Παρασκευή, Απρίλιος 26, 2019

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 12ος

 

AΠΟΚΑΛΥΨΗ! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΑΜΥΘΗΤΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ!

 

 

 

 

 

 

AΠΟΚΑΛΥΨΗ!

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΑΜΥΘΗΤΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ!

coal-1626368_1280

Ο κρυμμένος αμύθητος θησαυρός της Ελλάδας που ψάχνει ολόκληρος ο πλανήτης – Σε ποιες περιοχές βρίσκεται

Μεγάλη είναι η δυναμική των κοιτασμάτων μετάλλων που υπάρχουν στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον αναπληρωτή Καθηγητή του Τμήματος Γεωλογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Βασίλειο Μέλφο, ο οποίος βραβεύτηκε πρόσφατα από την Ακαδημία Αθηνών.

Το ενδιαφέρον εστιάζεται ιδιαίτερα στα λεγόμενα μέταλλα υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία, αλλά και σε σπάνια μέταλλα που υπάρχουν στον ελλαδικό χώρο.
«Κάθε κινητό τηλέφωνο έχει τουλάχιστον 10 με 15 τέτοια μέταλλα. Τα περισσότερα από αυτά υπάρχουν στην Ελλάδα χωρίς να ξέρουμε αν είναι εκμεταλλεύσιμα ή όχι», τονίζει ο κ. Μέλφος στο ΑΠΕ – ΜΠΕ και σημειώνει:
«όλος ο κόσμος, όλη η Ευρώπη ψάχνει πολύ μικρές ποσότητες μετάλλων που χρησιμοποιούνται στη σύγχρονη τεχνολογία, την κατασκευή υπολογιστών, την «πράσινη τεχνολογία», τη δημιουργία ανεμογεννητριών, πάνελ και κινητών τηλεφώνων».

Παράλληλα, διατυπώνει την άποψη ότι «αν δεν έρθουν στην Ελλάδα μεταλλευτικές εταιρείες, προκειμένου να κάνουν μια λεπτομερή έρευνα σε βάθος για να γίνει γνωστό το δυναμικό που έχει η Ελλάδα, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μιλάμε για ορυκτό πλούτο».

Χαρακτηριστική περίπτωση σπάνιου μετάλλου που βρίσκεται στην Ελλάδα είναι, κατά τον κ. Μέλφο, το ρήνιο.

«Το ρήνιο βρίσκεται σε τέσσερις, πέντε περιοχές της Θράκης μέσα στο ορυκτό που λέγεται μολυβδαινίτης και μάλιστα σε τέτοιες συγκεντρώσεις που θεωρούνται οι υψηλότερες στον κόσμο και στις τέσσερις – πέντε αυτές περιοχές.

Πρόκειται για μια εντυπωσιακή περίπτωση διότι το ρήνιο χρησιμοποιείται σε πολύ ενδιαφέρουσες εφαρμογές, όπως σε υπερκράματα στον τομέα της αεροναυπηγικής, στην κατασκευή θερμομέτρων πολύ υψηλής ακριβείας, στους καταλύτες των αυτοκινήτων κλπ», αναφέρει.

Μιλά, επίσης, για κοιτάσματα από τα οποία «βγαίνει» χαλκός, μόλυβδος και ψευδάργυρος που, αυτή τη στιγμή, είναι πολύ χρήσιμα μέταλλα για τη βιομηχανία, για το τελλούριο, που υπάρχει σε πάρα πολλές μεταλλοφορίες, αλλά και για τα μέταλλα της ομάδας της πλατίνας (πλατίνα και παλλάδιο) που μπορούν και αυτά να υποστούν εκμετάλλευση.

Όλα τα παραπάνω αναφέρονται, άλλωστε, στην εργασία, για την οποία ο κ. Μέλφος και ο αν. καθηγητής του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), Παναγιώτης Βουδούρης, βραβεύτηκαν πριν από λίγες μέρες με το Βραβείο «Κωνσταντίνου Κτενά» της Τάξεως των Θετικών Επιστημών έτους 2018.

Η εργασία αφορά ειδικότερα στη γένεση των ευγενών μετάλλων (χρυσός και άργυρος), των μετάλλων υψηλής τεχνολογίας (χαλκός, κοβάλτιο, αντιμόνιο, βισμούθιο, τελλούριο, γάλλιο, γερμάνιο, ίνδιο, βολφράμιο) και των σπάνιων μετάλλων (ρήνιο, μολυβδαίνιο) κατά τα τελευταία 35 εκατομμύρια χρόνια στην Ελλάδα.

Επιπλέον, περιγράφεται το θεωρητικό γεωλογικό μοντέλο, που στηρίζεται σε έρευνες των δύο αναπληρωτών καθηγητών, αλλά και σε πλήθος δημοσιεύσεων Ελλήνων και ξένων ερευνητών και καταγράφονται τα σημαντικότερα κοιτάσματα, τα οποία ταξινομούνται σε διάφορους τύπους.

Όπως τονίζει ο κ. Μέλφος, «η βράβευση αυτή, εκτός από την επιστημονική, έχει και εθνική σημασία για τη χώρα και την οικονομία της, καθώς αναδεικνύεται ο σημαντικός ορυκτός πλούτος της Ελλάδας».

Σε ό,τι αφορά τις περιοχές που «φιλοξενούν» τα παραπάνω μέταλλα, αυτές είναι, σύμφωνα με τον αν. καθηγητή, η Χαλκιδική, η Θράκη, οι Κυκλάδες, η περιοχή του Κιλκίς, η Λήμνος και η Λέσβος.

Για τις επιφυλάξεις που εκφράζονται σχετικά με την εξορυκτική δραστηριότητα και τις περιβαλλοντικές της επιπτώσεις ο κ. Μέλφος, τονίζει:

«H τεχνολογία είναι τόσο προηγμένη που αν τηρούνται τα προβλεπόμενα από την ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία, δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα και η εκμετάλλευση δεν μην αφήνει σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Αν όλη η διαδικασία γίνει σωστά από την αρχή, επιτυγχάνεται ακόμα και πλήρης αποκατάσταση των μεταλλείων μετά από 15, 20, 25 χρόνια. Οι εταιρείες δεν θέλουν να δημιουργούν μεγάλα περιβαλλοντικά προβλήματα γιατί η πίεση από τις κυβερνήσεις και τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι πολύ μεγάλη, άρα προσπαθούν πάρα πολύ να κάνουν όσο το δυνατό πιο καθαρή αυτή την υπόθεση.

Γι΄ αυτό και στο Στρατώνι αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τη μέθοδο της ακαριαίας τήξης και όχι τη χρήση κυανίων, ώστε η μέθοδος να είναι πιο καθαρή. Επίσης, η Θράκη είναι μια περιοχή που οικονομικά βρίσκεται σε πιο δύσκολη θέση, σε σχέση με άλλες Περιφέρειες της Ελλάδας και έχει πολλές περιοχές ακατοίκητες. Σε αυτές συνήθως βρίσκονται κοιτάσματα και αυτό βοηθά πολύ να αναπτυχθούν οι εταιρείες».

Σημειώνεται, ότι η Τελετή Απονομής του βραβείου «Κωνστατίνου Κτενά» στους κ.κ. Μέλφο και Βουδούρη πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή στην Πανηγυρική Συνεδρία του τέλους του έτους της Ακαδημίας Αθηνών, κατά την οποία το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας απονέμει τιμητικές διακρίσεις.                                      28|12|2018 Makelarisa

 

 

 

 

Κάστρο Χρυσής, ή Κάστρο Μογλενών

- «Πρωταγωνιστεί» σε βιβλίο της Πηνελόπη Δέλτα (βίντεο)

Posted by IGOR στο Δεκέμβριος 28, 2018


Ερείπια σημαντικού κάστρου της Μεσοβυζαντινής περιόδου, πάνω από το χωριό Χρυσή, 27 χιλιόμετρα από την Έδεσσα. Τα Μογλενά (ονομασία σλαβικής προέλευσης) είναι από τους οικισμούς που δημιουργήθηκαν και οχυρώθηκαν για πρώτη φορά κατά την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, μάλλον νωρίτερα από τον 6ο αιώνα Στους επόμενους αιώνες, ο οικισμός σιγά-σιγά αναπτύχθηκε και διαμορφώθηκε σε καστροπολιτεία.

Η πόλη στα τέλη του 10ου αι. πέφτει στα χέρια του τσάρου των Βουλγάρων Σαμουήλ και το 1015 ελευθερώνεται από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β’ τον Βουλγαροκτόνο.

Αργότερα, το 1082, καταλαμβάνεται από τους Νορμανδούς του Βοημούνδου (εκ των ηγετών αργότερα της Α’ Σταυροφορίας), που φρόντισε και για την αποκατάσταση των τειχών. Την ίδια χρονιά ο μέγας Δομέστικος Γρηγόριος Πακουριανός απομακρύνει τους Νορμανδούς και καταστρέφει τα τείχη.

Τον 12ο αιώνα επί δυναστείας Κομνηνών, τα Μογλενά ήταν τόπος εξορίας των αιρετικών και αργότερα τόπος εγκατάστασης Πετσενέγκων. Εκείνη την περίοδο έδρασε στην περιοχή ο όσιος Ιλαρίων, επίσκοπος Μογλενών (1090-1164).

Η ιστορία των Μογλενών δεν είναι ακριβώς γνωστή (σε εμάς τουλάχιστον) μετά τον 12ο αιώνα. Λογικά, τα τείχη πρέπει να επιδιορθώθηκα στοιχειωδώς για προστασία του πληθυσμού κατά τους επόμενους ταραγμένους αιώνες. Περί το τέλος του 12ου αιώνα πέρασε στην κατοχή της «2ης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας» του Ιβάν Άσεν.

Γύρω στο 1350 κατακτήθηκε από τους Σέρβους του Στέφανου Δουσάν και ίσως ξαναέγινε για λίγο Βυζαντινή πριν το τέλος του 14ου αιώνα όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν τα Βαλκάνια. Φαίνεται ότι αυτήν την περίοδο παρήκμασε και βαθμιαία ερήμωσε, πιθανότατα πολύ πριν από την τουρκική κατάκτηση.

Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία

To κάστρο καλύπτει μια έκταση 40 περίπου στρεμμάτων.

Η έρευνα του χώρου εγκαινιάσθηκε τα έτη 1985-1987 και κατά τη διάρκειά της εντοπίσθηκε η περίμετρος του κάστρου (περί τα 500μ) και αποκαλύφθηκαν το νοτιοανατολικό τμήμα των τειχών , τρεις πύργοι (δύο στρογγυλοί και ένας τετράγωνος) και δύο ναοί, που χρονολογήθηκαν στο 10ο-12ο αι. Το τείχος που αποκαλύφθηκε παρακολουθεί τη βραχώδη όχθη του παραρρέοντος ποταμού Μογλενίτσα, είναι διπλό και έχει πάχος 2,40μ.και σωζόμενο ύψος μέχρι 7μ. Περίπου.

Μέσα στον περιτειχισμένο χώρο ανασκάφηκε τμήμα μιας μεγάλης τρίκλιτης βασιλικής του 11ου-12ου αιώνα, που ήταν μάλλον η μητρόπολη των Μογλενών.

Μετά το 1922, οι πρόσφυγες-κάτοικοι του χωριού χρησιμοποίησαν αρκετό οικοδομικό υλικό από το κάστρο και την εκκλησία για το κτίσιμο των σπιτιών τους, ενώ το 1980 το κάστρο της Χρυσής ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος.

Οι διάφορες πηγές φαίνεται να συμφωνούν στη χρονολόγηση της οικοδόμησης του κάστρου: 10ος-12ος αιών. Πάντως η ιστορία των Μογλενών μας αποκαλύπτει ότι τον 10ο αιώνα υπήρχαν ήδη ισχυρά τείχη τα οποία ο Βουλγαροκτόνος δυσκολεύτηκε να εκπορθήσει. Τα τείχη αυτά ανακατασκευάστηκαν και καταστράφηκαν μέσα στον 11ο αιώνα. Ίσως αυτά είναι τα ερείπια που αντικρίζουμε σήμερα.

Το Κάστρο στην Τέχνη και στο Λόγο

Η Πηνελόπη Δέλτα στο βιβλίο της Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου αναβιώνει την ιστορία των Μογλενών και της κατάληψής της πόλης από τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο.

kastra.eu, InPozar

Διαδώστε το!

 

 

 

Άγνωστες πτυχές που ντύσανε το κάστρο Μεθώνης

Μερικές από τις λαμπρές και συναρπαστικές ιστορίες που κρύβει το άπαρτο μνημείο

Gatsi via Getty Images

Οι θησαυροί οι πιο πολύτιμοι είναι κατά βάθος οι θησαυροί που δεν γυαλίζουν” μας λέει ο Παναγιώτης Φουτάκης, ένας παθιασμένος σκαπανέας της ιστορίας που στο βιβλίο του φέρνει στο φως ένα μοναδικό μνημείο του τόπου μας. Στη μονογραφία του με τίτλο “Η Μεθώνη και η Ιστορία – η Βενετία και η εξουσία”, καρπός πολυετούς και επίμονης έρευνας, ο συγγραφέας δεν αποκαλύπτει απλώς την πολυτάραχη ιστορία ενός κάστρου. Δίνει, κυριολεκτικά, ζωή στους πρωταγωνιστές που σφράγισαν την πορεία της Μεθώνης και, μέσα από μια γοητευτική αφήγηση, κάνει τον αναγνώστη μάρτυρα της θρυλικής ιστορίας του κάστρου. Μερικές από τις λαμπρές και συναρπαστικές ιστορίες που κρύβει το άπαρτο μνημείο, μοιράζεται αποκλειστικά στη Huffpost ο κ. Φουτάκης.

Δημήτρης Σμυρλής Αεροφωτογραφία του κάστρου από το βορρά. Σε πρώτο πλάνο, χαμηλά, ο προμαχώνας Bembo (1460), αριστερότερα στην παραλία ο προμαχώνας Loredan (1714) και η γέφυρα του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος του Μωρέα (1832), επάνω σε τουρκικούς πεσσούς του 18ου αιώνα, που οδηγεί στην ενετική πύλη του 1713-1714. Το μέγιστο μήκος του κάστρου σε ευθεία γραμμή είναι 742 μ., το μέγιστος πλάτος 274 μ., και το περιμετρικό τείχος φτάνει τα 2.859 μέτρα. (φωτογρ. Δημήτρης Σμυρλής)

Η καστροπολιτεία

Σε βραχώδη γλώσσα που μπαίνει στη θάλασσα, εκεί που το Ιόνιο αγγίζει τη Μεσόγειο, απλώνει το ακρωτηριασμένο κορμί του το κάστρο Μεθώνης. Η αρχαία εποχή της Μεθώνης κλείνει τον 4ο μ. Χ. αιώνα με το ξεκίνημα της βυζαντινής περιόδου. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους σταυροφόρους το 1204 έφερε τα εδάφη της αυτοκρατορίας στα χέρια των νικητών. Μετά τριετή παραμονή Φράγκων ιπποτών, η Βενετία ανέλαβε στην πράξη τη Μεθώνη το 1207, και στα χαρτιά από το 1209 μέχρι το 1500 που την κατέλαβαν οι Τούρκοι. Οι Ενετοί την πήρανε πίσω το 1686, αλλά η Β΄ ενετοκρατία κράτησε λίγο. Οι Οθωμανοί ξανακάθηκαν στη Μεθώνη από το 1715, μέχρι που το γαλλικό εκστρατευτικό σώμα του Μωρέα τους έδιωξε το 1828. Οι Γάλλοι παρέδωσαν το κάστρο στον βαυαρικό στρατό το 1833, ο οποίος με τη σειρά του το εγκατάλειψε τα αμέσως επόμενα χρόνια. Η εγκατάσταση ιταλικού φασιστικού πυροβολικού το 1941,γερμανικού ναζιστικού στρατού το 1942, και η αποχώρησή τους το 1944 αποτέλεσαν τα τελευταία ιστορικά δρώμενα της καστρούπολης.

Ανάμεσα στον Τρωικό και στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, 3.164 χειμώνες μεσολάβησαν. Σήμερα, κρατήρες που άνοιξε η θάλασσα στα σωθικά του κάστρου, αποκεφαλισμένοι πύργοι, ρημαγμένες επάλξεις και χορταριασμένα ερείπια των κτιρίων της πάλαι ποτέ πλούσιας Μεθώνης αγναντεύουν το πέλαγος και προσμένουν από το απόμακρο βλέμμα της Πολιτείας και τη νωχελική σκαπάνη του αρχαιολόγου. Ενα από τα μεγαλύτερα και ιστορικότερα κάστρα της Μεσογείου αναρωτιέται πότε θα γνωρίσει τις εκτεταμένες ανασκαφές στους αρχαίους και μεσαιωνικούς θησαυρούς που κούρνιασαν κάτω από τα χαλάσματα. Οι θησαυροί οι πιό πολύτιμοι είναι κατά βάθος οι θησαυροί που δεν γυαλίζουν· αρκεί να υπάρχει η ευαισθησία που αποτιμάει και η γνώση που μελετάει. Tα στη συνέχεια θέματα είναι μερικά από αυτά που εντόπισε κι έφερε στο φως η έρευνά μου για την καστροπολιτεία.

Ο αναποδογυρισμένος θυρεός του κυβερνήτη Μεθώνης Giovanni Bembo, ανάμεσα, στα δεξιά του (αριστερά για το θεατή), στο θυρεό του πρώτου σύμβουλου Ermolao Minio, και αριστερά του στο θυρεό του δεύτερου σύμβουλου Pasquale Morosini. Συνοδεύονται με επιγραφή που γιορτάζει την ολοκλήρωση του προμαχώνα Bembo και φέρει την ημερομηνία 20 Οκτωβρίου 1460. (φωτογρ. Παναγιώτης Φουτάκης)

Προμαχώνας και ανάποδος θυρεός Bembo

Στην επιγραφή που ο κυβερνήτης Giovanni Bembo άφησε στις 20 Οκτωβρίου 1460 για την ολοκλήρωση του προμαχώνα, αποδίδει στον εαυτό του τον ρωμαϊκό τίτλο του πραίτορα, και υπερηφανεύεται για τη δημιουργία απροσπέλαστου οχυρού, δίχως ακόμη να ξέρει τι τον περιμένει: λίγους μήνες αργότερα, πέθαναν στη Μεθώνη από πανούκλα η γυναίκα και η κόρη του. Μην αντέχοντας πλέον αυτό το κάστρο όπου τόσο δούλεψε, και το οποίο του πήρε ό,τι ακριβότερο είχε στη ζωή, παρακάλεσε τη Γερουσία της Βενετίας να τον αποδεσμεύσει από το αξίωμα του κυβερνήτη Μεθώνης. Μέχρι τις 6 Απριλίου 1462 αναγκάστηκε ωστόσο να υπηρετεί ακόμη στο κάστρο-νεκροταφείο των δικών του. Η Μεθώνη του πήρε τη γυναίκα και την κόρη, οι Τούρκοι του γύρισαν ανάποδα το θυρεό για να τον εμπαίξουν, και ασκούμενοι στη σκοποβολή τον πυροβόλησαν, με τις πληγές ακόμη ανεπούλωτες στην πέτρα. Κάποιοι ιστορικοί και συγγραφείς, προφανώς αδαείς στην κωδικολογία θυρεών και οικόσημων, ισχυρίζονται πως η αντιστροφή του θυρεού οφείλεται στον ίδιο τον κυβερνήτη για να δείξει το πένθος του, ή στην άγνοια του Τούρκου χτίστη που μετατοποθέτησε τις πέτρες. Είναι έξω από κάθε λογική, κάτοχος θυρεού να τοποθετήσει ανάποδα το έμβλημά του, προσβάλοντας έτσι την οικογενειακή του ταυτότητα. Οσο για υποτιθέμενο λάθος του Τούρκου χτίστη, η πανομοιότυπη σκαλιστή διακόσμηση με λουλούδια γύρω από τους θυρεούς δείχνει ότι και οι τρεις πρέπει να έχουν κοινό προσανατολισμό. Εφόσον οι δυο ακριανοί είναι τοποθετημένοι σωστά, η αντιστροφή του μεσαίου δηλώνει πρόθεση: οι Τούρκοι χλευάζουν τον Bembo, γυρίζοντας ανάποδα το θυρεό του, επάνω από την επιγραφή του που μιλάει για απροσπέλαστο οχυρό που κυρίευσαν από τους Ενετούς! Η τοποθέτηση θυρεού με το κεφάλι προς τα κάτω εκφράζει ήττα, όπως το κοντάρι σημαίας καρφωμένο ανάποδα, ενώ η τοποθέτηση θυρεού σε ξαπλωμένη θέση υποδηλώνει θάνατο· την οριζόντια θέση του πτώματος. Σε άλλα σημεία του κάστρου οι Τούρκοι έχουν «ξαπλώσει» ενετικούς θυρεούς.

Η γρανιτένια κολόνα da Canal. Στο έδαφος, μαρμάρινη επιγραφή του προβλεπτή Πελοποννήσου Antonio Loredan το 1714, και ακρωτηριασμένο πώρινο ενετικό λιοντάρι του 1350-1400. Στο βάθος, αριστερά αρχαίος πύργος του 350 π. Χ. περίπου με προσθήκες του 14ου αιώνα, και δεξιά μεσαιωνικός πύργος του 14ου αιώνα. (φωτογρ. Παναγιώτης Φουτάκης)

Κολόνα da Canal και όχι Morosini

 

Πρόκειται γαι το πλέον σχολιασμένο μνημείο της καστρούπολης, εξ αιτίας του υλικού του, της μισοσβησμένης επιγραφής του και της μοναξιάς του σε ένα χώρο πού έχασε πιά τα στολίδια του. Για την κολόνα, αποκαλούμενη του Morosini, έχουν υπάρξει ερμηνείες Αμερικανών, Βρετανών και Γάλλων ειδικών που συνοψίζονται στα εξής: τύπος κιονόκρανου υστερορωμαϊκός ή βυζαντικός και το όνομα Ενετού αξιωματούχου στη δυσανάγνωστη επιγραφή Francesco MorosiniFrancesco Br….. ή Francesco Bembo. Η έρευνα μου έδειξε πως το κιονόκρανο είναι γοτθικό, της ίδιας μορφής με τα κιονόκρανα του 13ου και 14ου αιώνα στις εκκλησίες των Frari και του San Zanipòlo στη Βενετία. Προσεκτική ανάγνωση της επιγραφής που έκανα με ψηλάφηση τη μέρα και υπεριώδη ακτινοβολία τη νύκτα αποκαλύπτει το όνομα του Francesco Bragadin, κυβερνήτη του κάστρου το 1485-1486, ο οποίος ανέλαβε ευρείας κλίμακας οχυρωματικά έργα. Το έτος 1493 που αναφέρει η επιγραφή συμπίπτει με τη θητεία του Pietro da Canal που ολοκλήρωσε τα έργα, και του οποίου ο θυρεός, εφθαρμένος πιά, σκαλίστηκε στην δυτική πλευρά του κιονόκρανου. Ενετικό έγγραφο στις 22 Δεκεμβρίου 1417 ονοματίζει την πλατεία που στέκεται ο γρανιτένιος κίονας «πλατεία της κολόνας». Απόδειξη ότι ο μονοκόμματος γρανίτης, με σκοπό την ανάρτηση των διαταγών της ενετικής εξουσίας, είχε στηθεί πολύ πριν την χάραξη της επιγραφής. Πρόκειται για κολόνα που ανέσυραν οι Ενετοί από ναυάγιο στον όρμο Μεθώνης, με τους υπόλοιπους κίονες ακόμη στο βυθό. Αυτές οι κολόνες, από ερυθρωπό γρανίτη λατομείου κοντά στο Ασσουάν της Αιγύπτου, κατασκευάστηκαν από τους Ρωμαίους τον 1ο ή 2ο αιώνα μ. Χ. για να κοσμήσουν ναό, αγορά ή θέατρο στην Εγγύς Ανατολή. Τον 12ο αιώνα, πριν ακόμη η Μεθώνη περιέλθει στη Βενετία, ενετικός στόλος φόρτωσε, μεταξύ άλλων, και πολλούς κίονες για να τους μεταφέρει από την Εγγύς Ανατολή σε ενετικά εδάφη. Για το συγκεκριμένο πλοίο ο Ποσειδώνας είχε άλλη γνώμη και το βούλιαξε στον όρμο Μεθώνης.

Οκτάπλευρος πύργος και οκτάπλευρο τείχισμα του μώλου, κτισμένα το 1500-1510. (φωτογρ. Παναγιώτης Φουτάκης)

Πύργος Αγίου Νικολάου και όχι Μπούρτζι

Οι δυο θεωρίες που επικρατούν είναι ότι αποτελεί εξολοκλήρου ενετική οχύρωση ή ενετική κατασκευή που στη συνέχεια ενδυνάμωσαν οι Τούρκοι.Τα σχέδια και χειρόγραφα κείμενα του Τούρκου ναύαρχου Piri Reis δίνουν την ορθή απάντηση: πρόκειται για έργο που ξεκίνησαν και τελείωσαν οι Τούρκοι το διάστημα 1500-1510, με τον Piri Reis να είναι αυτόπτης μάρτυρας. Εάν υπήρχε έστω και σαν υποτυπώδης ενετική οχύρωση πριν το 1500, θα εμφανιζόταν στην λεπτομερέστατη απεικόνιση ξυλογραφίας του Erhard Reuwich που έμεινε στη Μεθώνη στις 15 και 16 Ιουνίου 1483. Για δε τα χρόνια μετά το 1483, μέχρι το 1500 που οι Ενετοί έχασαν το κάστρο, η ανυπαρξία αυτού του πύργου διαπιστώνεται από την απουσία του στις μακροσκελείς περιγραφές ταξιδιωτών που στάθηκαν σε λεπτομέρειες οχύρωσης, καθώς και στις αναφορές των αξιωματούχων προς τη Βενετία όπου περιέγραψαν τις οχυρώσεις που ενίσχυσαν ή δημιούργησαν. Πολύ σημαντική είναι η ανακάλυψη του πραγματικού ονόματος του πύργου, που ακόμη αποκαλείται Μπούρτζι. Η αλληλογραφία των Ενετών αξιωματούχων της Ζακύνθου με θέμα την επιχείρηση των Ιωαννιτών ιπποτών το 1531 για να πάρουν τη Μεθώνη από τους Τούρκους, αναφέρει επανειλημμένα τον οκτάπλευρο πύργο του μώλου, με βάση μαρτυρίες Μεθωναίων, σαν πύργο του Αγίου Νικολάου. Αυτό ήταν το αρχικό του όνομα, αντί για τη λέξη Μπούρτζι που επικράτησε από την τουρκοκρατία. Η δύναμη της συνήθειας είναι ισχυρή, αλλά επιβάλλεται να αποκατασταθεί η αλήθεια: η στήλη Morosini πρέπει να λέγεται κολόνα da Canal, και το Μπούρτζι, πύργος του Αγίου Νικολάου. Ετσι, για το δίκαιο της ιστορίας και για το ορθό της γνώσης.

Πορτρέτο του στρατάρχη Nicolas-Joseph Maison (1771-1840). Με το βαθμό του στρατηγού απελευθέρωσε τη Μεθώνη στις 7 Οκτωβρίου 1828, επικεφαλής του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος του Μωρέα. Ο χάρτης πίσω του που αναφέρει το όνομα της Ελλάδας, στην πραγματικότητα έγινε το 1835, πέντε χρόνια μετά τον πίνακα. Ο ίδιος ο Maison καθόρισε στο ζωγράφο το τι και πώς θα μπει σκηνογραφικά στο έργο. Ελαιογραφία του 1830 από τον Léon Cognet, Ηôtel des Invalides, Παρίσι. (φωτογρ. Παναγιώτης Φουτάκης)

Φιλελληνισμός και «Φιλέλληνες»

Τα αρχεία του γαλλικού υπουργείου Αμυνας αποκαλύπτουν ότι η Γαλλία σχεδίαζε επέμβαση στην Ελλάδα κατά του σουλτάνου αμέσως με την έναρξη της επανάστασης. Στις 11Δεκεμβρίου 1821,αναφορά στο υπουργικό συμβούλιο από τον Γάλλο υπουργό εξωτερικών παρέθεσε τα γαλλικά σχέδια για τη δημιουργία σώματος στρατού με προορισμό την Ελλάδα. Μεταφράζω στα ελληνικά το χειρόγραφο έγγραφο:«Ο πόλεμος εξολόθρευσης μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων, οι συνέπειες που αυτή η κατάσταση μπορεί να έχει στην γαλήνη της Ευρώπης γενικότερα και της Γαλλίας ειδικότερα είναι τέτοιας φύσης που δεν επιτρέπουν στη Γαλλία να παραμένει αδιάφορη σε έναν αγώνα όπου η ευμάρεια του γαλλικού εμπορίου απειλείται και διακυβεύεται διαρκώς σε ό,τι αφορά την Ανατολή [...] με τον αριθμό πλοίων που η Αγγλία διατηρεί εκεί δεν μπορεί παρά να αυξάνει την επιρροή της [...] για να επεκτείνει το εμπόριό της σε βάρος του εμπόριου της Γαλλίας.»Εισβολή γαλλικής στρατιάς στην Ισπανία το 1823, για την επαναφορά της απόλυτης ισπανικής μοναρχίας, ανέβαλε τα σχέδια της Γαλλίας στην Ελλάδα. Θα επανέλθει όμως. Και όχι ορμώμενη από ανθρωπιστικά ή φιλελληνικά αισθήματα. Στις 6 Ιουλίου 1828, με επιβεβαίωση στις 11 Αυγούστου του ίδιου χρόνου, οι τρεις Προστάτιδες Δυνάμεις αποφάσισαν την αποστολή γαλλικού στρατού στην Πελοπόννησο για την εκδίωξη του Ιμπραήμ με το εξής ιδιαίτερα αποκαλυπτικό σκεπτικό:«Η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και η Ρωσία δεν αποφάσισαν να υπογράψουν τη συνθήκη της 6ης Ιουλίου, και να προσφέρουν τη μεσολάβησή τους στην Υψηλή Πύλη, παρά μόνον όταν ήταν πλέον πεπεισμένοι ότι αυτή η δύναμη δεν ήταν σε θέση να φέρει την Ελλάδα υπό την κυριαρχία της, και ότι ο αιματηρός αγώνας μεταξύ των Τούρκων και των Ελλήνων είχε συνέπειες θλιβερές για την ανθρωπότητα, επιβλαβείς για το εμπόριο όλων των εθνών και επικίνδυνες για την ηρεμία της Ευρώπης.» Ηταν η αδυναμία του τουρκικού στρατού να υποτάξει την εξέγερση των Ελλήνων που οδήγησε στην ευρωπαϊκή στρατιωτική παρέμβαση. Ετσι, στάλθηκε το εκστρατευτικό σώμα του Μωρέα με 14.000 άνδρες υπό το Maison για να εκδιώξει τον Ιμπραήμ και να ηρεμήσει τα πράγματα στα Βαλκάνια. Η έδρα του σώματος ήταν η Μεθώνη, από τις 11 Νοεμβρίου 1828 μέχρι τις 11 Αυγούστου 1833. Εκείνη τη μέρα οι Γάλλοι παρέδωσαν την κάστρο, όχι σε Ελληνες οπλαρχηγούς ή πολιτικούς, αλλά στον βαυαρικό στρατό του αντισυνταγματάρχη Pfeil von Scharfenstein.

Εκτενώς εικονογραφημένη, η ενδελεχής μονογραφία του Δρα Παναγιώτη Φουτάκη για το Κάστρο της Μεθώνης (Εκδόσεις Καπόν), προσφέρει μια ολοζώντανη διαδρομή από τον Όμηρο μέχρι τον 20ό αιώνα. Και είναι μια σημαντική προσφορά στην αυτοσυνειδησία μας.

27/12/2018

 

 

 

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΤΣΑΟΥΣΕΣΚΟΥΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΟΡΦΑΝΑ ΤΟΥ!

Τέτοιες ημέρες του 1989, γράφτηκε ο επίλογος της κομμουνιστικής δικτατορίας του Νικολάε Τσαουσέσκου, με την εκτέλεση του δικτάτορα και της συμβίας του, της διαβόητης Ελένα.

Η εξέγερση του ρουμανικού λαού που οδήγησε στην εκτέλεση των τυράννων και στην ανατροπή του αιματοβαμμένου καθεστώτος των, άρχισε στα μέσα του μηνός, στην πόλη Τιμισοάρα, με πρωτοστάτες τους φοιτητές. Στις 17 Δεκεμβρίου, επενέβη ο στρατός και η απαίσια «Σεκιουριτάτε» (η μυστική αστυνομία του καθεστώτος), με αποτέλεσμα να υπάρξουν δεκάδες νεκροοί. Ωστόσο, αντί να καταπνιγεί η εξέγερση επεκτάθηκε! Το απόγευμα της 20ης Δεκεμβρίου, ο κόκκινος δικτάτορας έβγαλε διάγγελμα προς το λαό, χαρακτηρίζοντας την εξέγερση «ξένη επέμβαση». Την επομένη, το καθεστώς διοργάνωσε διαδήλωση συμπαράστασης στον Τσαουσέσκου στο κέντρο του Βουκουρεστίου, η οποία κατέληξε σε οδομαχίες με οργισμένους αντιφρονούντες, ενώ το ζεύγος των τυράννων την κοπάνησε έντρομο και κρύφτηκε στο παλάτι του.

Ακολούθησαν μαζικές συγκρούσεις στους δρόμους του Βουκουρεστίου και ο στρατός επενέβη σκοτώνοντας και συλλαμβάνοντας εξεγερμένους. Την επομένη, 23 Δεκεμβρίου, ανακοινώθηκε ο «θάνατος» (δολοφονία από παρακρατικούς του Τσαουσέσκου, γιατί θεωρήθηκε υπεύθυνος για την μη αποτελεσματική καταστολή της εξέγερσης) του Vasile Milea, Υπουργού Άμυνας, και τη διοίκηση του στρατού ανέλαβε πλέον ο ίδιος Τσαουσέσκου. Αμέσως μετά, επιχείρησε να απευθυνθεί στο πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο έξω από τα γραφεία του ΚΚ Ρουμανίας, αλλά το πλήθος εισέβαλε μέσα και ο ίδιος με τη σύζυγό του φυγαδεύτηκαν με ελικόπτερο από την πίσω πλευρά του κτιρίου.

Αλλά, δεν πήγαν μακριά. Λίγο αργότερα, συνελήφθησαν από την αστυνομία, παραδόθηκαν στο στρατό, πέρασαν από Στρατοδικείο με σωρεία κατηγοριών (από κλοπή δημοσίου χρήματος μέχρι γενοκτονία του ρουμανικού λαού), καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν ανήμερα των Χριστουγέννων του 1989, στον προαύλιο χώρο ενός στρατοπέδου.

Πρόκειται σίγουρα για μια εξόχως διδακτική ιστορία για τα εν Ελλάδι ορφανά του, που σήμερα κυβερνούν την Ελλάδα, με την υπόμνηση ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται», όπως είχε πει κάποτε ο… παππούς τους, ο Μαρξ – Μαρδοχαίος!

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

 

 

 

 

 

 

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2018

«Σκυλάνθρωποι»:

Μια Ελβετίδα γράφει γιατί οι Ευρωπαίοι μισούν τους Έλληνες!


Στο γιατί μας συμπεριφέρονται άσχημα οι Ευρωπαίοι και γενικά οι ξένοι θέλησε να απαντήσει μια Ελβετίδα παραθέτοντας τη δική της αφήγηση στο υβριστικό βιβλίο «Σκυλάνθρωποι».

Ωστόσο, μεταξύ άλλων, εκμυστηρεύεται ότι παρόλο που υπάρχει ένα συναίσθημα μίσους από την πλευρά της, την ίδια στιγμή θαυμάζει και σέβεται το ελληνικό πνεύμα και τους αρχαίους Έλληνες.

«Τα ζώα δεν συγχωρούν ποτέ στον άνθρωπο τη βελτίωση της συμπεριφοράς τους, γιατί νιώθουν ότι αυτή η βελτίωση τ' απομακρύνει από τη φύση τους. Και όποτε δίνεται η ευκαιρία το μίσος εκρήγνυται» {...}

{...} «Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει μ' εμάς τους Ευρωπαίους και τους Έλληνες! Αν υπάρχει μια φυλή στον κόσμο που κυριολεκτικά τη μισώ αφόρητα, αυτή η φυλή είναι οι Έλληνες»! Και τεκμηριώνει την άποψή της λέγοντας ότι στα γυμνασιακά της χρόνια ένιωθε "ψυχικά καταπιεσμένη" γιατί "Οι Σοφοί μας Δάσκαλοι δεν μας δίδαξαν τίποτα που να μην το είχαν ήδη Ανακαλύψει, Εξηγήσει, να μην να μην το είχαν Τεκμηριώσει, να μην το είχαν Τελειοποιήσει οι Αρχαίοι Έλληνες"!

Κι αν κάποτε ανέφεραν κανένα άλλον συγγενή της Γνώσης και της Σοφίας, που δεν ήταν Έλληνας, στο τέλος πάντα κατέληγαν ότι η Γνώση του και η Σοφία του ήταν βασισμένη επάνω στη Σοφία κάποιου Έλληνα Φιλόσοφου! Σιγά σιγά ένιωθα πως οι Γνώσεις μου, οι Σκέψεις μου, τα Αισθήματά μου, η Προσωπικότητά μου, ο Κόσμος μου, η Ύπαρξή μου ως το πιο έσχατο κύτταρό μου ήταν όλα επηρεασμένα, ήταν ταγμένα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε "*Η Φιλοσοφία των Αρχαίων Ελλήνων*"! {...}

{...} «Ένα φλογερό μίσος για καθετί το ελληνικό»! «Αργότερα στο πανεπιστήμιο, η κατάσταση έγινε δραματική. Ο Ασκληπιός από τη μια, ο Ιπποκράτης απ' την άλλη! Ο Γαληνός τη μια μέρα, ο Ορειβάσιος την επομένη! Αέτιος το πρωί, Αλέξανδρος Τραλλιανός τ' απόγευμα! Παύλος ο Αιγινίτης από 'δω, Στέφανος ο Αθηναίος από 'κει. Δεν μπορούσα ν' ανοίξω βιβλίο χωρίς να βρω μπροστά μου την ελληνική παρουσία. Δεν τολμούσα να πιάσω στα χέρια μου λεξικό για να βρω μια δύσκολη, σπάνια, μια χρήσιμη, μια έξυπνη, μια όμορφη, μια μεστωμένη λέξη. Όλες ελληνικές! Και άλλες αμέτρητες σαν την άμμο των θαλασσών και των ποταμών, ελληνικής κι αυτές προέλευσης! Πρόκειται για φαινόμενο ομαδικό! Έτσι αισθανόμαστε λίγο πολύ όλοι μας απέναντι στους Έλληνες.

Τους μισούμε όπως τα ζώα τους θηριοδαμαστές. Και μόλις μας δίνεται η ευκαιρία χιμάμε, τους δαγκώνουμε και τους κατασπαράζουμε. Γιατί στο βάθος ξέρουμε ότι κάποτε είμαστε ζώα μ' όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτοί, οι Έλληνες, πάλι οι Έλληνες, πάντα οι Έλληνες, που μας εξώσανε από τη ζωώδικη υπόσταση και μας ανεβάσανε στην ίδια με τους εαυτούς τους ανθρώπινη βαθμίδα! Δεν αγαπάμε κάτι που θαυμάζουμε.

Ρίξε μια ματιά στην ιστορία και θα διαπιστώσεις ότι όλοι οι Ευρωπαίοι, με αρχηγούς τους Λατίνους και το Βατικανό, λυσσάξαμε να τους εξαφανίσουμε τους Έλληνες από το πρόσωπο της γης! Δεν θα βρεις και δεν θα φανταστείς συνδυασμό και εγκλήματος, πλεκτάνης και παγίδας που δεν το σκαρφιστήκαμε και δεν το πραγματώσαμε για να τους εξολοθρεύσουμε!

H ιστορία με το μίσος κατά των Ελλήνων δεν ξέφτισε. Ο σύγχρονος πολιτισμένος άνθρωπος είναι ο ίδιος και χειρότερος. Δεν θα επιτρέψει ποτέ το Βατικανό, να επιβιώσει στην αυλόπορτα της Ευρώπης, στα πλευρά της Ασίας και στο κατώφλι της Αφρικής ο Ελληνισμός γιατί θεωρούν ότι τους αφαιρούμε Σεβασμό και Κύρος!

Γι' αυτό παρόλο που τους μισώ, γιατί δεν προέρχομαι από τη φυλή τους, δεν μπορώ να μη τους θαυμάζω και να μη τους σέβομαι και θα συνεχίσω να μελετάω τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τον Περικλή όσο θα ζω, διδάσκοντας στα παιδιά μου τη Δύναμη της Σοφίας τους και την επιρροή της στη Ζωή μας και στην Ευτυχία μας!».

iefimerida

 

 

 

 

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

Το Παγγαίο θησαυροφυλάκιο - Η «χρυσή πόλη» με το νομισματοκοπείο


Η παλιά ναυτική βάση των Αθηναίων και των Μακεδόνων.

Οι αρχαιοκάπηλοι την ήξεραν από παλιά και ήταν οι πρώτοι που διάβαζαν Ιστορία. Παρ' ότι πολλοί πλούτισαν από την πόλη των Εννέα Οδών, φαίνεται πως πέρα από το αν υπάρχει και τίνος ένας βασιλικός τάφος διαθέτει πολλούς ακόμα θησαυρούς δίπλα στα κόκαλα των άπειρων επίδοξων κατακτητών της.

Με το φάκελο που ακολουθεί συμβάλλουμε και μεις στο να βρείτε πρώτοι εσείς τον ένοικο του τάφου! Ή να ξεδιαλύνετε τα μυστικά του τάφου -αν είναι τάφος-, που βρίσκεται τις τελευταίες μέρες στα δελτία ειδήσεων. Σε μια πόλη με απίστευτη ιστορία και πολύ πολύ χρυσάφι.

Η «χρυσή πόλη» με το νομισματοκοπείο

Η Αμφίπολη συνδέεται με τον Μέγα Αλέξανδρο με έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Είναι η πόλη από την οποία απέπλευσε ο στόλος του για την Ασία. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης θα αναφέρει πως εκτός από αυτό τον συναισθηματικό δεσμό ο στρατηλάτης είχε σκοπό να φτιάξει εκεί ένα ναό, στην πόλη από όπου ξεκίνησε την εκστρατεία του. Η είσοδος του τύμβου που αποκαλύφθηκε στις 8 Αυγούστου 2014 έχει κατεύθυνση προς το σημείο όπου βρίσκονταν τα πλοία προτού αποπλεύσουν για την Ασία.

Η Αμφίπολη είναι η πόλη των Ηδωνών με το όνομα Εννέα Οδοί, πάνω στον Στρυμόνα, όπου οι Πέρσες είχαν θάψει ζωντανά εννέα αγόρια και εννέα κορίτσια. Η πόλη βρίσκεται σε ένα στρατηγικό σημείο που διεκδικούν τόσο οι Πέρσες, όσο και οι Αθηναίοι, οι Θασιώτες, οι Μιλήσιοι, οι Θράκες και οι Μακεδόνες. Ο Αθηναίος Κίμωνας την κατέκτησε με πολιορκία το 469 π.Χ.

Η Μάχη της Αμφίπολης, το 422 π.Χ., στη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου θα φέρει εδώ τους Σπαρτιάτες.
Ο στρατηγός Βρασίδας κρύβει το στρατό του πίσω από τα τείχη της και ανοίγει ξαφνικά τις πύλες της, όταν οι Αθηναίοι, υπό τον Κλέωνα, έχουν υποχωρήσει σε φάλαγγα πορείας. Οι νεκροί είναι εξακόσιοι Αθηναίοι και μόνο εννέα Σπαρτιάτες. Ανάμεσά τους ο Κλέωνας και ο Βρασίδας, ο Σπαρτιάτης ηγέτης που μερικοί θέλουν να είναι θαμμένος εδώ.

Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Περδίκκας ο Δεύτερος πέρασε με χίλιους άνδρες στο πλευρό των Σπαρτιατών, όταν οι Αθηναίοι συμμάχησαν με τους Θράκες που εισέβαλαν στη Μακεδονία. Η απώλεια της Αμφίπολης, που τους προμήθευε ξυλεία, ήταν μεγάλη για τους Αθηναίους. Το 417 π.Χ. βρίσκει τον Περδίκκα -έπειτα από μια προδοσία των Σπαρτιατών- να αλλάζει για πολλοστή φορά στρατόπεδο και να βοηθά τους Αθηναίους στη νέα επίθεσή της κατά της Αμφίπολης.

Ο θάνατος των δύο στρατηγών, του Κλέωνα και του Βρασίδα, οδήγησε στην εξάχρονη Ειρήνη του Νικία. Ο πάμπλουτος αριστοκράτης συντηρητικός στρατηγός Νικίας, που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του αργυρωρυχεία και χίλιους σκλάβους πέτυχε να ξαναπάρει την Αμφίπολη με αντάλλαγμα την απελευθέρωση Σπαρτιατών αιχμαλώτων, αλλά ο πόλεμος τελικά δεν θα τελείωνε. Ο Νικίας θα εκτελεσθεί μετά την αποτυχία της εκστρατείας στη Σικελία με την οποία διαφωνούσε.

Ο Θουκυδίδης αναφέρει πως η πόλη κατείχε μια ελκυστική θέση τόσο στη θάλασσα όσο και στην ενδοχώρα.
Ο ίδιος ο ιστορικός, που διοικούσε μια αθηναϊκή μοίρα στη Θάσο, κατείχε περιουσιακά στοιχεία στα χρυσωρυχεία στο Παγγαίο.
Εκεί στο κτήμα του θα μείνει εξόριστος για είκοσι χρόνια.
Στη Σκαπτή Ύλη, στο όρος Παγγαίο, η ελληνική ιστορία θα αποκτήσει τον πρώτο δημοσιογράφο.
Από αυτόν θα μάθουμε πως την εποχή της εκστρατείας του Βρασίδα η γέφυρα του Στρυμόνα βρισκόταν στην ίδια θέση που είναι και σήμερα.

Πηγή: enet.gr

 

 

 

 

19 Δεκεμβρίου 2018

Aνακάλυψη που αλλάζει την Ιστορία

- Επιστήμονες ισχυρίζονται ότι βρήκαν την αρχαιότερη

«πυραμίδα»

στον κόσμο στην Ινδονησία!


Επιστήμονες ισχυρίζονται ότι βρήκαν την αρχαιότερη «πυραμίδα» στον κόσμο στην Ινδονησία!

Η «πυραμίδα» βρίσκεται στο όρος Παντάγκ της Δυτικής Ιάβας

Ένα τεράστιο πυραμιδοειδές μεγαλιθικό κατασκεύασμα υπάρχει στην Ινδονησία, θαμμένο κάτω από την επιφάνεια για αρκετές χιλιάδες χρόνια. Σχετική ανακοίνωση έγινε στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης στην Ουάσινγκτον από Ινδονήσιους επιστήμονες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται για την αρχαιότερη πυραμίδα στον κόσμο, ηλικίας άνω των 10.000 ετών.
Η «πυραμίδα» βρίσκεται στο όρος Παντάγκ της Δυτικής Ιάβας και στην κορυφή της είχε ανακαλυφθεί στην αρχή του 19ου αιώνα μια αρχαιολογική τοποθεσία με σειρές από αρχαίους πέτρινους κίονες. Όμως έως τώρα κανείς δεν είχε αντιληφθεί -σύμφωνα με τους ερευνητές- ότι ο λόφος κάτω από αυτό το μνημείο με το περίεργο σχήμα δεν είναι στην πραγματικότητα παρά ένα τεράστιο έργο από ανθρώπινα χέρια.
«Αυτό που έως τώρα φαινόταν να είναι απλώς ένα κτήριο στην επιφάνεια, στην πραγματικότητα έχει βάθος - πρόκειται για μια τεράστια κατασκευή», δήλωσε ο Ινδονήσιος γεωλόγος Αντάνγκ Μπαχτιάρ.
Αν και εκ πρώτης όψεως, η υπόγεια κατασκευή θυμίζει πυραμίδα, διαφέρει από τις πυραμίδες των Μάγια, όπως δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής, γεωφυσικός Ντάνι Χίλμαν Ναταβιντζάγια του Ινδονησιακού Ινστιτούτου Επιστημών. Ενώ οι πυραμίδες των Μάγια έτειναν να είναι συμμετρικές, η ινδονησιακή είναι επιμήκης, διαθέτοντας ένα ασυνήθιστο ημικύκλιο στο μπροστινό μέρος της.
Χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους, όπως ραντάρ που «βλέπουν» στο υπέδαφος, σεισμική τομογραφία, δειγματοληπτικές γεωτρήσεις και αρχαιολογικές ανασκαφές, οι ερευνητές σταδιακά ανακάλυψαν τα διαδοχικά στρώματα αυτής της κρυμμένης κατασκευής, η οποία, όπως λένε, εκτείνεται σε μια έκταση περίπου 150.000 τετραγωνικών μέτρων και έχει χτιστεί βαθμιαία στη διάρκεια αρκετών χιλιετιών, με κάθε στρώμα να αντιπροσωπεύει μια διαφορετική περίοδο.
Το ανώτερο -και από παλιότερα ορατό- στρώμα, ηλικίας 3.000 έως 3.500 ετών, σύμφωνα με τους επιστήμονες, περιλαμβάνει τείχη, δρόμους και κίονες από βασαλτικά πετρώματα που περιβάλλουν κλιμακωτούς χώρους. Κάτω από την επιφάνεια και σε βάθος περίπου τριών μέτρων υπάρχει ένα δεύτερο στρώμα με παρόμοιες πέτρινες κολώνες ηλικίας περίπου 7.000 ετών.
Ένα τρίτο στρώμα σε βάθος έως 15 μέτρων κάτω από την επιφάνεια, όπου εντοπίστηκαν πολλοί υπόγειοι θάλαμοι, έχει εκτιμώμενη ηλικία άνω των 9.500 ετών, σύμφωνα με τις πρώτες χρονολογήσεις με τη μέθοδο του ραδιενεργού άνθρακα, ενώ θα μπορούσε να φθάνει ακόμη και τα 13.000 έως 28.000 χρόνια, σύμφωνα με τους ερευνητές. Αν αυτό αληθεύει (πολλοί αμφιβάλλουν ήδη), θα αποτελεί μια πραγματική παγκόσμια αρχαιολογική «βόμβα», που θα αλλάξει τελείως τα δεδομένα, όσον αφορά τις ικανότητες των προϊστορικών πολιτισμών.
Σήμερα οι ντόπιοι χρησιμοποιούν την τοποθεσία στην κορυφή ως ιερό χώρο για προσευχές και διαλογισμό και οι ερευνητές, σύμφωνα με το Live Science, δεν αποκλείουν ότι ανέκαθεν η «πυραμίδα» χρησιμοποιείτο ως αρχαίος ναός ή κάτι παρεμφερές.
Όμως, τόσο στην Ινδονησία όσο και αλλού, εδώ και καιρό αρκετοί έχουν εκφράσει επικρίσεις για την αξιοπιστία των επιστημονικών μεθόδων και συμπερασμάτων της ερευνητικής ομάδας σχετικά με την «πυραμίδα». Τα νέα ευρήματα, που ανακοινώθηκαν στο συνέδριο της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, αλλά δεν έχουν δημοσιευθεί σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό, αναμένεται να πυροδοτήσουν νέες διαμάχες, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

 

 

 

 

Κυρήνη, η αποικία των Θηραίων στη Βόρεια Αφρική

Posted by IGOR στο Δεκέμβριος 18, 2018


Οι κάτοικοι της Θήρας ξεκίνησαν γύρω στο 630 π.Χ. να ιδρύσουν μια αποικία στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, στη Λιβύη, σε μια περιοχή δηλαδή που δεν είχαν ιδέα πού έπεφτε. Οι Θηραίοι, λοιπόν, με αρχηγό τον Βάττο Αριστομένη ίδρυσαν την πόλη Κυρήνη, η οποία πήρε το όνομά της από την πηγή Κύρη που ήταν αφιερωμένη στον Θεό Απόλλωνα.

Φωτογραφία από: By User:Man – scan of self-made picture, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=797270

Γιατί ίδρυσαν οι Θηραίοι την Κυρήνη;

Έχουν παραδοθεί δύο ιστορικές εκδοχές για τους λόγους που οι κάτοικοι της Θήρας ίδρυσαν αποικία στις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Κατά την πρώτη εκδοχή, γύρω στο 630 π.Χ. κατέφθασε στους Δελφούς μια αντιπροσωπεία από τη Θήρα και ο άρχοντας της Θήρας προσέφερε μια εκατόμβη, μια πλούσια θυσία εκατό βοδιών, προκειμένου να λάβει από το μαντείο διάφορες συμβουλές για το καλό του τόπου του.

Τότε, η Πυθία, η ιέρεια του μαντείου, του έδωσε χρησμό ότι έπρεπε να κτιστεί μια αποικία στη Λιβύη. Επειδή όμως ο άρχοντας της Θήρας ήταν ηλικιωμένος, ανέθεσε το έργο της αποίκησης στην Αφρική στον Βάττο, ο οποίος συνόδευε τον άρχοντα στους Δελφούς μαζί με άλλους ευγενείς του νησιού. Ωστόσο, φαίνεται πως σε πρώτη φάση οι κάτοικοι της Θήρας αγνόησαν το χρησμό του Απόλλωνα και δεν έκαναν κάποια ενέργεια για να χτίσουν την αποικία.

Ο Ηρόδοτος πάλι παραθέτει μια άλλη εκδοχή της ιστορίας. Ο Βάττος είχε βασιλική καταγωγή από τη μεριά της μητέρας του, της Φρονίμης. Η Φρονίμη ήταν κόρη του Ετέαρχου, ο οποίος βασίλευε στην πόλη Οαξό της Κρήτης. Αφότου όμως ο βασιλιάς έδιωξε την κόρη του από το νησί, πιστεύοντας στις κακολογίες της δεύτερης γυναίκας του, η Φρονίμη τελικά βρέθηκε στη Θήρα και γέννησε στον Βάττο. Επειδή ο Βάττος είχε αδύναμη φωνή και τραύλιζε, όταν μεγάλωσε και έγινε άντρας, πήγε στους Δελφούς για τη φωνή του και στην ερώτησή του η Πυθία απάντησε με τον ακόλουθο χρησμό:

Ρωτάς, Βάττε, για τη φωνή. Μα ο άρχοντας ο Φοίβος,
ο Απόλλωνας, σε στέλνει
στη χώρα που τα πρόβατα περσεύουν, στη Λιβύη,
της αποικίας οικιστή.

Τα ελληνικά προπύλαια στην αρχαία Κυρήνη.

Ο αποικισμός των Θηραίων στη Βόρεια Αφρική

Μολονότι οι Θηραίοι στην αρχή δεν φάνηκαν ιδιαιτέρως πρόθυμοι να υπακούσουν το χρησμό του Απόλλωνα, ωστόσο αναγκάστηκαν τελικά να υπακούσουν, καθώς τα πράγματα στη Θήρα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Οι Θηραίοι μη μπορώντας να εξηγήσουν τις συμφορές που τους συνέβαιναν, έστειλαν ανθρώπους στους Δελφούς για το κακό που τους βρήκε αλλά η Πυθία τούς έδωσε πάλι χρησμό, πως, αν έχτιζαν αποικία στην Κυρήνη της Λιβύης, η κατάστασή τους θα καλυτέρευε. Ύστερα από αυτά, οι Θηραίοι έστειλαν τον Βάττο με δύο πεντηκοντόρους και πήγαν με τα καράβια τους στη Λιβύη. Οι νέοι άποικοι αντιμετώπιζαν πολλές δυσκολίες στη Λιβύη και καθώς δεν έβλεπαν καμία προκοπή προσπάθησαν να επιστρέψουν στη Θήρα.

Την ώρα όμως που αποβιβάζονταν στο νησί, οι Θηραίοι τούς πετροβολούσαν και δεν τους άφηναν να πατήσουν στη στεριά, αλλά τους πρόσταζαν να ξαναπάνε πίσω με τα καράβια τους. Κι αυτοί, στενεμένοι, γύρισαν πίσω κι έχτισαν αποικία σε νησί που βρίσκεται κοντά στη Λιβύη, που το όνομά του ήταν Πλατιά. Και υπήρχε η φήμη πως το νησί αυτό είχε την έκταση της σημερινής πόλης των Κυρηναίων.

Η ίδρυση της Κυρήνης

Λίγα χρόνια αργότερα, οι Λίβυοι ενοχλημένοι από την παρουσία Ελλήνων στην περιοχή τους, τους υπέδειξαν να μετακινηθούν δυτικότερα, σε καλύτερη περιοχή. Οι άποικοι, προσπερνώντας τις ωραιότερες εκτάσεις μέσα στη νύχτα, έφτασαν σε μια κρήνη αφιερωμένη στον Απόλλωνα. «Εδώ είναι καλά για να κατοικήσετε, Έλληνες», τους είπαν, «διότι στον τόπο αυτό ο ουρανός είναι τρύπιος», δηλαδή βρέχει πολύ. Καθώς οι άποικοι ήταν αγρότες, κατάλαβαν ότι μπορούσαν να αρχίσουν εκεί μια νέα ζωή και δέχτηκαν. Η νέα αυτή πόλη που έκτισαν ονομάστηκε Κυρήνη.

Το μαντείο από την άλλη δεν τους ξέχασε. Δυο γενιές αργότερα ενθάρρυνε πολύ κόσμο από διάφορα μέρη της Ελλάδας να αναζητήσει εκεί μια καλύτερη ζωή. Στους νέους κατοίκους μοιράστηκαν κλήροι, δηλαδή ίσα μερίδια καλλιεργήσιμης γης. Οι Λίβυοι από την άλλη μεριά, αισθάνθηκαν πια πραγματική απειλή και ζήτησαν τη συνδρομή του Φαραώ, του βασιλιά της Αιγύπτου. Αλλά η Κυρήνη είχε προκόψει τόσο πολύ στο μεταξύ, ώστε κατάφερε να νικήσει τον αιγυπτιακό στρατό.

Ο ποιητής Πίνδαρος ύμνησε την ομορφοκτισμένη Κυρήνη για τα φημισμένα της άλογα και για τα άρματά της. Παίνεψε τον Βάττο, που έφτασε εκεί ανοίγοντας δρόμο μέσα από τη θάλασσα, που φρόντισε να κτίσει ιερά άλση για τους θεούς και χάραξε μια ολόισια, σκυρόστρωτη οδό στον κάμπο, για να γίνονται οι απολλώνιες πομπές. Μνημονεύει στην ποίησή του τα παλάτια του Βάττου καθώς και τον τάφο του. Ενώ οι πάντες ενταφιάζονταν έξω από τα τείχη, σε αυτόν παραχωρήθηκε μια θέση μέσα στην αγορά. Έτσι τιμούσαν οι αποικίες τον οικιστήν, δηλαδή τον πρώτο τους αρχηγό, σαν ήρωα.

Πηγές:
greek-language.gr
greek-language.gr 2
el.wikipedia.org

geonews

Διαδώστε το!

 

 

 


Γιώργος Πολύζος:

Ο πρώτος Έλληνας που ανακατασκεύασε αρχαία ελληνικά μουσικά όργανα

Στους Έλληνες τον λόγο είχε ο ποιητής και όχι ο προφήτης

Συναντώ τον Γιώργο Πολύζο στο παραμυθένιο, πέτρινο εργαστήρι του στα Τζουμέρκα- γύρω γύρω κήποι και αυλές και ένα λιλιπούτειο, ολοπέτρινο κι αυτό, αμφιθέατρο με ορίζοντα τις απέναντι κορυφογραμμές. Μερακλίδικη, όμορφη κατάσταση ζωής. Το οίκημα μέσα μοιάζει με μικρή έκθεση ιστορίας της μουσικής τέχνης- οι τοίχοι του είναι γεμάτοι από δείγματα αρχαίων μουσικών οργάνων. Όλα τους είναι λειτουργικά, έτοιμα να ηχήσουν μια μουσική που έρχεται χιλιάδες χρόνια πριν, αν βρούνε τον γνώστη που θα κινήσει αρμονικά τις χορδές τους.

Ο Πολύζος είναι ο πρώτος Έλληνας που μελέτησε, σχεδίασε και κατασκεύασε αρχαία ελληνικά μουσικά όργανα- έχουν φιλοτεχνηθεί για το «Ευρετήριο» (φιλική Εταιρεία φοιτητών), για το μάθημα αρχαίας ελληνικής μουσικής και νεοελληνικής αστικής μουσικής που γινόταν στην πανεπιστημιακή λέσχη του ΕΚΠΑ. «Αυτά που βλέπεις εδώ τώρα είναι πολύ λίγα», μου λέει ο Γ. Πολύζος. «Τα περισσότερα έχουν μεταφερθεί και εκτίθενται σε μουσεία- το καλοκαίρι ήταν στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ηγουμενίτσας, τώρα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νικόπολης. Εκτέθηκαν για πρώτη φορά το 1989 στα αρχαιολογικά μουσεία Θεσσαλονίκης, Σερρών, Ιωαννίνων, αργότερα στο μουσείο του ΕΚΠΑ, στην αίθουσα τελετών του Ε.Μ.Π. και στο εξωτερικό, ενώ με αυτά τα όργανα έχουν δοθεί και αρκετές συναυλίες».

  • Έχετε κατασκευάσει 17 διαφορετικά είδη αρχαίων μουσικών οργάνων. Πώς ξεκίνησε αυτή η ενασχόληση; Και πόση μελέτη χρειάστηκε από μέρους σας;

  • Από παιδί αυτό που χαιρόμουν ήταν οι γιορτές, τα πανηγύρια, οι γάμοι. Οι χωριανοί μου σε κάθε ευκαιρία τραγουδούσαν και χόρευαν, μεγάλωσα με το δημοτικό τραγούδι. Όταν ξενιτεύτηκα το ’59 στην Αθήνα, ούτε η γονική στοργή και η προστασία που νιώθει κανείς ανάμεσα σε συγγενείς και φίλους μου έλειψαν τόσο- εκείνο που με στενοχωρούσε περισσότερο ήταν που δεν υπήρχαν γιορτές και πανηγύρια. Με τα χρόνια ανακάλυψα το ρεμπέτικο- το ρεμπέτικο με βρήκε στην καρδιά. Ήμουν ξένος στην μεγάλη πόλη, επαρχιώτης, εκτεθειμένος στη εκμετάλλευση και την παιδική εργασία. Ο πρώτος δίσκος που αγόρασα ήταν το «Σαν απόκληρος γυρίζω»- στο ρεμπέτικο βρήκα παρηγοριά.

«Στα λέω αυτά γιατί με ρωτούν ποια είναι η σχέση μου με τη μουσική και πως έκανα όργανα χωρίς να είμαι οργανοπαίχτης- δεν μου ζητήθηκε να κάνω όργανα, ούτε ασχολήθηκα επαγγελματικά. Η ιδέα να χειροτεχνήσω ένα όργανο, τη λύρα, έγινε με μια παρόρμηση. Το καλοκαίρι του ’79 επισκέφτηκα μια έκθεση στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με θέμα τη μουσική στην αρχαία Ελλάδα- είχα ήδη διαβάσει σε ένα κείμενο του συγγραφέα Γιώργου Μανιάτη με τίτλο «Περί Οργανώσεως» (εννοεί στα μουσικά όργανα), ότι στις λύρες σήμερα αλλάζουμε την ορθογραφία και τις βάζουμε στο χρηματοκιβώτιο (γελάει). Είδα εκεί μια μεγεθυμένη εικόνα της κύλικας των Δελφών που δείχνει τον Απόλλωνα να κρατάει λύρα από καύκαλο χελώνας- και σκέφτηκα να φτιάξω μία λύρα...

Το 1983 ο Μανιάτης μου στέλνει ένα κείμενο με τίτλο «Έξω οι Ελληνικάνοι», με στίχους τραγουδιών δικών του και δυο μικρά κείμενα για τη σχέση μουσικής και πολιτικής. Θέλοντας να ανταποδώσω με έργο, ταίριαξα τη λύρα και στις αρχές του ’84 κατέβηκα στην Αθήνα από τις Σέρρες όπου ζούσα. Την λύρα την πρόσφερα στον Μανιάτη- δίδασκε τότε, αμισθί, στην πανεπιστημιακή λέσχη, σε φοιτητές κατά κανόνα, μπουζούκι, κιθάρα, μπαγλαμά και χορούς ζεϊμπέκικους. Εκείνος άρχισε να τη σκαλίζει και την παρουσίασε στους μαθητές του- στην επόμενη «κατεβασιά» μου ο Μανιάτης και οι μαθητές του με περίμεναν και παίξανε τον ύμνο στη μούσα, ένα αρχαίο τραγούδι που διασώθηκε με τη σημειογραφία του. Ενθουσιάστηκα, συγκινήθηκα και υποσχέθηκα να τους κάνω μια πανδουρίδα, ένα αρχαίο τρίχορδο, σαν τα σημερινά, με τα οποία ήταν ήδη εξοικειωμένοι.

Το ’86 οργανώθηκε ένα διεθνές συμπόσιο ελληνικής μουσικής: αρχαία, βυζαντινή, νεώτερη και παραδοσιακή. Στο συμπόσιο αυτό ο Μανιάτης μίλησε με θέμα «Οι αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές και το ρεμπέτικο»- και οι μαθητές του έδωσαν συναυλία στην Κασταλία πηγή. Θυμάμαι, είχα εξαντληθεί τότε από την προσπάθεια να τους συνδράμω- προς στιγμή σκέφτηκα κιόλας να σταματήσω. Αλλά όταν έβλεπα και άκουγα αυτά τα νέα ελληνόπουλα, 18- 22 χρονών... δεν μου έκανε καρδιά να κάνω πίσω. Χωρίς τον Γιώργο Μανιάτη, που με τη ζωή και το έργο του «εκμαίευσε» την κατασκευή της λύρας, χωρίς το «Ευρετήριο» και τους μαθητές του, δεν θα είχαμε τα υπόλοιπα όργανα. Χωρίς αυτούς, δεν θα είχα αυτή την παρόρμηση, αυτή την ανάγκη να ασχοληθώ με κάτι που δεν ήξερα πριν».

λύρα 6ος αι.π.χ.
  • Συνεχίσατε λοιπόν.

  • Αποφάσισα ότι θα προσπαθήσω να κάνω ένα- δυο όργανα κάθε χρόνο- σκέφτηκα ότι αξίζει να φτιάχνει κάποιος αρχαία μουσικά όργανα στη βόρεια Ελλάδα και να τα προσφέρει στη νότια, προς χρήση και χάρη όλων μας. Είδα αυτή την ενασχόληση σαν χρέος προς τη Μακεδονία, τον τόπο που ζούσαμε και μεγάλωναν τα παιδιά μας. Αλλά και σαν αντίδωρο στην ευγενική λαϊκή μουσική που με είχε παρηγορήσει. Έτσι λοιπόν μελέτησα, σχεδίασα και χειροποίησα βάρβιτο, κιθάρα, διπλό αυλό και κρουστά. Βλέπω ότι τα παρατηρείς εδώ και ώρα.

  • Είναι εντυπωσιακά πράγματι. Θα ’θελα να μιλήσουμε για αυτά- ίσως ξεκινώντας από τη λύρα που φτιάξατε πρώτα.

  • Υπάρχει ένα κείμενο, ένας ύμνος του 6ου αι. στον Έρμή- είναι γραμμένος σε δακτυλικό εξάμετρο, όπως τα έπη. Σε αυτό το κείμενο περιγράφεται λεπτομερώς πως ο Ερμής έκανε τη χελώνα λύρα. Είναι μια οδηγία έμμετρη, πως να φτιάξει κανείς αυτό το όργανο. Χαριτωμένος ύμνος- ο Ερμής είναι τριών ημερών και βγαίνει απ’ τη σπηλιά που γεννήθηκε, βρίσκει μια χελώνα και την καλοπιάνει- της λέει ότι είναι όμορφη και θα την κάνει χορευταρού και τραγουδίστρια, συντρόφισα φαγοποτιών. Και ενώ ζωντανή δεν έχει φωνή, όταν πεθάνει, όμορφα θα τραγουδάει. Αφού μας λέει, τελοσπάντων, πως την «συγύρισε, άρχισε να την κρούει. Έκλεψε μετά τα βόδια του Απόλλωνα, εκείνος τα αναζητά και φτάνει στην σπηλιά, όπου βρήκε τον Ερμή να παίζει τη λύρα. Μαγεύτηκε και του ζήτησε να την ανταλλάξει με τα βόδια- έτσι κι έγινε. Από τότε πάντα σχεδόν ο Απόλλωνας εικονίζεται με τη λύρα- η λύρα είναι το εθνικό και ιερό όργανο της εκπαίδευσης και των συμποσίων. Όταν την έφτιαξα, δεν ήξερα τον συγκεκριμένο ύμνο, είχα όμως στα χέρια μου μια σοβαρή μελέτη του Παναγιώτη Φάκλαρη, καθητή αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο. Αυτό μου έδωσε μια σιγουριά πως θα τα καταφέρω.

  • Τα υπόλοιπα μουσικά όργανα των αρχαίων (Ελλήνων);

  • Στον ομηρικό ύμνο είδαμε πως η χελώνα γίνεται λύρα. Όταν αναφέρεται στο όργανο, δίνει τέσσερις ονομασίες: χέλις, φόρμιγγα, κίθαρη και λύρα. Για να συνεννοούμαστε λέμε λύρα αυτό με τη χελώνα, ενώ φόρμιγγα ονομάζουμε ένα περίτεχνο και πολύτιμο όργανο του έπους, κατά τη γεωμετρική περίοδο όργανο του παλατιού στα χέρια των αοιδών. Κιθάρα (κίθαρη) λέμε το όργανο της αρχαϊκής και κλασικής περιόδου, των επαγγελματιών μουσικών που έπαιρναν μέρος στους πανελλήνιους και τοπικούς μουσικούς αγώνες.

αφίσα Ευρετήριο

«Υπάρχουν επίσης η βάρβιτος και η αιωρική κιθάρα- η βάρβιτος έχει μακρύτερους πήχεις απ’ τη λύρα, με μεγαλύτερο μήκος παλλόμενης χορδής, άρα με ήχο πιο κοντά στην φωνή των ποιητών. Ο Αλκαίος, η Σαπφώ, ο Ανακρέων, εικονίζονται με αυτό το όργανο. Η αιωρική κιθάρα είναι μια εξέλιξη της φόρμιγγας και σχεδόν πάντα τη βλέπουμε στα χέρια των Μουσών ή των κοριτσιών στο σπίτι, στον γυναικωνίτη. Όλα αυτά έχουν κατά κανόνα επτά χορδές και προφανώς ο χειρισμός τους είναι ίδιος. Ένα έγχορδο γνωστό από την εικονογραφία, αλλά και από εύρημα, είναι η άρπα ή τρίγωνον- βρέθηκε σε έναν τάφο στη Δάφνη, μαζί με άλλα όργανα και πάπυρους, στον λεγόμενο «τάφο του ποιητή». Το μελέτησα την άνοιξη του ’90 στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, το ανακατασκεύασα και τον Δεκέμβρη εκτέθηκε στο Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ένα χρονικό διάστημα το παραχώρησα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά για να συναρμολογήσουν οι συντηρητές το αρχαίο εύρημα. Εκεί εκτίθεται σήμερα (το εύρημα).

  • Εδώ βλέπω ένα όργανο που μοιάζει με μπουζούκι, ή ταμπουρά. Είναι αρχαίο;

  • Αρχαίο, ναι. Έχουμε μια καλή εικόνα του σε ένα ανάγλυφο του 4ου αι. π.Χ. από τη Μαντινεία. Το κρατάει η Μούσα.

  • Υπάρχουν και κάποια όργανα σαν φλογέρες, σε ζευγάρια.

  • Αυτά είναι αυλοί. Στην εικονογραφία είναι πάντα διπλοί. Και όταν λέμε διπλός αυλός, εννοούμε τους δύο μαζί. Ο διπλός αυλός έπαιζε σπουδαίο ρόλο στον δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο των αρχαίων- όπως επίσης και στις θρησκευτικές τελέτες αλλά και στις μάχες, όπου ο αυλητής οδηγούσε τη φάλαγγα και ανάλογα με τα συνθήματα που έδινε, η φάλαγγα εκτελούσε κινήσεις. Αυλητής υπήρχε και στις τριήρεις για να δίνει ρυθμό στους κωπηλάτες- στους αθλητικούς αγώνες επίσης, κυρίως σε αγωνίσματα όπως η πάλη και το ακόντιο.

«Ο αυλός που βλέπεις εδώ είναι απομίμημα αυλού του 4ου αι. π.Χ. που βρέθηκε στην Πύδνα- είναι από κόκκαλο και εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Δίπλα βλέπεις έναν ελληνικό αυλό που βρέθηκε στην Αίγυπτο και εκτίθεται στο Λούβρο- κατασκεύασα το απομίμημα βάσει της μελέτης Γαλλίδας αρχαιολόγου (AnneBelis). Αυτός εδώ (μου δείχνει), που φέρει κλειδιά όπως το όμποε ή το κλαρίνο, βρέθηκε στα Μέγαρα, είναι από κόκκαλο, όργανο του 3ου αι. π.Χ., πολύ εξελιγμένο και πολύπλοκο στην κατασκευή του- εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεγάρων».

λύρα 6ος αι.π.χ.
  • Διακρίνω και κάτι σαν ντέφι;

  • Είναι συνοδευτικά όργανα, κυρίως των αυλών και πάντα εμφανίζονται σε σκηνές χορού. Τύμπανο, κρόταλα και κύμβαλα - εικονίζονται σε χέρια χορευτών και χορευτριών, μαινάδων δε διονυσιακές τελετές ή γλεντοκόπων στο δρόμο.

  • Αυτό που μοιάζει με κουδουνίστρα τι είναι;

  • Αυτό είναι σείστρο, απομίμημα οργάνου που βρέθηκε στην Άρτα. Είναι ελληνιστικής εποχής, όταν πια λατρεύονταν και αιγυπτιακές θεότητες. Στην Άρτα (Αμβρακία) λατρευόταν ο Απόλλωνας και έχουμε πολλά ευρήματα οργάνων: καύκαλο χελώνας που ήταν λύρα, θραύσματα αυλών, κύμβαλα κ.α.. Η αρχαία Αμβρακία είχε και ασημένιο νόμισμα με την λύρα επάνω.

  • Πόσο σημαντική ήταν η μουσική στη ζωή των αρχαίων Ελλήνων;

  • Η μουσική και το τραγούδι έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή τους- πριν από την επινόηση της γραφής και την ευρύτερη διάδοσή της, όλη η γνώση μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά με το τραγούδι, με ή χωρίς συνοδεία οργάνων. Αυτό φαίνεται πως διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και τις ιδέες των Ελλήνων, αφού ανέθεσαν την εύρεση του εθνικού μουσικού τους οργάνου, σε έναν θεό (Ερμή)- και την υιοθεσία του σε άλλον (Απόλλωνα). Στους Έλληνες τον λόγο είχε ο ποιητής και όχι ο προφήτης. Στις δημόσιες εκδηλώσεις- λατρείας και εορταστικές- μετείχαν και οι γυναίκες ως μέλη χορού, χορωδιών αλλά και ως λατρεύτριες. Στα συμπόσια των ανδρών έπαιρναν μέρος γυναίκες επαγγελματίες μουσικοί- αυλητρίδες, ή άλλες που έπαιζαν άρπα ή αιολική κιθάρα. Τα ίδια όργανα υπήρχαν και στον γυναικωνίτη- οι εύποροι για να μάθουν κάποιο όργανο οι κόρες τους, προσλάμβαναν δάσκαλο στο σπίτι, ή ανέθεταν αυτή την εκπαίδευση σε κάποιο συγγενικό τους πρόσωπο. Στην Σπάρτη, η πόλη προσλάμβανε μουσικό- όπως τον Αλκμάνα και άλλους διάσημους ποιητές- για να διδάξει χορό και τραγούδι στις νέες Σπαρτιάτισσες.

  • Υπάρχει συνέχεια από τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων μέχρι την ελληνική μουσική παράδοση των νεώτερων χρόνων;

  • Στην όψη των οργάνων δεν υπάρχει. Άλλωστε η όψη τους είχε ήδη αλλάξει σημαντικά από τους ρωμαϊκούς χρόνους και η χρήση τους είχε ανατεθεί σε επαγγελματίες. Η νέα θρησκεία, ο χριστιανισμός, δεν ανεχόταν όργανα που παρέπεμπαν σε ψευτοθεούς. Στην Κρήτη, την Κάσο, την Κάρπαθο και όπου αλλού έχουν όργανα που τα ονομάζουν λύρα, το ανέχτηκαν μόνο αφού άλλαξε το όργανο μορφή. Στον κυρίως ελλαδικό χώρο ανέχτηκαν τον ζουρνά και το νταούλι εξ ανάγκης, με την προϋπόθεση να παίζουν αθίγγανοι επαγγελματίες μουσικοί. Το μόνο που έμεινε στα χέρια κανενός μερακλή ερασιτέχνη ήταν ο ταμπουράς. Ακόμα και όταν υιοθέτησαν δυτικά όργανα, όπως το κλαρίνο, το βιολί και το λαούτο, αθίγγανοι τα έπαιζαν. Και τους ευγνωμονούμε βέβαια για αυτό. Για τη μουσική συνέχεια στη δημοτική ποίηση δεν έχω την θεωρητική κατάρτιση που χρειάζεται για να απαντήσω. Η διαίσθησή μου πάντως λέει πως το όργανο μπορείς να το καταργήσεις, ή να το απαξιώσεις, γιατί το κατέχουν λίγοι- το τραγούδι το μπορούν όλοι και πως να κλείσεις τόσα στόματα; Άσε που μπορείς να τραγουδάς νοερά, αψηφώντας την εποπτεία. Αυτό που απαγορεύεται ή καταργείται είναι μάλλον το έντεχνο, το λόγιο, το εποικοδόμημα- το διονυσιακό, η βάση, ο βυθός δεν αλώνεται, αντιστέκεται. Και όταν το χρειαστούμε, αυτό αναγεννάται και μας συνδράμει.

  • Μουσικά κείμενα, σημειογραφία της αρχαίας μουσικής έχει διασωθεί;

  • Μέχρι στιγμής γνωρίζουμε πενήντα περίπου σώματα αρχαίας σημειογραφίας- είναι χαραγμένα σε μάρμαρο όπως δύο δελφικοί ύμνοι και σε πάπυρους ακρωτηριασμένους. Έχει βρεθεί και μια εγχάρακτη στήλη στο Αϊδίνιο, κοντά στις Τράλλεις της Μικράς Ασίας- είναι γνωστή σαν «του Σείκιλου» και αποτελεί ένα σχόλιο για την διαβατάρικη ζωή. Στο λέω σε μετάφραση το μισό και το άλλο μισό στο αρχαίο, είναι μικρό: «όσο ζεις να χαίρεσαι, διόλου μη λυπάσαι, προς ολίγον εστί το ζειν, το τέλος ο χρόνος απαιτεί».

  • Στην παράδοση μπορεί να υπάρχει εξέλιξη, ή είναι εξ ορισμού καταδικασμένη σε ακινησία και ατέρμονη αναπαραγωγή;

  • Να μου επιτρέψεις να σου διαβάσω δύο μικρές παραγράφους απ’ την ομιλία του Γιώργου Μανιάτη στο Συμπόσιο των Δελφών. «Η ελληνική χρήση της μουσικής, του λόγου και του μύθου, είναι να τα αναμοχλεύει κανείς- δεν είναι να τα ασπάζεται. Όταν οι άνθρωποι σέβονται την παράδοση, έχουμε σπουδαία παράδοση, όταν η παράδοση αναγκάζεται να σέβεται τους ανθρώπους, έχουμε σπουδαίους ανθρώπους. Αυτό, δεν είναι εναντίον της έννοιας της παραδόσεως. Ο Αρχίλοχος εξεφτέλισε αρχαία και ιερή παράδοση, η παράδοση όμως τον τίμησε κάνοντας να τον μιμούνται ως και στα ρωμαϊκά χρόνια, Έλληνες και Ρωμαίοι. Υπάρχει λοιπόν μια παράδοση που τηρούμε και μια παράδοση που δημιουργούμε. Μια που μας παραδίνεται και μια που παραδίδουμε. Οι λαοί μπορούν να αποφασίσουν ποια απ’ τις δυο προτιμούν, ανάλογα με το «αν είναι στον καιρό τους», όπως λέει και το ρεμπέτικο άσμα.

πόρπη ζώνης από κέρατο και μπρούντζο
  • Δε μιλήσαμε καθόλου για τα κοσμήματα που φτιάχνετε, ιδίως αυτά από κέρατο...

  • Όταν τα έφτιαχνα δεν ήξερα τι δημιουργώ, δούλευα ελεύθερα. Στο Νησί της λίμνης στα Γιάννενα, όπου είχα εργαστήρι στις αρχές του ’70, έπαιρνα ένα κέρατο, το επεξεργαζόμουν και το σταματούσα εκεί που μου άρεσε. Δεν επεδίωκα να σπάσω καμιά γιαννιώτικη παράδοση, ούτε ζήλευα αυτά που έβλεπα στις βιτρίνες. Πολύ αργότερα, όταν δεν δούλευα πια κέρατο, συνειδητοποίησα- και πάλι όχι απόλυτα ξεκάθαρα- τι έφτιαχνα. Αν δεις αυτά τα κοσμήματα σε βιτρίνα αρχαιολογικού μουσείου, λες ότι είναι προϊστορικά, κυκλαδίτικα, γεωμετρικά. Αν τα έβλεπες σε βιτρίνα σπουδαίου οίκου κοσμημάτων, θα έλεγες είναι νέα πρόταση: στη μορφή, στο σχέδιο, στο υλικό, στο χρώμα. Φαίνεται ότι στην τέχνη είναι καλά να μην τα ξέρεις όλα, να μην επαναλαμβάνεις αυτό που έμαθες- αλλά να αφήνεις παράθυρο στην έκπληξη, στην έμπνευση. Ότι έκανα τότε, το έκανα με στοιχειώδη εργαλεία- ένα τρυπάνι, μια πένσα, μια λίμα. Αργότερα, με καλύτερα εργαλεία, έχοντας πείρα και γνώση του υλικού, παρήγαγα άψογα τεχνικά κοσμήματα- και το χαιρόμουν βέβαια, όμως, δεν το απολάμβανα τόσο.

«Τώρα που δεν κάνω κοσμήματα από κέρατο, εδώ και τριάντα χρόνια, και όργανα εδώ και δεκαπέντε χρόνια και, πλέον, τα έχουν αντιγράψει πολλοί, μπορώ κι εγώ να πω αυτό που εκείνος ο αρχαίος γλύπτης απ’ τη Νάξο, ο Αλξήνωρ (που σμίλευσε ανάγλυφο ενός άνδρα σε φυσικό μέγεθος) έγραψε στο δημιούργημά του: Το έργο έφτιαξε ο Αλξήνωρ απ’ τη Νάξο. Για κοιτάξτε το».

 

 

 

 

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ!

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ, τον Σκοπιανό Ζάεφ να μιλάει για Μακεδόνες του Αιγαίου;


ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ! ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ, τον Σκοπιανό Ζάεφ να μιλάει για Μακεδόνες του Αιγαίου;

Από τον Νάσο Τσαγκανέλη.

Αν όσα αποκαλύπτει ο Ζάεφ είναι αλήθεια
και η αντιπολίτευση σωπαίνει,
συμπράττει σε Εθνικό έγκλημα
που μπορούσε να αποτρέψει…

Ο ελληνισμός ΕΧΕΙ Εθνικό φιλότιμο. Ποτέ, δεν το χάνει.
Κόβει αποδείξεις νύχτα-μέρα. Παλικαρίσιες.
Και όταν χρειαστεί, ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ αυτός. Κανένας, άλλος. Ευτυχώς!

Η σημερινοί “από πάνω” δεν πολύ – σκοτίζονται. Το “αριστερούλι Ευαγγελιάκι” που απαγορεύει σχέσεις τα »διαβόητα εθνίκια», κάποιου γραφικού Καρανίκα…

Επομένως, η αντιπολίτευση είναι το μεγάλο – ανησυχητικό – ερώτημα.
ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ, τις προσβολές του Αλβανού Ράμα; Το τσιράκι του Σόρο…

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ, τον Σκοπιανό Ζάεφ να λέει κατάμουτρα στον ελληνισμό… ότι η αριστερούλα Αθήνα έχει υπογράψει να διδάσκεται η Σλαβική γλώσσα (σαν Μακεδονική) στην Ελλάδα;

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ, τον Ζάεφ (τριπλό τσιράκι ΝΑΤΟ, ΡΑΪΧ, ΣΟΡΟΣ) να μιλάει για Μακεδόνες του Αιγαίου; Στα ίσα και πρόστυχα για υπαρκτή Σλαβική Μακεδονία μέσα στην Ελλάδα. Με έγκριση της Ελλάδας.

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΕ, Ερντογάν που το μόνο που δεν έχει πει… ότι δεν έχει έτοιμους θαλάμους τύπου Άουσβιτς για Έλληνες και Κυπρίους…

Ακούει η αντιπολίτευση, και νομίζει ότι την κρύβει η σιωπή. Η τσιμουδιά ντροπής… Η μούγγα, ΟΜΙΛΟΥΣΑΣ ΔΕΙΛΕΙΑΣ!

Μας γδύνουν και τα γιουσουφάκια… Όλο και κάτι απαιτούν. Όλο και κάτι παίρνουν. Και θα παίρνουν…

Πίσω τους, μεγάλες πλάτες. Αυτές, που οι εδώ τις απειλούσαν να χορεύουν με νταούλια και βιολιά σαν αναστενάρηδες…

Η ευθύνη σημαδεύει με ΚΕΡΑΥΝΟ στο χέρι (αλά Δίας) την αξιωματική αντιπολίτευση. Που σωπαίνει. Που ακούει μουσική δωματίου. ΑΝΤΙ να ακούει Ζάεφ, ακούει σαλιάρηδες. Γλείφτες με πτυχία…

Πρώτη παράλειψη καθήκοντος. ΠΟΥ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ! Δεν έχει υποχρεώσει ακόμη την λιπόθυμη αριστερούλα να δώσει στο έθνος τα πρακτικά του υπουργικού συμβουλίου. Εκεί που ακούστηκαν από υπουργούς οι χρηματισμοί Σόρου στην Κυβέρνηση και στον Υπουργό Εξωτερικών.

Δεύτερη παράλειψη καθήκοντος. ΠΟΥ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ! Δεν στήνει στον τοίχο τους υπογράφοντες, του εθνικού όνειδος των Πρεσπών. Δεν τους υποχρεώνουν να αποκαλύψουν, υπάρχουν ή δεν υπάρχουν κι άλλες αντ’ εθνικές υπογραφές; Όπως, δημόσια υποστηρίζει ο Ζάεφ…

Και τρίτη παράλειψη καθήκοντος. ΠΟΥ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ! Δεν έχει βγει μπροστά ακόμα και στο ανατριχιαστικό άκουσμα ότι υπάρχει στο κουρελόχαρτο τις λίμνης “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΙΓΑΙΟΥ” (!!!).

Τι έχουμε εδώ, πονηροί πολιτικάντηδες; Αυτός δεν είναι αλυτρωτισμός. Είναι ΕΓΓΡΑΦΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΞΕΝΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ. Με Ελληνική έγκριση. Αν είναι έτσι…

Αν τελικά λέει αλήθεια ο Ζάεφ. Το ειδικό δικαστήριο, ας το καταλάβουν όλοι… ΕΡΧΕΤΑΙ! Ίσως, και για την αντιπολίτευση.

Γιατί αν γνωρίζει το εθνικό έγκλημα χρέος της είναι να το αποτρέψει. ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ;

nasostsaganelis.gr

 

 

 

 

Σαν σήμερα το 532 μ.Χ. χτίζεται ο ναός της Αγίας Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη

Posted by kalinda στο Δεκέμβριος 9, 2018

207008EE-3305-43B3-BBB1-64CEA246D3C0

Η Αγία Σοφία είναι το πρώτο κτίσμα που χτυπάει στα μάτια του επισκέπτη, καθώς εισέρχεται από την Προποντίδα. Ο πρώτος ναός της Αγίας Σοφίας θεμελιώθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μ.Χ. όταν ονόμασε τη μετέπειτα Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ανέγερση του ναού ολοκληρώθηκε από τον γιο του Κωνστάντιο και τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 15 Φεβρουαρίου του 360.

Κατά την εποχή του Αρκαδίου, το 404, η πρώτη Αγιά Σοφιά πυρπολείται και θα κτιστεί και πάλι από τον Θεοδόσιο Β’. Τα εγκαίνια θα λάβουν χώρα στις 10 Οκτωβρίου του 415, ωστόσο ο ναός θα πυρποληθεί και πάλι το 532, κατά τη Στάση του Νίκα. Έτσι, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α’ αποφασίζει να κατασκευάσει την εκκλησία από την αρχή, στον ίδιο χώρο, αλλά πολύ πιο επιβλητική, για να δεσπόζει στη Βασιλεύουσα. Τα θεμέλια αυτού του μεγαλοπρεπή ναού θα μπουν στις 23 Φεβρουαρίου του 532, με σχέδια που εκπόνησαν οι αρχιτέκτονες Ανθέμιος Τραλλιανός και Ισίδωρο ο Μιλήσιος.

Για την ολοκλήρωση του κολοσσιαίου έργου εργάστηκαν αδιάκοπα επί έξι χρόνια 10.000 τεχνίτες, ενώ ξοδεύτηκαν 320.000 λίρες (περίπου 120.000.000 ευρώ). Από κάθε σημείο όπου υπήρχε Ελληνισμός, έγινε προσφορά: Τα πράσινα μάρμαρα από τη Μάνη και την Κάρυστο, τα τριανταφυλλιά από τη Φρυγία και τα κόκκινα από την Αίγυπτο. Από τον υπόλοιπο κόσμο προσφέρθηκαν τα πολύτιμα πετράδια, ο χρυσός, το ασήμι και το ελεφαντόδοντο, για τη διακόσμηση του εσωτερικού.

Τα εγκαίνια έλαβαν χώρα στις 27 Δεκεμβρίου του 537 από τον Ιουστινιανό, που βλέποντας την υπεροχή της Αγίας Σοφίας έναντι του ξακουστού ναού του Σολομώντα, αναφωνεί: «Δόξα των Θεώ το καταξιωσάντι με τελέσαι τοιούτον έργον. Νενίκηκά σε Σολομών».

Για χίλια και πλέον χρόνια (537-1453), η Αγία Σοφία θα αποτελέσει το κέντρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Εκεί, ο λαός θα γιορτάσει τους θριάμβους, θα θρηνήσει τις συμφορές και θα αποθεώσει τους νέους αυτοκράτορες.

Η τελευταία λειτουργία τελέστηκε στις 29 Μαΐου του 1453. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ΙΑ’ Δραγάτης, αφότου προσευχήθηκε μαζί με το λαό και ζήτησε συγνώμη για λάθη που πιθανόν έκανε, έφυγε για τα τείχη, όπου έπεσε μαχόμενος. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί και με την επανάσταση του Κεμάλ Ατατούρκ έγινε μουσείο.

https://www.youtube.com/watch?v=BPEar4-NmKU

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 

 

 

Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός

Posted by IGOR στο Δεκέμβριος 9, 2018


Η εποχή του χαλκού: Η Μυκηναϊκή θρησκεία και τέχνη -Ιστορία α’ γυμνασίου:

https://www.calameo.com/books/003801724508aa006c7cb

https://www.youtube.com/watch?v=NFHoQRNudGw

https://www.youtube.com/watch?v=M2xzLgOSqKc

e-rodotus

Διαδώστε το!

 

 

 

 

 


Το όραμα που θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα της

Ελλάδας στο εξωτερικό

Πώς η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει ένα διεθνές κέντρο εκπαίδευσης

Το όραμα που θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό

Γράφειη Μαργαρίτα Τζαγκαράκη   9/12/2018

Πώς μπορεί η Ελλάδα να αναβαθμιστεί σε ένα διεθνές κέντρο εκπαίδευσης; Ποια τα οφέλη για την ελληνική οικονομία από μία τέτοια προοπτική και κυρίως ποια τα εθνικά και τα πολιτισμικά οφέλη για την σύγχρονη Ελλάδα; Το όραμά του να γίνει η Ελλάδα διεθνής πόλος έλξης εκπαιδευόμενων και εκπαιδευτών αναλύει ο κ. Σοφοκλής Ξυνής, πρόεδρος του εκπαιδευτικού ομίλου ΞΥΝΗ στο βιβλίο του «Ελλάδα, Διεθνές Κέντρο Εκπαίδευσης».

Ο συγγραφέας κατάφερε μετά από συστηματική μελέτη να συγκεντρώσει όλα τα στατιστικά στοιχεία από χώρες που επενδύουν στην εκπαίδευση και στην υποδοχή αλλοδαπών φοιτητών, όπως η Ολλανδία και η Αυστραλία, καταδεικνύοντας πως το άνοιγμα των συνόρων της Ελλάδας στην εκπαίδευση θα έχει καταλυτικά θετικά αποτελέσματα στην οικονομία και στην πολιτιστική διπλωματία της χώρας μας.

«Να γίνει η Ελλάδα διεθνές κέντρο εκπαίδευσης, δηλαδή να έρθουν αλλοδαποί φοιτητές στα δημόσια πανεπιστήμια, στα δημόσια ΤΕΙ και στα ιδιωτικά κολέγια. Με απλά λόγια να ανοίξει η Ελλάδα τα σύνορα στην εκπαίδευση για αλλοδαπούς φοιτητές» λέει στο newsbeast.gr ο κ. Σοφοκλής Ξυνής και συνεχίζει: «Αυτό το παλεύουμε γύρω στα 35 χρόνια. Φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, κάνουμε παρουσιάσεις σε πολιτικούς, σε πρωθυπουργούς, όπως τους Γ. Παπανδρέου, Κώστα Καραμανλή και Κώστα Σημίτη. Στο δρόμο κάποιοι φράκαραν, κάποιοι έβαζαν τρικλοποδιές στη θετική άποψη όλων των πρωθυπουργών».

Ο κ. Ξυνής επισημαίνει πως το θέμα τη προσέλκυσης ξένων φοιτητών αφορά τόσο τα δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ όσο και τα ιδιωτικά κολέγια και ΙΕΚ τα οποία μέσω ειδικών προγραμμάτων θα μπορούν να υποδέχονται αλλοδαπούς φοιτητές κάτι που θα τονώσει τόσο την εθνική οικονομία όσο και το κύρος της χώρας. Η υποδοχή ξένων φοιτητών θα βοηθήσει πρώτον τα ίδια τα ιδρύματα, αλλά έχει παράλληλες ωφέλειες στην κατανάλωση, στον τουρισμό, στην αγορά ακινήτων, στην περιφερειακή ανάπτυξη, αλλά και στο πολιτιστικό κύρος της χώρας» σημειώνει.

«Το θεσμικό πλαίσιο για να έρθουν στην Ελλάδα αλλοδαποί φοιτητές υπάρχει από το 2000. Ξεκίνησε να φτιάχνεται επί τριών υπουργών, ξεκίνησε με μία τριπλή υπουργική απόφαση, επί υπουργίας Γιώργου Ρωμαίου (υπ. Δημόσιας Τάξης), Γιώργου Παπανδρέου (υπ. Παιδείας) και Θεόδωρου Πάγκαλου (υπ. Εξωτερικών). Τι προβλέπει; Πρώτον να δίνει βίζα ο Έλληνας πρέσβης που είναι στη χώρα αυτών που έρχονται να σπουδάσουν στην Ελλάδα και δεύτερον να δώσει άδεια παραμονής η Νομαρχία. Και αυτό το θέμα είναι θεσμοθετημένο αλλά δεν το υποστηρίζει καμία κυβέρνηση».

«Άγνωστο» λέει ο κ. Ξυνής στο ερώτημα γιατί δεν προχωράει μία τέτοια προοπτική.

«Η υπόθεση η δική μου είναι ότι ίσως κωλυσιεργείται από δυνάμεις που δεν θέλουν αυτή την ανάπτυξη ακόμα κι όταν οι πολιτικοί έχουν δώσει το πράσινο φως».

Πόσο καλό θα μπορούσε να κάνει στην Ελλάδα η εισροή αλλοδαπών φοιτητών κι ενώ η χώρα μας εξακολουθεί να είναι ένας από τους σημαντικότερους «εξαγωγείς» φοιτητών;

«Το βασικό είναι η εισροή χρήματος από το εξωτερικό. Ζωντανό χρήμα, όχι των φορολογουμένων, χρήμα που θα έρθει στην Ελλάδα κατευθείαν. Διότι οι φοιτητές που θα έρθουν εδώ θα πληρώνουν δίδακτρα, διαμονή, σίτιση, φαγητό, διασκέδαση, τουρισμός. Είναι τεράστια τα οικονομικά οφέλα. Και φυσικά τα εθνικά οφέλη. Δημιουργούμε πρεσβευτές. Ας λάβουμε υπόψιν ότι όσοι πολιτικοί σπούδασαν στο εξωτερικό επηρεάστηκαν από τις χώρες που σπούδασαν. Σπούδασαν στην Αμερική συνδέθηκαν με την Αμερική, σπούδασαν στη Γαλλία το ίδιο, στη Γερμανία το ίδιο. Οπότε και οι φοιτητές που θα σπουδάσουν στην Ελλάδα θα επηρεαστούν από την Ελλάδα, από τα εθνικά μας θέματα, τα πολιτιστικά μας θέματα. Θα τα γνωρίσουν από πρώτο χέρι κι όταν πάνε στο εξωτερικό το κέρδος θα είναι τεράστιο για την χώρα μας. Αυτοί θα είναι οι συνδετικοί κρίκοι επιχειρηματικών σχέσεων πατριωτών τους, των Κινέζων για παράδειγμα αν πάνε στην Κίνα, με αντίστοιχους Έλληνες» λέει και συνεχίζει:

«Τα ΤΕΙ της επαρχίας θα ωφεληθούν από τα επιπλέον δίδακτρα, θα γεμίσουν τάξεις που τώρα είναι άδειες. Τα τελευταία χρόνια που η Ολλανδία μπήκε στο ρυθμό αυτό έχει δισ. έσοδα ενώ μεγάλα και σημαντικά είναι και τα εθνικά της οφέλη».

Τον ρωτάμε αν μπορούν τα ελληνικά πανεπιστήμια να προσελκύσουν φοιτητές και απαντάει:

«Εάν τα δημόσια πανεπιστήμια δεν έχουν τις προϋποθέσεις είναι άξια της τύχης τους και της τύχης μας ως χώρα. Από την στιγμή που οι αλλοδαποί φοιτητές θα πληρώνουν δίδακτρα, τα πανεπιστήμια θα έχουν κέρδος για να κάνουν τις όποιες δομές χρειάζονται. Να νοικιάσουν κτίριο με αίθουσες, να προσλάβουν καθηγητές. Δεν θα μπαίνει μέσα το Δημόσιο. Θα έρχονται στην Ελλάδα με πιο φτηνά δίδακτρα από ότι στην Αγγλία. Γιατί να μην έρθουν; Γιατί πάνε στην Κύπρο; Στα δημόσια πανεπιστήμια της Κύπρου φοιτούν χιλιάδες αλλοδαποί. Φοιτούν 12.000 Έλληνες, δεν είναι αλλοδαποί οι Έλληνες στην Κύπρο; Δεν δίνουν εκεί τα λεφτά τους; Οφείλουν τα δημόσια πανεπιστήμια να ανοίξουν τα φτερά τους, γιατί έχουμε καλά πανεπιστήμια. Είναι θέμα ώθησης του κράτους. Είναι αξιοθρήνητη η οποία αδράνεια και η όποια καθυστέρηση. Αυτή η εσωστρέφεια είναι καταστροφική για την Ελλάδα. Θα πάθει ζημιά η Ελλάδα αν ανοίξει τα σύνορα; Εδώ έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες ξένους και κινδυνεύουμε, θα κινδυνεύσουμε από τους αλλοδαπούς φοιτητές; Θέλει πολιτική βούληση» διαπιστώνει ο κ. Ξυνής.

Θα σας πω και κάτι άλλο. Όταν ψηφιζόταν ο νόμος για την είσοδο και παρανομή των αλλοδαπών στην Ελλάδα, το 2001, βλέπω τον Φώτη Κουβέλη στη Βουλή και μου λέει "κ. Ξυνή ψηφίστηκε ομόφωνα από όλη τη Βουλή". Δεν είναι θέμα πολιτικών, αριστερών ή δεξιών. Έχουν γίνει προσπάθειες αλλά κάποιοι φρενάρουν όλη αυτήν την εξέλιξη. Έχουμε χάσει την ευκαιρία εδώ και 30 χρόνια ας το κάνουν τώρα. Στην Ελλάδα υπάρχει υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, υπάρχουν καθηγητές υψηλού επιπέδου. Στην Αμερική υπάρχουν χιλιάδες Έλληνες καθηγητές ΑΕΙ και διαπρέπουν. Η Ελλάδα εκτρέφει καθηγητές υψηλού επιπέδου».

«Ξέρετε τι λέω εγώ; Φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Κι αν δανειστούμε την ρήση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή "Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;" εγώ θα πω ότι το ερώτημα είναι ποιος βάζει φρένο σε αυτή την ευκαιρία, την προοπτική».

 

 

 

 

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

«Ξαναθάβεται» λόγω κόστους ο Ναός της Αφροδίτης στη Θεσσαλονίκη


Στην απόφασή της να ακολουθήσει τη διαδικασία κατάχωσης για τον Ναό της Αφροδίτης, το σημαντικό υστεροαρχαϊκό οικοδόμημα που έχει βγει στο φως μεταξύ δύο πολυκατοικιών στην πλατεία Αντιγονιδών, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, επιμένει η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης του υπουργείου Πολιτισμού.

Ο Ναός της Αφροδίτης χρονολογείται στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. με αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με την αρχαιολογική έρευνα είναι εξάστυλος. Το συνολικό του ύψος εκτιμάται πως ξεπερνούσε τα 10 μέτρα (το ύψος των κιόνων που βρέθηκαν ήταν περίπου επτά μέτρα), ενώ ο ναός εκτείνεται προς τα δυτικά, κάτω από την άσφαλτο της οδού Καραολή και Δημητρίου μέχρι και το συντριβάνι της πλατείας Αντιγονιδών.

Ο προϊστάμενος της Εφορείας, Σταύρος Λιούτας, απορρίπτει ως εξαιρετικά κοστοβόρα ενδεχόμενη προσπάθεια in situ ανάδειξης του ναού, μέρη του οποίου - αγάλματα, όπως και οι κίονες που βρέθηκαν κατά την ανασκαφή - εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο.

«Η κατάχωση είναι ο καλύτερος τρόπος προφύλαξης του ναού. Δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο, όπως να σκαφτεί ο δρόμος κάτω από την πλατεία. Είναι πολύ μεγαλόπνοο και κοστοβόρο ένα τέτοιο σχέδιο. Τα μέλη του ναού είναι στο αρχαιολογικό μουσείο, δεν μπορούμε να τα μεταφέρουμε στον φυσικό χώρο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Λιούτας.

Ο ίδιος συμπληρώνει πως η ανάδειξη του μνημείου στον χώρο θα γίνει με οπτικό υλικό, πινακίδες, αναπαραστάσεις και κείμενα. Πρόσφατα τοποθετήθηκε επιγραφή με πληροφορίες για τον ναό, ενώ ο χώρος καθαρίστηκε από χόρτα και σκουπίδια που πετούν περαστικοί.

«Ξαναθάβεται» λόγω κόστους ο Ναός της Αφροδίτης στη Θεσσαλονίκη

«Ξαναθάβεται» λόγω κόστους ο Ναός της Αφροδίτης στη Θεσσαλονίκη

Σε  επικοινωνία που είχε με τη Voria.gr ο προϊστάμενος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Γιώργος Σκιαδαρέσης, διευκρινίστηκε πως η κατάχωση του ναού θα είναι μερική και προσωρινή, μέχρι να ξεκαθαριστεί εάν και με ποιον τρόπο μπορεί αυτός να αναδειχθεί.

Στα δικαστήρια ΥΠΠΟ - ιδιοκτήτες οικοπέδου

Για να υλοποιηθεί το σχέδιο της Εφορείας Αρχαιοτήτων, πρέπει να φθάσει στο τέλος της η δικαστική διαμάχη για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου στο οποίο βρίσκεται το ανατολικό μέρος της κρηπίδας του Ναού, που ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια κατεδάφισης οικοδομής το 2000 (η ύπαρξη του ναού ήταν γνωστή από το 1936, όταν και κατασκευάστηκε η προαναφερθείσα οικοδομή).

Το τελευταίο επεισόδιο της χρόνιας διένεξης για το θέμα παίχτηκε σε δικαστήριο της Θεσσαλονίκης, όπου πριν από περίπου ένα μήνα εκδικάστηκε προσφυγή των ιδιοκτητών του οικοπέδου επί της τιμής μονάδος.

«Ξαναθάβεται» λόγω κόστους ο Ναός της Αφροδίτης στη Θεσσαλονίκη

Το υπουργείο Πολιτισμού δίνει 778.000 ευρώ για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου (3.150 ανά τμ επί συνόλου 247 τμ), ενώ οι ιδιοκτήτες ζητούν περίπου το διπλάσιο ποσό, καθώς και αποζημίωση για απολεσθέντα κέρδη λόγω της αδυναμίας χρήσης του τα τελευταία 18 χρόνια.

Η απόφαση του δικαστηρίου δεν έχει βγει ακόμη και, εφόσον δεν ικανοποιεί τους ιδιοκτήτες, το πιθανότερο είναι να υπάρξει έφεση.

Να σημειωθεί πως η απόφαση της Εφορείας Αρχαιοτήτων για κατάχωση του οικοπέδου έχει προκαλέσει αντιδράσεις από συλλόγους, οι οποίοι ζητούν την ανάδειξη του μνημείου.

Από τη Μηχανιώνα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

Ο Ναός της Αφροδίτης χρονολογείται στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. με αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με την αρχαιολογική έρευνα είναι εξάστυλος. Το συνολικό του ύψος εκτιμάται πως ξεπερνούσε τα 10 μέτρα (το ύψος των κιόνων που βρέθηκαν ήταν περίπου επτά μέτρα), ενώ ο ναός εκτείνεται προς τα δυτικά, κάτω από την άσφαλτο της οδού Καραολή και Δημητρίου μέχρι και το συντριβάνι της πλατείας Αντιγονιδών.

Ο Ναός είχε κατασκευαστεί αρχικώς στην Αινεία, την πόλη που ίδρυσε ο Αινείας, εκεί που βρίσκεται σήμερα η Μηχανιώνα, και μεταφέρθηκε στο σημείο των ρωμαϊκών Ιερών (σημερινή Αντιγονιδών) κατά τα μέσα του 1ου αιώνα αιώνα μ.Χ., επί Ιουλίου Καίσαρα, λειτουργώντας ως χώρος λατρείας των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, του Δία Αιγιόχου και της Θεάς Ρώμης, όπως προκύπτει από τα τέσσερα αγάλματα που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών.
Τα αγάλματα, όπως και οι κίονες που βρέθηκαν εκτίθενται σήμερα σε αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Θεσσαλονίκης.
Φωτογραφίες: templeofvenus.gr
anaskafi

 

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

Παντού Ελλάδα! Μόνο στην Ελλάδα, η Ελλάδα διώκεται....


Γεράσιμος Γερολυμάτος

Παντού Ελλάδα! Μόνο στην Ελλάδα, η Ελλάδα διώκεται....

Στην είσοδο του λιμανιού της Μασσαλίας υπάρχει μια μεγάλη μεταλλική πλάκα που αναφέρει:

"Εδώ, περίπου το 600 π.Χ., έφτασαν Έλληνες ναυτικοί από τη Φώκαια της Μικράς Ασίας. Ίδρυσαν τη Μασσαλία από όπου ο πολιτισμός έλαμψε στη Δύση

 

 

 

 

 

Ο βυζαντινός πύργος της Γαλάτιστας

Posted by IGOR στο Δεκέμβριος 5, 2018


Αναμφισβήτητο σύμβολο της Γαλάτιστας στο Δήμο Πολυγύρου αποτελεί ο βυζαντινός Πύργος της. Χτισμένος σε ύψωμα που παλαιότερα περιβάλλονταν από πυκνά, ψηλά έλατα ο Πύργος της Γαλάτιστας χρονολογείται από την ενετική εποχή.

Μοιάζει με άλλους πύργους της ευρύτερης περιοχής όπως των Βρασνών, του Αγίου Βασιλείου Λαγκαδά, της Μονής Ρίλας στη Βουλγαρία κ.ά. Θα τον δείτε σε λογότυπους φορέων, συλλόγων και επιχειρήσεων καθώς είναι η πρώτη απάντηση που θα λάβετε κάτοικος ρωτώντας κάποιον ντόπιο για τη Γαλάτιστα.

Επιβλητικός, στενός, με εσοχές στα εξωτερικά τείχη του και μικρές κάθετες σχισμές για παράθυρα ο Πύργος της Γαλάτιστας είναι προφανές ότι αποτελούσε ένα φρούριο – παρατηρητήριο που επικοινωνούσε με την πεδιάδα και τα χωριά της ενώ είναι πιθανή η χρήση του και ως φυλακή.

Είναι φτιαγμένος από γερή πέτρα και πηλό (το λεγόμενο κουράνι ή κουρασάνι) για αυτό και έχει σκούρο καφέ χρώμα. Όταν υπήρχε ακόμη δάσος γύρω του λένε ότι μόνο από μακρυά μπορούσε κανείς να τον εντοπίσει!

Οι ιστορίες και οι εικασίες γύρω από τον Πύργο είναι πολλές και με το πέρασμα του χρόνου έχουν αποκτήσει την υπόσταση μύθου. Λένε ότι στον Πύργο ζούσε η βασίλισσα Γαλάτεια που κατά μία εκδοχή έδωσε και το όνομά της στη Γαλάτιστα και ότι επικοινωνούσε με υπόγεια σήραγγα με την περιοχή της Αγίας Παρασκευής στην πεδιάδα.

Το σίγουρο είναι ότι μέσα ή δίπλα από τον Πύργο περνούσε ένα ρέμα σημαντικής ορμής γεγονός που αποδεικνύεται από τον νερόμυλο που διασώζεται ακριβώς κάτω από τον Πύργο.
galatista

https://www.youtube.com/watch?v=94GIWjDLN3M

Διαδώστε το!

 

 

 

 

«Μυκήνες:

Ο μυθικός κόσμος του Αγαμέμνονα»

Posted by IGOR στο Δεκέμβριος 3, 2018


Την Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018, στην Καρλσρούη της Γερμανίας, παρουσία της Γραμματέως του Κρατιδίου Βάδης-Βυρτεμβέργης κ. Petra Olschowski, της Γενικής Γραμματέως του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδος δρ. Μαρίας Βλαζάκη, πραγματοποιήθηκαν τα επίσημα εγκαίνια της περιοδικής έκθεσης «Μυκήνες: Ο μυθικός Κόσμος του Αγαμέμνονα», η οποία συνδιοργανώνεται από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και το Κρατικό Μουσείο της Βάδης.

Η έκθεση, η οποία απλώνεται σε περίπου 1000τμ, περιλαμβάνει πάνω από 400 απαράμιλλης ομορφιάς και επιστημονικής σημασίας αρχαιότητες, προερχόμενες από δώδεκα Εφορείες Αρχαιοτήτων (Χανίων, Μεσσηνίας, Ηλείας, Αχαΐας, Κεφαλονιάς – Ιθάκης, Αιτωλοακαρνανίας-Λευκάδος, Αργολίδας, Αθηνών, Βοιωτίας, Καρδίτσας, Μαγνησίας και Πιερίας) και δύο Δημόσια Μουσεία (Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου και Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο).

Τα εκθέματα είναι αποτέλεσμα συστηματικών ανασκαφών ανά την Ελληνική επικράτεια οι οποίες διενεργήθηκαν από τον 19ου αιώνα (Ταφικός Κύκλος Α Μυκηνών) έως και τις μέρες μας (η έρευνα του αποκαλούμενου λακκοειδή τάφου του «Γρύπα – Πολεμιστή», μόλις το 2015), ενώ επιδιώχθηκε η παρουσία συνόλων και όχι μεμονωμένων αντικειμένων. Οι αρχαιότητες επιχειρούν να φωτίσουν την καθημερινή ζωή των Μυκηναίων, τη διοικητική οργάνωση των μυκηναϊκών βασιλείων, την ταφική αρχιτεκτονική και τα έθιμα ταφής και τελικά την κατάρρευση του ανακτορικού συστήματος και τη διάσπαση της οικονομικής και πολιτικής «ενότητας» του μυκηναϊκού κόσμου. Ταυτόχρονα, δόθηκε έμφαση και στην αφήγηση της ιστορίας των ανασκαφικών ερευνών.

Για την καλύτερη κατανόηση της έκθεσης έχει «επιστρατευθεί» άφθονο εποπτικό υλικό, βιντεοπροβολές και πολυμέσα, έχει πραγματοποιηθεί αναπαράσταση με τη χρήση παλαιού γύψινου αντιγράφου της Πύλης των Λεόντων στις Μυκήνες από το Μουσείο του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ, καθώς και αναπαράσταση σε φυσικό μέγεθος, της Αίθουσας του Θρόνου του μυκηναϊκού ανακτόρου, ενώ έχουν δημιουργηθεί εξειδικευμένα εκπαιδευτικά προγράμματα και εφαρμογές στο διαδίκτυο.

Από τα αριστουργήματα της έκθεσης ξεχωρίζουν μία χρυσή νεκρική προσωπίδα και μία επιτύμβια στήλη από τον Ταφικό Κύκλο Α΄των Μυκηνών, χρυσά δακτυλίδια και ένας σφραγιδόλιθος από αχάτη από τον τάφο του «Γρύπα – Πολεμιστή στην Πύλο, ένα χάλκινο «στέμμα» με επίστεψη χρυσού άνθους και συνθέσεις τοιχογραφιών από τη Μεσσηνία, η μικρογραφική τοιχογραφία πομπής γυναικών από τη Θήβα, ένα ταυρόσχημο ρυτό από τη Μαγνησία, καθώς και ταφές πολεμιστών από τα Χανιά, την Αχαΐα, την Αιτωλοακαρνανία και Ηλεία.

Για τη διαμόρφωση του μουσειολογικού σκεπτικού, τον έλεγχο επιτοίχιων κειμένων και υποτίτλων, καθώς και για την ασφαλή μεταφορά αρχαιοτήτων στη Γερμανία συγκροτήθηκαν ήδη από το 2016 επιστημονική επιτροπή και ομάδα εργασίας από στελέχη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Εξειδικευμένο προσωπικό βοήθησε αποτελεσματικά στην τεκμηρίωση και συντήρηση των ευρημάτων, συνόδευσε και εγκατέστησε τις αρχαιότητες στη Γερμανία, συνεργαζόμενο αρμονικά με τους Γερμανούς συναδέλφους.

Ο κατάλογος της έκθεσης με κείμενα έγκριτων αρχαιολόγων, λήμματα γραμμένα από τα στελέχη της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και πλούσια εικονογράφηση θα αποτελέσει βασικό εγχειρίδιο αναφοράς για τη μυκηναϊκή αρχαιολογία στον γερμανόφωνο κόσμο.

Σημειώνεται ότι η έκθεση πραγματοποιείται υλοποιώντας τα υπογραφέντα το 2014 και 2016 κείμενα συνεργασίας του Κρατικού Μουσείου της Βάδης και του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, αφού το Μουσείο επέστρεψε στην Ελλάδα δύο πολύ σημαντικές κυκλαδικές αρχαιότητες, διαφοροποίησε την πολιτική του, υιοθέτησε τις βασικές αρχές δεοντολογίας του ICOM (2014) και παρουσίασε το 2017, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, έκθεση με θέμα την Arte Nouvaeu στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα.

Στο πλαίσιο της έκθεσης πραγματοποιείται Διεθνές Συμπόσιο με θέμα τον Μυκηναϊκό Πολιτισμό στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων επιστημόνων εγνωσμένου κύρους και διεθνούς εμβέλειας (από 1 έως 3 Δεκεμβρίου). Επίσης, το Σάββατο (1 Δεκεμβρίου) οργανώθηκε στη Χαϊδελβέργη και στρογγυλή τράπεζα για το θέμα της αντιμετώπισης της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών με τη συμμετοχή Ελλήνων και Γερμανών εμπειρογνωμόνων στο πλαίσιο της φωτογραφικής έκθεσης «Stolen Past – Lost Future», με τη συνεργασία του Μουσείου της Βάδης και του ΥΠ.ΠΟ.Α, η οποία φιλοξενείται ήδη από τις 12 Νοεμβρίου στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης.

Διαδώστε το!

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

Οι ειδικοί ισχυρίζονται ότι η Βοσνιακή Πυραμίδα του Ήλιου είναι τουλάχιστον 32.000 ετών


Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, η Πυραμίδα της Βοσνίας κοντά στο Visoko, στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη, έχει ηλικία περίπου 32.000 χρόνια και είναι μια δομή κατασκευασμένη από κάποιους, και όχι ένας λόφος, όπως επιβεβαίωσαν «οι σκεπτικιστές» η αλλιως τσιράκια του συστήματος.
Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς δοκιμών χρονολογικής ηλικίας που πραγματοποιήθηκαν στο υλικό που πάρθηκε σε μια από τις εισόδους στις σήραγγες της πυραμίδας.
Οι νέες ανακαλύψεις έγιναν από μέλη του Αρχαιολογικό Ίδρυμα : «η Βοσνιακή Πυραμίδα του Ήλιου », ενώ διερευνά νέες εισόδους σε σήραγγες στο πάρκο «Ravne 2» οπού βρίσκεται η εν λόγο πυραμίδα .
Αυτός που ανακάλυψε το πυραμιδικό συγκρότημα, συγγραφέας και ερευνητής, ο Δρ Semir Osmanagić μίλησε για τα τελευταία αποτελέσματα:
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της εξέτασης των σταλαγμιτών που βρέθηκαν στις νέες σήραγγες, ανακαλύψαμε ότι είναι ηλικίας 26.200 ετών. Σημαίνει ότι αυτές οι είσοδοί και οι σήραγγες, οι οποίες μέχρι τώρα έχουν παραμείνει κρυμμένες, και βυθισμένες στην περιοχή.
"Όταν προσθέτουμε τον απαραίτητο χρόνο για τη δημιουργία σταλαγμιτών φθάνουμε περίπου στα 32.000 χρόνια.Αυτή είναι η ηλικία της Βοσνιακής Πυραμίδας του Ήλιου, και οι υπόγειες σήραγγες του Ravne, και όλες αποτελούν μέρος του ίδιου πολιτισμού", κατέληξε ο δρ. Semir Osmanagić.
Σύμφωνα με πολλούς συγγραφείς, το Βοσνιακό Πυραμιδικό Συγκρότημα χτίστηκε πριν από αρκετές χιλιάδες χρόνια από ένα μυστηριώδες λαό κοντά στο Σεράγεβο, πρωτεύουσα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Οι δομές ανακαλύφθηκαν το 2015, όταν ο δρ. Semir Osmanagić ανακοίνωσε ότι είχε ανακαλύψει κάτω από τους λόφους της Visoko, ένα συγκρότημα πυραμίδων,που εκτός ότι είναι το μεγαλύτερο στη Γη, έχει ένα δίκτυο με υπόγειες σήραγγες.
Ο Δρ Osmanagic όχι μόνο ισχυρίζεται ότι έχει ανακαλύψει τέσσερις πυραμίδες, αλλά, όπως πολλοί άλλοι ερευνητές, είναι πεπεισμένος ότι αυτές οι πυραμίδες είναι απο έναν χαμένο πολιτισμό.
Και λέει ότι οι αιγυπτιακές και οι πυραμίδες στην Αμερική είναι έργο των ίδιων ανθρώπων που έχτισαν τις τέσσερις πυραμίδες στη Βοσνία και ότι αυτό θα μπορούσε να είναι, κατά τα λεγόμενά του, «η μητέρα όλων των πυραμίδων».
https://www.youtube.com/watch?v=jGPDzi161R0

https://youtu.be/jGPDzi161R0

ΠΗΓΗ

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided