Δευτέρα, Δεκέμβριος 10, 2018

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ 8ος

 

 

 

 

 

 

 

Προς πλήρη κατάργηση των capital controls μέχρι το τέλος του χρόνου

 

Προς πλήρη κατάργηση των capital controls μέχρι το τέλος του χρόνου

Νέα χαλάρωση από τον Σεπτέμβριο των περιορισμών στα capital controls, και πλήρης κατάργησή τους μέχρι το τέλος του 2018
Ενημερώθηκε: 26/08/18 - 17:22

Σε νέα χαλάρωση από τον Σεπτέμβριο των περιορισμών στα capital controls, στοχεύει η Κυβέρνηση, με στόχο πλέον την πλήρη κατάργησή τους μέχρι το τέλος του 2018.

Με την κατάργηση των capital controls, η Κυβέρνηση σχεδιάζει να στείλει ένα ακόμα μήνυμα προς τις διεθνείς οικονομίες και κεφαλαιαγορές, ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι πλέον εύρωστο και οι πολίτες εμπιστεύονται ξανά την ελληνική οικονομία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Νέες χαλαρώσεις μετά την ΔΕΘ

Αμέσως μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) σχεδιάζεται από πλευράς Κυβέρνησης και Τράπεζας της Ελλάδος η χαλάρωση των περιορισμών στα capital controls , σε πρώτη φάση ,στην αύξηση των ποσών κεφαλαίων που μεταφέρονται από τις ελληνικές τράπεζες στο εξωτερικό μέσω των εμβασμάτων.

Έτσι για τους μεν ιδιώτες αναμένεται να αυξηθεί το όριο αποστολής στα 4.000-5.000 ευρώ το μήνα αντί 4.000 ευρώ ανά δίμηνο και κωδικό πελάτη που ισχύει από 1ης Ιουλίου, ενώ για όσους έχουν επιχειρηματικές συναλλαγές με χώρες του εξωτερικού το όριο των εμβασμάτων να φτάσει στα 40.000 ευρώ για κάθε συναλλαγή ανά πελάτη και ημέρα, αντί 20.000 ευρώ που ισχύει από 1ης Ιουνίου.

Η πλήρης κατάργηση των capital controls μέχρι το τέλος του χρόνου συνδέεται, εκτός των άλλων, και με τις επιστροφές σημαντικού ύψους χρηματικών ποσών το τελευταίο διάστημα στα πιστωτικά ιδρύματα .

 

 

 

 

 

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

Βγαίνουμε πανηγυρικά στις αγορές με ΧΡΕΟΣ 1.015 δις €!

Μπήκαμε στα μνημόνια με δημόσιο χρέος 341 δις

Βγαίνουμε πανηγυρικά στις αγορές με ΧΡΕΟΣ 1.015 δις €! Μπήκαμε στα μνημόνια με δημόσιο χρέος 341 δις

Η χώρα έχει εισέλθει σε φάση προεκλογικής περιόδου και για άγρα ψήφων η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προπαγανδίζει την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια.


Του Γιώργου Βάμβουκα [Καθηγητής Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών]

Από την άλλη μεριά, τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, που έβαλαν τη χώρα στην εθνική περιπέτεια των μνημονίων και με πάθος εφάρμοσαν εξοντωτικά μέτρα οικονομικής πολιτικής, υποστηρίζουν ότι το τέταρτο μνημόνιο έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή, λόγω της πρόσφατης ψήφισης από τη Βουλή των Ελλήνων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Πολιτικής 2019-2022, το οποίο ως γνωστόν συνεπάγεται χαρατσώματα για τους πολίτες και ψαλιδίσματα συντάξεων άνω των 5 δις ευρώ (€). Οι πολίτες που έχουν στοιχειώδη λογική αντιλαμβάνονται ότι τα μνημονιακά κόμματα κυβερνητικής εξουσίας, δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, προκλητικά εμπαίζουν την δεινοπαθούσα από τις απάνθρωπες μνημονιακές πολιτικές ελληνική κοινωνία.
Τον Μάιο του 2010 που η χώρα μας υποτάχτηκε στο πέλμα των μνημονίων, το συνολικό βραχυπρόθεσμο και μεσομακροπρόθεσμο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης εκτιμάτο σε 341 δις ευρώ(€) ή 147% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν).
Τον Ιούνιο του 2018 το συνολικό βραχυπρόθεσμο και μεσομακροπρόθεσμο χρέος της Ελλάδας έφτασε στο τρομακτικό επίπεδο των 1.015,4 δις €, αποτελώντας το 562,5% του ΑΕΠ της ελληνικής οικονομίας.
Ο πρωταρχικός στόχος των ασκούμενων μνημονιακών οικονομικών πολιτικών ήταν και βέβαια εξακολουθεί να είναι η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους της χώρας. Ο όρος “βιωσιμότητα” θεωρείται ταυτόσημος του όρου “διαχειρισιμότητα”, με την έννοια ότι η χώρα με τις δικές της οικονομικές δυνάμεις θα δύναται στο μέλλον να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της. Είναι δυνατόν το δημόσιο χρέος μιας χώρας να χαρακτηρίζεται βιώσιμο, όταν αυξάνεται επί σειρά ετών με αχαλίνωτους ρυθμούς;
Για την αξιοπιστία και την αμεροληψία της ανάλυσής μας θα χρησιμοποιήσουμε στατιστικά στοιχεία που αφορούν το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πίνακα 2, το πραγματικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας προκύπτει από το άθροισμα του βραχυπρόθεσμου και του μεσομακροπρόθεσμου χρέους της κεντρικής κυβέρνησης. Ο ουσιαστικός λόγος που εστιάζουμε στο “χρέος της κεντρικής κυβέρνησης”, είναι ότι η συγκεκριμένη μορφή χρέους αξιολογείται ως το αντικειμενικότερο μέγεθος απεικόνισης του συνολικού δημοσίου χρέους της Ελλάδας. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα δύο κουρέματα του δημοσίου χρέους της χώρας κατά την διάρκεια του 2012, έγιναν με βάση το επίπεδο του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης.
Πίνακας 2:  Πραγματικό Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας
2 Πραγματικό Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας
Πραγματικό Δημόσιο Χρέος της Ελλάδας
Παρατηρήσεις: Τα στατιστικά στοιχεία που αναφέρονται στον πίνακα περιλαμβάνονται στις Εισηγητικές Εκθέσεις των Κρατικών Προϋπολογισμών και στα μηνιαία δελτία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που αφορούν την Εκτέλεση του Κρατικού Προϋπολογισμού. Για την αμεροληψία της ποσοτικής μας ανάλυσης θα πρέπει να αναφερθεί, ότι, τον Μάιο του 2010 το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ανερχόταν σε 341 δις €, εκ των οποίων τα 314 δις αφορούσαν μεσομακροπρόθεσμο χρέος και τα υπόλοιπα 27 δις € αντικατόπτριζαν βραχυπρόθεσμο χρέος υπό τη μορφή εντόκων γραμματίων.
Πηγή προέλευσης των στοιχείων είναι το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ), ένας φορέας που υπάγεται στο Υπουργείο Οικονομικών. Πιο συγκεκριμένα, τα στατιστικά στοιχεία που καταγράφονται στους Πίνακες 1, 2, 3, 4 και 5, προέρχονται από τις ακόλουθες περιοδικές εκδόσεις του ΓΛΚ:
1) Το Μηνιαίο Δελτίο Εκτέλεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού.
2) Το Δελτίο Μηνιαίων Στοιχείων της Γενικής Κυβέρνησης∙
3) Το Δελτίο Δημοσίου Χρέους που εκδίδεται κάθε τρίμηνο.
4) Τις ετήσιες εκδόσεις Απολογισμού του Κρατικού Προϋπολογισμού. Και
5) Τις ετήσιες Εισηγητικές Εκθέσεις του Κρατικού Προϋπολογισμού.
Στον Πίνακα 1 απεικονίζεται το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης, που από την πλευρά των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων αντικατοπτρίζει το επίσημο δημόσιο χρέος της Ελλάδας. Η συγκεκριμένη μορφή χρέους περιλαμβάνει σε ποσοστό περίπου 85%, εκείνες τις κατηγορίες δανεισμού που αντιπροσωπεύουν τον μεσοπρόθεσμο και τον μακροπρόθεσμο δανεισμό της χώρας. Από τον Πίνακα 1 συνάγεται ότι κατά την περίοδο 1950-1980, ο λόγος δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ από 3,8% αυξήθηκε σε 19,6%. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι κατά την περίοδο 1950-1980, ο λόγος δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ κυμαινόταν κάτω από το 20%. Μετά το 1980 το δημόσιο χρέος της Ελλάδας άρχισε να σημειώνει ραγδαία άνοδο. Η δραματική άνοδος του δημοσίου χρέους οφειλόταν  στη συνεχή διεύρυνση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού. Κατά την περίοδο 1980-2009 τα κρατικά ελλείμματα με τη μορφή χιονοστιβάδας αθροίζονταν στο δημόσιο χρέος.
Πίνακας 1:  Χρέος Κεντρικής Κυβέρνησης της Ελλάδας

1 Χρέος Κεντρικής Κυβέρνησης της Ελλάδας
Χρέος Κεντρικής Κυβέρνησης της Ελλάδας
Παρατηρήσεις: Ο υπολογισμός της διαχρονικής τάσης του χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης έχει βασιστεί στην επεξεργασία στοιχείων του Υπουργείου Οικονομικών. Τα στοιχεία αναφέρονται στον Δεκέμβριο εκάστου έτους. Η έκδοση της Τράπεζας της Ελλάδος, Μακροχρόνιες Στατιστικές Σειρές της Ελληνικής Οικονομίας, Αθήνα, 1992, ήταν πολύ χρήσιμη πηγή πληροφόρησης κατά την επεξεργασία των στατιστικών δεδομένων του πίνακα που αφορούν την περίοδο 1950-1990.
Η συνεχής αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων αποδίδεται πρωτίστως στην αχαλίνωτη ανοδική πορεία των κρατικών δαπανών. Ωστόσο, το εύλογο ερώτημα είναι:
Σε ποιους αντικειμενικούς παράγοντες αποδίδεται η εντυπωσιακή άνοδος των κρατικών δαπανών, με συνέπεια την διόγκωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και άρα την αναπόφευκτη ανοδική τάση του δημοσίου χρέους;
Σε πολλά βιβλία, μονογραφίες και άρθρα μου έχω υπογραμμίσει ότι η τρομακτική αύξηση των κρατικών δαπανών κατά την περίοδο 1980-2009, αποδίδεται κυρίως στην ασύστολη διαφθορά των πολιτικών κομμάτων που διαχειρίζονταν την κυβερνητική εξουσία και στις πάμπολλες έκνομες οικονομικές δραστηριότητες που συνθέτουν το κύκλωμα της άνομης παραοικονομίας, όπως λαθρεμπόριο (καυσίμων, ναρκωτικών, όπλων, ποτών, ειδών ένδυσης, παιγνίων, τροφίμων,  κ.ά.), πορνεία, φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή, αρχαιοκαπηλία, δωροδοκία πολιτικών προσώπων και κρατικών υπαλλήλων, κ.λπ.
Δοθέντος ότι το κρατικό έλλειμμα αποτελεί μέρος της κρατικής δαπάνης,  συμπεραίνεται ότι η τρομακτική αύξηση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας κατά την περίοδο 1980-2009 συσχετίζεται με την υπερδιόγκωση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού. Η χρεοκοπία της Ελλάδας το 2009 ήταν το θλιβερό  αποτέλεσμα της συνεχούς διόγκωσης των κρατικών ελλειμμάτων σε συνθήκες διαφθοράς του κυβερνητικού συστήματος εξουσίας και εντυπωσιακής αύξησης της άνομης παραοικονομίας.
Τα στατιστικά στοιχεία του Πίνακα 1 είναι λίαν αποκαλυπτικά: Ο λόγος δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ από μόλις 7,9% το 1960 και 19,6% το 1980 εμφανίζει σφοδρή άνοδο σε 125,7% το 2009. Σε απόλυτα μεγέθη το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης κατά την περίοδο 1970-Ιούνιος 2018 από 2,12 αυξήθηκε σε 345,4 δις $.
Δηλαδή, σε χρονική περίοδο 48 ετών το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε 162,9 φορές.
Η φοβερή άνοδος του δημοσίου χρέους ιδίως μετά το 1980 συνετέλεσε στην εντυπωσιακή αύξηση των δαπανών εξυπηρέτησής του. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πίνακα 3, κατά την περίοδο 1980-2009 το δημόσιο χρέος είχε μια ανεξέλεγκτη δυναμική, λόγω του ότι η αλματώδης ανοδική του τάση προκαλούσε την συνεχή και επιταχυνόμενη αύξηση των τοκοχρεολυτικών δαπανών εξυπηρέτησής του.
Αναφορικά με την πορεία του μεσομακροπρόθεσμου χρέους της κεντρικής κυβέρνησης, οι συνολικές δαπάνες σε τόκους και χρεολύσια από μόλις 0,82 δις € το 1980 αυξήθηκαν σε 8,9 δις € το 2000 και εκτοξεύτηκαν σε 41,6 δις € το 2009.
Με την πάροδο του χρόνου οι αυξανόμενες δαπάνες εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους αποδείχτηκαν στην πράξη  δυσβάστακτες για τον κρατικό προϋπολογισμό. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι το 2009, οι δαπάνες τοκοχρεολυσίων έφτασαν στο σημείο να προσεγγίζουν τα καθαρά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού.
Πίνακας 3: Δαπάνες Εξυπηρέτησης Δημοσίου Χρέους
3 Δαπάνες Εξυπηρέτησης Δημοσίου Χρέους
Παρατηρήσεις: Πηγή των στοιχείων είναι το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και ειδικότερα οι “Εισηγητικές Εκθέσεις του Κρατικού Προϋπολογισμού” και τα “Μηνιαία Δελτία Εκτέλεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού”.

Στις αρχές του 2010, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου (ΓΑΠ), παραδέχτηκε ότι η Ελλάδα δεν δύναται πλέον να ανταποκριθεί στις υπερβολικές δαπάνες εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους. Κατόπιν συνεννόησης της κυβέρνησης ΓΑΠ με τους ξένους πιστωτές,  συναποφασίστηκε τον Μάιο του 2010 η υπαγωγή της Ελλάδας σε πρόγραμμα λιτότητας που θα κάλυπτε την περίοδο 2010-2014. Οι ξένοι πιστωτές εκπροσωπούντο από την τρόικα, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στα πλαίσια του προγράμματος λιτότητας, η Ελλάδα θα ελάμβανε δάνειο 110 δις € εκ των οποίων τα 30 δις € θα προέρχονταν από το ΔΝΤ και τα υπόλοιπα 80 δις € από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Οι ποσοτικοί στόχοι του προγράμματος σταθερότητας απεικονίστηκαν στο Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής 2010-2014. Ωστόσο, το πρόγραμμα λιτότητας 2010-2014  απέτυχε  παταγωδώς, με αποτέλεσμα τον Ιούνιο του 2011 να εφαρμοστεί από την κυβέρνηση ΓΑΠ ένα νέο πρόγραμμα σταθερότητας, ευρέως γνωστό ως Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής (ΜΠΔΣ) 2012-2015.
Το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο μαζί με την τρόικα δεν κατόρθωσαν να προβλέψουν επιτυχώς τις αναπτυξιακές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας και κυρίως απέτυχαν στον πρωταρχικό δημοσιονομικό στόχο που ήταν η μείωση  του δημοσίου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Τον Δεκέμβριο του 2011 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης είχε εξακοντιστεί στα 368,0 δις ευρώ, αποτελώντας έτσι το 177,8% του ΑΕΠ. Αυτό το θεόρατο χρέος έπρεπε να αποπληρωθεί σε χρονική περίοδο μόλις επτά ετών, κάτι το οποίο ήταν αδύνατον να συμβεί στην περίπτωση της Ελλάδας, που ήδη διερχόταν φάση οξύτατης οικονομικής κρίσης.  Τον Φεβρουάριο του 2012 η τρόικα σε συνεργασία με τους ξένους πιστωτές αποφάσισαν την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας, συντελώντας στο εντυπωσιακό κούρεμα του χρέους κατά 106,0 δις €.
Τον Δεκέμβριο του 2012 αποφασίστηκε το δεύτερο κούρεμα του χρέους της κεντρικής κυβέρνησης, επιφέροντας την περαιτέρω  ελάττωσή του κατά 32 δις €. Δηλαδή, κατά την διάρκεια του 2012 τα δύο κουρέματα συνέβαλαν στην μείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους κατά 138,0 δις €. Το κούρεμα των 138,0 δις € θεωρείται πρωτοφανές στα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας.
Το πρώτο κούρεμα του δημοσίου χρέους συνοδεύτηκε με την υπογραφή ενός δευτέρου μνημονίου μεταξύ Ελλάδας και τρόικας. Παράλληλα, τέθηκε σε εφαρμογή το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016. Δυστυχώς, η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήταν συνεχώς επιδεινούμενη, καθιστώντας αβέβαιες τις βραχυμεσοπρόθεσμες προοπτικές της. Παρότι το 2012 το δημόσιο χρέος κουρεύτηκε δύο φορές, το  χρέος εξακολουθούσε να αυξάνεται με γρήγορους ρυθμούς σε συνθήκες παρατεταμένης κρίσης της εθνικής μας οικονομίας. Τον Απρίλιο του 2014 η τότε κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μαζί με την τρόικα, υιοθέτησαν το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2015-2018. Ωστόσο και αυτό το πρόγραμμα σταθερότητας είχε την αρνητική  κατάληξη των προηγούμενων.
Η αποτυχία της ασκούμενης μακροοικονομικής πολιτικής πιστοποιείται από το γεγονός ότι η Ελλάδα τον Αύγουστο του 2015 δεσμεύτηκε με την υπογραφή ενός τρίτου μνημονίου. Με την συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) στην πλευρά των ξένων πιστωτών, η τρόικα μετονομάστηκε σε κουαρτέτο. Από τον Νοέμβριο του 2015 και έως τον Μάιο του 2018, η κυβέρνηση μαζί με το κουαρτέτο δέσμευσαν την ελληνική κοινωνία με την εφαρμογή σκληρότατων μέτρων πολιτικής, μέτρα πολιτικής που καταγράφονται στα Μεσοπρόθεσμα Πλαίσια Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2016-2019, 2018-2021 και 2019-2022. Η αύξηση των φορολογικών βαρών, το πετσόκομμα των  μισθών, η κατακρεούργηση των συντάξεων, η συρρίκνωση των δαπανών κοινωνικής πρόνοιας, κ.λπ., αντανακλούν τις ανάλγητες διαστάσεις των ασκούμενων μνημονιακών πολιτικών από όλες τις   ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2010.
Η περίπτωση της Ελλάδας έχει ιλαροτραγικές διαστάσεις.
Μετά τον Μάιο του 2010 που η χώρα μας δεσμεύτηκε με την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών, τα ανελέητα μέτρα οικονομικής πολιτικής εφαρμόζονται αλλά το δημόσιο χρέος συνεχώς αυξάνεται.
Τα στοιχεία του Πίνακα 2 είναι λίαν αποκαλυπτικά. Στην  στήλη 1 παρίσταται το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης, όπως αυτό καταγράφεται από το Υπουργείο Οικονομικών και παράλληλα αναφέρεται στη βάση δεδομένων της Eurostat, του OECD και του IMF. Το βραχυπρόθεσμο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης που απεικονίζεται στην δεύτερη στήλη του πίνακα 2, αφορά έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου χρονικής διάρκειας μικρότερης των 12 μηνών. Η αξία των εντόκων γραμματίων καταγράφεται στον κωδικό 5000 του κρατικού προϋπολογισμού. Τα ποσά που μνημονεύονται στην στήλη 2 αφορούν ουσιαστικά το απόθεμα των εντόκων γραμματίων, που το Υπουργείο Οικονομικών αποκαλεί “εισπράξεις βραχυπρόθεσμου δανεισμού”. Από τεχνοκρατικής άποψης θα πρέπει να επισημανθεί, ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, οι ετήσιες “εισπράξεις βραχυπρόθεσμου δανεισμού” προσεγγιστικά είναι ίσες με το ποσό των ετήσιων “εξοφλήσεων βραχυπρόθεσμου δανεισμού”.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι στα στοιχεία του Πίνακα 2 δεν περιλαμβάνεται η συνολική αξία των swaps. Τα swaps αφορούν “συμφωνίες” ανταλλαγής ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, αποσκοπώντας στην εξόφληση των ομολόγων αυτών σε συγκεκριμένη μελλοντική χρονική περίοδο. Δηλαδή, με την πολιτική των “συμφωνιών ανταλλαγής” (swaps agreements), ένα μέρος του δημοσίου χρέους μεταφέρεται για εξόφληση στο μέλλον. Δοθέντος ότι τα swaps agreements δεν συνυπολογίζονται στο τρέχον δημόσιο χρέος, σαφές είναι ότι το πραγματικό μέγεθος του δημοσίου χρέους της χώρας τεχνηέντως υποεκτιμάται κατά την τρέχουσα χρονική περίοδο. Έχοντας κατά νου διάφορους ανεπίσημους υπολογισμούς, η συνολική αξία των ελληνικών κρατικών ομολόγων που έχουν στην πλάτη τους swaps agreements εκτιμάται τον Ιούνιο του 2018 περίπου σε 60 δις ευρώ.
Τα στοιχεία του Πίνακα 2 πιστοποιούν ότι μετά το 2009 το πραγματικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξάνεται με τρομακτικούς ρυθμούς.
Την περίοδο 2009-2018, το πραγματικό δημόσιο χρέος από 340,5 δις € ή 143,4% του ΑΕΠ εκτιμάται ότι εκτινάχτηκε στα 1.015,4 δις €  ή 562,5% του ΑΕΠ.
Για την αξιοπιστία της ποσοτικής μας ανάλυσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι τον Μάιο του 2010 το συνολικό χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ανερχόταν σε 341 δις €, εκ των οποίων τα 314 δις αφορούσαν μεσομακροπρόθεσμο χρέος και τα υπόλοιπα 27 δις € αντικατόπτριζαν βραχυπρόθεσμο χρέος υπό τη μορφή εντόκων γραμματίων.
Ο πυρήνας του δυσεπίλυτου δημοσιονομικού προβλήματος της Ελλάδας εστιάζεται στο κρίσιμο σημείο ότι εκτός από το επίσημο δημόσιο χρέος των 345,4 δις €, υπάρχει και ένα ανεπίσημο χρέος που τον Ιούνιο του 2018 εκτιμάται σε 670 δις €.
Σύμφωνα με τη μεθοδολογία που υιοθετεί το Υπουργείο Οικονομικών, το ποσό των 670 δις € καταγράφεται στους κωδικούς του κρατικού προϋπολογισμού ως βραχυπρόθεσμο δημόσιο χρέος. Από μεθοδολογικής άποψης θα πρέπει να σχολιαστεί ότι κατά την  διαδικασία μέτρησης του δημοσίου χρέους, το Υπουργείο Οικονομικών καταγράφει στο επίσημο χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης ένα πολύ μικρό ποσοστό από το συνολικό απόθεμα των εντόκων γραμματίων. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Πίνακα 5, τον Ιούνιο του 2018 σε σύνολο χρέους της κεντρικής κυβέρνησης της τάξης των 345,4 δις ευρώ (€), μόνο το 4,26% ή 14,7 δις € αντιπροσώπευε έντοκα γραμμάτια (14,7/345,4=4,26%).
Πίνακας 5: Διάρθρωση Χρέους Κεντρικής Κυβέρνησης (δις ευρώ)

5 Διάρθρωση Χρέους Κεντρικής Κυβέρνησης (δις ευρώ)
Διάρθρωση Χρέους Κεντρικής Κυβέρνησης (δις ευρώ)
Παρατηρήσεις:Πηγή των στοιχείων είναι το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και ειδικότερα το “Δελτίο Δημοσίου Χρέους”, το οποίο δημοσιεύεται ανά τρίμηνο. Τα στοιχεία του 2018 αφορούν το μήνα Ιούνιο.
Πίνακας 4: Ανάλυση Πιστωτικών Εσόδων Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού (δις ευρώ, €)

4 Ανάλυση Πιστωτικών Εσόδων Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού (δις ευρώ, €)
Ανάλυση Πιστωτικών Εσόδων Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού (δις ευρώ, €)
Παρατηρήσεις: Πηγή των στοιχείων είναι το Ελεγκτικό Συνέδριο και το Υπουργείο Οικονομικών. Repos είναι οι repurchase agreements, δηλαδή οι «συμφωνίες ανταλλαγής με επαναγορά». Οι αριθμοί εντός παρενθέσεων είναι οι κωδικοί στους οποίους καταγράφονται οι διάφορες κατηγορίες πιστωτικών εσόδων του Γενικού Κρατικού Προϋπολογισμού. Τα στοιχεία του οικονομικού έτους 2018 βασίζονται σε εκτιμήσεις που συνάγονται από την πορεία των πιστωτικών εσόδων κατά την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουνίου 2017/2018.
Τα στοιχεία του Πίνακα 4 οδηγούν στην καίρια διαπίστωση ότι το ΔΝΤ και τα υπόλοιπα τρία μέλη του Κουαρτέτου, σε αγαστή συνεννόηση με τις ελληνικές κυβερνήσεις, για αδιευκρίνιστους λόγους στις περιοδικές εκθέσεις τους για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, δεν καταγράφουν το αληθινό μέγεθος του δημοσίου χρέους της Ελλάδας.
Οι μνημονιακές οικονομικές πολιτικές απέτυχαν παταγωδώς στην Ελλάδα. Την αποκλειστική ευθύνη της αποτυχίας έχουν τόσο οι ελληνικές κυβερνήσεις όσο και το κουαρτέτο, καθότι από τον Μάιο του 2010 και μέχρι σήμερα, οι εφαρμοζόμενες μνημονιακές πολιτικές προκαλούν την δραματική αύξηση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας σε συνθήκες διαιωνιζόμενης ύφεσης της εθνικής μας οικονομίας.
Το αποκαρδιωτικό συμπέρασμα που συνάγεται από την ανωτέρω ανάλυση είναι ότι παρά τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού, οι ασκούμενες μνημονιακές πολιτικές αντί να συντελούν στη μείωση του δημοσίου χρέους αντιθέτως  προκαλούν την διαρκή άνοδό του.
Τα μνημόνια απέτυχαν παταγωδώς στην περίπτωση της Ελλάδας. Η γιγάντωση του βραχυπρόθεσμου χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης καταδεικνύει το εύρος της αποτυχίας των υιοθετούμενων μνημονιακών οικονομικών πολιτικών. Τόσο το νυν οικονομικό επιτελείο της  κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όσο και τα προηγούμενα κυβερνητικά οικονομικά επιτελεία των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ της περιόδου 2012-2014, οφείλουν να εξηγήσουν στους δεινοπαθούντες Έλληνες πολίτες, γιατί το βραχυπρόθεσμο χρέος της κεντρικής κυβέρνησης κατά την περίοδο 2010-2018 από 31,5 εξακοντίστηκε στα 670 δις €.
Τα φλέγοντα ερωτήματα που οι μνημονιακές κυβερνήσεις της περιόδου 2010-2018 υποχρεούνται να απαντήσουν είναι τα εξής:
  • Σε ποιους παράγοντες αποδίδεται η τρομακτική άνοδος της συνολικής αξίας του αποθέματος των εντόκων γραμματίων μετά το 2010;
  • Ποια είναι η διάρθρωση του βραχυπρόθεσμου χρέους των 670 δις €; Με απλά λόγια, σε ποιους θεσμικούς φορείς η Ελλάδα οφείλει το κολοσσιαίο ποσό των 670 δις €;
  • Μέχρι ποιου βαθμού οι  εμπορικές τράπεζες ευθύνονται για την γιγάντωση του βραχυπρόθεσμου δημοσίου χρέους της χώρας;
  • Ποια είναι η συνολική αξία των swaps agreements;
Η Ελλάδα μπήκε στα μνημόνια με δημόσιο χρέος 341 δις και “βγήκε” με χρέος 1.015,4 δις €.
Την περίοδο 2010-2018, το πραγματικό ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε σχεδόν -25%, υποδηλώνοντας ότι το πραγματικό ΑΕΠ του 2010 ήταν κατά 25% μεγαλύτερο από το αντίστοιχο πραγματικό ΑΕΠ του 2018. Ο εμπαιγμός δεν έχει όρια. Το 2018 που το δημόσιο χρέος θεωρείται τερατώδες συγκριτικά με το χρέος του 2010  και ταυτόχρονα το πραγματικό ΑΕΠ είναι χαμηλότερο κατά -25% σε σχέση με το 2010, μας λένε ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια και το δημόσιο χρέος αξιολογείται πλέον βιώσιμο.
Στον Πίνακα 5, διαπιστούται ότι βάσει των στοιχείων του Ιουνίου 2018, το 70% του δημοσίου χρέους απεικονίζεται σε δάνεια έναντι του Ευρωπαϊκού  Μηχανισμού Στήριξης, πιστοποιώντας ότι η Πατρίδα μας είναι χειροπόδαρα δεμένη από τους ξένους πιστωτές.
Η κοροϊδία, τόσο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, δεν έχει όρια. Μας πουλάνε κουτόχορτο και ασύστολα ψευδολογούν. ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ  κρύβουν την αλήθεια για το πραγματικό μέγεθος του δημοσίου χρέους, που την περίοδο Μάιος 2010-Ιούνιος 2018 από 341 εκσφενδονίστηκε στα 1.015,4 δις €. Το δημόσιο χρέος των 1.015,4 δις €, ούτε 10 Ελλάδες δεν θα μπορούσαν να εξοφλήσουν έστω τα επόμενα 40 χρόνια!
[eklektikismos.wordpress.com]


Hello,
It’s been 8 years since the first memorandum was introduced in Greece. It’s been 8 years of tremendous efforts by the political status to save it’s sovereignty and the paternalistic state, which was, in a way resembling Franz Kafka’s novels, built during the 80s to remain obese and unwieldy.
Reformations were monopolised by wages cuts and downgrading of social commodities (health care, education etc).
We did not witness the so much praised investments.
Profit was restricted to those,who luckily for them, were born in touristic regions, while localism would not leave space to others.
The public sector remains anachronistic and a garden of Eden for those hoping to get a job even for a few months (at least 25% of the total population).
Greece with the 2015 referendum and SYRIZA in power since then has not experienced better days but the silence in protests. Why this has happened? There are many interpretations. Some believe that behind the enormous proteststhe ideological core of SYRIZA was hiding in the first place. I believe it’s a cultural issue, a fear towards liberalism and the 80s hypocritical moto calling people to be socialists because that system provides equally (hiding debt under the carpet). This norm thrived and still seems to be part of our DNA.
The prime minister’s speech proves the magnitude of hypocrisy in Greece.
Still recall my work back in 2011
GREECE NEXT ECONOMIC MODEL

Regards  Bleeps

kourdistoportocali.com

 

 

 

 

 

Το BBC επιβεβαιώνει την Χρυσή Αυγή: Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί το ευρώ! ΒΙΝΤΕΟ

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018 - 17:31

Το BBC επιβεβαιώνει την Χρυσή Αυγή: Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί το ευρώ! ΒΙΝΤΕΟ

Σύσσωμος ο διεθνής Τύπος αποδομεί τα γελοία πανηγύρια και τις αυριανές επικοινωνιακές φιέστες του Τσίπρα από την Ιθάκη (!) για την δήθεν έξοδο από τα μνημόνια. Το BBC μάλιστα, φιλοξένησε δηλώσεις του διευθυντή του Ελληνικού Παρατηρητηρίου στο London School of Economics, Κέβιν Φέδερστοουν, ο οποίος τόνισε: «Η Ελλάδα έσωσε το ευρώ»!

«Επειτα από την μεγαλύτερη διάσωση στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, 260 δισεκατομμυρίων στο σύνολο, η χώρα θα πληρώνει χρέη για πολλές δεκαετίες». Σημειώνεται μάλιστα πως η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να εισαγάγει βαθιά αντιλαϊκά μέτρα λιτότητας, ενώ η οικονομία αναπτύχθηκε με βραδείς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια και παραμένει συρρικνωμένη κατά 25% σε σχέση με το μέγεθός της κατά την έναρξη της κρίσης.

Επιπλέον, ο οικονομολόγος καθηγητής του Yale University Κώστας Μεγήρ προειδοποίησε ότι το τέλος του προγράμματος διάσωσης δεν σημαίνει ότι τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας έχουν λυθεί. «Η λιτότητα δεν τελείωσε. Κατά μία έννοια, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να είναι πιο πειθαρχημένη τώρα, διότι θα πρέπει να στηρίζεται στις διεθνείς αγορές και σε λογικά επιτόκια για να είναι σε θέση να δανεισθεί».

Επανερχόμενοι στις δηλώσεις του καθηγητή Κέβιν Φέδερστοουν το BBC επισημαίνει ότι η Ελλάδα έχει συμβάλει την διαφύλαξη του μέλλοντος της ευρωζώνης αποδεχόμενη τους όρους του προγράμματος διάσωσης.

«Υπομένοντας αυτήν την περίοδο λιτότητας αποφύγαμε ένα Grexit. Είναι βέβαιο ότι το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης του 2015 επέβαλε όρους που ήταν πολύ, πολύ απαιτητικοί και πολύ επώδυνοι πράγματι. Για ένα πολιτικό σύστημα που πέρασε αυτά τα χρόνια της λιτότητας, αυτές τις οικονομικές κακουχίες, και διατήρησε μία λειτουργική κοινωνία, μία λειτουργική δημοκρατία, αποτελεί δοκιμασία σφρίγους της Ελλάδας ως σύγχρονου κράτους. Η Ελλάδα έσωσε το ευρώ», λέει ο Κέβιν Φέδερστοουν.

Επιβεβαιώνονται έτσι πλήρως τα λεγόμενα του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής, όταν στις 22 Ιουλίου του 2015 μέσα από την Βουλή είχε τονίσει πως η Ελλάδα είχε θυσιαστεί κατ΄εντολήν των διεθνών τοκογλύφων για να διασωθεί το ευρώ!

https://www.youtube.com/watch?v=idx9o3XEBlQ

Διαβάστε επίσης: H αιτία του κακού και η “σιωπή των αμνών” στην Ελλάδα των ολιγαρχών - Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

 

 

 

 

 

11/08/2018 13:15 EEST | Updated 8 ώρες πριν

Γερμανικός Τύπος: Aποστολή εξετελέσθη. H Eλλάδα πεθαίνει

Στο τέλος του τρίτου ελληνικού προγράμματος βοήθειας και στο δύσκολο καλοκαίρι λόγω πυρκαγιών που έβγαλαν στην επιφάνεια χρόνια προβλήματα αναφέρεται ο γερμανικός τύπος

zimmytws via Getty Images

Εκτενές ρεπορτάζ για την Ελλάδα με αφορμή την επικείμενη ολοκλήρωση του προγράμματος βοήθειας προς στην Ελλάδα φιλοξενεί το Der Spiegel με τίτλο «Αποστολή εξετελέσθη-Η Ελλάδα πεθαίνει».

Μια επίσκεψη σε ένα μικρό ελληνικό χωριό με γηραιούς κυρίως κατοίκους και λίγα παιδιά γίνεται αφορμή για μια αποτίμηση της διάσωσης της Ελλάδας και των μεταρρυθμίσεων. «273,7 δισ. ευρώ έδωσαν στην Ελλάδα η ΕΚΤ, η Κομισιόν και το ΔΝΤ. Η χώρα μπορεί πια να δανειστεί μόνη της από τις διεθνείς αγορές. Ένα από τα μεγαλύτερα δράματα στην ευρωπαϊκή ιστορία φτάνει προσωρινά σε ένα τέλος: η ελληνική κρίση χρέους. Οδήγησε το ευρώ στο χείλος του γκρεμού και δίχασε την ΕΕ. Και μετέτρεψε την Ελλάδα σε μια άλλη χώρα. Κανένα άλλο κράτος του κόσμου δεν έχει μελετηθεί τόσο ενδελεχώς. Με ένα σκληρό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα περικόπηκαν μισθοί και συντάξεις και αυξήθηκαν οι φόροι. Τουλάχιστον μέχρι το 2060 οι Έλληνες θα πρέπει να εξοφλήσουν τα χρέη τους. Παραδόξως παραβλέφθηκε το σημαντικότερο: χρέη μπορεί να αποπληρώσει μόνο μια χώρα που αναπτύσσεται. Η Ελλάδα όμως συρρικνώνεται: 550.000 άνθρρωποι έχουν μεταναστεύσει από την αρχή της κρίσης και περίπου 10,7 εκατομ. άνθρωποι διαβιούν στη χώρα» σημειώνει το Der Spiegel.

Οι μεταρρυθμίσεις, το δημογραφικό και η ανάπτυξη

Το περιοδικό αναφέρεται στον στόχο της υπουργού Διοικητικής Ανασυγκρότησης Όλγας Γεροβασίλη «να θέσει τέλος στις πελατειακές σχέσεις. Αυτό έχει υποσχεθεί κάθε πολιτικός που ανέλαβε αυτή τη θέση αλλά κανείς δεν τα κατάφερε. Για αιώνες η ελληνική διοίκηση λειτουργούσε σαν πρόφαση για τη νομιμοποίηση του νεποτισμού. Οι πελατειακές σχέσεις ήταν θεμελιώδης αρχή της κοινωνίας (…) Θα πρέπει όμως να μπει ένα τέλος». Το περιοδικό κάνει αναφορά στις προσπάθειες για εκσυγχρονισμό του δημοσίου με τη βοήθεια και γαλλικής τεχνογνωσίας, χαρακτηρίζει όμως την όλη προσπάθεια ως ένα «πείραμα ανυπέρβλητων διαστάσεων». Αντίστοιχα δύσκολο είναι και το θέμα της ψηφιοποίησης της ελληνική διοικητικής και κυβερνητικής μηχανής που έχει αναλάβει ο αρμόδιος υπουργός Ν. Παππάς. «Άλλη μια επανάσταση» σημειώνει το περιοδικό. «Η απαρχαιωμένη δομή της ελληνικής διοίκησης ήταν παροιμιώδης», γράφει το Spiegel.

Πάντως παρά τη σημασία αντίστοιχων μεταρρυθμίσεων, θα πρέπει αυτές, σύμφωνα με το Spiegel, να λαμβάνουν υπόψη μελλοντικά την αρνητική δημογραφική εξέλιξη στη χώρα σε συνάρτηση με την οικονομία. «(...) Πρέπει να σταματήσει η μετανάστευση των νέων, οι μετανάστες θα πρέπει να επιστρέψουν και οι συνθήκες ζωής να σταθεροποιηθούν ώστε οι οικογένειες να θέλουν και πάλι να αποκτήσουν παιδιά. (…) Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συμβεί χωρίς σταθερή οικονομική ανάπτυξη αλλά κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται», αναφέρει το Spiegel.

Το ρεπορτάζ φιλοξενεί επίσης και τον καθηγητή Νομικής του Εθνικού και Καποδιστραικού Πανεπιστημίου Αθηνών Αριστείδη Χατζή, ο οποίος θεωρεί ότι η Ελλάδα «θα πρέπει επιτέλους να ανοίξει την αγορά της» και ότι η ελληνική κρίση έγινε «κρίση θεσμών».

Το περιοδικό παρατηρεί επίσης ότι παρά τις μεταρρυθμίσεις η ελληνική αγορά εργασίας είναι από τις πιο απορρυθμισμένες στην ΕΕ και η ανεργία έχει ελάχιστα μειωθεί. Η ίδρυση νέων επιχειρήσεων είναι το ίδιο δύσκολη όσο και πριν από την κρίση ενώ δυσκολίες υπάρχουν και στον τομέα των ξένων επενδύσεων, όπου βέβαια «έχουν σημειωθεί επιτυχίες», όπως παρατηρεί το περιοδικό. Κλείνοντας το ρεπορτάζ αναφέρει: «Κάποτε φαινόταν ότι η ελληνική κρίση χρέους θα βύθιζε την ΕΕ στην άβυσσο. Αυτή τη στιγμή μοιάζει περισσότερο σαν μια δαπανηρή παράπλευρη απώλεια στην περαιτέρω ώθηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Ως το 2060 θα πρέπει το ελληνικό κράτος κάθε χρόνο να επιτυγχάνει πλεονάσματα στον προϋπολογισμό ώστε να εμβάζει το μεγαλύτερο μέρος του στους δανειστές, σύμφωνα με όσα ορίζουν οι κανόνες. Κάτι που είναι ένα δύσκολο καθήκον για μια οικονομικά πετυχημένη χώρα. Για τους Έλληνες θα πρέπει να είναι αδύνατο. Επειδή η δημογραφική ανάπτυξη συνδέεται άμεσα με την οικονομική ανάπτυξη».

«Καμένη γη» αντί για γιορτή

«Καμένη γη» είναι ο τίτλος άρθρου γνώμης στη Süddeutsche Zeitung, το οποίο αναφέρεται στα χρόνια προβλήματα της που ανέδειξε η φονική πυρκαγιά στο Μάτι. «Διασώστες σε πανικό, αξιωματούχοι που δεν συμφωνούν για τις ευθύνες που φέρουν-και αυτά είναι εικόνες που θα μείνουν από αυτό το καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι που θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί αλλιώς. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήθελε να χρησιμοποιήσει τον Αύγουστο για γιορτή, οι Έλληνες θα έπρεπε να γιορτάσουν το τέλος της ‘δουλείας’, την επανάκτηση της κυριαρχίας τους από τους διεθνείς πιστωτές. Για τις 21 Αυγούστου είχε σχεδιαστεί, πριν την πυρκαγιά, μια ανοιχτή γιορτή. Στις 20 Αυγούστου τελειώνει το τρίτο και τελευταίο πρόγραμμα βοήθειας προς την Αθήνα (...)».

Η σχολιογράφος κάνει μια αναδρομή στα χρόνια της κρίσης και σημειώνει ότι «υπήρχαν ενδείξεις ότι η Αθήνα ζούσε πάνω από τις δυνάμεις της για καιρό, αλλά η ΕΕ δεν ήθελε να το δει. Όταν πια δεν υπήρχε περιθώριο για εξωραϊσμούς, οι διασώστες ανάγκασαν την χώρα να μπει σε έναν κορσέ που ήταν όμως για πολλούς Έλληνες αποπνικτικός».

Όπως σημειώνει το άρθρο «τα μέτρα λιτότητας έπληξαν κυρίως τη μεσαία τάξη και τα χαμηλότερα εισοδήματα. Για αυτό φέρουν ευθύνη όχι μόνο οι δανειστές αλλά και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις (…)». Τα τελευταία χρόνια ο τουρισμός βοηθά τη χώρα να ανακάμψει, γράφει η SZ, ωστόσο ο μεγαλύτερος παράγοντας που προκαλεί αβεβαιότητα για το μέλλον είναι η πρόβλεψη για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% ως το 2022 και έπειτα 2,2% ως το 2060.

Η αρθρογράφος παρατηρεί πάντως ότι αν και δεν έχουν υλοποιηθεί όλες οι μεταρρυθμίσεις, κάποιες που έγιναν είναι σημαντικές πχ. η ανεξαρτησία της εφορίας. Επίσης σημαντικό θεωρεί στον ρεαλισμό του Τσίπρα, ο οποίος σήμερα  θεωρείται «αξιόπιστος» εταίρος. Αυτό όμως που ούτε αυτός κατάφερε να εξαλείψει ήταν «η παλιά ασθένεια του πελατειακού κράτους», ενώ η ίδια θεωρεί αμφίβολο εαν οι συντηρητικοί που ετοιμάζονται να αναλάβουν τη διακυβέρνηση το 2019, θα πράξουν καλύτερα.

Tο άρθρο κλείνει με μια αναφορά στα πρόσφατα δραματικά γεγονότα της Αττικής: «Η μελλοντική πολιτική μπορεί να είναι μη δημοφιλής στον κόσμο. Αυτό έδειξε δυστυχώς και το παράδειγμα στο Μάτι. Πολλοί λένε ότι εάν υπήρχε κρατική πρόβλεψη, δεν θα είχαμε φτάσει στο Μάτι, μια περιοχή τόσο άναρχα δομημένη χωρίς διεξόδους κινδύνου. Στο μέλλον θα πρέπει όλα να γίνουν καλύτερα: τα αυθαίρετα θα πρέπει να κατεδαφιστούν και να μπει τέλος στις κακοτεχνίες. Θα ξεκαθαριστεί εάν η πυροσβεστική είχε οικονομικά προβλήματα ή –και γι αυτό υπάρχουν ενδείξεις- είχε τόσο κακή διαχείριση που οδήγησε σε λάθος δρόμο τους διασώστες. Μια δίχως περιστροφές εξήγηση οφείλουν στους νεκρούς και τους οικείους τους όλοι οι υπεύθυνοι».

 

 

 

 

 

 

 

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2018

Το αναγκαστικό εσωτερικό δάνειο της 25ης Μαρτίου 1922


Στις αρχές του 1922 οι οικονομικοί πόροι της Ελλάδας είχαν εξαντληθεί από τον πόλεμο. Η χρηματοδότηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας βρισκόταν σε κίνδυνο. Ήταν η περίοδος που οι Τούρκοι υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ άρχισαν να έχουν το πάνω χέρι στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Η περιοδεία του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη (1867-1922) και του Υπουργού Εξωτερικών Γεωργίου Μπαλτατζή (1868-1922) στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για τη σύναψη δανείου δεν καρποφόρησε. Σε μία ύστατη προσπάθεια, στις 11 Φεβρουαρίου 1922 ο Γούναρης συμφώνησε με ομάδα άγγλων κεφαλαιούχων για δάνειο ύψους 15.000.000 δραχμών, που όμως δεν εκταμιεύτηκε ποτέ.

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, στις 21 Φεβρουαρίου, ο Γούναρης έσπευσε να ενημερώσει τους στενούς συνεργάτες του σχετικά με την αποτυχία του ταξιδιού του στην Ευρώπη. Τους τόνισε ότι η χώρα χρειαζόταν επειγόντως πόρους, που δεν μπορούσαν να προέλθουν από τη χρονοβόρο διαδικασία της αύξησης της φορολογίας ή των δασμών.
Μόλις ολοκληρώθηκε η ενημέρωση, έμεινε μόνος στο πρωθυπουργικό γραφείο με τον Υπουργό Οικονομικών και Επισιτισμού Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη (1860-1922). Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Αλέξανδρο Οικονόμου, ο Πρωτοπαπαδάκης σηκώθηκε από τη θέση του και απευθυνόμενος στον Γούναρη του είπε:
«Δημητράκη, τα ηύρα τα λεπτά». Ο Γούναρης έμεινεν εμβρόντητος και τον εκοίταζε με ολάνοιχτα μάτια, χωρίς να αρθρώνη λέξιν. Ο Πρωτοπαπαδάκης, αντί άλλης εξηγήσεως, έβγαλε από το πορτοφόλι του εν εκατοντάδραχμον χαρτονόμισμα, το έκοψε εις δύο και επέδειξε τα τεμάχια κρατών αυτά προ των εκστατικών οφθαλμών του φίλου του.
Ο Γούναρης δεν εκαταλάβαινε τι συμβαίνει. – Ενόμισα πως τρελλάθηκε, έλεγε κατόπιν. Αφού, λοιπόν, ο Πρωτοπαπαδάκης απήλαυσε το θέαμα, το οποίο παρείχε ο φίλος του, αποφάσισε να του εξηγήση το σχέδιόν του. Πλήρης θαυμασμού ο Γούναρης δια την ευφυά και απλουστάτην επινόησιν προσεπάθησεν εν τούτοις να εύρη κάθε πιθανήν αντίρρησιν διά την ορθότητα της εφαρμογής της.
Και ηύρε, ως έλεγε, πολλάς, αλλ’ ουδεμία ηδύνατο να σταθή προ των επιχειρημάτων του Πρωτοπαπαδάκη. Απεδέχθη λοιπόν πλήρως το σχέδιόν του. Αμφότεροι ετήρησαν απόλυτον εχεμύθεια…».
Επρόκειτο για ένα είδος εσωτερικού αναγκαστικού δανεισμού, με το πρωτότυπο μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος, της δραχμής εν προκειμένω.
Ένα μήνα αργότερα, στις 21 Μαρτίου 1922, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, μιλώντας από το βήμα της Βουλής για τον προϋπολογισμό του 1921-1922, αποκάλυψε το σχέδιό του για τη σύναψη αναγκαστικού εσωτερικού δανείου, επαναλαμβάνοντας την παράσταση που είχε δώσει ένα μήνα νωρίτερα ενώπιον του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη. Έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτονόμισμα και το επέδειξε στη Βουλή λέγοντας: «Ιδού κύριοι, έν εκατοντάδραχμον. Προς τα δεξιά είναι η εικών του Γεωργίου Σταύρου, προς τα αριστερά το Βασιλικόν Στέμμα. Ευθύς ως το νομοσχέδιον ψηφισθή θα διχοτομήσω το εκατοντάδραχμον (ο κύριος υπουργός βγάζει από το χαρτοφυλάκιόν του μίαν ψαλλίδα γραφείου και προ της εκθάμβου Βουλής κόπτει εις δύο το εις χείρας του χαρτονόμισμα). Και το τεμάχιον το φέρον την εικόνα του Γ. Σταύρου θα εξακολουθήση κυκλοφορούν ως νόμισμα 50 δραχμών, το δε έτερο ήμισυ-αφού το στέμμα-θα αποτελή ομολογίαν 50 δραχμών». Η έκπληκτη Βουλή δέχθηκε την αγόρευση Πρωτοπαπαδάκη με «διαμαρτυρίας, γέλωτας και ραγδαία χειροκροτήματα», όπως αναφέρονται στα Πρακτικά της σώματος.
Το μέτρο της διχοτόμησης του χαρτονομίσματος προκάλεσε ζωηρή συζήτηση, τόσο εντός, όσο και εκτός του κοινοβουλίου. Υποστηρίχθηκε ότι εκλόνιζε την εμπιστοσύνη στο νόμισμα, ενώ σύμφωνα με τον «Ριζοσπάστη» έπληττε τα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού. Ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης παραδέχθηκε ότι το μέτρο παρουσίαζε πολλές αδυναμίες, αλλά ήταν το πιο ενδεδειγμένο για τις κρίσιμες στιγμές που περνούσε η χώρα, αφού εξωτερικό δάνειο δεν είχε εξασφαλισθεί και εσωτερικό δάνειο δεν μπορούσε να επιδιωχθεί με κλονισμένη την αξία του νομίσματος. Η φιλελεύθερη αντιπολίτευση ετάχθη κατά του νομοσχεδίου, αν και ο έμπειρος περί τα οικονομικά Εμμανουήλ Τσουδερός παραδέχθηκε τη «σοβαρότητα και το πολύπλοκο του θέματος».
Οι εφημερίδες, κυρίως της συμπολίτευσης, τήρησαν αμήχανη στάση και η κυβέρνηση αναγκάστηκε να τις δωροδοκήσει για να υποστηρίξουν το αναγκαστικό δάνειο, όπως αναφέρει στο Ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς (Πέμπτη 24 Μαρτίου): «Αι εφημερίδες επληρώθησαν αδρότατα εκατό χιλιάδες εκάστη, αι βενιζελικαί, αφού εφάνησαν δεχόμεναι κατ’ αρχάς, ηρνήθησαν έπειτα. Το μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος χαρακτηρίστηκε «ηρωική δημοσιονομία» από τον διάσημο οικονομολόγο και κοινωνιολόγο Βιλφρέντο Παρέτο, ενώ επαινέθηκε από τον βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ.
Το νομοσχέδιο ψηφίσθηκε στις 25 Μαρτίου 1922 με ψήφους 151 έναντι 148 και η διχοτόμηση του νομίσματος έγινε νόμος του κράτους με αριθμό 2749. Από το αναγκαστικό δάνειο εξαιρέθηκαν οι ξένοι υπήκοοι και οι ξένες εταιρείες.
Σύμφωνα με το νόμο, το μέτρο της διχοτόμησης του νομίσματος θα λειτουργούσε ως εξής: Οι κάτοχοι των χαρτονομισμάτων θα κρατούσαν το αριστερό κομμάτι (που ονομαζόταν στην καθομιλουμένη «Σταύρος», επειδή είχε χαραγμένο πάνω του το κεφάλι του Γεωργίου Σταύρου), το οποίο θα είχε την αξία των 50 δραχμών, και το δεξιό κομμάτι (που ονομαζόταν αντιστοίχως «στέμμα») θα επιστρεφόταν στην Εθνική Τράπεζα, η οποία θα έδινε μιαν απόδειξη (αργότερα θα τυπώνονταν κανονικοί τίτλοι που θα αντικαθιστούσαν την απόδειξη) για τη συμμετοχή τους στο αναγκαστικό δάνειο.
Το επιτόκιο των ομολογιών ήταν αρκετά υψηλό, στο 7% (έναντι 4% των καταθέσεων ταμιευτηρίου), και αργότερα κατέβηκε στο 6,5%, ώστε τα χρήματα που θα εξοικονομούνταν, να μοιραστούν μέσω κληρώσεως, εν είδει λαχείου. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν τυχερά παιχνίδια κι έτσι η κλήρωση αυτή είχε θετική απήχηση στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού.
Το αναγκαστικό δάνειο του Πρωτοπαπαδάκη απέφερε στο Δημόσιο το σημαντικό ποσό των 1.550.000.000 δραχμών. Βοήθησε να αντιμετωπισθούν οι άμεσες ανάγκες έως το φθινόπωρο του 1922, αλλά δεν έλυσε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την άφιξη των προσφύγων, ο εξωτερικός δανεισμός της χώρας έγινε επιτακτικός.

ΠΗΓΗ

 

 

 

 

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ..

ΠΩΣ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΑΝΕ ΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΤΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΦΚΑ ΣΤΟ ΤΧΣ..


Η εγκληματική συμμορία που κυβερνά την χώρα κατ`εντολήν των διεθνών τραπεζιτών δεν αφήσει τίποτα όρθιο σε αυτή την χώρα..κάθε μέρα θα βλέπουμε και θα αποκαλύπτουμε τις εγκληματικές πολιτικές αυτής της συμμορίας που ως σκοπό έχει την πλήρη αρπαγή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Μια εκ των περιπτώσεων αυτών είναι και το περιβόητο πολυνομοσχέδιο που περάσανε από την βουλή προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση με τους τροϊκανούς...

Στο νόμο 4549/2018 που ψηφίσανε στη βουλή οι υποτιθέμενοι αριστεροί και ποιο συγκεκριμένα στο άρθρο 114 προβλέπει πως στην οποιαδήποτε περίπτωση που ο ΕΦΚΑ κατέχει μετοχές άνω του 33% σε κάποιο πιστωτικό ίδρυμα το δικαίωμα ψήφου και αποφάσεων στην Γενική συνέλευση των μετόχων δεν θα το έχει το ίδιο αλλά το ΤΧΣ..αυτό που συστάθηκε προκειμένου να σώσει τις τράπεζες και μέσα σε 5 χρόνια έχει απολέσει άνω των 40 δις και τα οποία μεταφερθήκανε στις πλάτες του Ελληνικού λαού

Ποια όμως μπορεί να είναι η τράπεζα στην οποία το εν λόγω ασφαλιστικό ταμείο κατέχει ποσοστό μετοχών άνω του 33%;; μα ποια άλλη από την πολύπαθη τράπεζα Αττικής...Εάν αυτό δεν είναι ο ορισμός της φωτογραφικής διάταξης τότε ποιο μπορεί να είναι;

Δείτε και τον σχετικό νόμο που περάσανε από την βουλή



KAI EΔΩ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΟΥ ΕΞΕΔΩΣΕ Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ
ΟΠΩΣ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΤΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΤΑΜΕΙΟΥ ΘΑ ΤΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ Η ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΜΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΤΧΣ...ΚΑΙ ΕΑΝ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ

ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ

«Τριβέλι Πᾶνος»

Δείτε επίσης:

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided