώντας λέξεις και εκφράσεις από το χωριό του, για να τις σώσει από τη λήθη.

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση
Στο χωριό με φίλους. Στα αριστερά ο Βάιος Τουρσούν.

Ακούγοντας τις αναμνήσεις του από το χωριό, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την αγάπη του για μία εποχή αθώα και πλούσια σε ανθρώπινες σχέσεις. «Καταρχήν δεν είχαμε τηλεόραση, ούτε καν ράδιο. Οπότε φαντάζεσαι, ξυπνάς πρωί πρωί και βρίσκεσαι με τους άλλους, χαμός γινότανε τότε από τον κόσμο, δεν είχε φύγει κανένας από το χωριό, και αυτός είναι όλος σου ο πλανήτης. Όταν ερχόταν το βράδυ και είχαμε εργατία –δηλαδή μαζευόμασταν όλοι μαζί, παιδιά, γυναίκες, κορίτσια, αγόρια, σε ένα σπίτι για να κάνουμε μία δουλειά– είτε αυτή ήταν να ξεφυλλίζουμε καλαμπόκια είτε κάτι άλλο, εκεί γινόταν όλο το μουχαπέτι, το παίξιμο, ο χορός, το να ερωτευτείς κάποιον. Όλα αυτά δίνανε μία χαρά στον κόσμο, δεν υπήρχε πλούσιος ή φτωχός, αισθανόμασταν πως όλοι ήταν δικοί μας. Η πόρτα πάντα ανοικτή, να μπει όποιος θέλει».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

Κάποια στιγμή, όταν είχε έρθει ήδη στην Ελλάδα για δουλειά, ο Βάιος γνωρίστηκε με τον Πήτερ Μάκριτζ. «Είχα πάει σε κάποιο συνέδριο για την ποντιακή γλώσσα, και ήταν εκεί ο Μάκριτζ και μιλούσε για το απαρέμφατο που ανακάλυψε στη γλώσσα μας. Καθίσαμε τα είπαμε, και χάρηκε πολύ όταν έμαθε ότι μάζευα τέτοιες λέξεις. Μου είπε, “μάζευε όσες μπορείς, μπορεί κάποια μέρα να τις χρειαστείς, να τα δώσεις σε κάποιον να τις χρησιμοποιήσει, να μην πάνε χαμένες”. Έτσι κάπως ξεκίνησε η ιστορία. Πάνε 20 τόσα χρόνια και δεν έχω σταματήσει να μαζεύω λέξεις».

Από εκείνη την ημέρα, μπήκε στον Βάιο το μικρόβιο της δημιουργίας ενός ποντιακού λεξικού. Ήξερε πως ήταν ο μόνος που μπορούσε –και ήθελε– να κάνει αυτή τη δουλειά. «Από τότε που ασχολήθηκα, κατάλαβα ότι εμένα μου πέφτει μία δουλειά. Επειδή έχω έρθει στην Ελλάδα κι έχω μάθει διαφορετικά πράγματα εδώ, που δεν πρόκειται να τα μάθουν εκεί στην Τουρκία. Έτσι σιγά σιγά κατάλαβα ότι είμαι ο μοναδικός που μπορώ να κάνω κάτι πάνω σε αυτήν την ιστορία. Και δυστυχώς παραμένω ο μοναδικός, διότι για να κάνεις κάτι τέτοιο πρέπει να ξέρεις νέα ελληνικά, να μπορείς να διαβάσεις κάποια βιβλία για να καταλάβεις, λίγο με τα αρχαία ελληνικά να μπορέσεις να δεις τι σχέση έχουν τα ρωμέικα κ.λπ. Ε, όλα αυτά ούτε κανείς βρίσκεται στην Τουρκία σήμερα που να μπορεί να τα κάνει, ούτε στην Ελλάδα, που να ξέρει τα τουρκικά, τον τόπο εκεί και τα ρωμέικα».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

Σήμερα, έχει ολοκληρώσει ένα λεξικό 15.000 λέξεων από τα ρωμέικα στα τουρκικά, που θα εκδοθεί όπως λέει τον Αύγουστο στην Κωνσταντινούπολη. «Το έκανα για τη νέα γενιά που ζει στις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας. Γιατί στις αρχές δεν ήξερα ούτε τι είναι μια γλώσσα να χάνεται. Σιγά σιγά συνειδητοποιείς ότι εδώ χάνεται η γλώσσα μου, το βλέπεις δηλαδή όσο περνάει ο καιρός. Τότε άρχισα το λεξικό για τους δικούς μας εκεί, ώστε να θυμούνται αυτά που ξέρουν και να μάθουν αυτά που δεν έχουν ακούσει».

Για την Ελλάδα, είχε ετοιμάσει ένα λεξικό με 500 ονομασίες φυτών και δέντρων, από τα ρωμέικα στα νεοελληνικά. «Γιατί τα φυτά;» τον ρωτάμε. «Επειδή τη γλώσσα άρχισα να τη μαζεύω από τις γυναίκες εδώ πέρα, και στη λίστα που μου κάνανε –τους έλεγα γράφτε μου τις λέξεις που θυμάστε– τους ερχόντουσαν όλο φυτά, δέντρα και χόρτα από τα βουνά και τα δάση μας».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

«Εγώ δεν είμαι επαγγελματίας φυτολόγος ή βοτανολόγος. Ένας απλός χωριάτης από το χωριό είμαι, που μάζεψα τα φυτά μου όπως τα ονομάζανε οι δικοί μου σε ένα βιβλίο. Παράδειγμα κιντέα είναι ο κνίδος, νομίζω, στα αρχαία και τσουκνίδα στα νέα. Άλλο φυτό είναι η γαλατίτσα, όταν το σπας βγάζει γάλα, γι’ αυτό λέγεται έτσι. Είναι και τα γνωστά, λάχανα, αγγούρια, αρκετές ονομασίες είναι κοινές με τα νέα ελληνικά, παράδειγμα το γαϊδουράγκαθο, η φτέρη, το κάστανο, η οξέα. Το κλέρθι είναι η κλείθρα, εμείς το λέμε κλέρθι, το έλατο το λέμε αλάτι, σπεντάμι είναι ο σφένδαμος και πολλά άλλα». Το λεξικό περιέχει και 2.000 παράγωγά των ονομάτων. «Για παράδειγμα τη λέξη οξοκούκουτσο, δεν θα τη βρεις στα λεξικά. Είναι ο καρπός που βγάζει η οξιά. Όχι μόνο αυτό, οξόκλαδο, οξόριζο, οξόξυλο και οξόφυλλο. Όλα τα φυτά έχουν τέτοιες παράγωγες λέξεις. Αυτές λείπουν και από τον Παπαδόπουλο. Αν δεν καταγραφούν θα χαθούν για πάντα, καθώς σήμερα πια δεν χρησιμοποιούνται».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση
Ορισμένα από τα φυτά που περιγράφει ο Βάιος στο λεξικό του είναι ενδημικά του Πόντου, άλλα συναντώνται και αλλού.

Η διαδικασία της συλλογής των λέξεων δεν ήταν καθόλου εύκολη. «Σου δίνει κάποιος ένα όνομα φυτού ή χόρτου, ας πούμε γαλατίτσα. Τι είναι γαλατίτσα; τον ρωτάς. Έχεις φωτογραφία; Μα δεν είναι η εποχή, λέει, βγαίνει μετά από 3 μήνες. Μετά από 3 μήνες χάνεις αυτόν τον άνθρωπο, έχει πάει στη δουλειά στην πόλη, ή έχει κοπεί η σχέση, τη λέξη την έχεις αλλά δεν ξέρεις τι σημαίνει. Μέχρι να βρεις ξανά κάποιον που να ξέρει τη γαλατίτσα να σου πει περίπου σε τι μοιάζει, αν έχει να σου στείλει φωτογραφία, είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Γιατί ο καθένας δεν κάθεται να ασχολείται μαζί σου. Δεν είναι εύκολο να βγει από την πόρτα να πάει στο βουνό να σου βγάλει φωτογραφία... για ποιον λόγο; Δεν πονάει ο καθένας όπως πονάω εγώ τη γλώσσα, δεν το βλέπει».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

Στις συμπληγάδες δύο εθνικισμών

Η αλήθεια είναι πως τη συγκεκριμένη γλώσσα την «πονάνε» λίγοι. Και εκτός από τους γενικούς λόγους, που ισχύουν για όλες τις υπό εξαφάνιση διαλέκτους και εξηγήσαμε πιο πάνω, υπάρχουν και πολύ ειδικοί.

Την υπόθεση που είχα στο μυαλό μου για τους ειδικούς αυτούς λόγους, αποφάσισα να την «τεστάρω» πρώτα με τον Πήτερ Μάκριτζ. Ρώτησα λοιπόν: «Μήπως οι προσπάθειες να καταγραφεί η διάλεκτος σκόνταψαν στο γεγονός ότι είναι “παγιδευμένη” από τη μία πλευρά σε ένα κράτος που δεν θέλει να ξέρει πολλά για την ύπαρξή της, και από την άλλη στα χέρια των χριστιανών ποντιόφωνων, που συνδέουν τον χριστιανισμό άρρηκτα με τον πολιτισμό τους και έτσι τείνουν να αγνοούν μια γλώσσα που ομιλείται από μουσουλμάνους;». Η απάντηση ήταν θετική: «Δυστυχώς τα όσα υπονοείτε στην ερώτησή σας είναι απόλυτα σωστά. Τα συντηρητικά στοιχεία της ποντιακής διαλέκτου όπως ομιλείται σήμερα στη σημερινή Τουρκία παρέχουν πολύτιμα τεκμήρια για τη διαχρονική εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, όπως έχει υποστηρίξει η κ. Σιταρίδου. Στην Ελλάδα όμως το ενδιαφέρον για την ελληνική γλώσσα στον σημερινό Πόντο είναι περιορισμένο».

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση

Και ο Βάιος επιβεβαιώνει πως αρκετοί Έλληνες Πόντιοι ταυτίζουν την «ποντιοσύνη» με τη χριστιανοσύνη. «Άμα πας στη Θεσσαλονίκη, η παρέα που θα έχεις θα σε πρήζει κάθε μέρα, “γιατί δεν βαπτίστηκες;”. Στην Αθήνα κάπως τα πράγματα είναι πιο χαλαρά. Όταν όμως ήρθα πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε όλες τις επαφές που είχα με Πόντιους προσπαθούσαν να βρούνε κάποιον κρυπτοχριστιανό και να πούνε “εύρηκα εύρηκα” να βγούνε στην πιάτσα να το φωνάζουν. Ήταν το όνειρό τους κάπως. Και αυτό δεν έχει τελειώσει, δυστυχώς».

Φυσικά, και ο τουρκικός εθνικισμός έχει παίξει τον σοβαρότατο ρόλο του. Η ποντιακή δεν ήταν ποτέ μία «ευπρόσδεκτη» ταυτότητα. Το κράτος φροντίζει να επεμβαίνει όπου μπορεί για να θυμίζει στους Πόντιους ότι είναι πρώτα από όλα Τούρκοι· ακόμα και με την παρουσία του στα πανηγύρια, που γίνονται το καλοκαίρι στα παρχάρια, τις κορυφές των βουνών όπου περνούσαν παραδοσιακά τους ζεστούς μήνες οι Πόντιοι. Το 2009 θελήσαμε με τον σύντροφό μου να μπούμε σε ένα τέτοιο πανηγύρι και χρειάστηκε να περάσουμε από οδόφραγμα με Τούρκους στρατιώτες, που έλεγξαν την ταυτότητά μας. «Παλιά ούτε φαντάροι ερχόντουσαν, δηλαδή ο ζανταρμάς που λέμε, ούτε τουρκικές σημαίες είχαμε στα πανηγύρια, ούτε τίποτα. Μετά μπήκε η πολιτική και μαζί με αυτήν μπήκε ο εθνικισμός, ο τουρκισμός και όλα έγιναν μπάχαλο», λέει ο Βάιος, που υποστηρίζει ότι σήμερα δεν υπάρχουν οδοφράγματα, όμως η παρουσία των φαντάρων είναι μόνιμη με αποτέλεσμα ο κόσμος να μην μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα.

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση
Ο Βάιος Τουρσούν μέσα στην χαρακτηριστική ομίχλη που απλώνεται στα «παρχάρια».


Το τουρκικό κράτος, σύμφωνα με τον Βάιο, φρόντισε και να διασκορπίσει τους μουσουλμάνους Πόντιους που έφευγαν από τα χωριά τους σε διαφορετικές περιοχές, ώστε να μην είναι όλοι μαζί. «Τους έχουν πάει στην Κύπρο ως εποίκους, στο Χατάι, στην Αλεξανδρέττα, μέσα εκεί που είναι Άραβες τους έχουν εγκαταστήσει, έχουν πάει και στην Ίμβρο, παντού».

Όμως ακόμα και αυτοί που πάνε στην Κωνσταντινούπολη, είναι σπάνιο να μένουν στην ίδια γειτονιά και πολύ γρήγορα γίνονται ένα με τους υπόλοιπους εσωτερικούς μετανάστες. «Πάνε στις φτωχές γειτονιές και ζουν με ανθρώπους από τα βάθη της ανατολής, από Καρς, Έρζουρουμ, Ικόνιο, από το Κουρδιστάν. Μέσα σε μια τέτοια γειτονιά δεν μπορείς να κάνεις τα δικά σου, δεν μπορείς να παίξεις, μπαίνεις σε έναν κόσμο που είναι πολύ συντηρητικός και πρέπει να φερθείς όπως φέρονται αυτοί». Γι' αυτό και οι περισσότερες Πόντιες μετά από λίγο καιρό φοράνε τη μαντήλα. «Αναγκαστική συμπεριφορά. Αλλιώς θα μιλάνε εναντίον της, θα πουν διάφορα πράγματα γι’ αυτήν και ο άντρας δεν το θέλει, ούτε η ίδια το θέλει, πιο ελεύθερα θα μπορέσει να πάει στο σχολείο, ή κάπου αλλού, στη λαϊκή, στο παζάρι, με τη μαντήλα» λέει ο Βάιος.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η μητρική γλώσσα μπαίνει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Και τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους. Η εξαφάνισή της σε μερικές δεκαετίες είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη.

Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση



Μία σημαντική έκδοση

Φυσικά, μια γλώσσα δεν κρατιέται «με το ζόρι» ζωντανή. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι να καταγραφεί και να μελετηθεί από τους ακαδημαϊκούς, προτού χαθεί ολοσχερώς. Εκεί παίζει μεγάλο ρόλο η χρηματοδότηση, που στην Ελλάδα είναι ελλιπέστατη. «Οι διάλεκτοι αποτελούν ζωντανό μνημείο της ιστορίας μας και σημαντικότατο κομμάτι της πολιτισμικής μας κληρονομίας, το οποίο δυστυχώς έχει αγνοηθεί συστηματικά. Γενικά, η Ελλάδα είναι από τους ουραγούς στην Ευρώπη στη συστηματική μελέτη της διαλεκτικής διαφοροποίησης», λέει ο Βασίλειος Σπυρόπουλος. Αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος για τον οποίον η εργασία του Βάιου είναι σημαντική: «Η όποια προσπάθεια καταγραφής διαλεκτικού υλικού σήμερα, ακόμα και ερασιτεχνική, κρίνεται σημαντική ως μια διαφύλαξη υλικού, το οποίο η επιστημονική κοινότητα μπορεί να χρησιμοποιήσει», προσθέτει ο κ. Σπυρόπουλος.


Όπως εξηγεί, για τους μελετητές δεν είναι τόσο σημαντικές οι λέξεις καθαυτές, αλλά όσα μας αποκαλύπτουν για τη γραμματική δομή της γλώσσας, καθώς «αποτελούν πρωτογενές υλικό μέσα από το οποίο μπορούμε να εκμαιεύσουμε πληροφορίες για τη φωνολογία και τη μορφολογία της διαλέκτου».


Ποντιακά: Τα πιο «αρχαία» ελληνικά μιλιούνται στα τουρκικά βουνά και κινδυνεύουν με εξαφάνιση
Το εξώφυλλο που έχει ετοιμάσει ο Βάιος για το φυτολογικό λεξικό του.



Και ο Δρ Μάκριτζ υποστηρίζει ότι το έργο του Βαΐου πρέπει να εκδοθεί. «Το έργο του Βαχίτ Τουρσούν είναι πολύ σημαντικό και το εκτιμώ. Το λεξικό του πρέπει να είναι πολύ σημαντική συμβολή στη μελέτη του λεξιλογίου της ελληνικής γλώσσας που ομιλείται σήμερα στον Πόντο. Μακάρι να εκδοθεί!».

Σήμερα ο Βάιος βρίσκεται σε αναζήτηση χρηματοδότη για την έκδοση. Η γυναίκα και τα δύο του παιδιά έχουν πια συνηθίσει τη μανιώδη ενασχόλησή του με τη γλώσσα και αποδέχονται πλήρως ότι ο Βάιος είναι ένας άνθρωπος «σημαδεμένος». Τελικά, για ποιον το κάνει όλο αυτό; Για τη γλώσσα ή για τον εαυτό του; Και για τα δύο, από ό,τι φαίνεται. «Πάντα ήθελα να είμαι στο χωριό, δεν ήθελα να μείνω μακριά από τους φίλους μου, από τον τόπο που γεννήθηκα. Πάντα ήθελα να είμαι κοντά στη γλώσσα μου, κοντά σε κάτι που να είναι δικό μου. Και προσπάθησα ίσως με τη μητρική μου γλώσσα να τα βρω αυτά που χρειαζόμουν, για να μου περάσει η νοσταλγία. Και η νοσταλγία μετατράπηκε σε αγάπη, ίσως και σε έρωτα εκ των υστέρων».

Αρχισυντάκτρια του inside story. Εργάστηκε σαν δημοσιογράφος στην εκπομπή Φάκελοι στο Mega και Νέοι Φάκελοι στον ΣΚΑΪ (2002-2011).
Έχει πραγματοποιήσει δημοσιογραφικές αποστολές σε πολλές χώρες και πιστεύει ότι πίσω από τα πάντα κρύβεται μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Έρευνα: Δείτε τι σχέση έχει το μνημείο του Καστά, με την Αργώ, την Κρήτη, την Αλεξάνδρεια, την Τρίπολη της Λιβύης και την… Ανταρκτική!


Τι σχέση έχει το μνημείο του Καστά, στην Αμφίπολη, με την Αργώ, την Κρήτη, την Αλεξάνδρεια, την Τρίπολη της Λιβύης και την… Ανταρκτική!
Του Ιάκωβου Κολλάρου

Ο Κάνωπος (αρχικώς Κάνωβος, βλ. Ερατοσθένη και Πτολεμαίο), γνωστός διεθνώς ως Canopus, είναι ο φωτεινότερος αστέρας στον αστερισμό της Τρόπιδος, δηλ. ο άλφα (α) Τρόπιδος.

Αλλά και ο 2ος σε φωτεινότητα ολόκληρης της ουράνιας σφαίρας! Μετά τον Κύνα / Σείριο (3ος είναι ο Άλφα του Κενταύρου).

Είναι πολύ νότιος αστέρας. Ορατός μόνον από τη νότια Ελλάδα σήμερα, κυρίως την Κρήτη.

5 από 9

Η ευθεία που διέρχεται, λοιπόν, από το 3ο φωτεινό αστέρι, τον Κάνωπο της Τροπίδος, τέμνει τον λόφο Καστά διαγωνίως, αφού περάσει μέσα από την Τρίπολη της Λιβύης!

6 από 9

Επίσης, ο αεροδιάδρομος του Αεροδρομίου της Αλεξάνδρειας είναι ευθυγραμμισμένος με τον Κάνωπο!

7 από 9

Παρακάτω, με την κίτρινη γραμμή (Ανταρκτική – Καστάς) βλέπουμε να είναι σε ευθεία, με την διεύθυνση της εισόδου του μνημείου!

8 από 9

Ο αστερισμός της Τροπίδος (Τροπίς, πρώην Αργώ), άστρο Κάνωπος η νοτιοδυτική άκρη του κόσμου.

9 από 9

Σαν γκέμια αλόγου... Ποιανού αλόγου;
arxeion-politismou.gr

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided