Κυριακή, Οκτώβριος 20, 2019

Μυκηναϊκός πολιτισμός ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 8ος

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική Αλεξάνδρεια

30/08/2019 EEST

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική Αλεξάνδρεια

Γλίτωσε από φυσικές καταστροφές και πολέμους αλλά κινδυνεύει από την κλιματική αλλαγή.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
Ahmed El-Kabbani via Getty Images

Η παράκτια πόλη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η οποία έχει επιβιώσει από εισβολές, πυρκαγιές και σεισμούς από τότε που ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο περισσότερο από 2.000 χρόνια πριν, αντιμετωπίζει τώρα μια νέα απειλή λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Η άνοδος των επιπέδων της θάλασσας απειλεί να πλημμυρίσει φτωχότερες γειτονιές και αρχαιολογικούς χώρους, οδηγώντας τις τοπικές αρχές στην ανόρθωση τσιμεντένιων φραγμάτων στη στη θάλασσα για να ανακόψουν την παλίρροια.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
Photo by David Stanley via Getty Images

Μια μεγάλη καταιγίδα το 2015 κατέστρεψε μεγάλα τμήματα της πόλης, προκαλώντας τουλάχιστον έξι θανάτους και κατάρρευση περίπου δώδεκα σπιτιών, εκθέτοντας τις αδυναμίες της τοπικής υποδομής.

Η Αλεξάνδρεια, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, περιβάλλεται από τη Μεσόγειο Θάλασσα από τρεις πλευρές και στην πίσω πλευρά της έχει λίμνη, καθιστώντας την εξαιρετικά ευάλωτη στην αύξηση των επιπέδων της θάλασσας που προκαλείται από την υπερθέρμανση του πλανήτη και το λιώσιμο των πολικών πάγων.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
javarman3 via Getty Images

Πίσω στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και του 1950, αποτελούσε καταφύγιο για τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες αλλά και πόλο έλξης τόσο για την «υψηλή» κοινωνία της Αιγύπτου όσο και για τους τουρίστες εξαιτίας της ομορφιά της γοητείας της.

Σήμερα, με παραλιακή γραμμή άνω των 60 χιλιόμετρων, είναι ο κορυφαίος 
καλοκαιρινός προορισμός για τους Αιγυπτίους, όμως πολλές από τις πιο διάσημες παραλίες της ήδη δείχνουν σημάδια διάβρωσης.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
ASSOCIATED PRESS

Η Διακυβερνητική Ομάδα για την Κλιματική Αλλαγή των Ηνωμένων Εθνών (GIEC) προειδοποίησε ότι τα παγκόσμια επίπεδα της θάλασσας θα μπορούσαν να αυξηθούν από 0,28 σε 0,98 μέτρα μέχρι το 2100, με «σοβαρές επιπτώσεις για τις παράκτιες πόλεις, τα δέλτα και τα χαμηλά κράτη».

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι περιφερειακές αποκλίσεις στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας και τα αποτελέσματά της δεν έχουν ακόμη κατανοηθεί επαρκώς. Αλλά στην Αλεξάνδρεια, μια πόλη-λιμάνι που φιλοξενεί πάνω από 5 εκατομμύρια ανθρώπους και το 40% της βιομηχανικής δραστηριότητας της Αιγύπτου, υπάρχουν ήδη σημάδια αλλαγής.

Το υπουργείο υδάτινων πόρων και αρδευτικών δραστηριοτήτων της Αιγύπτου αναφέρει ότι η στάθμη της θάλασσας αυξανόταν κατά μέσο όρο 1,8 χιλιοστά ετησίως έως το 1993. Τις δύο δεκαετίες που ακολούθησαν η αύξηση ανήλθε στα 2,1 χιλιοστά ετησίως και από το 2012 έφτασε τα 3,2 χιλιοστά ετησίως, απειλώντας τα θεμέλια των κτιρίων.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
ASSOCIATED PRESS

Η γη στην οποία είναι χτισμένη η Αλεξάνδρεια, μαζί με το Δέλτα του Νείλου που την περιβάλλει, βυθίζεται περίπου στο ίδιο ποσοστό, λόγω εν μέρει των φραγμάτων που αποτρέπουν την ανασύσταση της λάσπης και την εξόρυξη φυσικού αερίου. Αυτό αναμένεται να επιδεινώσει τις επιπτώσεις της αύξησης της στάθμης της θάλασσας, με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες.

Μια μελέτη του 2018 προέβλεπε ότι θα πλημμύριζαν μέχρι 734 τετραγωνικά χιλιόμετρα του Δέλτα του Νείλου έως το 2050 και 2.660 τετραγωνικά χιλιόμετρα έως το τέλος του αιώνα, επηρεάζοντας 5,7 εκατομμύρια ανθρώπους.

Οι κάτοικοι που ζουν σε περιοχές με χαμηλό επίπεδο αντιμετωπίζουν ήδη τις συνέπειες. Ενας 52χρονος κάτοικος της συνοικίας Σάτμπι δήλωσε ότι έχει επισκευάσει το τριόροφο σπίτι του δύο φορές από τις πλημμύρες του 2015.

«Γνωρίζουμε ότι είναι επικίνδυνο, γνωρίζουμε ότι ολόκληρη η περιοχή θα είναι υποβρύχια, αλλά δεν έχουμε άλλη εναλλακτική λύση», δήλωσε.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
ASSOCIATED PRESS

Στην γειτονιά Ελ-Μαξ, εκατοντάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μετά από τις πλημμύρες του 2015. Το υπουργείο Στέγασης έκτισε εννέα πολυκατοικίες για να τους φιλοξενήσουν μετά την κήρυξη της περιοχής ως επικίνδυνης.

Ο Σαγέντ Καλίλ, 67χρονος ψαράς από την ίδια γειτονιά, δήλωσε ότι τα σπίτια πλημμυρίζουν με θαλασσινό νερό κάθε χειμώνα τα τελευταία χρόνια, τόσο από την κοντινή ακτή όσο και από ένα κανάλι που διασχίζει την περιοχή.

«Είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι το Ελ-Μακ θα είναι εδώ μέσα μερικές δεκαετίες», είπε ο Καλίλ. «Ολα αυτά τα σπίτια μπορεί να εξαφανιστούν. Η περιοχή που βλέπετε τώρα θα είναι ένα υπόγειο μουσείο».

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
ASSOCIATED PRESS

Οι αρχές εγκατέστησαν ναυτικές «άμυνες» για να προστατεύσουν τη γειτονιά, η οποία φιλοξενεί ένα διυλιστήριο πετρελαίου, ένα εργοστάσιο τσιμέντου και βυρσοδεψεία, αλλά οι κάτοικοι λένε ότι δεν έχει κάνει μεγάλη διαφορά.

«Κάθε χρόνο τα κύματα είναι πολύ ισχυρότερα από το προηγούμενο έτος», δήλωσε ο Αμπντελ-Ναμπί ελ-Σαγιάντ, ένας 39χρονος ψαράς. «Δεν είδαμε καμία βελτίωση, απλώς ανάγκασε τους ανθρώπους να φύγουν».

Οι αρχαιολογικοί χώροι της πόλης - αυτοί που επέζησαν της ταραχώδους ιστορίας της - επίσης απειλούνται.

Ο ιστορικός φάρος της Αλεξάνδρειας, μια από τις ψηλότερες ανθρωπογενείς κατασκευές και ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, κατέρρευσε από σεισμό τον 14ο αιώνα. Η φημισμένη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας κάηκε ολοσχερώς όταν ο Ιούλιος Καίσαρ πυρπόλησε ένα στόλο του εχθρού το 48 π.Χ.

Αλλά η ακρόπολη του Καϊτμπέι, ένα μεσαιωνικό φρούριο που χτίστηκε στα ερείπια του φάρου στην κατάληξη μιας στενής χερσονήσου που προεξέχει στη θάλασσα, εξακολουθεί να δεσπόζει πάνω από το κεντρικό λιμάνι της πόλης, ακριβώς απέναντι από τη σύγχρονη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας - ένα ερευνητικό κέντρο που εγκαινιάστηκε το 2002.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
ASSOCIATED PRESS

Ο Ασουρ Αμπντελ-Καριμ, επικεφαλής της αιγυπτιακής γενικής αρχής για την προστασία των ακτών, δήλωσε ότι η ακρόπολη είναι ιδιαίτερα ευάλωτη. Είπε ότι τα όλο και ισχυρότερα κύματα και ρεύματα είχαν εισχωρήσει στα θεμέλια, αναγκάζοντας τις αρχές να εγκαταστήσουν μια σειρά από τσιμεντένια φράγματα, ορατά από την προκυμαία στο κέντρο της πόλης, γνωστή ως Κορνές.

Η αιγυπτιακή κυβέρνηση, η οποία αγωνίζεται να ανοικοδομήσει την εθνική οικονομία μετά τις αναταραχές από την αραβική άνοιξη το 2011, έχει διαθέσει πάνω από 120 εκατομμύρια δολάρια για τα εμπόδια και άλλα προστατευτικά μέτρα κατά μήκος της ακτής, δήλωσε ο Αμπντελ-Καρίμ.

Η άνοδος των θαλασσών απειλεί την ιστορική
ASSOCIATED PRESS

«Χωρίς τέτοια εμπόδια, τμήματα της Κορνές και κτίρια κοντά στην ακτή θα υποστούν ζημιά», με εκτιμώμενο κόστος περίπου 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, είπε.

Οι εσωτερικές περιοχές βρίσκονται επίσης σε κίνδυνο, συμπεριλαμβανομένου του Κομ ελ-Σουκάφα (σ.σ. κατακόμβες που χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα Α.Δ. με αρχιτεκτονικά στυλ εμπνευσμένα από την αρχαία Αίγυπτο). Αυτό το μέρος όπως και άλλες τοποθεσίες πλημμύρισαν το 2015.

Πηγή: Associated Press

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

Βρέθηκε το νησί της Κίρκης, ισχυρίζονται αρχαιολόγοι

Μια σπηλιά σε νησί στην κεντρική Ιταλία, φέρεται να δείχνει όλα τα στοιχεία εκείνα, τα οποία σύμφωνα με τις περιγραφές στην Ομήρου Οδύσσεια θα μπορούσε να ζει η Κίρκη. Αυτό υποστηρίζουν Ιταλοί αρχαιολόγοι, με την συνδρομή σπηλαιολόγων.-d-
Πρόκειται για το νησί Τόρε Πάολα, το οποίο ο Όμηρος το ονομάζει Αιαία, όπου οι αρχαιολόγοι βρήκαν τη σπηλιά μήκους περίπου 30 μέτρων και φέρεται να είχε την οικία της η μάγισσα Κίρκη η οποία μεταμόρφωνε τους εχθρούς της ή όσους την προσέβαλαν σε ζώα με τη χρήση μαγικών ποτών, καθώς γνώριζε πολλά για τα βότανα και τη φαρμακευτική τους επίδραση.
Οι σπηλαιολόγοι εισήλθαν στην καρσική ρωγμή που εντόπισαν στους πρόποδες του ακρωτηρίου της Κίρκης στην Τόρε Πάολα και ανακάλυψαν τη σπηλιά όπου υποθέτουν ότι προσάραξε το πλοίο του Οδυσσέα.
Σύμφωνα με την «Οδύσσεια» ο ήρωας του Ομήρου εισήλθε στη σπηλιά αυτή στη λίμνη Πάολα με το πλοίο του και στη συνέχεια πλανεύτηκε από την Κίρκη κι έμεινε κοντά της για έναν χρόνο.
Το λάξεμα στον βράχο αντιστοιχεί με την περιγραφή και τις γεωγραφικές αναφορές της αφήγησης του Ομήρου. Και ως απόδειξη υπάρχει και ένας Χάρτης του όρους Κίρκης και της περιφέρειας του Σ. Φελίτσε, που δημιουργήθηκε από τον Τζιοβάνι Μπατίστα Τσιπριάνι το 1830, όπου η σχισμή περιγράφεται ως «δύο σπηλιές η μία πάνω στην άλλη» και λέγεται ότι » τα πλοία εισέρχονται στη θάλασσα «.
Βρέθηκε το νησί της Κίρκης, ισχυρίζονται αρχαιολόγοι
Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, η Κίρκη είναι περισσότερο γνωστή από την Οδύσσεια του Ομήρου, όπου περιγράφεται να ζει σε ένα μέγαρο στη μέση ενός ξέφωτου, σε ένα πυκνό δάσος, και να υφαίνει σε έναν τεράστιο αργαλειό. Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Οδυσσέα, τριγύρω υπήρχαν λιοντάρια και λύκοι, φαρμακωμένα θύματα της μαγείας της, που δεν ήταν επικίνδυνα για όσους επισκέπτονταν το μέρος. Εκεί έφθασαν ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του κατά την περιπλάνησή τους.
Ωστόσο, παλαιότεροι ισχυρισμοί φαίνεται να προσδιορίζουν το νησί της Κίρκης μέσα στα ελληνικά σύνορα, από Έλληνα ερευνητή.
GROTTA MAGA CIRCE, San Felice Circeo HD 2016
https://www.youtube.com/watch?v=L7qwcHwLCQE

Πηγή: greenme.it και enikos.gr diadrastika

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2019

ΟΥΠΣΣΣ!!!!.. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ???!!!!!.....


Σχόλιο Διόδοτου: Υπερπλούσιο το φωτογραφικό υλικό από αυτή την ανάρτηση του πολύ ενδιαφέροντος ιστολογίου Invisible Lykans Team, εδώ. Διάσπαρτες σε όλο τον πλανήτη πέτρινες σφαίρες, οι οποίες καθόλου δεν μοιάζουν να είναι φυσικοί σχηματισμοί. Γιατί κατασκευάστηκαν, από ποιους και πότε;;...


ΠΡΩΤΗ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ!!!! ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΑΠΟ ΒΡΑΧΟ ΣΦΑΙΡΕΣ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ!!!!!

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της αρχαιολογίας, οι μυστηριώδεις πέτρινες σφαίρες της Κόστα Ρίκα έχουν συναρπάσει τους επιστήμονες από τότε που ανακαλύφθηκαν, το 1930!!!! Μέχρι τότε πουθενά δεν είχαν ανακαλυφθεί τόσες πολλές πέτρινες σφαίρες στον κόσμο!!!! Όποιος θέλει να μάθει για αυτές ας πατήσει ΕΔΩ!!!!
Με τα χρόνια όμως αυτό που ανακαλύφτηκε αλλά και εξακολουθεί να ανακαλύπτουν οι αρχαιολόγοι με το να μένουν με την απορία είναι ότι ανακαλύπτουν και άλλες πέτρινες σφαίρες σε όλο τον κόσμο χωρίς όμως να δίνουν κάποια εξήγηση για το τι θα μπορούσανε να είναι ή γιατί σκοπό είχαν φτιαχτεί.
Οι δεύτερες σε ποσότητα πέτρινες σφαίρες είναι αυτές της Βοσνίας στις μεγαλύτερες αμφισβητήσιμες πυραμίδες του κόσμου https://en.wikipedia.org/wiki/Bosnian_pyramid_claims όπου θα δείτε κάποιες από αυτές παρακάτω.
Εκτός τις πέτρινες σφαίρες της Κόστα Ρίκα κάποιες από τις άλλες όπου είναι τριγύρω διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο όπως αυτές στο Καζακστάν φαίνονται να έχουν και δεύτερη σφαίρα μέσα τους μπερδεύοντας περισσότερο τους αρχαιολόγους για ποιο λόγο να είχανε φτιαχτεί.







Καζακστάν!!!!



ΟΧΑIΟ ΗΠΑ – Πολλές από κάποιες σφαίρες βρίσκονται σε μεγάλα βάθη στην γη όπως αυτή εδώ στο Οχάιο.



ΡΩΣΣΙΑ – Μετά την Βοσνία έρχεται τρίτη η Ρωσία σε ποσότητα σφαιρών αλλά πάντα όμως το νούμερο μπορεί ξαφνικά να αλλάξει οπουδήποτε στην γη με το να βρεθούνε και άλλες.


Βοσνία.



Οι πέτρινες σφαίρες ονόματι ( Τσόνε ) της Αγίας Αγκάθας Ντε Γότσι στην ιταλική πυραμίδα είναι κάποιες από αυτές  που διαθέτει η γειτονική χώρα.



Ιταλία (Comune di Ozieri, 40°41’0″N 8°57’51″E).



COPAN – Κόπαν Δυτική Ονδούρα – https://en.wikipedia.org/wiki/Cop%C3%A1n



Από το νησί του Αγίου Φρανς Τζόζεφ όπου έχουμε γράψει και σχετικό άρθρο.



Nέα Ζηλανδία!!!!



Σλοβακία!!!!



AbuTe Pito Kura – Αμπού Τε Πίτο Κούρα στα νησιά του Πάσχα.



Σαρδηνία!!!



Οι 100 Ζαηκόβο πέτρινες σφαίρες στην Καμπαρντίνο-Βαλκαρία.



Γαλλία.

Τι είναι όλες αυτές οι πέτρινες σφαίρες!;! Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει και να πει τι είναι!!!! Εάν είναι όμως σίγουρο ότι έχουν υποστεί ανθρώπινη επεξεργασία και είναι λείες και άψογες. Από το μέγεθος ενός βόλου ως και το μέγεθος που ξεπερνά τα 4 μέτρα ύψος και περιφέρεια. Κάποιοι έχουν πει ότι ήταν απομεινάρια ενός άγνωστου πολιτισμού όπου τις είχανε φτιάξει ως σημαδούρες…. βέβαια όλα αυτά όσο ήταν γνωστές μόνο οι πέτρινες σφαίρες της Κόστα Ρίκα. Έπειτα σιγά σιγά έβρισκαν μια δυο ή και τρεις σε κάποιες χώρες ίδιες όπως της Κόστα Ρίκα και ποιο μετά στην Βοσνία βρεθήκανε πάρα πολλές στην πυραμίδα του χρυσού ήλιου και τριγύρω από αυτές όπως έχετε δει στις φωτογραφίες όπου είναι μόνο το 1% από αυτές που έχουν βρεθεί. Το ίδιο και στις πυραμίδες στην Ιταλία. Αν και επίσημα η παγκόσμια αρχαιολογική υπηρεσία δεν έχει ανακοινώσει τις πυραμίδες αυτές ως  πυραμίδες.



Κετίλ Προβίνσιαλ Πάρκο στο  Καναδά.



Στην Κόστα Ρίκα πέτρινη μπάλα με περίτεχνα ιερογλυφικά.



Νορβηγία!!!!


Οι παράξενες πέτρινες σφαίρες της Δανίας.



Στο Νέο Μεξικό




Αίγυπτος.





Ελλάς.




Oλες οι κεφαλές των Ολμέκων έχουν φτιαχτεί από τις αινιγματικές πέτρινες σφαίρες!!!! Η τελευταία δείχνει την επεξεργασία που είχε υποστεί για να γίνει και αυτή κεφαλή αλλά τελικά δεν έγινε.



Πλανήτης Άρης.


Ένα αγροτικό και μικρό κινεζικό χωριό βρίσκεται στο προσκήνιο των μέσων ενημέρωσης εξαιτίας ενός μυστηριώδους προσκυνήματος που λέγεται ότι ένας βράχος γεννά << πέτρινα αυγά >>.
Ο λεγόμενος << βράχος που γεννά πέτρινα >>, βρίσκεται στη νοτιοανατολική Κίνα , παράγει τακτικά μεγάλους στρογγυλούς βράχους έως και   272 κιλά, σύμφωνα με τους ντόπιους.
Λέγεται ότι τα αυτά τα  << πέτρινα αυγά >> βγαίνουν από το βράχο κάθε τρεις δεκαετίες περίπου. Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη δώσει καμία επίσημη εξήγηση για το φαινόμενο και ούτε πρόκειται.



Το ασυνήθιστο βουνό βρίσκεται στην επαρχία Guizhou ( Γκουιντζού )  στο χωριό Gulu Zhai ( Γκαλού Ζάη ), όπου οι μειονότητες Shui – Σάι ζούνε εκεί περίπου για περίπου 1.000 χρόνια!!!!
Σύμφωνα με μια προηγούμενη έκθεση της DW News , ο << βράχος που γεννά αυγά >> ή << chan dan ya – Τσαν Νταν Για >> στα κινέζικα, είναι μια περιοχή μήκους 20 μέτρων (66 πόδια) και έξι μέτρων πλάτους (20 πόδια) σε ένα ομώνυμο βουνό του χωριού!!!!
Τα << πέτρινα αυγά >> βγαίνουν έτσι απλά από την επιφάνεια του βράχου και τελικά πέφτουν στο έδαφος!!!!
Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι τα << πέτρινα αυγά >> θα μπορούσαν να τους φέρουν καλή τύχη, έτσι τα συλλέγουν τις σφαίρες αυτές και τα μαζεύουν για καλή τύχη  στο σπίτι!!!!  Σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν συγκεντρώσει πάνω από 100 από αυτά!!!!
Κάθε 30 χρόνια περίπου, τα << ώριμα αυγά >> πέφτουν από τον βράχο και τα νέα παίρνουν θέση αμέσως!!!!!

Οι σφαίρες έχουν διάμετρο μεταξύ 30 και 60 εκατοστών (11,8 ίντσες και 23,6 ίντσες) και θα μπορούσαν να βάρος  έως 272 κιλά (660 λίβρες).
Μια πρόσφατη αναφορά βίντεο για το QQ.com υποστήριξε ότι κάθε 30 χρόνια περίπου, τα << ώριμα αυγά >> πέφτουν στο έδαφος!!!!Οι πέτρινες σφαίρες έχουν περιγραφή ότι έχουν σκούρο μπλε χρώμα και σχήμα όπως τα απολιθωμένα αυγά δεινοσαύρων….. μόνο που δεν είναι!!!!Οι γεωλόγοι δεν έχουν ακόμη δώσει επίσημη εξήγηση, αλλά πολλοί έχουν παράσχει θεωρίες.
Ορισμένοι εμπειρογνώμονες δήλωσαν ότι τα «πέτρινα αυγά» σχηματίστηκαν στη θάλασσα κατά τη διάρκεια της Καμπριανής περιόδου.

Με τα χρόνια, γεωλόγοι στην Κίνα έδωσαν ορισμένες πιθανές εξηγήσεις για την αιτία του φαινομένου. Ωστόσο, καμία επίσημη δεν έχει ανακοινωθεί.
Κάποιες θεωρίες αρχαιολόγων κάνουν λόγο ότι  οι πέτρινες αυτές σφαίρες ήταν θρόμβοι που σχηματίστηκαν από μόρια ανθρακικού ασβεστίου στη βαθιά θάλασσα περίπου 500 εκατομμύρια χρόνια πριν κατά τη διάρκεια της Καμπριανής Περιόδου, δήλωσε ο Δρ Wang Shangyan ( Γουάνγκ Σανγκγιάν ) από το Γραφείο Γεωλογίας και Ορυκτών Εξερεύνησης και Ανάπτυξης του Guizhou χωρίς βέβαια να εξηγεί πως κάθε 30 χρόνια πέφτουνε και βγαίνουν αμέσως καινούριες.

Σε ένα βιβλίο που ονομάζεται << Scary Phenomena >>, ο Δρ. Γουάνγκ είπε ότι η βαθιά θάλασσα μετατράπηκε σε υψηλά βουνά με την πάροδο του χρόνου, και αυτά τα κομμάτια κατέστησαν περίεργες δομές στα βουνά.
Και η λάσπη, σχημάτισε βουνά, και κάτω από ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες γίνονται πιο γρήγορα τα πέτρινα αυτά κομμάτια, και φαίνεται ότι ο βράχος γεννά τα << αυγά >>.

Η άποψη του Δρ. Wang συμφωνήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τον καθηγητή Xu Ronghua ( Ξου Ρονγκουά ) από το Ινστιτούτο Γεωλογίας και Γεωφυσικής της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών.
Αλλά ο καθηγητής Ξου είπε ότι οι σβώλοι έγιναν από διοξείδιο του πυριτίου.
Εξηγώντας γιατί τα αντικείμενα είναι στρογγυλά, ο καθηγητής Ξου είπε στο DW News: << Μια σφαίρα έχει τη μικρότερη επιφανειακή περιοχή σε σύγκριση με άλλα σχήματα με τον ίδιο όγκο. Ως εκ τούτου, θα έπαιρνε τη λιγότερη προσπάθεια για να σχηματίσουν τα μόρια σε μια σφαίρα από τα άλλα σχήματα. >> Ότι καταλάβατε καταλάβατε.

Ο καθηγητής Ξου δήλωσε ότι το τρεχούμενο νερό μπορεί επίσης να είναι ένας παράγοντας για τον οποίο οι σφαίρες αυτές είναι στρογγυλοί.
Πρόσθεσε ότι παρόμοια φαινόμενα παρατηρήθηκαν στο Beidaihe ( Μπεηντεχέι ), στη βόρεια Κίνα και στο Xinjiang ( Ξιντζγιάνγκ), στη βορειοδυτική Κίνα!!!!!
Υπάρχουν τρεις τύποι μετά τις έρευνες που διεξήγαμε σε όλο τον κόσμο. Ο πρώτος είναι οι σφαίρες που είναι μασίφ και είναι από γρανίτη!!!! Δεύτερον αυτές που έχουνε και άλλες σφαίρες ποιο μικρές μέσα τους σαν να τις γεννάνε!!!! Τρίτον εκτός από γρανίτη είναι από διάφορα άλλα πετρώματα!!!!
Όπως και να έχει όμως φαίνεται να έχουν υποστεί πολλές από αυτές ανθρώπινη επεξεργασία!!!! Αν όχι ανθρώπινη για να γίνω λίγο ποιο γραφικός ίσως από κάποια ανώτερα όντα όπου επισκέφτηκαν κάποτε τον πλανήτη μας ή ίσως κάποια άλλα όντα από την Μέση Γη όπου επισκέφτηκαν την επιφάνεια…..!!!!

Καλά όλα αυτά και θα ήθελα να ήταν το τελευταίο!!!!! Όμως παρόλες τις θεωρίες που έχουν ειπωθεί όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και τα τελευταία θα προσθέσω και εγώ την δική μου βλέποντας το φαινόμενο στο κινεζικό χωριό παραπάνω!!!!!

Γιατί λοιπόν να μην είναι << Οργονίτες >>!!!;;!!!  ας πούμε ότι εγκλωβίζεται η δύναμη της οργόνης μέσα σε πετρώματα και δημιουργούν φυσικούς ( πέτρο-οργονίτες ) και με την δύναμη αυτών οι πέτρες γίνονται κυκλικές, σφαιροειδείς, από μέγεθος βόλων ως και τεράστιων διαστάσεων που έχουν βρεθεί κατά καιρούς!!!!! Όλες οι σφαίρες που έχουν βρεθεί ήταν θαμμένες και καμία δεν ήτο εκτός χώματος!!!!

Βέβαια όμως κάποιοι τις είχανε ανακαλύψει από τότε και τις είχανε τοποθετήσει σε αυτές τις περιοχές!;! Για ποιο λόγο!;! Ως αστρικό χάρτη στην γη με το να δείχνει γαλαξίες ή νεφελώματα για κάποια φυλή που είχε ξεμείνει πίσω!;! Μήπως για ιερούς σκοπούς!;! Και και και και!;! Όπως και να έχει τα ερωτηματικά μένουνε…..το τι είναι πως φτιαχτήκανε και και και ….για μένα όμως μένει το θέμα της οργόνης!!!! Όπου σε ηχητικό άρθρο που ετοιμάζω εξηγώ τα πάντα για την οργόνη και θα εξηγήσω και εκεί την θεωρία για τις πέτρινες σφαίρες….. όπου ίσως σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους άλλους είμαι σίγουρος ότι δεν θα αρέσει καθόλου η θεωρεία μου περί οργόνης!!!!!

Μέχρι την επόμενη φορά να είστε όλοι πάντα καλά και να θυμάστε!!!!
Αν δεν πιστεύετε σε κάτι, δεν πάει να πει αυτό το κάτι ότι δεν υπάρχει!!!!

INVISIBLE LYCANS TEAM!!!
diodotos

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2019

Ο Ρωμανός του Ματζικέρτ και η αρχή του κακού

Ο Ρωμανός του Ματζικέρτ και η αρχή του κακού

σχόλιο Γ.Θ : Σαν σήμερα η ήττα στο Ματζικέρτ. Η μία από τις τέσσερις καταστροφικότερες ήττες που γνώρισε ποτέ η Ρωμιοσύνη. Από την μαύρη εκείνη ημέρα οι τούρκοι έμελλε να είναι η μαύρη πληγή όχι μόνο του Ελληνισμού αλλά του κόσμου ολόκληρου

Όταν ο Πιστός Εν Χριστώ Τω Θεώ Βασιλεύς Αυτοκράτωρ Των Ρωμαίων Βασίλειος Β' έκλεινε τα μάτια και και περνούσε στην Αιωνιότητα, άφηνε πίσω του ένα κράτος υπερδύναμη, με πανίσχυρο στρατό και οικονομία, που κανείς δεν μπορούσε ούτε να σκεφτεί να το απειλήσει.
Η απέραντη Αυτοκρατορία, που τότε τα σύνορά της έφταναν από το σημερινό Ιράν μέχρι λίγα χιλιόμετρα πριν την Ρώμη της Ιταλίας και από την σημερινή Ουκρανία μέχρι το σημερινό Λίβανο, είχε φτάσει στο απόγειο της δύναμής της και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι 46 χρόνια μετά οι μετέπειτα Αυτοκράτορες του Βασιλείου, οι λόγιοι και η αριστοκρατία θα την οδηγούσαν στην καταστροφή του Ματζικέρτ.

Όταν ο Ρωμανός Δ' Διογένης στέφθηκε Αυτοκράτορας, ο στρατός μας ήταν διαλυμένος και τίποτα δεν θύμιζε τις ένδοξες μεραρχίες του Βουλγαροκτόνου, του Τσιμισκή και του Νικηφόρου Φωκά.
Οι σελτζούκοι, ένα τουρκικό φύλο ληστών από τις στέπες της Μογγολίας, που περιπλανιώταν απο 'δω και από 'κει κλέβοντας και λεηλατώντας, είχαν καταλάβει την αμυντική ανυπαρξία του Βυζαντίου και ανενόχλητοι εφορμούσαν στα ανατολικά σύνορά μας, αλλά και στη Μικρασιατική ανυπεράσπιστη ενδοχώρα σκορπώντας τον όλεθρο.
Μετά από μια σειρά καταστροφικών αυτοκρατόρων, ο Ρωμανός βρέθηκε ανέλπιστα στο θρόνο της Βασιλεύουσας και η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε να κάνει όσα δεν είχαν κάνει όλοι οι άλλοι μαζί.
Ο στρατός του Βυζαντίου είχε καταντήσει ένα θλιβερό θέαμα με αγύμναστους, άσχετους και άτολμους στρατιωτικούς παραμελλημένους και αποδυναμωμένους επίτηδες (από την αριστοκρατία και τους λόγιους) με στολές σκισμένες και λειψές.
Ο Ρωμανός προσπαθώντας να σταματήσει τις σφαγές και τα ποτάμια αίματος ξεκίνησε με αυτόν τον στρατό που παράλαβε και η αλήθεια είναι, θα είχε καλύτερη κατάληξη, αν δεν τον είχαν προδώσει σε εκείνη την τελευταία μάχη στο Ματζικέρτ.
Ενώ κέρδιζε στην αρχή και οι τούρκοι πανικόβλητοι έτρεχαν να σωθούν εγκαταλείποντας το πεδίο της μάχης, ο Ρωμανός έκανε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του, ένα λάθος που το πληρώνουμε μέχρι σήμερα.
Πιστεύοντας ότι παρόλη την υποχώρηση των σελτζούκων κάπου υπήρχε κρυμμένη τουρκική εφεδρεία, ο Ρωμανός έδωσε διαταγή οπισθοχώρησης.
Έκπληκτοι οι στρατιώτες και το ιππικό υπάκουσαν παραξενεμένοι μη μπορώντας να καταλάβουν, τι συνέβαινε.
Την ίδια ώρα ο μοχαμέτ μπιν νταούντ τσαγκρί, ο σουλτάνος των σελτζούκων, βλέποντας αυτό το ανέλπιστο δώρο έδωσε διαταγή αντεπίθεσης.
Οι βυζαντινοί, που τώρα οπισθοχωρούσαν, είδαν τους τούρκους να αντεπιτίθενται και η απορία για την εντολή του Αυτοκράτορά τους μετατράπηκε σε πανικό.
Βλέποντας τώρα το λάθος του ο Ρωμανός έδωσε εντολή στην βυζαντινή εφεδρεία, που περίμενε λίγο πιο πίσω, να επέμβει και να σώσει την μάχη, όμως ο επικεφαλής αυτός στρατηγός της εφεδρείας είχε πάρει άλλες εντολές από τους εχθρούς του Ρωμανού (τους ίδιους, που είχαν καταστρέψει όλα αυτά τα χρόνια την Αυτοκρατορία). Δίνοντας εντολή να μην επέμβουν και αφήνοντας μόνο του το στρατό, που τώρα υποχωρούσε πανικόβλητος, έφυγε με την εφεδρεία προδίδοντας την Πατρίδα και τον Αυτοκράτορα.
Λίγο μετά, όλα είχαν τελιώσει.
Οι τούρκοι θα έμεναν στα κατακτημένα αυτά εδάφη και δημιουργώντας διάφορα εμιράτα (δες ΕΔΩ) θα πολλαπλασιάζονταν μέχρι την τελική τους επικράτηση τέσσερις αιώνες μετά.

Γιώργος Θαλάσσης

 

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;»


«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998)πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με την γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε την νέα ελληνική γλώσσα.

Nομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στην  Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν.

Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στην λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική την λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε την λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα, και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε την λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από την λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στην λέξη «νοιάτα».

Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε την λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή.

Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις την «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος την λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος την λέξη «ουσία».

Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε την λέξη «θάλασσα».

Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις» «ΖΩΗ»!

Η γιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλωσύνη».

Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933:

Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου την λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης την λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου.

Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς την λέξη «πόνος».

Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νοιάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με την ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.

============================================================
απο τον αποστολέα:

Η ταπεινή μου γνώμη: Η λέξη Αγάπη (με την πνευματικήν έννοιαν) είναι λέξη ωραιοτάτη.
Λ.

´Ενας ορισμός Αγάπης:

Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις 8:21 π.μ.

 

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ :

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΦΙΟΥΣΣΑ – ΤΥΡΑΣ

Το βορειοανατολικό τμήμα των ανασκαφών του Τύρα.

ΜΙΑ ΙΣΧΥΡΗ ΠΟΛΗ ΣΤΙΣ ΕΚΒΟΛΕΣ ΤΟΥ ΔΝΕΙΣΤΕΡΟΥ

Λίγα χρόνια πριν από το ξέσπασμα της ιωνικής εξέγερσης, άποικοι από τη Μίλητο ίδρυσαν στον Εύξεινο Πόντο την Οφιούσσα. Τον 4ο αιώνα π.Χ. η πόλη μετονομάστηκε σε Τύρα. Οι άποικοι συγχρωτίστηκαν με τους ντόπιους «βαρβάρους» και ανέπτυξαν ευρύ δίκτυο εμπορικών σχέσεων. Ο Τύρας επιβίωσε ως τον 4ο αιώνα μ.Χ. .Mεγάλο μέρος από τα ερείπιά του καλύφθηκε από το μεσαιωνικό οχυρό Άκκερμαν.




Οστέινο αγαλματίδιο της Αφροδίτης. Αρχαιολογικό Mουσείο Οδησσού.

Η Οφιούσσα–Τύρας, μια από τις ισχυρές αρχαίες Ελληνικές πόλεις της βορειοδυτικής περιοχής του Εύξεινου Πόντου, ανήκει σήμερα στην Ουκρανία. Βρίσκεται στην περιφέρεια της Οδησσού, στα περίχωρα της πόλης Μπιέλγκοροντ–Ντνιεστρόφσκυ 1, στη δυτική όχθη της λιμνοθάλασσας όπου εκβάλλει ο Δνείστερος 2.

Ο κυκλικός πύργος και το κτίριο της vexillatio.

Τμήμα των ερειπίων της πόλης βρίσκεται κάτω από το μεσαιωνικό φρούριο Άκκερμαν. Η πόλη δεν διασώθηκε στο σύνολό της, λόγω της ανόδου του επιπέδου της θάλασσας, της διάβρωσης των όχθεων της λιμνοθάλασσας και της οικοδομικής δραστηριότητας των ανθρώπων.

04Προσωπεία από τερακότα. 05 Αργυρό ενώτιο. .06 Τμήμα μαρμάρινου αγαλματιδίου της Αφροδίτης. Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού.
Στα έργα αρχαίων συγγραφέων (Δημήτριος Καλλατιανός, Ψευδο-Σκύμνος 799– 801, 802–803. Στράβων Γεωγραφικά VII.3.14, 16. Πλίνιος ο Πρεσβύτερος Naturalis Historiae IV.82, 93. Πτολεμαίος Γεωγραφία III.10.7–8) η πόλη μνημονεύεται με δύο ονομασίες.

Διακοσμητικό αρχιτεκτονικό μέλος από πηλό. Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού

Η παλαιότερη ονομασία (Οφιούσσα) αντικαταστάθηκε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. και στην πόλη δόθηκε το όνομα του ποταμού Τύρα. Η Οφιούσσα ιδρύθηκε προς τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. και εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι το γ΄ τέταρτο του 4ου αιώνα μ.Χ.

Οι σχετικές με την πόλη αρχαιολογικές έρευνες ξεκίνησαν στα τέλη του 19ου–αρχές του 20ού αιώνα και συνδέονται με το όνομα του καθηγητή του Πανεπιστημίου του Νοβοροσίσκ, Ερνστ Ρομάνοβιτς φον Στερν (1859–1924), ο οποίος απέδειξε ότι η πόλη που βρίσκεται δίπλα και κάτω από τα οχυρωματικά έργα του φρουρίου Άκκερμαν είναι η Οφιούσσα–Τύρας.

Σαρκοφάγος ρωμαϊκών χρόνων από ασβεστολιθικό πωρόλιθο. Νεκρόπολη του Τύρα.
Εν συνεχεία, την περιοχή που καταλάμβανε η πόλη ανέσκαψαν αρχαιολογικές αποστολές, οι οποίες αποκάλυψαν σημαντικό μέρος των οικοδομημάτων της και του συστήματος των αμυντικών της οχυρώσεων.


Άποψη του βόρειου τμήματος της ανασκαφής του Τύρα.

Τα αρχικά οικοδομήματα της πόλης προς το παρόν δεν έχουν αποκαλυφθεί∙ οι οχυρώσεις που βρέθηκαν από τους αρχαιολόγους ανάγονται σε διάφορες περιόδους της ιστορίας της πόλης, ξεκινώντας από τα τέλη του 5ου–αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. και φθάνοντας έως το γ΄ τέταρτο του 4ου αιώνα μ.Χ., συμπεριλαμβάνοντας την Ελληνιστική περίοδο, τη Ρωμαϊκή περίοδο και τον 3ο–4ο αιώνα μ.Χ.

Το δυτικό τμήμα του αρχαίου αμυντικού συστήματος

Στα στρώματα αυτών των περιόδων εντοπίστηκαν αρκετά ευρήματα που χρονολογούνται από τα τέλη του 6ου έως τον 5ο αιώνα π.Χ. (μεταξύ άλλων, θραύσματα προγενέστερων μελανόμορφων και μελαμβαφών αγγείων από την Αττική και την Ιωνία και αμφορέων από την Ιωνία και τη Χίο).

Μαρμάρινο ανάγλυφο με απεικόνιση του Θράκα Ιππέα. Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού.

Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης της πόλης δεν έχει ακόμη καθοριστεί, αλλά μια σειρά τεκμηρίων, όπως οι γραπτές πηγές και τα κατάλοιπα του υλικού πολιτισμού, θα μπορούσαν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Ασβεστολιθικό άγαλμα Ρωμαίου πολέμαρχου. Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού

Η μελέτη έργων της αρχαίας γραμματείας μας επέτρεψε να καθορίσουμε ότι, όταν ο Δαρείος ο Υστάσπου εκστράτευσε στα βόρεια παράλια του Εύξεινου Πόντου, το 514 π.Χ. περίπου, η Οφιούσσα–Τύρας δεν είχε ακόμα ιδρυθεί.

Μαρμάρινη στήλη με διάταγμα των ρωμαϊκών χρόνων.Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού

Από γραπτές πηγές και πάλι γνωρίζουμε ότι η πόλη ιδρύθηκε από αποίκους της μικρασιατικής Μιλήτου. Από την άλλη, η εξέγερση των ελληνικών πόλεων της Ιωνίας το 500 π.Χ. καταπνίγηκε το 494 π.Χ. από τους Πέρσες.
Η Μίλητος, που είχε ηγηθεί της εξέγερσης, δεν θα ήταν σε θέση στη συνέχεια να στραφεί στον αποικισμό. Επομένως, η Οφιούσσα–Τύρας ιδρύθηκε μεταξύ 514–494 π.Χ. Επίσης, κεραμικά ευρήματα συνηγορούν υπέρ της ίδρυσης της πόλης στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.

Οστέινη Μέδουσα–Γοργώ. Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού.

Είναι ιδιαίτερα περίπλοκη η λεπτομερής ανασύνθεση της ζωής των πρώτων αποίκων. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες, τα εύφορα εδάφη, το πλούσιο σε ψάρια ποτάμι, ο ευάριθμος βαρβαρικός πληθυσμός συνέβαλαν στην ήρεμη διαβίωση των Ελλήνων, στην ανάπτυξη της γεωργίας και των διαφόρων επαγγελμάτων.

Μαρμάρινο ενεπίγραφο βάθρο. Αρχαιολογικό Μουσείο Οδησσού.


Ενδεχομένως, κατά την περίοδο αυτή, η πολιτειακή δομή, τόσο στην Οφιούσσα–Τύρα όσο και σε άλλες ελληνικές πόλεις της περιοχής, είχε ολιγαρχικό χαρακτήρα, αλλά κατά τη δεκαετία 470–460 π.Χ. η πόλη ενστερνίστηκε δημοκρατικά πρότυπα.
►Μία από τις επιγραφές του 4ου–αρχών του 3ου αιώνα π.Χ. κατονομάζει κάποιους από τους δημοκρατικούς θεσμούς της: Βουλή, Εκκλησία του Δήμου, συμβούλια των αρχόντων και των αγωνοθετών∙ οι θεσμοί αυτοί ανήκαν στην παράδοση του δημοκρατικού πολιτεύματος των σύγχρονών της ελληνικών πόλεων.◄
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, και η πόλη στις εκβολές του Δνείστερου, η οποία την εποχή εκείνη ήδη ονομαζόταν Τύρας, είχε τα χαρακτηριστικά μιας πόλης–κράτους. Την ίδια περίοδο γύρω από την πόλη δημιουργήθηκε ένα δίκτυο γεωργικών οικισμών (χώρα) με μικτό ελληνο-βαρβαρικό πληθυσμό (Γέτες, Σκύθες3, Έλληνες).

Από τα τέλη του 5ου ως τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Τύρας περνά μια περίοδο ακμής. Μαζί με άλλες πόλεις των παραλίων του Εύξεινου Πόντου, η πόλη εντάσσεται στην Αθηναϊκή Συμμαχία και οι δεσμοί με την Αθήνα ενισχύονται.
Τον 4ο αιώνα π.Χ., αρχίζει να κόβει νομίσματα: αργυρά, χάλκινα και, σε ορισμένες περιόδους, χρυσά, με απεικονίσεις της Δήμητρας, της Αθηνάς, του Ηρακλή, του θεοποιημένου ποταμού Τύρα, του βασιλιά Λυσιμάχου.

Σε επιγραφές αναφέρεται ομάδα πλούσιων εμπόρων, οι οποίοι συναλλάσσονταν
με τα κέντρα του Εύξεινου Πόντου και της Μεσογείου. Σημαντικό
ρόλο στην άνθηση του Τύρα έπαιξαν οι οικονομικές του δοσοληψίες με βαρβαρικά φύλα.
►Κατά την εποχή εκείνη η πόλη είχε πληθυσμό τουλάχιστον 6.000–7.000 κατοίκων και ισχυρό σύστημα αμυντικών οχυρώσεων, η οικοδόμηση των οποίων ολοκληρώθηκε στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. Στο λιμάνι της κατέπλεαν εμπορικά πλοία από διάφορα ελληνικά κέντρα.◄
Σημαντικό γεγονός για τις περιοχές του βορειοδυτικού Εύξεινου Πόντου, και συγκεκριμένα για τον Τύρα, αποτέλεσε η εκστρατεία το 331 π.Χ. ενός εκ των στρατηγών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Ζωπυρίωνος4, προς την Ανατολή, κατά μήκος των βορείων παραλίων του Εύξεινου Πόντου.
Στην πορεία του, ο Ζωπυρίων πέρασε κοντά από τον Τύρα. Τα ίχνη των καταστροφών και της ανοικοδόμησης των οχυρώσεων χρονολογούνται σε αυτήν ακριβώς την περίοδο.
Οι ανασκαφές έδειξαν ότι τα τείχη καταστράφηκαν πολλές φορές. Τα ίχνη των ανοικοδομήσεων συνδέονται όχι μόνο με την εκστρατεία του Ζωπυρίωνος, αλλά και με κάποια πολεμικά γεγονότα της Ύστερης Ελληνιστικής περιόδου.

Μετά την ανοικοδόμησή του, το νότιο τείχος του αμυντικού συμπλέγματος χρησιμοποιήθηκε ως τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ., ενώ το βόρειο τμήμα έπαψε να υφίσταται από την Ύστερη Ελληνιστική περίοδο.
Στο αποκαλυφθέν τμήμα του αμυντικού συμπλέγματος εμφανίζονται τα προγενέστερα τείχη που προστάτευαν μέρος της προρωμαϊκής πόλης από τα νότια, και ο κυκλικός πύργος, ο οποίος εκείνη την εποχή, τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., υψωνόταν μεμονωμένος.
Τα τείχη είχαν δύο λίθινα κελύφη, αποτελούμενα από καλοδουλεμένους λιθόπλινθους, ενώ τα ενδιάμεσα κενά είχαν συμπληρωθεί από λάσπη και μικρές πέτρες.
Το πλάτος του τείχους έφθανε τα 2,2 μ., το ύψος του δεν ήταν μικρότερο από 8 μ. Ο κυκλικός πύργος διασώθηκε σε ύψος 5,5 μ. και έχει εξωτερική διάμετρο γύρω στα 11 μ.
Αποτελείται από καλοδουλεμένους ογκόλιθους με χονδροειδώς λαξευμένη επιφάνεια. Στο εσωτερικό του πύργου υπήρχαν χώροι για τους πολεμιστές.
Στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., την εποχή της εκστρατείας του Ζωπυρίωνος, το βόρειο τμήμα των αμυντικών οχυρώσεων καταστράφηκε και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε, όχι όμως στο σύνολό του.
Αργότερα, στο τμήμα αυτό προσαρτήθηκαν, από τα δυτικά, νέα τείχη, τα οποία προστάτευαν μεγάλο μέρος της έκτασης της πόλης. Όταν με τον καιρό η πόλη επεκτάθηκε προς τα νότια, ο κυκλικός πύργος συνδέθηκε μέσω τειχών με το νότιο τμήμα του αμυντικού συστήματος και εξοπλίστηκε με πενταγωνικό πύργο. Το νότιο τείχος δομήθηκε κατά τρόπο διαφορετικό από το βόρειο.
Αποτελείται από τεράστιους λιθόπλινθους (3,5x1,4x0,45 μ.) καθέτως τοποθετημένους.
Η πόλη οικοδομήθηκε με τα παραδοσιακά για τις ελληνικές πόλεις μονώρο- φα και διώροφα σπίτια με τις μικρές εσωτερικές αυλές. Σε όλα τα σπίτια υπήρχαν υπόγειοι χώροι για την αποθήκευση ειδών οικιακής οικονομίας, καθώς και χώροι διαβίωσης.
►Τα σπίτια χωρίζονταν με διόδους και ομαδοποιούνταν σε γειτονιές, οι οποίες οριοθετούνταν με πλακόστρωτα στενά δρομάκια. Όλοι οι δρόμοι είχαν αποχετευτικούς αγωγούς.◄
Στο βόρειο τμήμα της πόλης, το οποίο βρίσκεται στον περιβάλλοντα χώρο του μεσαιωνικού φρουρίου Άκκερμαν5, αποκαλύφθηκαν τέσσερις οικίες που χρονολογούνται από τα τέλη του 5ου έως τον 2ο αιώνα π.Χ., με εμβαδόν 200–360 τ.μ.
► Οι οικίες αποτελούνταν από ορθογώνια δωμάτια που διατάσσονταν γύρω από μια εσωτερική αυλή. Από τους υπόγειους χώρους, ξύλινες ή πέτρινες σκάλες οδηγούσαν στους υπέργειους χώρους των σπιτιών. Τα δάπεδα ήταν από πατημένο χώμα ή ξύλινα. ◄
Οι στέγες καλύπτονταν με κεραμίδια. Στους υπόγειους χώρους διαμορφώνονταν κόγχες, ενώ σε ένα από τα υπόγεια υπήρχε οικιακό ιερό, στο οποίο βρέθηκαν και κατάλοιπα βωμού.
►Στους χώρους διαβίωσης οι τοίχοι καλύπτονταν από σοβά, ο οποίος, σε κάποιες περιπτώσεις, έφερε ζωηρόχρωμο φυτικό διάκοσμο, απεικονίσεις ζώων και πουλιών.◄
Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών ήρθαν στο φως κιονόκρανα, βάσεις και σπόνδυλοι κιόνων, τμήματα γείσων, μεμονωμένα μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη, τα οποία κοσμούσαν κατοικίες πλουσίων και ναούς.
Από επιγραφικές πηγές6, από τον Περίπλου του Ευξείνου Πόντου του Ψευδο-Αρριανού (87–89) και τα αντίστοιχα έργα του Ψευδο-Σκύλακα (67–68) και του Ψευδο-Σκύμνου (799–801, 802–803), τεκμηριώνονται θαλάσσιες διαδρομές ανάμεσα στον Τύρα και διάφορα ελληνικά εμπορικά κέντρα.
►Πολυάριθμοι αμφορείς με τους οποίους μεταφέρονταν κρασί και ελαιόλαδο από τη Χίο, τη Μένδη, την Ηράκλεια την Ποντική, τη Θάσο, τη Σινώπη, την Πεπάρηθο, τη Ρόδο, την Κνίδο, τη χερσόνησο της Ταυρίδας, μελαμβαφή σκεύη από την Αττική και τα μικρασιατικά κέντρα, κεραμικά με ανάγλυφη διακόσμηση και μεγαρικοί σκύφοι, κεραμικά από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, γυάλινα μικροαντικείμενα από τη Φοινίκη, τερακότες από τη Βοιωτία και την Αττική, μαρμάρινα αγάλματα από τα νησιά της Μεσογείου δείχνουν το εύρος των εμπορικών σχέσεων της πόλης.◄
Ο πολιτισμός του Τύρα και οι θρησκευτικές δοξασίες και πρακτικές των πολιτών του είχαν ελληνικό χαρακτήρα. Πολυάριθμες επιγραφές σε θραύσματα και αγγεία, διατάγματα πάνω σε μαρμάρινες πλάκες μαρτυρούν την ευρεία χρήση της Ελληνιστικής Κοινής.
►Στην πόλη λατρεύονταν ο Απόλλων Ιατρός, η Δήμητρα, ο Διόνυσος, η Άρτεμις, ο Ασκληπιός, η Αφροδίτη, ο Ηρακλής και άλλοι θεοί των ελληνικών πόλεων, καθώς και η Ίσις, ο Σέραπις, ο Ώρος–Αρποκράτης, ο Άνουβις. Υπάρχουν πληροφορίες για την ύπαρξη στην πόλη ναών, αλλά αυτοί δεν έχουν ακόμα αποκαλυφθεί.◄

Στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ., η πόλη υπέστη την επίθεση του βασιλιά των Γετών Βουρεβίστα εξαιτίας της οποίας περιέπεσε σε παρακμή. Η νέα της άνθηση συνδέεται με την ένταξη του Τύρα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Κατά τα έτη 56– 57 στην πόλη καθιερώνεται νέα χρονολόγηση, αρχίζει η κοπή νομισμάτων με ρωμαϊκά σύμβολα και, στη συνέχεια, με απεικονίσεις Ρωμαίων αυτοκρατόρων.
►Στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. εγκαθίσταται στον Τύρα ρωμαϊκή φρουρά, αποτελούμενη από τμήματα των λεγεώνων V Macedonica, I Italica, XI Claudia. Το νότιο τμήμα των οχυρώσεων μετατρέπεται σε φρούριο, όπου εγκαθίσταται η φρουρά. Εκεί ανεγείρεται και το κτίριο όπου στεγάζεται η vexillatio της ρωμαϊκής φρουράς.◄
Οι τοίχοι του είναι εξοπλισμένοι με μεγάλους απλούς λιθόπλινθους, η δίρριχτη στέγη του καλύπτεται με κεραμίδια που φέρουν τα σήματα των ρωμαϊκών φρουρών.
Κοντά στο κτίριο της vexillatio, που βρίσκεται σε ανοιχτό χώρο, βρέθηκαν κατάλοιπα μιας δίστυλης στοάς και πολυάριθμα υπολείμματα μαρμάρινων πλακών με λατινικές επιγραφές.
Οι οικιστικές περιοχές βρίσκονταν βόρεια του φρουρίου. Εκτός από τα σπίτια, εδώ αποκαλύφθηκαν και κατάλοιπα εργαστηρίων διαφόρων επαγγελματιών.
►Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ο Τύρας παρέμεινε ισχυρό αστικό και πολιτιστικό κέντρο. Στη διάρκεια των ανασκαφών ήρθαν στο φως τμήματα μαρμάρινων αγαλμάτων, πήλινα αντικείμενα, ανάγλυφα που απεικονίζουν τον Μίθρα, τον Διόνυσο, τον Γύγη, τον Θράκα Ιππέα, νομίσματα, κοσμήματα, διάφορα κεραμικά.◄
Τον 19ο αιώνα, την περίοδο καθαρισμού της λιμνοθάλασσας, βρέθηκε άγαλμα το οποίο απεικονίζει πιθανότατα Ρωμαίο αυτοκράτορα. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τμήματα μεγάλου αγάλματος, το οποίο επίσης απεικόνιζε αυτοκράτορα.
Το 214, την εποχή της άφιξης στη Δακία του αυτοκράτορα Καρακάλλα, η φυλή των Κάρπων7 επιτέθηκε στα ρωμαϊκά οχυρά στον Κάτω Δούναβη. Στην περιοχή του Τύρα οι Κάρποι συνετρίβησαν.
Στα μέσα του 3ου αιώνα στον Τύρα επιτίθενται οι Γότθοι, οι οποίοι πυρπολούν την πόλη.
Μετά την επίθεση αυτή, η ρωμαϊκή φρουρά εγκαταλείπει τον Τύρα, η ζωή όμως στην πόλη συνεχίζεται έως το γ΄ τέταρτο του 4ου αιώνα και διακόπτεται κατά την εποχή της εξάπλωσης των Ούννων στη Δύση.

TATIANA SAMOILOVA Δρ Αρχαιολόγος. τ. Διευθύντρια του Τμήματος Βορειοδυτικού Πόντου, Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας


Σημειώσεις
1 Μπιέλγκοροντ στα σλαβικά σημαίνει Λευκή Πόλη. Η ελληνική–βυζαντινή ονομασία
του οχυρού από τον 10ο έως τον 15ο αι. ήταν
«Ασπρόκαστρον». Από τα τέλη του 13ου αι. έως το 1812 η περιοχή ανήκε, όχι αδιάλειπτα, στο πριγκιπάτο (βοεβοδάτο) της Μολδαβίας. Η ρουμανική ονομασία του Μπιέλγκοροντ ήταν Cetatea Albă (Λευκό Κάστρο) [ΣτΕ].
2 Κατά την αρχαιότητα δεν είχε σχηματιστεί ακόμα η λιμνοθάλασσα, αλλά στη θέση της βρίσκονταν οι δύο βραχίονες του ποταμού (Δέλτα) που έφερε το όνομα Τύρας (ο σύγχρονος Δνείστερος).
3 Γέτες: αγροτικοί πληθυσμοί που ζούσαν στα εδάφη της σύγχρονης Ρουμανίας και Μολδαβίας. Σκύθες: νομαδικοί πληθυσμοί κτηνοτρόφων, που κατοικούσαν στη ζώνη της στέπας των βόρειων και βορειοδυτικών παρευξείνιων περιοχών.
4 Βλέπε και: N. Mateevici, «Ο ‟θησαυρός” από το Ολανέστι», Αρχαιολογία και Τέχνες 126 (2018), σ. 28 [ΣτΕ].
5 Και η τουρκική ονομασία Akkerman δηλώνει το «Λευκό οχυρό» [ΣτΕ].
6 P. Nicorescu, «Fouilles de Tyras», Dacia 3–4 (1933), και P.O. Karishkovscmi, «Nadpisi Tiri», Vestnic Drevnei Istorii (VDI) 4 (1959), Μόσχα.
7 Κάρποι: θρακικό φύλο που κατοικούσε στην περιοχή του Κάτω Δούναβη.

Βιβλιογραφία
Mateevici N. / Samoilova T., Amfornie kleima iz Tyri. Raskopki 1998–2008, Κίεβο 2018.
Samoilova T.L., Tira v VI–I vv. do n.e., Κίεβο 1988.
Samoilova T.L. / Ostapenko P.V., Geti I greki v Tire (complex getskoi keramiki iz pozdiellinistitseskovo doma), Tira–Belgorod–Akkerman, Οδησσός 2010.
Stern E.R., «Novii epigrafitseskii material, naidenii na Iouge Rossii», ZOOID 23 (1901), Οδησσός.
Stern E.R., «Raskopki v Akkermane letom 1912 g.», ZOOID 31 (1913), Οδησσός.

Απόδοση στα ελληνικά:
Σταυρούλα Αργυροπούλου
Επιστημονική επιμέλεια:
Άρης Τσαραβόπουλος

ΠΗΓΗ : Ελλάδα εκτός Ελλάδος -Από την έντυπη έκδοση του περιοδικού
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ -Τεύχος 127, Αύγουστος 2018

 

 

21 Αυγούστου 2019

Η συγκλονιστική επιχειρηματολογία ενός Βρετανού για τα Γλυπτά του Παρθενώνα (βίντεο)

Ο Στήβεν Φράι, ο Βρετανός συγγραφέας και παρουσιαστής επιχειρηματολογεί υπέρ της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα και καθηλώνει:


pronews.gr
Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις 3:41 π.μ.

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος

τρέχει αναβαίνει στα τείχη και μάχεται πρώτος και μόνος στην πολιορκία των Μαλλών

Ο Μέγας Αλέξανδρος απέχει χιλιάδες χιλιόμετρα από την πατρίδα του, την Μακεδονία. Βρίσκεται στην χώρα των Μαλλών, στις απαρχές της Ινδίας, ανάμεσα σε μύριους εχθρούς. Καταδιώκει αμείλικτα τους Ινδούς που αντιστέκονται στο πέρασμά του.Ολόκληρο το έθνος των Μαλλών βρίσκεται σε μια οχυρή πόλη.

Ο Αλέξανδρος με όλη την γενναιοψυχία που τον διακρίνει, επιτίθεται σαν άγριο θηρίο στα τείχη, κυριεύοντας χωρίς ιδιαίτερο κόπο το εξωτερικό τείχος της πόλης. Οι Ινδοί τα έχουν χαμένα με την ορμητικότητα του Αλεξάνδρου και τρέχουν αλαφιασμένοι να βρουν καταφύγιο στα ασφαλέστερα τείχη της ακροπόλεως. Τους καταδιώκει ανηλεώς κραδαίνοντας την κοπίδα του και τους χτυπάει αλύπητα.

Βλέποντας τους στρατιώτες του να προχωρούν απρόθυμα στις σκάλες, αρπάζει μια σκάλα και τρέχει σαν μανιασμένος ταύρος ίσια στα τείχη της ακρόπολης. Την βάζει στο τείχος και αρχίζει να ανεβαίνει με γρηγοράδα κρατώντας πάνω από το κεφάλι του την ασπίδα για να προστατευτεί από τα τοξεύματα, τα ακόντια, τις πέτρες και ό,τι άλλο πετούν επάνω του οι αμυνόμενοι.

Ανεβαίνει πάνω στα τείχη της ακρόπολης και με την ασπίδα σπρώχνει τους δεκάδες Ινδούς που στριμώχνονται για το ποιος θα τον σκοτώσει. Καταπόδας ακολουθεί ο Πευκέστας που κρατάει στα στιβαρά του μπράτσα την ιερή ασπίδα από το Ίλιο, την Τροία του Ομήρου. Είναι η ασπίδα του ανίκητου Αχιλλέα, που την είχε πάρει μαζί του ξεκινώντας την πανελλήνια εκστρατεία του στην Ασία.

Αμέσως μετά τον Πευκέστα έρχεται ο βασιλικός σωματοφύλακας, ο Λεοννάτος, σπρώχνοντας και αυτός με δύναμη τους Ινδούς. Από άλλη σκάλα ανεβαίνει ο διμοιρίτης Αβρέας για να προστατεύσει και αυτός τον βασιλιά του. Απωθεί με το ξίφος του το πλήθος των Μαλλών. Οι στρατιώτες που βρίσκονται έξω από την ακρόπολη βλέποντας τον βασιλιά τους μόνο με τρεις στρατιώτες να τον προστατεύουν, ορμάνε πάνω στις σκάλες. Από το βάρος τόσων ανδρών, οι σκάλες, σπάνε σαν ξυλαράκια και οι στρατιώτες πέφτουν με πάταγο στο έδαφος. Κόκαλα σπάνε, ξίφη λυγίζουν, ασπίδες τσακίζονται.

Πάνω στα τείχη έχει ανάψει για τα καλά η μάχη. Ο Αλέξανδρος, ο Πευκέστας, ο Λεοννάτος και ο Αβρέας δέχονται καταιγιστική βροχή από βέλη και ακόντια. Οι εχθροί είναι πολυάριθμοι, στο βαθμό που οι σωματοφύλακες δεν ξέρουν από πού να φυλαχθούν.

Ο Αλέξανδρος χωρίς να το πολυσκεφτεί, πηδάει μέσα στο εσωτερικό και χτυπάει τους Ινδούς. Καλύπτει τα νώτα του στηριζόμενος στο τείχος. Σκοτώνει μάλιστα με την κοπίδα του τον ηγεμόνα των Ινδών. Οι αμυνόμενοι αναγνωρίζουν τον Αλέξανδρο από την στολή και τα όπλα που φέρει. Του επιτίθενται λυσσαλέα. Δεν τους νοιάζει που είναι ένας. Το μόνο που θέλουν είναι να τον σκοτώσουν οπωσδήποτε. Από την πλευρά του, άλλοτε πετάει πέτρες κι άλλοτε ξιφομαχεί.

Οι Ινδοί βλέποντας το λιοντάρι της Μακεδονίας να μάχεται σαν τον πρόγονο του τον Αχιλλέα, πισωπατούν. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να τοξεύουν και να πετροβολούν ασταμάτητα. Ο Λεοννάτος, ο Πευκέστας και ο Αβρέας βλέποντας τον βασιλιά τους να ριψοκινδυνεύει έτσι και να μάχεται μόνος του, πηδάνε μέσα από τα τείχη και βάζουν τα σώματά τους μπροστά, προστατεύοντάς τον. Η μάχη είναι Ομηρική. Το αμέτρητο πλήθος των Ινδών είναι σαν κινούμενη μάζα που τείνει να καταπιεί τους επιτιθέμενους.


Ο Αβρέας μάχεται με πυγμή και πείσμα υπερασπιζόμενος τον βασιλιά του, όμως ξαφνικά ένα βέλος τον βρίσκει στο πρόσωπο. Ο θάνατος του Αβρέα ήταν ακαριαίος σκορπίζοντας το αίμα του στα πόδια του βασιλιά και των υπολοίπων υπερασπιστών του.

Τον Αλέξανδρο τον βρίσκει ένα βέλος κατάστηθα, διαπερνώντας τον χρυσοποίκιλτο θώρακά του. Αντιστέκεται με όσες δυνάμεις του απομένουν, αλλά σταδιακά ο ίλιγγος τον κυριεύει από την ακατάσχετη αιμορραγία. Η πανοπλία πλέον τον βαραίνει και η κοπίδα που τον συντρόφευσε σε τόσες μάχες, μοιάζει ασήκωτη. Πέφτει λιπόθυμος από την αιμορραγία.

Ο Πευκέστας που είναι δίπλα του, τον σκεπάζει με την ασπίδα του Αχιλλέα. Από την άλλη μεριά τον καλύπτει με την δικιά του ασπίδα ο Λεοννάτος. Η κατάσταση μέσα στα τείχη είναι τραγική. Οι Μακεδόνες που είναι απ' έξω έχουν λυσσάξει σκεπτόμενοι τον αβοήθητο βασιλιά. Μπήγουν πασσάλους στα τείχη, κάνουν τα κορμιά τους σκάλες και ο ένας πατάει πάνω στον άλλον για να ανεβαίνουν γρήγορα πάνω στα τείχη.

Αντικρίζοντας τον βασιλιά τους λιπόθυμο στο έδαφος, τον Λεοννάτο και τον Πευκέστα να αγωνίζονται παλληκαρήσια μην αφήνοντας τους Ινδούς να πλησιάσουν, ορμάνε στους Ινδούς με λύσσα, σκοτώνοντας όποιον βρίσκεται μπροστά τους. Οι υπόλοιποι Μακεδόνες που βρίσκονται ακόμα έξω από την ακρόπολη σπάζουν τον σύρτη της πύλης. Ενόσω η μάχη συνεχίζεται, ο λιπόθυμος Αλέξανδρος μεταφέρεται εκτός, πάνω σε ασπίδα. Κανείς δεν γνωρίζει ακόμη αν είναι ζωντανός ή νεκρός. Μετά την ολοκλήρωση της εισόδου τους στην πόλη, σχεδίαζαν να σκοτώσουν όλους τους αμυνόμενους προβαίνοντας έτσι σε σκληρή εκδίκηση.

Βιβλιογραφία : Αρριανός, «Αλεξάνδρου Ανάβασις».

Πηγή: elhalflashbacks  12/8/2019

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην Κάρυστο

Τι έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη. 10/8/2019

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην

ΥΠΠΟΑ

Ένας σημαντικός προϊστορικός οικισμός αποκαλύπτεται έπειτα από συστηματική ανασκαφική έρευνα δύο ετών στη θέση «Γκουριμάδι», στα περίχωρα της Καρύστου.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού ο οικισμός, μία εγκατάσταση που ιδρύθηκε σε μια φυσικά οχυρή θέση, καταλαμβάνει τμήμα του ομώνυμου βραχώδους λόφου που βρίσκεται στα όρια της πεδιάδας του Κατσαρωνίου.

Με βάση τα έως τώρα ανασκαφικά τεκμήρια και την προκαταρκτική τους μελέτη, χρονολογείται κυρίως στην Τελική Νεολιθική, ενώ παρουσιάζει αποσπασματικές ενδείξεις κατοίκησης/χρήσης τόσο κατά την Ύστερη Νεολιθική, όσο και κατά τις πρώιμες φάσεις της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού.

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην

ΥΠΠΟΑ

Ο οικισμός προσφέρει αξιόλογα νέα δεδομένα για τις παραπάνω περιόδους τόσο για την περιοχή της Καρυστίας, όσο και για τον ευρύτερο Αιγαιακό χώρο. Εκτιμάται ότι η συνέχιση της ανασκαφής θα συνεισφέρει στην διασάφηση της προβληματικής έως τώρα μετάβασης από τη Νεολιθική στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.

Οι εργασίες, που έως τώρα επικεντρώνονται στο πλάτωμα της κορυφής του λόφου και στο νότιο κομμάτι αυτής έχουν αποδώσει ενδιαφέροντα αρχιτεκτονικά και άλλα ακίνητα κατάλοιπα, καθώς επίσης και πλήθος κινητών ευρημάτων.

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην

ΥΠΠΟΑ

Τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος περιγράφουν έναν σημαντικό προϊστορικό οικισμό με μακρόχρονη κατοίκηση και διαδοχικές αρχιτεκτονικές φάσεις. Αυτές διατρέχουν τρεις διαφορετικές χρονολογικές περιόδους, με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες σχετικά με την οικονομία του οικισμού και την θέση του σε δίκτυα ανταλλαγών, παραγωγής, και διακίνησης οψιανού.

Η ανασκαφική έρευνα πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και την χρηματοδότηση του Νορβηγικού Ινστιτούτου Αθηνών, με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Αιγαιακής Προϊστορίας (INSTAP). Η έρευνα διεξάγεται υπό την διεύθυνση του Δρος. Zarko Tankosic, και την συνδιεύθυνση των Δρ. Φάνη Μαυρίδη και Δρ. Πασχάλη Ζαφειριάδη και υπό την εποπτεία της ΕΦΑ Ευβοίας με την επίβλεψη της Προϊσταμένης Δρ. Αγγελικής Γ. Σίμωσι και των αρχαιολόγων Κωνσταντίνου Μπουκάρα και Φανής Σταυρουλάκη. Η πολυμελής διεπιστημονική ομάδα του προγράμματος απαρτίζεται από αρχαιολόγους διαφόρων ειδικοτήτων.

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ των ΠΥΡΑΜΙΔΩΝ:

Το Ντοκιμαντέρ που Συντρίβει την Γνωστή Ιστορία

Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Δεν αποτελεί έκπληξη πια ότι υπάρχουν πολλά αινίγματα στην ιστορία που παραμένουν αναπάντητα. Πολλά από αυτά, ακόμα και όταν λύνονται, δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας -και όταν το βλέπουν κάποια πέφτουν σε δυσμένεια…

Γιατί οι αρχαίοι έχτισαν πυραμίδες; Γιατί στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι παρόμοιες στον σχεδιασμό; Γιατί είναι τόσο πολλές πυραμίδες διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο; Πώς είναι δυνατόν οι αρχαίοι να ανήγειραν αυτές τις δομές χωρίς τη χρήση προηγμένης τεχνολογίας -όπως την εννοούμε σήμερα; Γιατί οι περισσότερες πυραμίδες και πάρα πολλοί ναοί έχουν κατασκευαστεί με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή «μιμούνται» ορισμένους αστερισμούς; Γιατί φτιάχτηκαν να υπάρχουν για αιώνες και αιώνες; Ποιός είναι ο τελικός σκοπός τους;

Γιατί υπάρχουν αιγυπτιακά ιερογλυφικά στην Αυστραλία, ενώ παράλληλα υπάρχουν αποδείξεις επαφής της αρχαίας Αιγύπτου με τους Μεσοαμερικανικούς πολιτισμούς;

Γιατί τόσα πολλά πράγματα λείπουν από τα βιβλία της ιστορίας μας; Γιατί όλα αυτά αποκρύπτονται; Μήπως υπήρχε ένας αρχαίος παγκόσμιος πολιτισμός σε ολόκληρο τον πλανήτη; Έχουμε δείξει πολλές φορές, βάση πολλών ενδείξεων αλλά και αποδείξεων, ότι θα μπορούσε αυτός ο αρχαίος παγκόσμιος πολιτισμός να είναι Ελληνικός -αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί θεωρούν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουμε τι συνέβη στη Γη πριν από 2.000 χρόνια, πόσο μάλλον πριν από 20.000 χρόνια, ίσως και περισσότερο…

Όχι πολύ καιρό πριν, ειδικοί εμπειρογνώμονες, αποκάλυψαν ότι οι αρχαίοι άνθρωποι της λίθινης εποχής στην Κίνα ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα διαμάντια ως εργαλείο, και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι δύο χιλιάδες χρόνια πριν κάποιος άλλος είχε τη μεγάλη ιδέα… Παραδόξως, τα διαμάντια χρησιμοποιήθηκαν για να γυαλίσουν τελετουργικούς πέλεκεις από νεφρίτη…

Κάποιοι άλλοι το προχωρούν λίγο πιο πέρα και υποθέτουν πως τα διαμάντια θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή κάποιου είδους ακτίνας laser, με την οποία έκοβαν τόσο τέλεια μεγάλα κομμάτια γρανίτη ή άλλης σκληρής πέτρας, με τα οποία θα οικοδομούσαν για τις μεγαλιθικές κατασκευές τους…

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι γυάλιζαν τα τσεκούρια με χαλαζία. Ο χαλαζίας, είναι ένα άλλο ορυκτό με περίεργες και παράδοξες ιδιότητες. Μήπως, όμως, υπάρχουν ενδείξεις ότι γνώριζαν και πολλά μυστικά του χαλαζία, πέρα από το να γυαλίζουν τα τελετουργικά εργαλεία τους; Η εξέταση κάποιων κρυστάλλινων κρανίων, δείχνουν ότι ήξεραν πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε…

Ωστόσο, μια ομάδα Κινέζων και Αμερικανών επιστημόνων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ υποστηρίζουν ότι είναι πιθανότερο να χρησιμοποιήθηκαν διαμάντια πριν από χιλιάδες χρόνια, προκειμένου να γίνουν τόσο τέλεια γυαλισμένα…

Μια άλλη ανακάλυψη -που, επίσης, μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία- είναι πως οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στη Βόρεια Αμερική μέσω του Βερίγγειου Πορθμού, 10.000 χρόνια νωρίτερα από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα.

Μια ομάδα ερευνητών από τα πανεπιστήμια στον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, αναφέρουν στο Phys.org, ότι η πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση στη Βόρεια Αμερική, έγινε τουλάχιστον πριν από 24.000 χρόνια. Με άλλα λόγια, χρονολογείται από το ύψος της τελευταίας παγετώδους περιόδου…

Τα παραπάνω είναι απλώς μία «σταγόνα στον ωκεανό»… Αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε είναι πως υπάρχουν λεπτομέρειες και αμέτρητες ανακαλύψεις και μελέτες που επισημαίνουν το γεγονός ότι η ιστορία, όπως μας την είπαν και εξακολουθούν να μας την λένε είναι ιδιαίτερα ελλιπής, ή αποκρύπτεται συνειδητά…

Το μεγαλύτερο μέρος του παζλ είναι κενό. Λείπουν πολλά κομμάτια…

Παρακολουθείστε το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ που, δυστυχώς, για τους μη αγγλομαθείς, δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους. Ωστόσο και πάλι αξίζει τον κόπο να το δείτε:
https://www.youtube.com/watch?v=2fS9ixfQ_no

The Revelation Of The Pyramids (Documentary)

diadrastika

 

 

 

 

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Πώς το γαμμάδιον που ανακάλυψε ο Ε.Σλήμαν έφτασε να είναι σύμβολο των Γερμανών ναζί


Το αρχαίο σταυροειδές σύμβολο, το γαμμάδιον, που ο Σλήμαν ανακάλυψε στην Τροία, ήταν διαδεδομένη στον ινδοευρωπαϊκό χώρο ήδη από την αρχαιότητα.

Το πέρασμα του χρόνου ωστόσο, δεν κατάφερε να την απαλλάξει από την αρνητική -εφιαλτική, επί της ουσίας- συμβολικότητα που του έδωσαν οι Γερμανοί ναζί.

Πώς όμως, οικειοποιήθηκαν το ελληνικό σύμβολο;
Η ιστορία αρχίζει πολύ πριν από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όταν ο Γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν (1822 - 1890) ταξίδεψε στην Ιθάκη το 1868, στη σκέψη του κυριαρχούσε μία και μόνη σκέψη: Η ανακάλυψη της Τροίας.
Ο Σλήμαν ήταν πεπεισμένος ότι η ομηρική «Ιλιάδα» δεν είναι παρά ένας χάρτης που θα του αποκάλυπτε τη θέση αρχαίων πόλεων.

Κάπως έτσι άρχισε τις ανασκαφές για το παλάτι του Οδυσσέα.
Στην Ιθάκη έφερε στην επιφάνεια περί τις 20 τεφροδόχους, ένα θυσιαστικό εγχειρίδιο, ένα πήλινο ειδώλιο αρχαίας θεάς και άλλα μικρότερης σημασίας ευρήματα, αλλά όχι το ανάκτορο του Οδυσσέα.
Και πάντα προς αναζήτηση της Τροίας, έφυγε για την Τουρκία.

Τα επόμενα χρόνια, ο Γερμανός επιχειρηματίας, ο οποίος έκανε την περιουσία του εμπορευόμενος πρώτες ύλες για την παραγωγή πυρομαχικών, «συμβουλευόταν» τον Όμηρο για τα πάντα, από τα τοπικά έθιμα μέχρι τη θεραπεία ασθενειών.

Συνεχίζοντας τις ανασκαφές που είχε ξεκινήσει ο Βρετανός αρχαιολόγος Frank Calvert στον λόφο Χισαρλίκ στη σημερινή βορειοδυτική Τουρκία, ο 49χρονος τότε Σλήμαν βρήκε μεταξύ άλλων, αυτό που νόμιζε ότι ήταν ο «Θησαυρός του Πριάμου», τον οποίο έστειλε αμέσως στη Γερμανία.
Στην πραγματικότητα τα ευρήματα ήταν προγενέστερα του πολιτισμού της Τροίας κατά 1250 χρόνια.

Όμως, κατά τις ανασκαφές ο Σλήμαν βρήκε και κάτι άλλο: Τη σβάστικα.
Το σύμβολο που έμελε να διαμορφώσει τη νεότερη παγκόσμια ιστορία.
Για την ακρίβεια, βρήκε τουλάχιστον 1.800 παραλλαγές του ίδιου συμβόλου.

Το αρχαίο σταυροειδές σύμβολο που ο Σλήμαν ανακάλυψε στην Τροία, ήταν διαδεδομένο στον Ινδοευρωπαϊκό χώρο ήδη από την αρχαιότητα.

Όπως γράφει το smithsonianmag.com, καθώς τα κατορθώματα του γίνονταν διάσημα, οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις αποκτούσαν και μια άλλη, επιπλέον διάσταση:
Έγιναν αφήγημα εθνικής ταυτότητας, που σταδιακά συνδέθηκε με το κύμα εθνικισμού που κατακυρίευσε τη Γερμανία.

«Τα ευρήματα που αποκάλυψε ο Σλήμαν στην Τροία αποκτούν για εμάς διπλό ενδιαφέρον», έγραφε ο Βρετανός γλωσσολόγος Archibald Sayce το 1896. «Μας πηγαίνουν πίσω στη φυλή των Αρίων, στο τέλος της Εποχής του Λίθου».

Αρχικά, ο όρος «Aryan» χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να οριοθετήσει την ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ομάδα, όχι ως φυλετική ταξινόμηση.
Οι μελετητές της γλωσσολογίας που έκανε τότε τα πρώτα της βήματα, παρατήρησαν ομοιότητες μεταξύ της γερμανικής, της ρωμαϊκής και των σανσκριτικών.

Το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ευγονική και τη «φυλετική υγιεινή» ωστόσο, οδήγησε στη διαστροφή του λόγου, άρα και του όρου «Aryan», ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από ένα σημείο και μετά για να περιγράψει τη διαδρομή μιας υποτίθεται αρχαίας, κυρίαρχης, καθαρής φυλετικά ταυτότητας απευθείας μέχρι τη σύγχρονη Γερμανία.

Όπως έγραφε η Washington Post σε ένα δημοσίευμα για την άνοδο του ναζισμού αρκετά χρόνια πριν από την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, «[Aryanism]… επρόκειτο για μια διαμάχη μελετητών πάνω στην ύπαρξη μιας αγνής και αμόλυντης Αρίας φυλής σε κάποιο στάδιο της ιστορίας».

Τον 19ο αιώνα ο Γάλλος αριστοκράτης Arthur de Gobineau -και άλλοι- συνέδεσαν τους μυθικούς Άριους με τους Γερμανούς, οι οποίοι ήταν οι ανώτεροι απόγονοι των πρώιμων ανθρώπων, προορισμένοι τώρα να οδηγήσουν τον κόσμο στην πρόοδο μέσω της κατάκτησης των γειτόνων τους.

Ξαφνικά, τα αρχαιολογικά ευρήματα του Σλήμαν στην Τουρκία, απέκτησαν ένα βαθύτερο, ιδεολογικό περιεχόμενο.

Για τους εθνικιστές, το «καθαρό σύμβολο των Αρίων» που αποκαλύφθηκε από τον Σλήμαν δεν ήταν πια ένα αρχαιολογικό μυστήριο, αλλά ένα τεκμήριο της ανωτερότητας τους.

Οι γερμανικές εθνικιστικές ομάδες όπως το Reichshammerbund (μια αντισημιτική ομάδα του 1912) και οι Βαυαροί Freikorps (παραστρατιωτικοί που ήθελαν να ανατρέψουν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης) χρησιμοποίησαν τη σβάστικα ως σύμβολο της «πρόσφατα ανακαλυφθείσας» ταυτότητάς τους ως κυρίαρχη φυλή. Λίγη σημασία είχε ότι παραδοσιακά σήμαινε καλή τύχη ή ότι βρισκόταν παντού, από μνημεία αφιερωμένα στην ελληνική θεά Άρτεμη μέχρι παραστάσεις του Βράχμα και του Βούδα και σε τοποθεσίες ιθαγενών Αμερικανών ή, ότι ουδείς ήταν στην πραγματικότητα βέβαιος για την προέλευσή του.
«Όταν ο Σλήμαν ανακάλυψε μοτίβα που έμοιαζαν με σβάστικα σε θραύσματα κεραμικής στην Τροία, θεωρήθηκε απόδειξη φυλετικής συνέχειας, μία απόδειξη ότι οι κάτοικοι του τόπου εκείνου ήταν ανέκαθεν Άριοι», γράφει ο ανθρωπολόγος Gwendolyn Leick.

«Η σύνδεση σβάστικας και ινδοευρωπαϊκής προέλευσης ήταν αδύνατο να απορριφθεί.

Επέτρεψε την προβολή εθνικιστικών μηνυμάτων και συσχετισμών σε ένα παγκόσμιο σύμβολο, το οποίο ως εκ τούτου χρησίμευσε ως το διακριτικό όριο μεταξύ της μη-αρίας ή μάλλον της μη γερμανικής και της γερμανικής ταυτότητας ».

Καθώς η σβάστικα συνυφαινόταν όλο και περισσότερο με τον γερμανικό εθνικισμό, η επιρροή του Αδόλφου Χίτλερ μεγάλωνε, οπότε και υιοθέτησε τον αγκυλωτό σταυρό ως σύμβολο του ναζιστικού κόμματος το 1920.

«Τον προσέλκυσε επειδή χρησιμοποιούνταν ήδη από άλλες εθνικιστικές ομάδες» λέει ο Steven Heller, συγγραφέας των βιβλίων «Τhe Swastika: Symbol Beyond Redemption?» και «Iron Fists: Branding the 20th-Century Totalitarian State». «Νομίζω επίσης, ότι κατάλαβε ενστικτωδώς ότι έπρεπε να υπάρχει ένα σύμβολο τόσο ισχυρό όσο το σφυρί και το δρεπάνι, που ήταν ο μεγάλος εχθρός του».
Για να εδραιώσει περαιτέρω τη σβάστικα ως σύμβολο της ναζιστικής εξουσίας, ο Γκέμπελες, (υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ) εξέδωσε διάταγμα στις 19 Μαΐου 1933 με το οποίο απαγόρευσε τη μη εξουσιοδοτημένη εμπορική χρήση του αγκυλωτού σταυρού.
Η σβάστικα συνδέθηκε επίσης με την προπαγανδιστική ταινία της Λένι Ρίφενσταλ «Triumph of the Will», γράφει ο ιστορικός Malcolm Quinn.
«Όταν ο Χίτλερ απουσιάζει... τη θέση του παίρνει η σβάστικα, η οποία, όπως και η εικόνα του Φύρερ, συμβολίζει το σημείο μετάβασης στη νέα προσωπική και εθνική ταυτότητα».
Η συνέχεια είναι γνωστή - η σβάστικα μπήκε παντού, πάνω σε στολές, σημαίες και βέβαια, κυριάρχησε στις ναζιστικές συγκεντρώσεις και παρελάσεις.

ΠΗΓΗ

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Οι 200 ​​Μεγάλιθοι του «Αρμενικού Στόουνχεντζ» που Διχάζουν τους Επιστήμονες

Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Δύο θεσμικά όργανα που είχαν εδώ και χρόνια διαφορές ως προς τη φύση του «Αρμενικού Στόουνχεντζ» συνένωσαν τελικά τις δυνάμεις τους για να το μελετήσουν από κοινού.

Ο στόχος των δύο οργανισμών είναι να επιλύσουν το εξής ζήτημα: εάν το αρχαιολογικό σύμπλεγμα του Carahunge, γνωστό και ως Zorats Karer, είναι ένα αρχαίο αστρονομικό παρατηρητήριο ή ένας οικισμός που λειτουργούσε ως κάποιο είδος μαυσωλείου.

Αυτή η προϊστορική δομή, βρίσκεται κοντά στην πόλη Sisian, στα νότια της Αρμενίας και αποτελείται από 223 μεγάλιθους διατεταγμένους σε έναν κύκλο που εξομοιώνουν το σχηματισμό του άλλου αινιγματικού μεγαλιθικού μνημείου, του Stonehenge στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο τρόπος και ο λόγος της κατασκευή του είναι σήμερα άγνωστα, αλλά οι ειδικοί λένε ότι ανεγέρθηκε κάποτε μεταξύ της Μέσης Εποχής του Χαλκού και της Εποχής του Σιδήρου.

Η έρευνα προκάλεσε διαμάχες και διχασμούς στις απόψεις των αρχαιολόγων. Για τον πολιτιστικό και ιστορικό μη κυβερνητικό οργανισμό Bnorran, ο αρχαιολογικός χώρος αποτελεί ένα παλαιότερο αστρονομικό παρατηρητήριο, δεδομένου ότι θεωρούν ότι πολλές από τις πέτρες που το δημιουργούν επικεντρώνονται στο Deneb, το μεγαλύτερο αστέρι στον αστερισμό του κύκνου.

«Πιστεύουμε ότι το Carahunge, όπου υπάρχουν πάνω από 200 μεγάλιθοι, 80 από τους οποίους έχουν τρύπες, είναι ένα αρχαίο αστρονομικό παρατηρητήριο», δήλωσε ο Arevik Sargsyan, ένα από τα μέλη του θεσμού. Αναφέρει επίσης ότι, σύμφωνα με παλαιότερες μελέτες, το συγκρότημα χρονολογείται από το 5.500 π.Χ.

Εν τω μεταξύ, το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας σημειώνει ότι είναι ένας προϊστορικός οικισμός. Ο διευθυντής του ινστιτούτου, Ashot Piliposyan, λέει ότι κατά τις ανασκαφές δεν έχει ανακαλυφθεί στο Carahunge κάποιο αστρονομικό εργαλείο, ενώ το γεγονός ότι μερικές από τις πέτρες που έχουν τρύπες, αυτές βρίσκονται στην βάση τους, πράγμα που σημαίνει ότι δεν δείχνουν προς τον ουρανό.

Παρά τις διαφορές τους, οι δύο οργανώσεις υπέγραψαν συμφωνία στις 30 Ιουλίου για να εργαστούν μαζί στις έρευνες και να καταλήξουν σε ένα τελικό συμπέρασμα για τον πιθανό σκοπό της δημιουργίας αυτού του γιγαντιαίου μνημείου.

Αυτή τη στιγμή οι ανασκαφές έχουν ανασταλεί και προγραμματίζεται να ανοίξει ένα μουσείο για να παρουσιάσει τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην περιοχή, σύμφωνα με το RT.

diadrastika
Blog Widget by LinkWithin

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

Κρητικές αποικίες στην Εγγύς Ανατολή

Η Ιστορία της Κρήτης δεν αρχίζει από μύθους και θεογονίες. Κάτω από το έδαφος των αρχαιότερων ανακτόρων της Κνωσού και της Φαιστού βρέθηκε να ‘χει πολλά μέτρα πάχος ένας πολιτισμός λαμπρός για την εποχή του, ο οποίος υπήρξε ελληνικός και γηγενής.

Οι Πρωτοέλληνες εκ των οποίων κατάγονται όλοι οι Ελληνες και Ευρωπαίοι και οι οποίοι αυτούς εθεώρουν ως προγόνους τους, είναι, όπως αναφέρουν οι ελληνικές παραδόσεις και όλοι οι Ελληνες συγγραφείς, “αυτόχθονες”, “παλαίχθονες” και “γηγενείς”.

Ζούσαν και αναπτύσσονταν επί χιλιάδες έτη στην “Αιγαιίδα”, δηλαδή στο Αιγαίο και στον “Περιαιγαιακό” χώρο προ του κατακλυσμού της εποχής του “βασιλέως” Αθηνών – Βοιωτίας Ωγύγου και του Δευκαλίωνος και της Πύρρας στη Θεσσαλία. Οι Πελαγόνες ζούσαν στην ηπειρωτική και νησιώτικη Ελλάδα, στη δυτική και βόρεια Μ. Ασία και Ιταλία. Τους βρίσκουμε παντού, σ’ όλο τον Αιγιακό και Περιαιγιακό χώρο.

Υπήρχαν κι άλλα αδελφά φύλα, ομόαιμα, ομόγλωσσα, ομόθρησκα, με διαφορές σε λεπτομέρειες γλωσσικές ή ηθών και εθίμων. Με τους Πελαγόνες συνυπήρχαν Λέλεγες, Κουρήτες, Καύκωνες, Αονες, Τέμμικες, Υαντες, Τελχίνες, Τηλεβόαι, Έφυροι, Φλεγγύαι, κ.λπ.

Όμως «επισημοτάτη των φυλών τούτων ήτο η των Πελαγόνων, όθεν και όλη αυτή η πανάρχαια εποχή ωνομάσθη Πελασγική» (Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος Α’).

Κατά τον Ομηρο (Οδύσσεια, τ. 174-175) στην Κρήτη συμβίωναν Αχαιοί, Ετεοκρήτες, Κύδωνες, Δωριείς και έξοχοι Πελασγοί. Από αναμείξεις πελασγικών φύλων μεταξύ των και με ιθαγενείς των περιοχών της επεκτάσεώς των, προέκυψαν διάφοροι λαοί: Οι Πελασγοί της Συρίας έγιναν Φοίνικες (όχι οι Σημιτοφοίνικες που είναι πολύ μεταγενέστεροι), οι Πελασγοί των παραλίων της Παλαιστίνης εκλήθησαν Φιλισταίοι (Πελασγοί = Φελασίτ = Φελασταίοι = Φιλισταίοι). Πελασγικοί λαοί είναι ακόμη οι Τυρρηνοί ή Ετρούσκοι, οι Κάρες ή Λέλεγες, οι Λύκιοι, οι Λούβιοι και οι Φρύγες, οι Μιτάννοι, οι Ελαμίται, οι Νήδοι, οι Δραβίδες και μέρος των Χεττιτών.

Οι Φιλισταίοι ήσαν ένα παλαιό πελασγικό φύλο, το οποίο απετέλεσε ένα ρωμαλέο προωθημένο προπύργιο του Ελληνισμού στην περιοχή της Παλαιστίνης. Ο πολεμικός λαός των Φιλισταίων έδρασε στην Εγγύς Ανατολή κατά την αρχαιότητα και μνημονεύεται στην Παλαιά Διαθήκη και ακόμη αρχαιότερα σε επιγραφές και ανάγλυφες παραστάσεις σωζόμενες επί αρχαίων μνημείων στην Άνω Αίγυπτο. Σήμερα, οι Φιλισταίοι θεωρούνται γενικώς ως λαός Ελληνικός και μάλλον Κρητικός, που δεν έχει τίποτα το κοινό με τους όμορους σημιτικούς λαούς Εβραίους και Σημιτοφοίνικες, όπως άλλωστε προκύπτει εκ των ονομασιών “αλλόφυλοι” και “απερίτμητοι” τις οποίες έδιδαν σ’ αυτούς οι Εβραίοι, στην “Αγία Γραφή”. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η περίτμηση κατάγεται από την λατρεία του Κρόνου. Όπως ευνούχισε αυτός τον πατέρα του τον Ουρανό, σφετεριζόμενος την εξουσία, έτσι και οι πιστοί του κάνουν περιτομή για να δείξουν την πίστη προς τον θεό τους.

Το μη σημιτικόν των Φιλισταίων υποστηρίζει και ο Γάλλος συγγραφεύς Ερνέστος Ρενάν (“Γενική Ιστορία των Σημιτικών γλωσσών”).
Η νεοανακτορική περίοδος είναι η εποχή της μεγαλύτερης ακμής του ελληνικού “μινωικού” πολιτισμού, και χαρακτηρίζεται από την κρητική θαλασσοκρατία και το ναυτικό εμπόριο. Τα κρητικά πλοία φθάνουν όχι μόνο στα άκρα του Αιγαίου αλλά και εις τα πέρατα της Μεσογείου, στις ακτές της Μικράς Ασίας, στη βόρεια θάλασσα, και ίσως εκείθεν του Ατλαντικού όπου ιδρύουν αποικίες.

Ακόμη και στον Ινδικό Ωκεανό, την αποικία των οποίων ο Ευήμερος ονομάζει Παγχαία σε έργο του επιγραφόμενο “Ιερά Αναγραφή” και αναφέρει ότι οι Παγγαίοι ήσαν πανάρχαιοι Κρήτες οδηγηθέντες στη νήσο αυτή υπό του Ζηνός, σύμφωνα με αποσπάσματα τα οποία διέσωσαν μεταξύ των άλλων και ο ΔΙΟΔΩΡΟΣ ο Σικελιώτης (βιβλίο Ε’, παράγρ. 41-46).
Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν την Κρήτη Κιφιτού ή Κιφτιού ή Κεφτιού, όπως συνάγεται από μία επιγραφή προ τιμήν του Τουτμές Γ’, όπου γίνεται λόγος για τους άρχοντες της Κιφτιού και των νησιών στις γειτονικές θάλασσες. Από τους Αιγύπτιους πήραν την ονομασία οι Εβραίοι που αποκαλούν την Κρήτη Καφθόρ και τους Κρήτες Καφθορίμ ή Κερετίμ.

“Κρήτες” ή “Ελληνες” αποκαλούνται οι Φιλισταίοι στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Αμώς βάζει τον Ιεχωβά να δηλώνει: «Δεν εξήγαγα τον Ισραήλ από την γη της Αιγύπτου, και τους Φιλισταίους από την Καφτόρ» (Θ7). Ο Ιεζεκιήλ τους αποκαλεί “Κρήτας” (ΚΕ 16-17), ο Σοφωνίας “Παροίκους Κρητών” και την Χαναάν “γην Φιλισταίων” (Β5) και ο Ζαχαρίας τους λέγει «τέκνα των Ελλήνων» (Θ13). Την εγκατάσταση των Κρητών στην παραλιακή ζώνη της Παλαιστίνης ο P. Faure τοποθετεί στον ΙΕ’ π.Χ. αιώνα, (“Η ζωή στη μινωική Κρήτη”), ενώ ο Χέρμπερτ Γεώργιος Γουέλλς αναφέρει απλώς ότι οι Εβραίοι φθάνοντας στην Παλαιστίνη τον ΙΒ’ π.Χ. αιώνα βρήκαν τους Φιλισταίους.
Η αλήθεια είναι διαφορετική και η εγκατάσταση φαίνεται ότι έγινε προ του 2000 π.Χ., όταν την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των ελληνικών φύλων είχαν οι Πελασγοί και αυτή ήταν η ονομασία των Κρητών εποίκων που εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη διότι μετά το 2000 π.Χ. τα φύλα του Αιγαίου χρησιμοποιούσαν το γενικό όνομα Αχαιοί ή Δαναοί και από το 1600 π.Χ. και το Αργείοι. Περί το 2500 π.Χ. έγινε μία μεγάλη μετανάστευση Κρητών στην μεσογειακή ακτή της Εγγύς Ανατολής νοτίως της Φοινίκης. Οι Φιλισταίοι. Το όνομά τους παρεφθάρη από τους Αιγυπτίους σε “Πελεστέ” όνομα από το οποίο προήλθε και η “Παλαιστίνη” για τη χώρα που κατοίκησαν.

Οι Φιλισταίοι ήσαν σε συνεχείς προστριβές με τους Φοίνικες και αργότερα με τους νεοεισελθέντες Εβραίους εκ Βαβυλώνος (Βαάλ = Βήλος = Κρόνος), οι οποίοι επέπρωτο να τους διαβρώσουν. (Βεβήλωσαν τον Ναόν Δίον).
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, μετά την σύντομον αυτήν ιστορική αναδρομή ότι, οι Ελληνες μετανάστευσαν στην Εγγύς Ανατολή και όχι οι Εβραίοι (νομάδες της Ερήμου) στην Κρήτη.

Ποτέ Εβραίοι δεν ίδρυσαν αποικίες στην Κρήτη κατά την αρχαιότητα. Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους αποδείξεις. Αντίθετα οι Έλληνες αποίκησαν την Παλαιστίνη και της έδωσαν το όνομα αυτό.

haniotika-nea.grcognoscoteam.gr

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

"Το φως στην Ελλάδα είναι όλο πνεύμα."

"..Το κατάλαβα κάθε μέρα και καλύτερα περπατώντας στην ελληνική γης, ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν ένας μετέωρος, υπερφυσικός ανθός, ήταν ένα δέντρο που είχε ριζώσει βαθιά στης γης κι έτρωγε λάσπη και την έκανε ανθούς...
Κι όσο πιο πολλές λάσπες έτρωγε, τόσο κατεργάζουνταν και πιο πλούσια την άνθισή του.
Η περίφημη αρχαία απλότητα, η ισορρόπηση κι η γαλήνη δεν ήταν οι φυσικές ακοπίαστες αρετές μιας απλής ισορροπημένης ράτσας, ήταν δύσκολοι άθλοι, λάφυρα από οδυνηρούς επικίντυνους αγώνες.
Πολύπλοκη και τραγική είναι η ελληνική γαλήνη, ισορρόπηση από άγριες αντιμαχόμενες δυνάμεις, που κατόρθωσαν, ύστερα από πολύμοχτη, πολύχρονη πάλη, να φιλιώσουν. Να φτάσουν εκεί που λέει ένας Βυζαντινός μυστικός, στην απροσπάθεια, δηλαδή στην κορφή της προσπάθειας.
Ότι αλαφρώνει κι εξαϋλώνει τα βουνά, τα χωριά της Ελλάδας είναι το φως.
Το φως της Ιταλίας είναι μαλακό, γυναικίσιο.
Το φως της Ιωνίας γλυκό πολύ, γεμάτο ανατολίτικες λαχτάρες, στην Αίγυπτο πηχτό και φιλήδονο.
Το φως στην Ελλάδα είναι όλο πνεύμα.
Μέσα στο φως αυτό κατόρθωσε ο άνθρωπος να δει καθαρά, να βάλει τάξη στο χάος και να το κάνει κόσμο.
Και κόσμος θα πει αρμονία."

Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο.
ΠΗΓΗ

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided