Τετάρτη, Αύγουστος 21, 2019

EΛΛΑΔΑ 8ος

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΝΕΟΙ ΧΕΤΤΑΙΟΙ, ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΝΕΟΙ ΧΕΤΤΑΙΟΙ, ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Γράφει ο Ιωάννης Ασλανίδης

Εμείς που δεν αρθρογραφούμε επαγγελματικά, αγαπάμε την Πατρίδα μας και δεν διεκδικούμε καμιάς μορφής εξουσία ,έχω την γνώμη ότι, δικαιωματικά μπορούμε να επισημάνουμε, να υποδείξουμε και να προτείνουμε λύσεις, για διάφορα θέματα που ταλανίζουν την πατρίδα μας και κάνουν δύσκολο τον βίο των Ελλήνων. Βέβαια! Τον τελικό λόγο τον έχει πάντα η Κυβέρνηση.

Επισημαίνω εξ αρχής ότι, η άποψη μου δεν είναι γενικά, ούτε ρατσιστική ούτε και ξενοφοβική, για τους πρόσφυγες που επίσημα επιθυμούν με την έγκριση της πολιτείας να μείνουν στην Ελλάδα. Επίσης δεν διαφωνώ στην έκφραση της θρησκείας των, ούτε τα ήθη και έθιμα των και Πιστεύω ακράδαντα στην φιλοξενία. Υπενθυμίζω δε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν ο μοναδικός Λαός, που είχε Θεό της φιλοξενίας, τον “ξένιο Δία”. Αλλά! Σαν Έλλην πολίτης με την μεγάλη ιστορική κληρονομιά, απαιτώ να με σέβεται ο κάθε πρόσφυγας που επέλεξε να μείνει εδώ και να μοιράζεται την χώρα μας, μόνο αν θέλει να ενσωματωθεί στην κοινωνία που τον φιλοξενεί. Αυτά για να μην υπάρχει καμία παρεξήγηση.

Τα πολύ σοβαρά και πλέον ανησυχητικά στοιχεία για την πληθυσμιακή κατάσταση της Ελλάδος, διαπιστώνουμε από διάφορα κατά καιρούς δημοσιεύματα, που έρχονται από την Euro stat με στοιχεία πληθυσμιακής μεταβολής κρατών μελών και μη μελών της Ε. Ε.

Παραθέτω παρακάτω στοιχεία της Euro stat από το 2010, τα οποία σήμερα με την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας, θα πρέπει στους καθ’ οιονδήποτε τρόπο ιθύνοντες, έντιμους και φιλότιμους Έλληνες πολιτικούς όλων των κομμάτων και ιδίως της Κυβέρνησης, να μην τους πιάνει ύπνος και να τους κατατρέχουν οι ερρυνίες για την για πολλά χρόνια επιορκία και αδιαφορία των.

Ιδού λοιπόν η μελανή κατάσταση της πατρίδος μας, από τα στοιχεία του 2010. Σκεφθείτε σήμερα….

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 25 κρατών, ο συνολικός πληθυσμός μέσα σ’ ένα χρόνο αυξήθηκε κατά 2.018.000 άτομα, ήτοι ρυθμός αυξήσεως 0,7 ανά 1000 άτομα.

Στην γειτονική Τουρκία κατά το ίδιο χρονικό διάστημα ο συνολικός πληθυσμός των 71.609.000 ατόμων αυξήθηκε κατά 911.000 άτομα, ήτοι ρυθμός αυξήσεως 12,6 ανά 1000 άτομα.

Στην Ελλάδα επίσης κατά το ίδιο χρονικό διάστημα ο συνολικός πληθυσμός των 11.075.700 ατόμων αυξήθηκε κατά 36.500 άτομα εκ των οποίων τα 34.700 άτομα είναι ξένοι μετανάστες και μόνο από αυτή την αύξηση Έλληνες πολίτες είναι μόλις 2.300 άτομα, ήτοι αύξηση σχεδόν μηδενική.

Σήμερα! Όπως μας γνωρίζει ο Αξιότιμος κ. Θ. Κατσανέβας, η οικονομική κρίση εκτός από οικονομικά αδιέξοδα, ανεργία κλπ, έχει δημιουργήσει παράλληλα και ένα τεράστιο πρόβλημα δημογραφικής κατάρρευσης και εξάρθρωσης του Ελληνισμού.

Την ώρα που εισρέουν μαζικά στην χώρα μας, εκατοντάδες χιλιάδες Μουσουλμάνοι μη αφομοιώσιμοι μετανάστες, ο Ελληνικός πληθυσμός μειώνεται δραματικά. Οι γεννήσεις έχουν μειωθεί κατά 15% από το 2008, οι θάνατοι ελληνογενών είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις, ενώ 150000 συμπατριώτες μας έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό. Το κύμα της μεταναστευτικής εξόδου των Ελλήνων αυξάνεται συνεχώς, αφού η ανεργία παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη, 27% στο σύνολο και 60% για τους νέους.

Άρα από δημογραφικής πλευράς το κάθε έτος, είναι για την Ελλάδα αρνητικό, όχι μόνο για τα μεγέθη της χώρας μας, αλλά και σε σύγκριση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι αλήθεια ότι, η σημερινή Κυβέρνηση, προς τιμήν τις, από τα πρώτα μέτρα που παίρνει είναι και αυτά, για την ενίσχυση των πολυτέκνων. Όμως! αυτά δεν επαρκούν για την αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος, που είναι πολύ σοβαρό για την Ελλάδα.

Αυτό είναι το υπ’ αριθμό ένα εθνικό θέμα της πατρίδος μας και όχι η σωρεία αθλιοτήτων που μας παρουσιάζουν δυστυχώς νυχθημερόν τα ΜΜΕ χωρίς ν’ αγγίζουν το σοβαρό αυτό θέμα και να επισημαίνουν, με διάφορες ομιλίες, την προτεραιότητα αυτού σε κάθε κυβέρνηση.

Για να επιτευχθεί, έστω σχετική, ανάκαμψη του εθνικού αυτού δημογραφικού μέγα προβλήματος επιβιώσεως του έθνους των Ελλήνων,κατά την γνώμη μου, επιβάλλεται να ληφθούν άμεσα μέτρα,με συμμετοχή,αν χρειαστεί,ακόμη και της Εκκλησίας της Ελλάδος: Όπως!

ΠΡΩΤΟΝ: Μας γνωρίζουν οι ειδικοί, για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας σε μια χώρα, απαιτείται ανάπτυξη του ακαθαρίστου εγχωρίου προϊόντος άνω του 3,5% ετησίως. Επί πλέον, για να αποπληρωθούν κάποτε τα διαρκώς αυξανόμενα χρέη μας, χρειαζόμαστε ετήσια ανάπτυξη της τάξεως τουλάχιστον του 4%. Συνολικά δηλαδή, απαιτείται ετησία ανάπτυξη της τάξεως του 8% για να μπορέσει η χώρα να σταθεί στα πόδια της και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, κάτι που αποτελεί και το βασικό ζητούμενο για την επιβίωση της.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Να δοθούν οικονομικά κίνητρα στις πολύτεκνες οικογένειες,ανάλογα με των αριθμό των παιδιών. Μια πολύτεκνη γυναίκα για το μεγάλωμα των παιδιών της να θεωρείται εργαζόμενη και ασφαλισμένη μέχρι ενηλικιώσεως των παιδιών της. Η Επιχορήγηση αυτή, εν τω μέτρω των δυνατοτήτων να καλύπτει τουλάχιστον τα βασικά έξοδα της οικογενείας και να συμβαδίζει με τον πληθωρισμό. Ενδεικτικά,από τρία παιδιά και άνω, για κάθε παιδί 250 ευρώ μηνιαίως μέχρις ενηλικιώσεως των.

ΤΡΙΤΟΝ: Σε περίπτωση μη υπάρξεως στέγης να διατίθεται στέγη είτε δια διαθέσεως ανάλογης κατοικίας ή δια της εξασφαλίσεως του ενοικίου μιας αξιοπρεπούς οικίας, μεγέθους αναλόγου των μελών της οικογενείας.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: από δημοσιογραφικές πληροφορίες γνωρίζουμε ότι ο Έλλην πληρώνει 74 είδη φόρων. Πληρώνουμε φόρο, ακόμη και για το σπίτι μας που μένουμε. Να πληρώσουμε λοιπόν ακόμη ένα φόρο άνδρες και γυναίκες για τους πολυτέκνους.

ΠΕΜΠΤΟΝ: Στα τέκνα των πολυτέκνων οικογενειών, να δοθεί σχετική επιδότηση,τουλάχιστον για την εισαγωγή των στις Στρατιωτικές Σχολές, στα πανεπιστήμια της χώρας και στις προσλήψεις στο Δημόσιο.

Οι επιτυχίες στην ζωή χρειάζονται αγώνες και θυσίες και ένα κράτος – έθνος έχει μέλλον όταν ο λαός του θεωρεί υπεράνω όλων το κοινωνικό και το εθνικό συμφέρον της πατρίδος του. Έτσι μόνο οι σημερινοί Έλληνες δεν θα έχουμε την τύχη των αρχαίων Χετταίων, Φοινίκων και Καρχηδονίων.

Εάν συνεχισθεί όμως, αυτή η θλιβερή πολιτική αντίληψη των πολιτικών μας και συνεχισθεί η διχαστική αντιπαράθεση των κομμάτων στη βουλή, πολύ φοβούμαι, οι επόμενες γενεές των παιδιών μας, είναι αμφίβολο αν θα έχουν θέση στον Ήλιο αυτής της όμορφης πατρίδας μας, που μας κληροδότησαν οι πρόγονοι μας.

Δυστυχώς! Οι πολιτικοί και οι πολιτικές που ασκούνται ακόμη και σήμερα,επικεντρώνονται στις επόμενες εκλογές και όχι στις επόμενες γενεές.

"Αρχή άνδρα δείκνυσι"

Ιωάννης Μ. Ασλανίδης
Αντιστράτηγος ε.α.
Επίτιμος Δκτης της Σ.Σ.Ε.

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Έτσι ήταν η Θεσσαλονίκη στην αρχαιότητα

– Οι εικόνες που καθηλώνουν

Θεσσαλονίκη. Μια πόλη ζηλευτή, με Ιππόδρομο, υπέροχα κτίσματα και λουτρά. Η Θεσσαλονίκη της αρχαιότητας, η Καμάρα και η Ροτόντα όπως δεν τις έχετε ξαναδεί. Εντυπωσιακές εικόνες από μια μοναδική ψηφιακή απεικόνιση που μας γυρίζει πίσω στον χρόνο! Η Θεσσαλονίκη όπως δεν την έχετε ξαναδεί. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, και μετά από μακρόχρονη επιστημονική μελέτη, η ΙΣΤ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων πραγματοποίησε μια ψηφιακή απεικόνιση του μνημείου. Πως ήταν η Θεσσαλονίκη στην αρχαιότητα; Μια πραγματικά υπέροχη πόλη. Η Θεσσαλονίκη έγινε η πρωτεύουσα μιας από τι τέσσερις επαρχίες στις οποίες διαιρέθηκε η Μακεδονία από τους Ρωμαίους μετά την κατάρρευση του Μακεδονικού κράτους το 149 π.χ. Διατήρησε όμως κάποιο είδος διοικητικής αυτονομίας που συνέβαλε στην ραγδαία ανάπτυξή της. Ξεκίνησε μία περίοδος άνθισης και η πόλη έγινε η σημαντικότερη της Μακεδονίας.     Η κατασκευή της Εγνατίας Οδού (146 -120 π.Χ.), που ένωνε το Δυρράχιο με τον Έβρο, βοήθησε στην ανάδειξη της Θεσσαλονίκης σε μεγάλο εμπορικό, πολιτικό και στρατιωτικό κέντρο. Ο Τετράρχης Γάϊος Γαλέριος Βαλέριος Μαξιμιανός (250 – 311 μ.Χ), κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Καίσαρας, εγκατέστησε εδώ την έδρα του. Ίδρυσε μεγαλόπρεπο ανάκτοροιππόδρομο, τη θριαμβική αψίδα (Καμάρα) και ανέδειξε την πόλη σε πρωτεύουσα των Βαλκανίων. Το 50 μ.χ. ο Απόστολος Παύλος έφτασε στην πόλη ενισχύοντας την τάση δημιουργίας Χριστιανικής κοινότητας, η οποία και δημιουργήθηκε στα μέσα του 3ου μ.χ. αι.     Η παραμονή του Μεγάλου Κωνσταντίνου στη Θεσσαλονίκη στα 322-323 σχετίζεται με την υλοποίηση μεγάλης κλίμακας έργων στην πόλη, όπως είναι το λιμάνι στο νοτιοδυτικό άκρο της. Ο 4oς αιώνας αναδεικνύεται σε περίοδο αλλαγών για την πόλη. Χαρακτηρίζεται από την οριστική πλέον επικράτηση του χριστιανισμού, τρεις τουλάχιστον αιώνες μετά το πέρασμα του Αποστόλου Παύλου από την πόλη, ενώ στην εκπνοή του, το 390, θα σημαδευτεί από τη σφαγή χιλιάδων Θεσσαλονικέων στον ιππόδρομο της πόλης με διαταγή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α΄. Έως τα τέλη του 5ου αι. συντελέστηκε η μετατροπή της ρωμαϊκής πόλης σε χριστιανικό κέντρο.


Εικονική περιήγηση στο Γαλεριανό Συγκρότημα Το Γαλεριανό Συγκρότημα είναι αποτέλεσμα του φιλόδοξου οικοδομικού προγράμματος του Γαλερίου, και συνδέεται με την τελευταία περίοδο ακμής της αρχαίας πόλης της Θεσσαλονίκης, όταν ο τετράρχης την όρισε ως έδρα του, αναγνωρίζοντας τη δυναμική της και ενισχύοντας τον ρόλο της ως σταυροδρόμι πολιτισμών και κέντρο ανάπτυξης όλης της περιοχής.     Η ανέγερση των ανακτόρων στη Θεσσαλονίκη ξεκίνησε στο τέλος του 3ου μΧ αιώνα, μετά τη νίκη του Γαλερίου επί του βασιλιά των Περσών Ναρσή στην Αρμενία το 298 μΧ. Το Γαλεριανό Συγκρότημα κτίσθηκε στις παρυφές της πόλης, δίπλα στο ανατολικό τείχος. Προς το Νότο εκτεινόταν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα (οδός Μητροπόλεως), ενώ το δυτικό του όριο θεωρείται πως ήταν στην οδό Απελλού. Το ανάκτορο αποτελούνταν από δύο οικοδομικά σύνολα, συνδετικός κρίκος των οποίων είναι η Αψίδα του Γαλερίου. Στο βόρειο τμήμα του βρίσκεται η Ροτόντα, ενώ νότιά της βρίσκεται η Αψιδωτή Αίθουσα (οικοδομικά κατάλοιπα επί του πεζόδρομου Δ.Γούναρη, τμήμα μεταξύ των οδών Αλ.Σβώλου και Ι.Μιχαήλ) και τα οικοδομήματα του αρχαιολογικού χώρου της πλατείας Ναυαρίνου (Βασιλική, κεντρική κτηριακή ενότητα, διώροφο κτήριο, λουτρά, Οκτάγωνο).


Η Ροτόντα
Η Ροτόντα ήταν κατά την τετραρχική περίοδο ναός αφιερωμένος στην αρχαία θρησκεία, ενώ κατά την παλαιοχριστιανική εποχή (4ος έως αρχές του 6ου αι. μΧ) μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στους Ασώματους ή Αρχάγγελους. Η Αψίδα του Γαλερίου Νότια της Ροτόντας υπήρχε

θριαμβική Αψίδα

(η γνωστή σήμερα Καμάρα), η οποία κτίσθηκε μεταξύ του 298 και του 305 μΧ, σε ανάμνηση της εκστρατείας και της νίκης του Γαλερίου κατά των Περσών.

Ο Ιππόδρομος


Κατά τους χρόνους της Τετραρχίας, ο Ιππόδρομος ήταν ένα από τα πιο σημαντικά δημόσια οικοδομήματα, καθώς, εκτός από τους αγώνες που διεξάγονταν σε αυτόν, αποτελούσε έναν κατ’ εξοχή πολιτικό χώρο, όπου ο λαός επικοινωνούσε με τον αυτοκράτορα και εξέφραζε τη βούλησή του.
Η μελέτη για την τρισδιάσταση ψηφιακή απεικόνιση του Γαλεριανού Συγκροτήματος εκπονήθηκε από την ομάδα των αρχιτεκτόνων της ΙΣΤ Εφορείας Αρχαιοτήτων Φ.ΑθανασίουΒ.ΜάλαμαΜ.Μίζα και Μ.Σαραντίδου, στο πλαίσιο των εργασιών αποκατάστασης του μνημείου. Οι εικόνες της ψηφιακής αναπαράστασης και το αντίστοιχο βίντεο υλοποιήθηκαν από τον αρχιτέκτονα Φώτη Τσακμάκη, ενώ όλο το έργο πραγματοποιήθηκε με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ.
http://roykoymoykoy.blogspot.gr/ Newsit Newsroom Facebook Twitter
Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις 5:21 π.μ.

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2019

ΕΛ-ΛΗΝ...ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ;;

Ελ-λην" - Αυτός που βλέπει τον Θεό

Γράφει ο Δημήτρης Αδαμόπουλος..
Dimitris Adamopoulos


Ένα θέμα που με απασχόλησε εδώ και χρόνια και ειμαι σίγουρος πολλους από εσάς, είναι το γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί ποτέ να σηκώσει κεφάλι και ιστορικά, κάθε φορά που γίνονται γεωστρατηγικές ανακαταξεις με παγκοσμιες συνέπειες , η Χώρα μας βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Ειδικότερα μου ειχε κάνει εντύπωση και μάλιστα αρνητικη, η ρήση του τέως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, κου Χ.Σαρτζετάκη περι “Εθνους Ανάδελφου” για τους Ελληνες.


Αυτό με ωδήγησε σε ένα ψαξιμο, ίσως όχι απόλυτα τεκμηριωμένο, αλλα ως πλαισιο μου δίνει απαντήσεις στο ερώτημα.
Πυρήνας της έρευνας μου ήταν τα βιβλία του Αγγλου συνταγματάρχη του Μηχανικού, εξερευνητής και συγγραφέας James Churchward : The Lost Continent of MU [1] και The Children of MU[2]. Στα βιβλία του αυτά, μας μιλάει για το Ελληνικό φύλο των Καρα Μαγιας που μετανάστευσε - από την βυθισμένη σήμερα στον Ειρηνικο Ωκεανό, ηπειρο MU - σε προκατακλυσμιαίους χρόνους , αποίκησε την μέση και την νότια Αμερικη και στην συνέχεια μέσω της Ατλαντίδας κατέληξε στην περιοχή της Ελλάδας – που τοτε το Αιγαίο και η Μεσόγειος ήταν ξηρά – και ίδρυσε την Αθηναϊκή Αυτοκρατορία (Κάρρες)


Πάντα κατά τον Churchward oι σύγχρονες με την αυτοκρατορία της ΜU (αυτοκρατορία του Ηλιου), αυτοκρατορίες της Ιουγούριας, της Ατλαντίδας και των Ναγκας (Ράμας) ήταν υποτελείς αυτοκρατορίες της MU, η μέν πρώτη απετέλεσε την κοιτίδα των γερμανικών, των τουρκικών και των μογγολικών φύλων, ενώ η δεύτερη των σημιτικών και των κινεζικών φύλων, – οι γνήσιοι κινέζοι (Σίνες) [3] είναι λευκή φυλή και κατά τον Ιώβ εξωγήινης προέλευσης με ρίζες στον Αρκτούρο, κατοικία του Γιαχβέ της εβραϊκής θρησκείας (Job 38:32 KJV και Ψαλμός 68:17 MIV), ενώ οι σημίτες είναι Υπερβόρειοι κ ανάμεσα τους καποια φυλη “μάγων” που είχε καταφέρει να παρει τον έλεγχο της αυτοκρατορίας[4],, [5] . Οι Ναγκας (Ράμας) που κατοικούσαν στην περιοχή που οριζεται από την σημερινή Ινδία, το Πακιστάν και το Αφγανιστάν προς δυσμάς και την Σρι Λάνκα και το Μπαγκλαντες προς ανατολάς, ηταν Δραβίδες με επικεφαλής αποστάτες Ιερείς της MU(θεοκρατικό κράτος).

Στην Νοτιο-ανατολική Ασία και στην Νότια Κίνα (επαρχία Γιουνάν) ζουσε επισης το Ελληνικό φύλο των Πελασγών (Ιώνων), που είχε και αυτό μεταναστεύσει από την ΜU που σταδιακά βυθιζόταν εξ αιτίας των γεωλογικών ανακατατάξεων της εποχής, συμπεριλαμβανομενης και της ανύψωσης των Ιμαλαϊων. Ελληνικά φύλα κατοικούσαν επίσης και στην περιοχή της Τακλα Μακάν.

Και εδώ έρχεται ο “μυθος” – για την “επίσημη” επιστήμη – και η πραγματικοτητα - για την “ανεπισημη” – που διηγειται ο Πλατωνας στον Τιμαιο για το τι εμαθε ο Σολωνας από τους Αιγυπτιους και που αφορα στον πολεμο ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Ατλαντες.

Το κεφάλαιο αυτό το έχει δουλέψει ο David HatcherChildress[8], ο οποιος μας λέει ότι

η Μεσογειος την προκατακλυσμιαία περίοδο ήταν μια μεγάλη και εύφορη πεδιάδα που την διέσχιζε ο ποταμός Στιγξ που ήταν η συνέχεια του Νειλου, ο οποιος και κατέληγε στον Στιγγα με καταρράκτες επειδη η Αιγυπτος ήταν σε υπερυψωμενο επιπεδο. Στην συνέχεια ο Στιγγας διέσχιζε την πεδιάδα της Μεσογείου - περνώντας μέσα και από τρεις ευμεγέθεις λίμνες – βλέπε σχήμα – για να καταλήξει στις Ηράκλειες Στήλες, οπου χάνονταν υπόγεια!. [σημ : το ότι η Μεσόγειος κατοικείτο εχει επιβεβαιωθεί με τις ανακαλύψεις των ερειπίων πάνω από διακοσίων πόλεων σε μεγάλα βάθη και στην ανατολική αλλά και στην δυτική Μεσογειο [9].

Η Οσιρια Αυτοκρατορία ήταν δημιουργημα του Οσιρι , ενός από τους δεκα άρχοντες της Ατλαντίδας που αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την Ατλαντίδα μαζύ με τους οπαδους του και να εγκατασταθεί στην Οσιρια (σημερινη Μάλτα) προκειμενου να αποφύγει την
αντιπαράθεση του με τον αδελφό του Σεθ που εν ολιγοις ήταν σατανιστής.

Ο Σεθ εκστράτευσε κατά του αδελφου του και οι Αθηναίοι – σύμμαχοι του Οσιρι – έσπευσαν να τον στηρίξουν .

Οι μάχες έγιναν – συμφωνά με το “παραμύθι ” του Πλατωνα – στα στενα του Γιβλαρταρ και στην περιοχή της οροσειράς του Ατλαντα και οι Αθηναίοι νικησαν κατά κράτος τους Ατλαντες. Αλλά όμως ο Πλάτωνας μας λέει ότι καταστράφηκαν την επομένη και οι δυο στρατοι από μια πλημμύρα!

Στο Popol Vuch[10], το Ιερο Βιβλιο των Mayas αναφερεται ότι χρησιμοποιήθηκαν προηγμενης τεχνολογίας οπλα που θα μπορουσαν να έχουν να κάνουν με την αντιβαρύτητα και τα οποια κατέστρεψαν την Ατλαντιδα και δημουργησαν ένα πελώριο τσουναμι που πλημμύρισε την Μεσόγειο, αδειαζοντας ταυτοχρονα την θάλασσα της Σαχάρας. Φαινεται επίσης ότι οι εχθροπραξίες δεν περιοριστηκαν στην λεκάνη της Μεσογείου γιατι ταυτόχρονα απελευθερωθηκαν και τα νερά της Μαύρης Θαλασσας που ενώθηκαν με αυτά του Ατλαντικου που πλημμυρισαν την Μεσόγειο, ενώ βυθίσθηκε και η ΜUκαι ανηψώθηκε ο όγκος των Ιμαλαϊων, πάντα κατά τον Churchward. Aπο την καταστροφή απέμειναν τα υψηλοτερα σημεία της Μεσογειου που διαμοφωθηκε στην σημερινή της μορφή, ενώ και η Αιγυπτος παρέμεινε ανέγγιχτη γιατι , κατά τον Αιγυπτιο ιερέα με τον οποιο συνομίλησε ο Σολωνας , ήταν σε υψηλότερο σημειο .

Ειπαμε βεβαια ότι αυτά είναι “αρχαια παραμυθια”, αλλά όταν διαφορετικές προσεγγίσεις, η δρομοι έρευνας καταλήγουν στα ιδια συμπεράσματα, καποιος θα μπορουσε να πει ότι ισχύει η παροιμία του Λαού μας ότι “όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτια”.

Συνεχίζοντας, λοιπον, στην λογική του παραμυθιού….
Οσοι Ατλάντιοι σώθηκαν κινήθηκαν προς τα ανατολικά και αφου επεχείρησαν να εγκατασταθούν στην Αίγυπτο, στην Μεσοποταμία, στο Ιράν και εξεδιώχθησαν, κατέληξαν στο ανατολικό άκρο της Μικράς Ασίας (σημερινή Αρμενία) -οι Σημίτες – ενώ οι Κινέζοι – Σιννες κατά τους αρχαιους Ελληνες - συνέχισαν προς την Κίνα. Στον δρόμο τους αυτό, οι Κινέζοι αναμείχθηκαν επιλεκτικά με μογγόλους της Ιουγουρίας και έτσι φτιάχτηκαν τα σημερινά φυλετικά σχήματα της κινεζικής φυλής με τους λευκους κινέζους στην κορυφη, το μειγμα με τους μογγόλους να καταλαμβανει τον χωρο της διοικησης, του εμποριου και των υπηρεσιών και τους κιτρινους μογγόλους ο “λαος” . Οι Κινέζοι εξεδιωξαν τους Πελασγους και τους Ίωνες από την νοτια Κίνα – επαρχια Γιουναν - και την νοτιο-ανατολική Ασία και οι Πελασγοί κινηθηκαν κατά κύριο λόγο δυτικά και μέσα από την αυτοκρατορία των Ράμας κατέληξαν στην σημερινή Μικρά Ασία (Ιωνες), εκδιώκοντας τους Σιμίτες προς τα Νοτια και Ανατολικά (σημερινό Ιράκ και Παλαιστίνη) , ενώ ένα μέρος από αυτούς κινήθηκε βόρεια και αποικησε το Βορειο Ανατολικό ακρο της Σιβηρίας και την Ιαπωνία (σημερινο φύλο των Aϊνου)[7]. Σύμφωνα δε με τον Αμερικανό καθηγητή Thomas S. Anderson του πανεπιστημίου του Φοίνικα [6], δύο φυλές Ιώνων οι Βακχιοι και οι Εκάτιοι μετανάστευσαν το 6,500 π.Χ. από την Ιαπωνία στην Βόρειο Αμερική (οι Βακχιοι ) και εξελίχθηκαν στους Ναβαχο – Ιωνες Βακχιοι => Ιωνοβακχιοι => Ναβαχο - ενώ ο Potomac ποταμός πήρε το όνομα του από την Ελληνική λέξη “ποταμος”, οι δε Εκάτιοι μετανάστευσαν στην Μέση και Νότια Αμερική και εξελίχθηκαν στους Ινκας - Ιωνες Εκατιοι => Ινκατεις => Ινκας. Στη συνέχεια ο Γερμανος καθηγητής γλωσσολογίας Pr. Nors S.Josephson σε μια συνέντευξη του στην κα Μπίκα για το περιοδικό Δαυλός [6] ειπε πως ανακάλυψε ελληνικά στοιχεία στην γλώσσες που ομιλούνται στην Πολυνησία , ισχυριζόμενος πως οι Ελληνες ειχαν ταξειδέψει μέχρι εκεί – ενώ θα μπορουσε να ισχυει και το αντίθετο. Και ακόμα ο διακεκριμένος παλαιοντολόγος και αεροναυπηγός καθηγητής του πανεπιστημιού του Michigan Dr. Hugo Weaving, μπόρεσε τελευταία να αποκωδικοποιήσει την γραφή των κατοίκων της μυστηριώδους πόλης Τιτουάνκο, που κανείς επιστήμονας μέχρι σήμερα δεν μπορεί να εξηγήσει το πως εξαφανίστηκαν οι κάτοικοί της. και κατεληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μία ελληνική διάλεκτο, όπως οι Αιολικές διάλεκτοι των κατοίκων της Θεσσαλίας και της Μυτιλήνης[6] !
Παντα κατά τον Churchward, η καταστροφή της ανατολικής Ιουγουρίας από ένα μεγάλο μαγνητικό κατακλυσμό αποτέλεσμα του οποιου ήταν και η ανύψωση των Ιμαλαϊων, έσπρωξε τα φύλα που κατοικουσαν στην Ιουγουρια – Αριοι όπως οι Τεύτονες, οι Κέλτες, οι Βρεταννοί, οι Σλάβοι, οι Ιρλανδοί, οι Βάσκοι , οι Περσες κλπ, Τουρκοι όπως οι Καζάροι, οι Σελτζουκοι , κλπ - να κινηθουν προς τα δυτικά – Ευρώπη και δυτική Ιουγουρία - και τα νοτια περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει η Ουκρανία, η Γεωργία, η Αρμενία, η Ανατολία της Μικράς Ασίας, το Ιράν.

Ο χρονικός ορίζοντας για τον οποίο μιλάμε είναι πολύ πριν από το 70,000 π.Χ έως το 10,000 π.Χ.

Ο Churchward επισης μας λέει ότι, το Ελληνικό Αλφάβητο περιγράφει την βύθιση της ηπείρου MU, και από τα γραφομενα του προκύπτει πως τα Ελληνικά φυλα ήταν ΟΙ γνήσιοι απόγονοι της αυτοκρατορίας της ΜU, στην ουσία απορρίπτοντας τον μύθο της Ινδο-ευρωπαϊκης καταγωγής των Ελλήνων[11] .



Για να ειμαι όμως αντικειμενικός, θα πρέπει επίσης να πώ ότι η επίσημη επιστήμη απορρίπτει μετά βδελυγμίας τις θεωρίες του Churchward χωρίς όμως να μπορέσει να αντικρούσει την θεωρια του Churchward για την προέλευση και την ερμηνεια του Ελληνικού Αλφαβήτου, που ο Churchward ισχυρίζεται πως περιγράφει την βύθιση της MU στην γλώσσα των Καρα Μαγια!

Συμπερασματα

Αν αληθεύουν αυτά που γράφει ο J.Churchward, τα “παραμυθια” του Πλάτωνα και του Popol Vuch των Μάγια, αλλα και αυτά που ισχυρίζονται οι καθηγητές Anderson, Weaving και Josephson, όπως και οι δικοί μας Στ.Δωρικος και Κ.Χατζηγιαννάκης τότε το σκηνικό που προκύπτει εξηγεί την τελετουργική καταπίεση του Ελληνικού Λαού από τους προκατακλησμιαίους υποτελείς του.

Υπάρχει όμως ένα σκοτεινό σημείο στην όλη ανάλυση. Και αυτό έχει να κανει με τα φυλετικά χαρακτηριστικά. Και το λέω αυτό γιατί οι Ινδιάνοι, οι Ινκας και οι Μαγιας ήταν κοκκινόχρωμοι – όπως όμως κοκκινόχρωμοι ήταν και οι Μινωες που κατά κάποια δημοσιεύματα μας λενε πως ανακάλυψαν την Αμερική και ίδρυσαν αποικίες εκει [12] ενώ στην πραγματικότητα η φορά ήταν αντίστροφη αν αληθεύει η θεωρία του Churchward – ενώ οι Αϊνου που θεωρούνται κατ’ ευθείαν απόγονοι των Πελασγών και των Ιώνων εχουν σαφώς ινδοευρωπαϊκά χαρακτηριστικά . κάτι που δημιουργεί προβλήματα στην θεωρία των καθηγητών Anderson και Weaving μια και μας λένε πως

οι Ινκας και οι Ναβαχο προέρχονται από τους Αϊνού.



Μια υπόθεση που μπορώ να κανω είναι πως η ετυμολογία της λέξης “ Έλ – λην” σημαίνει «αυτός που (μπορεί και) βλέπει τον Ήλιο», δηλαδή αυτός που (μπορεί και) βλέπει τον θεό ή «αυτός που ζει σύμφωνα με τις ιδιότητες του Ήλιου», δηλαδή του θεού, είναι ο ευσεβής. Έλλην είναι αυτός που ζει σύμφωνα με τους νόμους (και τις δυνάμεις) του Φωτός και Ελλάνιος είναι αυτός που κατάγεται από τους προγόνους, οι οποίοι ζουν σύμφωνα με τους νόμους του Φωτός. Eίναι δε γεγονός πως οι κατοικοι της MU – σε αντίθεση με τους κατοίκους των υπολοίπων αυτοκρατοριών της προκατακλησμιαίας περιόδου - λάτρευαν τον Ηλιο σε μια απευθείας σχέση του ατόμου με το Θείο , χωρίς δηλαδή την μεσαλάβηση μια οργανωμένης ιεραχικά Εκκλησίας . Ισως λοιπόν τα φυλα που κατοικούσαν στην MU είχαν σαν συνδετικό στοιχείο την θρησκεία, που πρέσβευε όσα προανέφερα. Πέρα όμως από αυτό η εξάπλωση των Ελληνικών φυλων στην αμερικανική ήπειρο συνδυάστηκε με επιμειξίες τοπικών πληθυσμών, ενώ είναι προφανής η διαφοροποίηση των φυλετικών χαρακτηριστικών των Μάγιας από τους Νάβαχο, η τους κατοίκους της Πολυνησίας.

Πηγαίνοντας τα πράγματα λίγο παρακάτω και με δεδομένο το ότι όσα βιβλία για την Ατλαντίδα έχω διαβάσει με τον άλφα η βήτα τρόπο περιγράφουν ένα σκοτεινό έως σκοταδιστικό εξουσιαστικό σύστημα και με δεδομένο το ότι φαίνεται πως οι Ατλάντιοι κανουν κουμάντο σημερα στην Ανθρωπότητα, ίσως καποιος θα μπορούσε να σκεφτεί πως έχουμε μια πάλη ανάμεσα στο Σκότος – που εκπροσωπούν οι Επικυριαρχοι – και στο Φώς – που εκπροσωπεί ο Ελληνισμός.
Κλείνοντας δεν θεωρώ τυχαία την ερμηνεία του Sabian συμβολισμού για τον Βόρειο Δεσμό του χάρτη του 1830 που δίνουν οι H& W Koppejan “ξανα-ανακάλυψης της θεϊκής καταγωγής των κατόχων της μοίρας με σκοπό στην συνέχεια να χρησιμοποιήσουν την δύναμη της καταγωγής αυτής για την ανέλιξη λιγότερο εξελιγμένων ανθρώπων μέσα από μια διεργασία που ξεκινάει από τον πλήρη παραγκωνισμό και καταλήγει στην πλήρη εξασφάλιση”.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
[1] – Col James Churchward - The Children of MU (διαθεσιμο σε PDF στο διαδύκτιο)

[2] – Col James Churchward - Lost Continent of MU (διαθεσιμο σε PDF στο διαδύκτιο)

[3] – – I.Stamatakos -“Lexicon of Ancient Hellenic Language” : ονοματίζει τους Κινέζους ως “SINΟS” = Ο καταστροφέας,
κλέφτης

[4] - W. Scotte-Elliot – The Story of Atlantis

[5] – Gavin Henzies – The lost empire of Atlantis

[6] - https://anton-dion.blogspot.com/2013/10/greeks-immigrated-peru-and-polynesia.html

[7] – Στ.Δωρικος & Κ.Χατζηγιαννάκης – ΑΪΝΟΥ – Ο παναρχαιος Πελασγικος αποικισμος της Ανατολικης Ασιας

[8] – David Hatches Childress - Lost Cities of Atlantis, Ancient Europe & the Mediterranean

[9] - Graham Hancock - Τhe Underworld

[10] - Popol Vuh: The Definitive Edition of The Mayan Book of The Dawn of Life and The Glories of Gods and Kings
[11] - http://el.wikipedia.org/wiki/Γιακομπ Φιλιπ Φαλμεραυερ
[12] - https://www.tovima.gr/2012/04/06/science/minwikes-apoikies-stin-ameriki/
πηγή

https://www.facebook.com/profile.php?id=100008173205075

enaasteri

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΤΕΛΟΣ ΤΟ “ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΌ ΆΣΥΛΟ “


Γράφει ο Ιωάννης Μ. Ασλανίδης  Αντγος ε. α. Επίτιμος Δκτης της Σ. Σ. Ε.
-Νοιώθω την ανάγκη εγώ και πιστεύω απόλυτα, κάθε νοήμων Έλλην, να συγχαρώ τον Πρωθυπουργό της χώρας και την Υπουργό Παιδείας, για την σπουδαιότατη και μεγάλης σημασίας απόφαση, της κατάργησης του αντισυνταγματικού νόμου, “
Περί ασύλου των Πανεπιστημίων μας”. Έχει μεγάλη αξία η απόφαση αυτή και ΕΥΓΕ στον Πρωθυπουργό, διότι και άλλοι Πρωθυπουργοί, ενώ εγνώριζαν το κακό που γινόταν στα Πανεπιστήμια, δεν είχαν το ψυχικό σθένος ή φοβούμενοι το απαράδεκτα λεγόμενο πολιτικό κόστος, να τολμήσουν την κατάργηση του. -Είναι όντως απορίας άξιον, πως είναι δυνατόν να υπάρχει μόνο στα Πανεπιστήμια της Ελλάδος και μάλιστα σε μια χώρα Ευρωπαϊκή, Δημοκρατική και πολιτισμένη, νόμος ο οποίος να κατοχυρώνει, την ελευθέρα διακίνηση ιδεών, το περιβόητο «Πανεπιστημιακό Άσυλο», όταν η ελευθέρα διακίνηση ιδεών, σήμερα γίνεται παντού στον Ελλαδικό χώρο, στα Μ.Μ.Ε., στις δημόσιες ομιλίες, στην έκφραση απόψεων σε κάθε κοινωνική εκδήλωση κ.λπ. -Ήταν λοιπόν ουτοπία η ύπαρξη αυτού του νόμου και σ’ αυτό ακόμη να έχουμε την μοναδικότητα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αποτέλεσμα της διατήρησης του «Πανεπιστημιακού Ασύλου» ήταν τελικά το αντίθετο, να είμαστε και πάλι η μοναδική χώρα στην οποία, κάποιες πολιτικές παρατάξεις δεν επέτρεπαν την ελευθέρα διακίνηση ιδεών μέσα στα Πανεπιστήμια. Κατά καιρούς είδαν το φως της δημοσιότητας αξιολογότατες  για το περιβόητο «Άσυλο» προτάσεις και σκέψεις, πανεπιστημιακών Καθηγητών, πλην όμως δεν υπάρχει και προ παντός δεν υπήρξαν στο εγγύς παρελθόν ηγεσίες, που να μπορέσουν ν’ απαλλάξουν την λειτουργία των Πανεπιστημίων μας από την γάγγραινα του «Πανεπιστημιακού Ασύλου» και τα συμπαραμαρτούντα αυτό. Ο Νόμος αυτός περί «Ασύλου», που ψηφίστηκε σε κάποιες άλλες εποχές, για να υπάρχει τουλάχιστον μέσα στα Πανεπιστήμια, η Ελευθερία του λόγου, που έπρεπε προ πολλού να καταργηθεί, κατάντησε ο  πιο ζημιογόνος νόμος που ίσχυε, για την λειτουργία των Πανεπιστημίων. Επ’ αυτού! επισημαίνω συνοπτικά, τα απαράδεκτα προβλήματα  που δημιουργούσε στην λειτουργία των Πανεπιστημίων μας: ΠΡΩΤΟΝΕγκαθιστούσε στον πανεπιστημιακό χώρο, ένα καθεστώς ανομίας, αντί δηλαδή να προστατεύσει την Ελευθερία του λόγου και της σκέψης, συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Σαν χώρος γενικής ασυλίας το Πανεπιστήμιο, προσέλκυε ένα πλήθος ατόμων ημεδαπών και αλλοδαπών με παρεμβατικές συμπεριφορές, όπως λόγω χάριν: εμπόρους ναρκωτικών, κλέφτες, αναρχικούς, παρασκευαστές βομβών μολότοφ κ.ά. ΤΡΙΤΟΝ: Η ανεξέλεγκτη ύπαρξη χώρων εντός των Πανεπιστημίων με περιθωριακά άτομα, έδινε την δυνατότητα σ’ αυτούς ανά πάσα στιγμή να διακόπτουν βασικές λειτουργίες του Πανεπιστημίου όπως είναι: η διεξαγωγή μαθημάτων, προγραμματισμένων εξετάσεων, πρυτανικών συσκέψεων και μάλιστα πολλές φορές με επικίνδυνα βίαιες συμπεριφορές, ξυλοδαρμούς καθηγητών και Πρυτάνεων, με ομηρία αυτών και ακόμη με κίνδυνο της ίδιας της ζωής των, εάν οι ιδέες, οι απόψεις ή ακόμη και οι αποφάσεις ήταν αντίθετες, με τις επιθυμίες των αναρχικών ομάδων. ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Η ύπαρξη και η ανεξέλεγκτη είσοδος στους πανεπιστημιακούς χώρους περιθωριακών ατόμων λόγω «Ασύλου»,διατάρασσε την ομαλή λειτουργία αυτών, δημιουργούσε ανασφάλεια με επικίνδυνες συνέπειες για τους εργαζομένους και στη συνέχεια να διαχέετο εξ αυτών των χώρων η παρανομία, η βία και οι καταστροφές περιουσιών αθώων πολιτών  στην ευρύτερη ελληνική κοινωνία. ΠΕΜΠΤΟΝ: Ο Νόμος αυτός περί «Ασύλου» συμπαρομαρτούντων και κάποιων άλλων αψυχολόγητων νόμων που ψηφίστηκαν στο παρελθόν δημιούργησαν την περιβόητη «Συνδιοίκηση» των Πανεπιστημιακών αρχών με τις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις λόγω της «φοιτητικής ψήφου», ελληνική εφεύρεση και αυτή. Αποτέλεσμα! Η Υποβάθμιση και η μείωση γοήτρου των Πανεπιστημιακών καθηγητών, από την άθλια συναλλαγή μεταξύ εκλεγομένων για Πανεπιστημιακές Αρχές και των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων. Υπήρχε τελικά όπως πληροφορούμεθα, με την κατάσταση αυτή  μια ακυβερνησία στα Πανεπιστήμια, η οποία στην ουσία εξασφαλίζει την ασυδοσία στην δράση και την επικυριαρχία των κομματικών παρατάξεων και την ανεξέλεγκτη διείσδυση μέσα σ’ αυτά αναρχικών ομάδων. Με αποτέλεσμα, κάθε απόφαση της Πανεπιστημιακής ηγεσίας, που δεν είναι αρεστή στις κομματικές παρατάξεις και όχι μόνο, να μην εφαρμόζεται. Δυστυχώς εδώ και οι ηγεσίες γνωρίζουν ότι, τα διοικητικά όργανα μπορούν να λειτουργήσουν, μόνον όταν νομιμοποιούν τις επιθυμίες των πολιτικών παρατάξεων. Σήμερα, με τις πολιτικοοικονομικές αντιπαραθέσεις των κομμάτων, που δεν λένε κάποτε να ομονοήσουν, σ’ όλα τα μέτωπα, την οικονομική κατάσταση της χώρας και τις συνθήκες που επικρατούν στα Πανεπιστήμια, αν όχι αδύνατον, είναι οπωσδήποτε πολύ δύσκολη, θα χρειαστεί χρόνος μετά την ψήφιση του νόμου, η πλήρη κατάργηση των συνεπειών στα Πανεπιστήμια μας, από το περίφημο «Άσυλο». Θα πει κάποιος νοήμων Έλλην, γιατί τόσα χρόνια το περίφημο “Άσυλο”, που δημιουργούσε τόσα προβλήματα στα Πανεπιστήμια μας, δεν καταργείτο; Δυστυχώς! Υπάρχει απάντηση: α. Πρωταρχική δυνατότητα κατάργησης του Πανεπιστημιακού «Ασύλου» ήταν η λεγόμενη «πολιτική βούληση». Αυτή παρά τα όσα υπέστησαν τα Πανεπιστήμιά μας,  τον διασυρμό και την υποβάθμιση, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο, δεν υπήρχε μέχρι σήμερα δυστυχώς ανάλογη βούληση στην ατζέντα των Κυβερνήσεων σκόπιμα ή λόγω αδυναμίας. β. Είναι αλήθεια, εάν κάποιος Πρύτανης έθετε θέμα Πανεπιστημιακού “Ασύλου” στη  Σύγκλητο του Πανεπιστημίου για να πάρει απόφαση, θα είχε αμέσως έναντι του όχι μόνο τις κομματικές φοιτητικές οργανώσεις, αλλά και ξένα ακόμη προς το Πανεπιστήμιο αναρχικά στοιχεία, τα οποία δια της βίας δεν θα επέτρεπαν να ληφθούν αποφάσεις, που είναι αντίθετες με τις επιθυμίες των. -Είναι αδήριτη ανάγκη, είναι καημός του Ελληνικού Λαού, τα Πανεπιστήμιά μας ν’ αποκτήσουν μια θέση που την δικαιούνται, συναγωνιζόμενα τα αντίστοιχα της Ευρώπης και γιατί όχι παγκοσμίως, διότι είναι βασικό και απαραίτητο στοιχείο για την οικονομική και την εθνική μας επιβίωση. Είναι κρίμα διότι το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει και εδώ και στα  Πανεπιστήμια του εξωτερικού. “Η ΑΡΕΤΗ ΘΕΛΕΙ ΤΟΛΜΗ”

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/ Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις 11:55 π.μ.

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2019

Τέρμα για όλους και όλες τα ψέματα. Και ο επόμενος θα πνιγεί στις Πρέσπες εάν...

Επειδή διαβλέπω και εκτιμώ, ότι η προδοτική συμφωνία(όχι συνθήκη ) των Πρεσπών, θα... πνίξει στα νερά της, σε λιγότερο από ένα χρόνο, και τον επόμενο πρωθυπουργό, όποιος και να είναι αυτός, αποτολμώ μια προσωπική ιστορική αναδρομή, γιατί το έζησα το φτιαχτό και δόλιο αυτό «ζήτημα» -- συνωμοσία, από τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και τους κατοπινούς πολέμους της.

Το ότι το αιχμηρό αυτό πρόβλημα -- αγκάθι, πονάει και σφάζει, πολύ το πολιτικό σύστημα της χώρας, καταφαίνεται από μόνον το γεγονός, ότι το προβάλλουν - - τρεις τέσσερις ημέρες πριν τις εκλογές--τα πρωτοσέλιδα των αθηναικών εφημερίδων και τα κανάλια και της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης.

Η κάθε πλευρά βέβαια για τους δικούς της... καημούς και ντέρτια. Οι πρώην κυβερνητικοί λόγω ενοχών, τύψεων σύνδρομο στέρησης εξουσίας, πιέσων από δικούς, και συνειδητοποίησης αυταπατών, ασχετοσύνης, φαντασιώσεων και άρρωστων ιδεοληψιών τους. Οι δε σύμπαντες (μπασσες) αντιπολιτευόμενοι(ες) διαβλέπουν ότι ο ... ετερόκλητος όχλος, οι ανόητοι λαικιστές, οι γραφικοί, οι ακροδεξιοί, οι εθνικιστές, και οι φασίστες (κατά τον Αλέξη Τσίπρα και τον ... στρατηγικό αναλυτή του Μαξίμου, σερβιτόρο των Λαδάδικων Θεσ-κης Καρανίκα) των μεγαλειωδών συλλαλητηρίων, ψήφισαν στις Ευρωεκλογές και θα ... ψηφίσουν και στις βουλευτικές, ιδεολογικές τάσεις, πολιτικές θεωρίες και παρατάξεις με πατριωτικό και εθνοκεντρικό πρόσημο. Και αυτό διότι οι συκοφαντημμένοι, κατέβηκαν στα συλλαλητήρια , για ιδέες, αξίες, αρχές , ιδανικά και αλήθειες. Και όχι, βέβαια, για ρουσφέτια, διορισμούς, χαριστικά δάνεια, προαγωγές, μεταθέσεις, αναρριχήσεις, αργομισθίες και διευκολύνσεις.

Είμαστε το εβδομήντα τοις εκατό, οι ανιδιοτελείς με φωτοστέφανο την Ελλάδα και σεις το τριάντα τοις εκατό οι εξαγοράσιμοι και σκυφτοί. Αυτοί που πετάνε από κόμμα εξουσίας σε κόμμα εξουσίας, σαν πεταλούδες για το ρουφήξουν έστω και λίγο μέλι. Και όλα αυτά, για την εθνική μας αξιοπρέπεια, περηφάνια, αυτοσεβασμό και την υπεράσπιση της ιερής ιστορικής αλήθειας. Σχεδόν όλοι περιμένουν και ενδόμυχα ελπίζουν από την όποια κυβέρνηση(πλην Συριζα), που θα προκύψει, ως πρώτο μέτρο – κάθαρση, την κατάργηση της προδοτικής συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι τόσο αναγκαίο για την επούλωση του σοβαρότατου ψυχικού τραυματος, που έχει υποστεί σύμπας ο απανταχού Ελληνισμός, με αυτήν την αριστερή (;) ύβριν, που αυτός που τάχα θα το ξεπεράσει ...δωρίζοντας κάνα κιλό παιδάκια παραπάνω, δεν πρόκειται να πλησιάσει διετία κυβερνητική. Αυτό βέβαια, το έχει διαβλέψει, ψυλλιαστεί, και εν μέρει ...εμπεδώσει το συμβιβασμένο και ηττοπαθές πολιτικό μας σύστημα, και άρχισε ήδη να παίρνει τα μέτρα του, τρομάρα του. Το σύνθημα το έριξε (δεν πιστεύω αυθόρμητα και με δική του πρωτοβουλία) ο κομματικός δημοσιογράφος της εφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» κ. Μανώλης Κοττάκης. Τι μας είπε ο υψιπετής ποιητής ; «Δεν μπορεί η όποια επόμενη κυβέρνηση (διάβαζε Κ. Μητσοτάκη) να ακυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών, γιατί θα βρει ... πάτημα η Τουρκία, για να ακυρώσει τη συνθήκη της Λωζάννης». Δηλαδή ράβδος στη γωνία, άρα βρέχει. Η λαικότερα: τι σχέση έχουν τα σώβρακα με τη γραβάτα; Και όμως, κιοτήδες μου δημοσιολόγοι και αναλυτές, ο νόμος που επικύρωσε την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών , και έχει να κάνει άμεσα με ... μέγιστο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΜΑ, παραβίασε: 1ον Το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγματος, που προβλέπει και ορίζει δημοψήφισμα, με πρόταση του υπουργικού συμβουλίου 2ον το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος απαιτεί απαραιτήτως, 180 ψήφους βουλευτών. Τα δικαστήρια είναι ... υποχρεωμένα, να μην εφαρμόζουν νόμους, αντίθετους προς το Σύνταγμα (όλες οι νομικές το λένε κ. Κοττάκη, ακόμη και η δική σου της Κομοτινής). Άρα ο νόμος για τη συμφωνία είναι αντισυνταγματικός, άκυρος, ακυρωτέος ( μπορεί και πρέπει να ακυρωθεί δηλαδή).

Πώς μπορεί να ακυρωθεί
Η προδοτική συμφωνία των Πρεσπών - -εάν υπάρχει πολιτική βούληση και πατριωτική κυβέρνηση-- μπορεί να ακυρωθεί :
1ον με βάση τη Σύμβαση της Βιέννης για το δίκαιο των συνθηκών (1969)
2ον τη Σύμβαση της Χάγης για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς (1954)
3ον τη Σύμβαση για την προστασία της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ (2003)
4ον Της Ευρωπαικής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1950)
5ον της Ευρωπαικής Σύμβασης του Στρασβούργου περί Ιθαγένειας (6 Νοεμβρίου 1997).
Έκθεση του ηθικού αυτουργού της προδοσίας, απατεώνα κερδοσκόπου Τζωτζ Σόρος
Στην 28σέλιδη έκθεση του ιδρύματος «οπεν σοσιέιτυ» του Σόρος, στις 14 Ιανουαρίου 2019, προβλεπόταν η ψήφος εμπιστοσύνης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δύο ημέρες νωρίτερα. Αφού η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στις 16 Ιανουαρίου 2019. Είχε δε «προβλέψει» τη στήριξη του Ποταμιού στην ψήφιση της συμφωνιας. Κατά τους τέσσερις συντάκτες της έκθεσης, ο Τσίπρας πήρε ως αντάλλαγμα για την καραμπινάτη προδοσία, το ελεύθερο για χαλάρωση των δημοσιονομικών δεσμεύσεων έναντι των δανειστών, για να κάνει τις γνωστές προεκλογικές ψευτοπαροχές. Προβλέπει δε και επόμενη πεντακομματική Βουλή. Με αυτό το ξεμπρόστιασμα, μπορεί πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ, να ομιλεί για ηθικά πλεονεκτήματα της Αριστεράς, για ανεξάρτητες πολιτικές, εθνικές κυριαρχίες και τους γελοίους ψευτοτσαμπουκάδες της αριστεράς; Για τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, η έκθεση επισημαίνει, «ότι τα περισσότερα είναι χρεωκοπημένα και φιλοξενούν απόψεις άσχετων και κατευθυνόμενων ατόμων, γύρω από το Σκοπιανό ζήτημα. Ευτυχώς υπογραμμίζουν που υπάρχουν, κάποια νέα , λαικά μέσα που ενημερώνουν κάπως εγκυρα.»

Μύθος οι ...τρεις Μακεδονίες (Τουρκικός δάκτυλος)
Η γεωγραφική περιοχή των Σκοπίων, δεν υπήρξε ποτέ τμήμα της Μακεδονίας , σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο. Ο ι Μακεδόνες Έλληνες βρίσκονται στη σύγχρονη Ελληνική Μακεδονία πάνω από 3000 χρόνια. Και αυτό διότι οι απώτατοι προγονοί τους, που μετακόμισαν από το Αργος, το 1500 με 1600 π.Χ. προέρχονταν από τον βασιλικό οίκο των Τημενιδών του Αργους και θεωρούνταν απόγονοι του Ηρακλη, κατά Ηρόδοτο. Τα όρια τους ήταν τα βουνΆ Βαρνούντας, Βόρας, Κερκίνη και Όρβηλος. Ανω Μακεδονία ήταν Φλώρινα και Καστοριά και Κάτω η Πιερία. Σε καμιά συνθήκη, συμφωνία, σύμβαση, πρωτόκολλο, η διεθνές έγγραφο δεν υπάρχουν ποσοστά επί του εδάφους της Μακεδονικής γης (51τοις εκατό Ελλάδα, 35 τα Σκόπια και 12 η Βουλγαρία). Ούτε και στα 10 άρθρα της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913) μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, υπάρχει καν η λέξη Μακεδονία και φυσικά ούτε ποσοστά. Ούτε Νειγύ, ούτε Αγίου Στεφάνου, ούτε Σεβρών. Μόλις το ... 1993 (το 1991 άρχισαν τις τρελές αξιώσεις τους τα Σκόπια) ο βοηθός του αρχηγού του Επιτελείου της Τουρκίας και ο στρατηγός Erdogan Oznal κυκλοφόρησαν το βιβλίο « Η ΜΑΚΕΔΟΝΊΑ ... ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» και χώνουν δήθεν ποσοστά και τρεις Μακεδονίες . Για φαντάσου ρε Ελληνα, να σε μάθουν τα άξεστα μεμέτια την ιστορία σου, που ήλθαν από τις στέππες της Μογγολίας, πάνω από χίλια χρόνια, μετά τη γέννηση του Χριστού, και εσύ να τους ... παραδέχεσαι και να ...υιοθετείς στην ... ελληνική έκδοση της wikipedia τα κατασκευασμένα στοιχεία και τους δήθεν χάρτες, με τα ποσοστά , και να μην αναφέρεις την πηγή , των στοιχείων αυτών. Για να μη ξεσκεπαστεί, ότι είναι ... διεμφυλική τουρκική προπαγάνδα. Και εσύ δικηγόρε (παρ' Αρείω Παγω η Πάγει ;) και συγγραφέα , κ. Δημήτρη Σέργιε, μας . . . ξεφουρνίζεις τις τρεις Μακεδονίες στη εφημερίδα «Δημοκρατία» και ύστερα ωρύεσαι, που ο Σκοπιανός πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ, ομολογεί δημόσια «ότι είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε στην Χερσόνησο του Αίμου, τον 7ον μ.Χ. και δεν έχουμε σχέση ούτε με αρχαίους ούτε με μεσαίους ούτε με νέους Μακεδόνες, η γλώσσα μας είναι Σλαβοβουλγαρική (σ.σ άλλο τι κάνει Τσίπρας, Κοτζιας και Γαβρόγλου, αυτοί θα πληρώσουν κατά το φυσικό δίκαιο, μπορεί και το μεταφυσικό). Σας παραδίδω όλους-ες στους άτρωτους: Ηρόδοτο, Θουκιδίδη, Πολύβιο Μεγαλοπολίτη, Στράβωνα, Ισοκράτη, Αρριανό, Παυσανία περιηγητή κ.α.
Τελικά πότε ακούστηκε για πρώτη φορά η λέξη Μακεδονία για τα Σκόπια;
Μα το 1943 από τον Τίτο. Και δεύτερη φορά πάλι από τον Τίτο, στις 11 Οκτωβρίου 1945 σε ομιλία του στα Σκόπια, όταν ανέφερε την Μακεδονία του Αιγαίου.

Μέχρι τότε λεγόταν Βαρντάρσκα, χώρα Βαρδάρη. Κατέχει μέρος της περιοχής της αρχαίας Παιονίας, πολύ πιο βόρεια από την Ελλαδα-Μακεδονια. Τι τον τσίμπησε τον Τίτο; Μα τα γιουσουφάκια του Στάλιν και της Κομιτέρν, δηλαδή «οι δικοί μας» κομμουνιστές, που καταγγέλλανε τον ελληνικό επεκτατισμό, ιμπεριαλισμό και καταπίεση (έτσι τους δασκάλευε και ο γραμματέας της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Δημητρώφ, που ως Βούλγαρος ήθελε και αυτός Μακεδονία του Αιγαίου) και ζητούσαν ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος, που θα ήταν μέλος της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας και της Διεθνούς. (σ.σ γι' αυτό λέει και ο συγγραφέας Χαριτόπουλος, η Αριστερά έχει σχιζοφρένεια, διότι έχει διαβάσει τα . . . λάθος βιβλία).

Λόγω χώρου, αναγκαστικά, τρεις προσωπικές μου μαρτυρίες: Η Ρίτα Πατσούρα Λοζίσκι, πολιτική πρόσφυγας και καθηγήτρια ελληνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων, με την συνάδελφό της Σέρβα (σερβική ιστορία) δέχτηκαν αυστηρές εντολές από την υπεύθυνη του τομέα και τον Πρύτανη, να γράφουν και να λένε, όπου βλέπουν πηγές Ελληνικές, Βυζαντινές, Βουλγαρικές, Σερβικές κ.λπ., ότι όλες είναι. . . Μακεδονικές (σ.σ χτίζανε το αυθαίρετο). Αρχίσανε τις πλάκες και τα ανέκδοτα τις κάρφωσαν, και τις έδιωξαν ως πρακτόρισσες Ελλήνων και Σέρβων. Ο Ιστορικός ηγέτης και πρώτος πρόεδρος Σκοπίων Κομμουνιστής Κίρο Γκλιγκόρωφ (αυτόν που έλεγε η διεθνίστρια Μπακογιάννη... ΕΘΝΙΚΙΣΤΉ ντε) το ξεκαθάρισε: Είμαστε Σλαβοι ήρθαμε τον 7ον αιώνα,, η γλώσσα μας είναι σλαβική, ουδεμία σχέση εχουμε με Μέγα Αλέξανδρο, Φίλλιπο κ.λ.π. Και στα Σκόπια κατοικούν 350.000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες (στην εφημερίδα «Βρέμιε» της Τσεχίας). Αυτά είπες; Κηδεία με τσιγγάνικο αγροτικό Ντάτσουν, τάφο στη άκρη του νεκροταφείου, και βαρύτατο τραυματισμό από απόπειρα δολοφονίας, γιατί τους χάλασε το αφήγημα και τα δρομολογημένα μεγάλα συμφέροντα. Στο Στόμπι, και δίπλα στο τελωνείο Προμαχώνα, υπάρχουν άπειρες ελληνικές επιγραφές σε πλάκες , αγγεία, και αγαλματίδια, μωσαικα. Όλες είναι κρυμμένες και σκεπασμένες κάτω από δένδρα ακακίες.

Υ.Γ Το κείμενο αυτό θα είναι πάντα επίκαιρο, μέχρι να εξαφανιστεί αυτό το κατασκεύασμα _ κράτος (20, 30 50 χρονια). Γιατί παντα θα επανέρχεται, από την πόρτα, το παράθυρο ή τις ρωγμές, και δεν θα μας αφήνει σε ησυχία.

Θοδωρής Βαρίκος ΠΗΓΗ

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

ΤΟ ΙΕΡΟ ΟΡΟΣ ΠΑΓΓΑΙΟ-ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ


Το Όρος Παγγαίο στέκει αγέρωχο, επιβλητικό και ζωντανό με τις ψηλότερες κορυφές του Πιλάφ-Τεπέ (1870 μέτρα) και της Κοζνίτσας (1956 μέτρα) να αντικρίζουν τα όρη της Λεκάνης, του Φαλακρού, του Μενοικίου, των Κερδυλλίων και του Συμβόλου, «καλωσορίζοντας» κάθε επισκέπτη, κάθε περιπατητή, «αφήνοντας» τον να εισέλθει στο εσωτερικό του, να μαγευτεί από την «φιλοξενία του» και σιγά – σιγά να νοιώσει την παράξενη αύρα του μύθου και της πραγματικότητας, της ιερότητας του χώρου. Ο επισκέπτης νοιώθει ελεύθερος στο βασίλειο της φύσης, βαδίζοντας όλο και περισσότερο στα δάση του, από πανύψηλα πλατάνια, έλατα, οξιές, καστανιές που «σκεπάζουν» τις ρεματιές και τις απότομες πλαγιές του βουνού. Σε κάθε βήμα του στα μονοπάτια του Παγγαίου διακρίνει την ιστορική του αξία, με τους βράχους του να μαρτυρούν το πέρασμα του χρόνου καθώς και τα ανεξίτηλα σημάδια των λαών που κατέγραψαν στο βουνό την δική τους ιστορία…

Ο μύθος του Παγγαίου Το βουνό κατά την μυθολογία πήρε το όνομά του από τον Παγγαίο, γιο του Θράκα θεού του Πολέμου, Άρη και της Κριτοβούλης. Ο Παγγαίος ατίμασε την κόρη του χωρίς να το γνωρίζει και ανέβηκε στο όρος, όπου αυτοκτόνησε από τύψεις. Η μεγαλύτερη μορφή, κατά την μυθολογία, για το Όρος Παγγαίο ήταν ο θεός Διόνυσος ή Βάκχος, ο οποίος εκδιώχθηκε από τον βασιλιά της Θράκης Λυκούργο.
Ο Διόνυσος για να τον εκδικηθεί τον τρέλανε με αποτέλεσμα ο Λυκούργος να πάρει το τσεκούρι του και να κατακρεούργησε τον γιο του, νομίζοντας ότι κλάδευε αμπέλι. Όταν ο Λυκούργος συνήλθε η γη δεν καρποφόρησε για χρόνια. Ο Διόνυσος διαμήνυσε πως μόνο όταν θανατωθεί ο Λυκούργος θα ξανακαρπίσει η γη. Οι Ηδωνοί έπιασαν τον Λυκούργο τον ανέβασαν στην κορυφή του Παγγαίου, τον έδεσαν και τον κλωτσούσαν άγρια άλογα μέχρι που πέθανε. Άλλη εκδοχή αναφέρει, ότι ο Διόνυσος φοβούμενος για την ζωή του βούτηξε στην θάλασσα, όπου τον παρέλαβε η Θέτιδα στην αγκαλιά της, τότε ο Δίας τύφλωσε τον Λυκούργο και πέθανε σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Στην περιοχή δρούσε και ο Ορφέας, ο οποίος τιμούσε ως μεγαλύτερο θεό τον Ήλιο, αποκαλώντας τον Απόλλωνα. Ήταν τόση η λατρεία του Ορφέα για τον Ήλιο που ανέβαινε κάθε πρωί στην κορυφή του βουνού για να είναι ο πρώτος που θα το αντικρίσει και θα τον χαιρετήσει. Ο Ορφέας ήταν ιερέας μυστικών τελετών, γνωστά ως Ορφικά μυστήρια, θρησκευτικός ποιητής και προφήτης. Η δράση του ήταν γνωστή στην περιοχή των Πιερίων, όπου υπήρχε και ο τάφος του, ενώ εικάζεται πως δραστηριοποιήθηκε έως και τον Έβρο ποταμό. Μία από τις πολλές εκδοχές για τον θάνατο του, είναι ότι τον σκότωσε ο Δίας με κεραυνό γιατί μέσα από τα μυστήρια του φανέρωνε αλήθειες για τους θεούς. 

Η ιστορική αναδρομή του βουνού
Οι πρώτες ονομασίες του Παγγαίου ήταν Νύσα, στην εποχή του Ομήρου, ενώ αργότερα ονομάστηκε Καρμάνιο. Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν οι Δερριόπες με κύρια ασχολία τους το ψάρεμα και το κυνήγι. Γύρω στο 1800 π.Χ. εμφανίζονται και εγκαθίστανται τα πρώτα θρακικά φύλλα, οι Δόβητες στην περιοχή του Ροδολίβους, οι Παίονες, οι Αγριάνες, οι Ηδωνοί στην περιοχή των Εννέα Οδών (Αμφίπολη), οι Πίερες στην περιοχή του Συμβόλου, οι Σάιοι στην περιοχή της Νικήσιανης, οι Πράσσιοι στην περιοχή του Πραβιού (Ελευθερούπολη), οι Οδόμαντες και οι δυναμικοί Σάτρες στις ψηλότερες περιοχές του βουνού, τους οποίους δεν μπόρεσαν να υποτάξουν ούτε ο Ξέρξης, ούτε ο βασιλιάς Φίλιππος, αλλά ούτε και ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο Ηρόδοτος για τους Σάτρες αναφέρει ότι ήταν ψηλόσωμοι, γενναίοι και λαός και πολεμικές αρετές. Στην συνέχεια οι Πάριοι αποικώντας στην Θάσο, περνούν απέναντι μαζί με τους Θασίτες και ιδρύουν το 650 π.Χ. την Νεάπολη (Καβάλα), συνεχίζοντας όμως με σταθερά βήματα την ίδρυση παραλιακών αποικιών έφτασαν κοντά στο Παγγαίο (Γαληψός). 

Οι Θασίτες πολύ αργότερα (356 π.Χ.) κατάφεραν να εισχωρήσουν και να ιδρύσουν αποικία στην περιοχή του Παγγαίου, στις σημερινές Κρηνίδες. Το 513 π.Χ. οι Μιλήσιοι με τον τύραννο της Μιλήτου Ιστιαίο ιδρύουν την πόλη Μύρκινος κοντά στον Στρυμόνα, ενώ μερικά χρόνια αργότερα επικεφαλής έγινε ο Αρισταγόρας με κύριο σκοπό του την κατάληψη του θρακικού οικισμού των Εννέων Οδών (Αμφίπολη), αλλά η εκστρατεία απέτυχε με τους Θράκες να βγαίνουν νικητές. Την εμφάνισή του στην περιοχή του Παγγαίου κάνει ο βασιλιάς των Περσών Ξέρξης (480 π.Χ.) με αναρίθμητο στρατό, υποτάσσοντας τους κατοίκους και κατακτώντας τις αποικίες, περνώντας από τα τείχη των Πιερών, το Πέργαμον και τον Φράγητα (Μουσθένη και Ορφάνι σήμερα), στην Πιερία Κοιλάδα. Για πρώτη φορά στην περιοχή εμφανίζονται Αθηναίοι (470 π.Χ.) υπό τις διαταγές του Κίμων, γιο του Μιλτιάδη, όπου κατέλαβαν την Ηιόνα (σημερινή Τούζλα), στην οποία υποστηρίζεται ότι έλαβε μέρος και ο μεγάλος Αθηναίος τραγικός ποιητής Αισχύλος. 

Σκοπός των Αθηναίων ήταν να εισχωρήσουν όλο και περισσότερο στην περιοχή. Στην μάχη όμως του Δραβησκού γνωρίζουν μεγάλη ήττα χάνοντας 10.000 στρατιώτες. Το 436 π.Χ. καταφέρνουν να εισχωρήσουν με ηγέτη τον Άγνωνα, ο οποίος καταλαμβάνει την περιοχή των Εννέα Οδών και ιδρύει Αθηναϊκή αποικία, με την ονομασία Αμφίπολη. Οι Αθηναίοι σε μια διαμάχη με τα θρακικά φύλλα μέσα στα τείχη της αποικίας χάνουν την Αμφίπολη και οι νικητές την παραδίδουν στον Σπαρτιάτη Στρατηγό Βρασίδα (424 π.Χ.). Ο Αθηναϊκός στόλος βρισκόταν ήδη στην περιοχή του Παγγαίου και με στρατηγό τον Αθηναίο ιστορικό Θουκιδίδη περιέσωσε μόνο την Ηιόνα. Στο προσκήνιο περνούν οι Χαλκιδείς της Χαλκιδικής το 382 π.Χ., οι οποίοι συνάπτουν σχέσεις με τα θρακικά φύλλα και εγκαθίστανται στην περιοχή. Οι Αθηναίοι συνεχίζοντας με διαδοχικές αποτυχημένες εκστρατείες για να ξανάκερδίσουν την Αμφίπολη, συναντούν για πρώτη φορά μπροστά τους τον Φίλιππο Β’ των βασιλιά των Μακεδόνων, όπου και τερμάτισαν κάθε ελπίδα τους για ανακατάληψη το 357 π.Χ.. 


Ο Φίλιππος ένα χρόνο αργότερα κατέλαβε όλη την περιοχή του Παγγαίου και υπόταξε τις Θρακικές φυλές. Στην περιοχή ο Φίλιππος ιδρύει τους Φιλίππους, δίνοντάς τους 15ετή αυτονομία και έκδοση δικού τους νομίσματος. Ο Φίλιππος προσαρτίζει όλη την περιοχή το 344 π.Χ. στο Μακεδονικό κράτος. Το 168 π.Χ. την περιοχή κατακτούν οι Ρωμαίοι, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο σε όλη την εξέλιξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με την μάχη των Φιλίππων (42 π.Χ.) όπου οι δημοκρατικοί Βρούτος και Κάσιος ηττώνται από τους μοναρχικούς Αντώνιο και Οκταβιανό, με αποτέλεσμα την αλλαγή πολιτεύματος της Ρώμης.

Πολύ αργότερα η περιοχή γνωρίζει τον Χριστιανισμό (50 μ.Χ.) από το πέρασμα του Απόστολου Παύλου, όπου τον αποδέχτηκαν γρήγορα λόγω των αναφορών του για τη μετά θάνατο ζωή και περί της αθανασίας της ψυχής, διδασκαλίες που ήδη είχαν ακουστεί από τον Ορφέα και τους ιερείς του Διονύσου, από τα αρχαία χρόνια. Κατά την βυζαντινή αυτοκρατορία η περιοχή περνάει στα χέρια αρκετών λαών, όπως Φράγκων, Βουλγάρων και Σέρβων, ενώ ανακαταλαμβάνεται από τον Μανουήλ Παλαιολόγο το 1371 και χάνεται ξανά το 1383 από τους Οθωμανούς.

Το Παγγαίο κατά την διάρκεια των βαλκανικών πολέμων γνωρίζει ξανά την ελληνική ταυτότητα, αφού ομάδες προσκόπων καταλαμβάνουν την περιοχή, στην οποία ο τουρκικός στρατός ήταν ανύπαρκτος. Στο παιχνίδι μπαίνουν οι σύμμαχοι Βούλγαροι, αλλά προς το τέλος του 1912 το Ελληνικό στρατηγείο καταλαμβάνει την περιοχή γύρω από τον Αγγίτη ποταμό και καθαρίζει όλη την γραμμή Παλαιοχώρι – Ελευθερές. 

Το 1913 απωθούνται οι Βούλγαροι από την περιοχή με την επέμβαση της 1ης και της 7η Μεραρχίας. Οι Βούλγαροι ξανά ανακαταλαμβάνουν θέσεις στο Παγγαίο και υποχρεώνουν τους Έλληνες σε υποχώρηση. Η περιοχή πέρασε ξανά στην Ελλάδα με την νίκη των Ελληνικών δυνάμεων στην μάχη της Νιγρίτας. Στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο οι Βούλγαροι εμφανίζονται ξανά στο προσκήνιο και καταλαμβάνουν την περιοχή, αλλά απωθούνται αποτελεσματικά μετά από συμμαχική επίθεση και την 13η Ελληνική Μεραρχεία, η οποία κατέλαβε όλη την περιοχή.

Ο «Μίδας» των βουνών
Το Όρος Παγγαίο εκτός από την στρατηγική θέση που κατείχε, στα «σωθικά» του έκρυβε άφθονο χρυσό και άργυρο με αποτέλεσμα να γίνει πόλος έλξης πολλών λαών, ενώ γνώρισε πολλές μάχες για την κυριαρχία των μεταλλείων του. 

Οι πληγές του βουνού ακόμα και σήμερα είναι ανοικτές, σημάδια που παραμένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Για τους θησαυρούς που έκρυβε το Παγγαίο, αναφορές κάνουν ο Ηρόδοτος, «μέγα τε υψηλόν, εν δε τώ χρύσεά τε και αργύρεα ενι μέταλλα, τα νέμονται Πιερές τε και Οδομαντοι και μάλιστα Σάτραι» καθώς και ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Ρήσσος», αναφέροντάς το ως «όρος με τους όγκους χρυσού, του οποίου γη κρύβει άργυρο». Ο πρώτος που ανακάλυψε τα μεταλλεία χρυσού ήταν ο Φοίνικας Κάδμος, ο οποίος και έμαθε τους Θράκες να εκμεταλλεύονται το χρυσάφι φτιάχνοντας κομψοτεχνήματα. Η εκμετάλλευση των μεταλλείων χρυσού πέρασε στα χέρια των Θασιτών, οι οποίοι αποδείχτηκαν μεγάλοι χρυσοχόοι, ενώ οι αποικίες τους εκμεταλλεύονταν, μαζί με Θράκες και Φοίνικες και τα μεταλλεία της Σκαπτής Ύλης (σημερινό Όρος Λεκάνης). 

Το χρυσό του Παγγαίου προσέγγισε και τους Αθηναίους, ενώ εικάζεται ότι ο Πεισίστρατος, μετέπειτα τύρρανος των Αθηνών, βρισκόταν εξόριστος στο Παγγαίο και πλούτισε από τα μεταλλεία του, με αποτέλεσμα να προσλάβει μισθοφόρους για να επιστρέψει στην Αθήνα. Ακόμα και ο Αθηναίος Στρατηγός Μιλτιάδης, ήρωας στην μάχη του Μαραθώνα, φαίνεται ότι είχε αποκτήσει δικαιώματα στα χρυσωρυχεία του Παγγαίου, από τον γάμο του με την Ηγησιπύλη, κόρη του Θράκα βασιλιά της περιοχής, αλλά η αθηναϊκή εκστρατεία κατά των Κυκλάδων τον εμπόδισε να οδηγήσει τους Αθηναίους στο χρυσοφόρο Παγγαίο, κάτι που το πραγματοποίησε ο γιος του Κίμων, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία. 

Η μεγαλύτερη εκμετάλλευση των μεταλλείων του Παγγαίου πραγματοποιήθηκε από τον Φίλιππο Β’ Βασιλιάτων Μακεδόνων, ο οποίος εγκατέστησε το βασιλικό νομισματοκοπείο στους Φιλίππους κόβοντας καθημερινά 1000 χρυσά και 1000 ασημένια νομίσματα. Ο Φίλιππος εκμεταλλευόμενος και την ξυλεία του βουνού ναυπήγησε ισχυρό πολεμικό στόλο. Τα μεταλλεία του Παγγαίου εκμεταλλεύτηκε και ο Μέγας Αλέξανδρος όπου από εκεί στήριξε όλη την εκστρατεία του στην Ασία. Το Παγγαίο ακόμα και στην σύγχρονη εποχή έγινε στόχος χρυσοθήρων, με αποτέλεσμα πολλοί να εγκλωβιστούν ή να χαθούν στα «σωθικά» του βουνού. 

Το ιερό Όρος Παγγαίο
«Αρκετές φορές βλέποντας πάνω από το Στρυμονικό Κόλπο να διαγράφεται στα δύο άκρα του ορίζοντα από τη μια η κωνική σιλουέτα του Άθωνα και από την άλλη η κορυφή του Παγγαίου, αναρωτήθηκα ποιο από τα δύο βουνά δικαιούται να πάρει στην παγκόσμια ιστορία το όνομα “Άγιο Όρος”. Διότι, αν η Πολιτεία των Αγιορειτών μοναχών είναι ένα μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο πνευματικού εξαγνισμού, το Παγγαίο περιλαμβάνεται ανάμεσα σε εκείνες τις ιερές κορυφές από τις οποίες ξεχύθηκαν προς τον αρχαίο κόσμο μυστικιστικές λατρείες και θρησκευτικές ζύμες, που την επίδρασή τους, όσο και αν αυτή δεν μπορεί εύκολα να μετρηθεί, δεν θα την αρνηθεί ποτέ κανείς», έτσι προλόγισε το βιβλίο του “Λατρείες και Μύθοι του Παγγαίου” στις αρχές του 20ου αιώνα ο αρχαιολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νανσί, Πωλ Περντριζέ.

Η μορφή που κυριάρχησε στο Παγγαίο ήταν ο Διόνυσος, ο οποίος λατρεύτηκε ως θεός του κυνηγιού και της Αγροτικής ζωής και στην κορυφή του βουνού υπήρχε το περίφημο και πανάρχαιο ιερό μαντείο του, το οποίο βρισκόταν σε σπήλαιο. Προφήτες του ήταν οι Βησσοί και μια γυναίκα η «Προμάντις» απαντούσε με χρησμούς, όπως το μαντείο το Δελφών με την Πυθεία, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. Σε μικρότερη κλίμακα λατρευόταν και ο Ορφέας.

Ακόμη και σήμερα αναβιώνονται διονυσιακά έθιμα στην περιοχή της Νικήσιανης με το κάψιμο των ψύλλων και την ανάσταση του Διονύσου – την νίκη της ζωής, από τους «Αράπηδες», ντυμένοι με προβιές ζώων που φέρουν μεγάλα κουδούνια δημιουργώντας εκκοφαντικό θόρυβο. Στην συνέχεια ο Απόστολος Παύλος μιλώντας για τον Χριστιανισμό βρίσκει εύφορο έδαφος και γίνεται γρήγορα αποδεκτός από την ευρύτερη περιοχή του Παγγαίου, όπου και αρχίζουν να χτίζονται πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, με την Μουσθένη και την Μεσορόπη να μετρούν σήμερα 60 περίπου εκκλησίες. Κοντά στην Νικήσιανη διακρίνουμε τα «απομεινάρια» του βυζαντινού ναού του Αγίου Γερωργίου, ενώ στους πρόποδες του Παγγαίου δεσπόζει το σημαντικότερο μοναστήρι της περιοχής αφιερωμένο στην Παναγία της Εικοσιφοίνισσας όπου κάθε χρόνο γίνεται δέκτης πολλών επισκεπτών, για να ασπαστούν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που κατά την ιστορία έκαψε την εκκλησία, όταν Βούλγαρος αξιωματικός προσπάθησε να την πάρει και κρατώντας το σπαθί στο χέρι του έκοψε το μάγουλο της Παναγίας, πληγή που διακρίνεται ακόμα και σήμερα στην εικόνα. Φυσικός «πλούτος» 

Το Παγγαίο αποτελεί τον φυσικό προστάτη της πανίδας και της χλωρίδας της περιοχής. Πολλά είδη φυτών όπως Γαϊδαροπούρναρο ή γκι κόκκινες παιόνιες, κυκλάμινα, κόκκινοι και ροζ κρίνοι, δένδρα όπως μακεδονίτικο έλατο, οξυές, καστανιές, άγριες αμυγδαλιές και δαμασκηνιές καθώς και πολλών ειδών μανιταριών συνθέτουν το πράσινο κομμάτι του βουνού. Πολλά όμως είναι και τα ζώα που κατοικούν στο βουνό, άλλα σε ψηλότερες τοποθεσίες , όπως λύκοι, αγριογούρουνα, χρυσαετοί, σταυραετοί, νυχτερίδες, μπούφοι και άλλα σε χαμηλότερες τοποθεσίες όπως αλεπούδες, ασβοί, πελαργοί, ενώ οι καταρράκτες και οι μικρές λίμνες ολοκληρώνουν το φυσικό παζλ του βουνού. 

ΠΗΓΗ:www.eparousia.gr/
©www.visaltis.net

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2019

Μεταφέροντας τον πολιτισμό μας

Oλα τα ανθρώπινα είναι εφήμερα, φθαρτά και ατελή. Είναι μεν θεμιτή, αλλά ανέφικτη η επιδίωξη της απόλυτης ευδαιμονίας, της αφθαρσίας, των ιδανικών εμπειριών και της πλήρους αποφυγής της ταλαιπωρίας. Ειδικά στις διακοπές, όπου οι άνθρωποι «ξεβολεύονται», επειδή μετακινούνται από το δικό τους -σε γενικές γραμμές ελεγχόμενο- περιβάλλον και ζουν έστω για λίγες ημέρες σε «τερέν» μη οικεία προς αυτούς, η δυσαρέσκεια μπορεί να προκαλείται για ήσσονος σημασίας ζητήματα και να εκφράζεται εντονότερα από το σύνηθες.

Το κράτος δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται παντού, να μεριμνά για όλα, να λειτουργεί με υπερφυσικές δυνατότητες και να ανταποκρίνεται σε ελάχιστο χρόνο και για τα σοβαρά και για τα ασήμαντα. Αυτό δεν γίνεται ούτε στα εξελιγμένα δημοκρατικά καθεστώτα ούτε στις απολυταρχίες. Οι εξελιγμένες δημοκρατίες μπορούν να απαντήσουν σε πολλές προκλήσεις και σε διάφορα απρόβλεπτα, αλλά όχι σε όλα. Οι τυραννίες μπορούν να «κουκουλώσουν» πολλά, αλλά είθισται να ξεμπροστιάζονται.

Τα περισσότερα, ωστόσο, μικροπροβλήματα και οι αναποδιές μπορούν να ξεπεραστούν ή να ελαχιστοποιηθούν αν οι ταξιδιώτες κουβαλούν στις αποσκευές τους ικανά αποθέματα προσωπικού πολιτισμού. Οι πολίτες είναι εκείνοι που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Να σέβονται τον διπλανό τους, να θεωρούν ως όριο της ελευθερίας τους το όριο της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του διπλανού τους, να είναι ευγενικοί, να συμπεριφέρονται όπως θα ήθελαν να τους συμπεριφέρονται οι άλλοι, να προστατεύουν το περιβάλλον και να μη θεωρούν τους τόπους που επισκέπτονται σημεία εκφόρτωσης των απωθημένων τους.

Δεν είναι οι τουριστικοί προορισμοί χωματερές για να πετάμε εκεί υλικά απορρίμματα και ψυχολογικά τοξικά απόβλητα.

Οι πολίτες με συνείδηση και επίγνωση των ορίων τους μπορούν να κάνουν ασύγκριτα καλύτερη και αποτελεσματικότερη δουλειά από εκείνη που αξιώνουν όλοι από το κράτος. Οπου κι αν πάμε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε οι διαφημιστές της χώρας, της πόλης, της οικογένειάς μας. Είμαστε οι εκπρόσωποι όλων των συλλογικοτήτων που μας αφορούν. Ας δείξουμε σεβασμό, για να μας σέβονται.

ΠΗΓΗ

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Μυστική Αθήνα: Η κρυμμένη γέφυρα του Όθωνα και το άγνωστο σπήλαιο του Πανός στο κέντρο της πολης


Μυστική Αθήνα: Η γέφυρα του Όθωνα, ο λίθος του Ιακώβ & ο Πάνας

Βρισκόμαστε σε μια παμπάλαια περιοχή της Αθήνας, που σήμερα μπορούμε να λέμε πως περιλαμβάνει μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα εναπομείναντα μυστικά σημεία της νέας πρωτεύουσας…

Μια από τις πρώτες συνοικίες γύρω από το λόφο του Αρδηττού ήταν το λεγόμενο “βατραχονήσι”. Η ονομασία προέκυψε επειδή στο σημείο αυτό ο ποταμός Ιλισός χωριζόταν σε δύο σκέλη, ανάμεσα στα οποία σχηματιζόταν “νησί” με αμέτρητα βατράχια, που ζούσαν δίπλα στις όχθες. 

Τα δύο παρακλάδια λίγο παρακάτω, στην κρήνη Καλλιρρόη, έσμιγαν ξανά σε μια μικρή βραχονησίδα (που και αυτή ενίοτε ονομαζόταν βατραχονήσι) σχηματίζοντας καταρράκτες εκατέρωθεν. Το ένα από τα δύο όμως, ύστερα από την καταστροφική πλημμύρα του Αγίου Φιλίππου -τέλη του 1896- επιχωματώθηκε, και ταυτόχρονα το βατραχονήσι έπαψε να είναι νησί!


Τμήμα αρχαίου Ιλισού

Το σκέλος που έμεινε ήταν αυτό που βρισκόταν από την πλευρά του Αρδηττού, το οποίο μάλιστα από σχετικά σχεδιαγράμματα προκύπτει ότι ανοίχτηκε κάποια μεταγενέστερη εποχή (μεσαιωνική κοίτη), ενώ η αρχική πορεία του ποταμού διέγραφε τη διαδρομή του σκέλους που καταργήθηκε.

Από εκεί, λοιπόν, μέχρι τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης σώζεται στο βατραχονήσι, όπου και η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής ένα μικρό μόνο (ανενεργό πια) τμήμα ακάλυπτης κοίτης, παράλληλα με τη Βασιλέως Κωνσταντίνου προς την πλευρά του Ολυμπιείου, το οποίο έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος.


Η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής

Εδώ υπάρχουν τα ερείπια του ιερού της Αγροτέρας Αρτέμιδος με την αρχαία πηγή, την εκκλησία της Αγίας Φωτεινής στη θέση αρχαίου ναού της Εκάτης και βωμού των Ιλισιάδων Μουσών, το σημείο όπου βρισκόταν η κρήνη Καλλιρόη από την οποία προερχόταν το νερό του Κλήδονα


Πηγή έξω από την εκκλησία της Αγίας Φωτεινής

Εδώ λάμβαναν χώρα αρχαίες τελετές στην σπηλιά αφιερωμένη στο πάνα, κοντά μάλιστα στο βωμό των Ιλισιάδων Μουσών υπήρχε πλάτανος “ευθαλής”, όπου συνήθιζε να μεταβαίνει ο Σωκράτης με τους μαθητές του.



Το άγνωστο σπήλαιο του Πανός

Πολύ κοντά στην εκκλησία της Αγίας Φωτεινής Αρδηττού, σε ένα μικρό χώρο κάτω ακριβώς από την λεωφόρο και τα ανυποψίαστα βλέμματα των περαστικών, υπάρχει ένα μικρό κομμάτι γής που κάποτε κάλυπτε ο Αρχαίος Ιλισός.



Μερικά μέτρα παραδίπλα, ''κρυμμένο'' κυριολεκτικά μέσα στην άγρια βλάστηση, ξεχασμένο θα έλεγε κανείς, ένα μικρό σπηλαίωμα αφιερωμένο σύμφωνα με την ανάγλυφη μορφή που βρέθηκε χαραγμένη πάνω του στον θεό Πάνα.

Δυστυχώς, σήμερα η βραχογραφία (πιθανότατα 5ος αι.π.Χ) με τη μορφή του Πάνα δεν διακρίνεται, καθώς η ατμοσφαιρική ρύπανση επέφερε τη διάβρωση του βράχου.

Το σημείο που μέχρι πρόσφατα διακρινόταν ο Πάνας με τον αυλό του...

Το σπήλαιο πιθανολογείται πως είναι φυσικό δημιούργημα, ενώ στο εσωτερικό του βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης από τα πελασγικά χρόνια και φαίνεται μεταγενέστερα να χρησιμοποιήθηκε ως τόπος ενταφίασης(ανασκαφές 1893).

Σύμφωνα με τα αρχεία της αρχαιολογικής υπηρεσίας απετράπη από την υπηρεσία η ανατίναξή του κατά την διάρκεια κατασκευής της λεωφόρου Αρδηττού. Μέρος του σπηλαίου διατηρείται μέχρι σήμερα όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς. Είναι πολύ πιθανό όμως στην αρχαιότητα να εισχωρούσε βαθύτερα. 

Εσωτερικά του σπηλαίου

Η γέφυρα του Όθωνα

Εκεί ήταν κατά τους παλιούς ο νεραϊδότοπος, στο σημείο όπου υπάρχει ακόμα κάτω από το σημερινό δρόμο η τρίτοξη παλαιά πέτρινη γέφυρα (εποχής Όθωνα) της αρχαίας κοίτης του Ιλισού, που σώζεται μέχρι σήμερα.



Ακριβώς κάτω από την παλιά γέφυρα διέρχεται η υπόγεια πια κοίτη του σημερινού Ιλισού μέσα από ένα πραγματικά δαιδαλώδες δίκτυο υπογείων στοών που ξεκινούν, από διάφορες περιοχές και καταλήγουν στην Καλλιθέα κι από κει στο Φάληρο, αποτελώντας ένα μέρος του δικτύου των υπονόμων αποχέτευσης ομβρίων υδάτων της πόλης.



Η γέφυρα σήμερα, μπορεί να μας "μαρτυρήσει" μερικά στοιχεία που αφορούν την ιστορία της. Όπως βλέπουμε στην φωτογραφία που ακολουθεί, τσιμεντένια υποστυλώματα στήθηκαν σε επαφή με το βόρειο μέτωπο, καταστρέφοντας έτσι τα δύο βασιλικά οικόσημα που υπήρχαν εκεί...



Κατά καιρούς δε, γίνεται προσπάθεια για περιορισμό της εισόδου κάτω από τις αψίδες με σιδερένια παραπετάσματα, τα οποία όμως δεν υπάρχουν πια.

΄Οψη της καμάρας από μέσα προς τα έξω...

Κατά την τελευταία υπογειοποίηση του Ιλισού, η γέφυρα εγκιβωτίστηκε από τον τσιμεντένιο σκελετό του υπερκείμενου δρόμου. Η νότια πλευρά των αψίδων φράχθηκε με πέτρινο τοίχο, αφήνοντας όμως περιθώριο επικοινωνίας μεταξύ τους.



Σήμερα, στη δεξιά καμάρα υπάρχουν φαρδιοί σωλήνες που οδηγούν τα (όποια) νερά στο τούνελ της υπόγειας κοίτης, κάτω από την Καλλιρρόης.



Ακριβώς κάτω από τη λεωφόρο Καλλιρρόης.



Όλη η περιοχή είναι γεμάτη από ακατανόητα στιγματοειδή σύμβολα και αραβικά σημάδια, που βρίσκονται γραμμένα παντού με μπογιά. Άραγε ποια να είναι η σημασία τους;

Ακατανόητα στιγματοειδή σύμβολα...

Ο αρχαιολόγος Στέλιος Λεκάκης δίνει μια πιθανή εξήγηση: «Προσεγγίζοντας το εσωτερικό του κεντρικού κλίτους της γέφυρας, το πρώτο που διαπιστώνει κανείς στις πλαϊνές πλευρές του είναι οι αραβικές λατρευτικές επιγραφές, που συνοδεύονται με απεικονίσεις μουσουλμανικών τεμενών στην ανατολική πλευρά. Με αυτές σχετίζονται οι τάπητες που εντοπίστηκαν (παλαιότερα) στο έδαφος και πιθανώς μαρτυρούν τη χρήση του τόπου ως τόπου προσευχής.

Στο παρακάτω σχέδιο, απεικονίζεται η ευρύτερη περιοχή του Ιλισού, με ότι υπήρχε εκεί από το 86 π.Χ. (κατάληψη Αθηνών από το Σύλλα), έως το 267 μ.Χ. (καταστροφή της πόλης από τους Ερούλους).


Απέναντι από τη θέση της Αγίας Φωτεινής, υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων η κρήνη Καλλιρρόη (αργότερα Εννεάκρουνος), η μόνη -κατά τον Παυσανία- πηγή στην αρχαία Αθήνα με καλό και πόσιμο νερό (αρ. 18 χάρτη).

Στη γειτονική τώρα περιοχή, στο νοτιοανατολικό άκρο του Ζαππείου και πιο κοντά στο Στάδιο, υπήρξε νεκροταφείο των Διαμαρτυρόμενων (Προτεσταντών) από το 1834, μέχρι το 1914 που μεταφέρθηκε στο Α΄ Νεκροταφείο. Γενικότερα, γύρω από τον Ιλισό, είχαν πραγματοποιηθεί και άλλες προσπάθειες οργανωμένης ταφής νεκρών ξένων δογμάτων, πολλές από τις οποίες μεταφέρθηκαν επίσης στο Α΄ Νεκροταφείο. Σε άλλες πηγές αναφέρεται, για την ίδια περίοδο, και η ύπαρξη νεκροταφείου των Βαυαρών στρατιωτών κοντά στην Αγία Φωτεινή, όπου πράγματι πρέπει να υπήρχε κάποιος τόπος ταφής τους

Αποστολή - Φωτογραφίες : Χάρης Ντάκ
Δημήτρης Μ omadaorfeas


Πληροφορίες: urbanspeleology.blogspot.gr
Υπουργείο Πολιτισμού

Blog Widget by LinkWithin

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided