Τετάρτη, Αύγουστος 21, 2019

Μυκηναϊκός πολιτισμός ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 8ος

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος τρέχει αναβαίνει στα τείχη και μάχεται πρώτος και μόνος στην πολιορκία των Μαλλών

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος

τρέχει αναβαίνει στα τείχη και μάχεται πρώτος και μόνος στην πολιορκία των Μαλλών

Ο Μέγας Αλέξανδρος απέχει χιλιάδες χιλιόμετρα από την πατρίδα του, την Μακεδονία. Βρίσκεται στην χώρα των Μαλλών, στις απαρχές της Ινδίας, ανάμεσα σε μύριους εχθρούς. Καταδιώκει αμείλικτα τους Ινδούς που αντιστέκονται στο πέρασμά του.Ολόκληρο το έθνος των Μαλλών βρίσκεται σε μια οχυρή πόλη.

Ο Αλέξανδρος με όλη την γενναιοψυχία που τον διακρίνει, επιτίθεται σαν άγριο θηρίο στα τείχη, κυριεύοντας χωρίς ιδιαίτερο κόπο το εξωτερικό τείχος της πόλης. Οι Ινδοί τα έχουν χαμένα με την ορμητικότητα του Αλεξάνδρου και τρέχουν αλαφιασμένοι να βρουν καταφύγιο στα ασφαλέστερα τείχη της ακροπόλεως. Τους καταδιώκει ανηλεώς κραδαίνοντας την κοπίδα του και τους χτυπάει αλύπητα.

Βλέποντας τους στρατιώτες του να προχωρούν απρόθυμα στις σκάλες, αρπάζει μια σκάλα και τρέχει σαν μανιασμένος ταύρος ίσια στα τείχη της ακρόπολης. Την βάζει στο τείχος και αρχίζει να ανεβαίνει με γρηγοράδα κρατώντας πάνω από το κεφάλι του την ασπίδα για να προστατευτεί από τα τοξεύματα, τα ακόντια, τις πέτρες και ό,τι άλλο πετούν επάνω του οι αμυνόμενοι.

Ανεβαίνει πάνω στα τείχη της ακρόπολης και με την ασπίδα σπρώχνει τους δεκάδες Ινδούς που στριμώχνονται για το ποιος θα τον σκοτώσει. Καταπόδας ακολουθεί ο Πευκέστας που κρατάει στα στιβαρά του μπράτσα την ιερή ασπίδα από το Ίλιο, την Τροία του Ομήρου. Είναι η ασπίδα του ανίκητου Αχιλλέα, που την είχε πάρει μαζί του ξεκινώντας την πανελλήνια εκστρατεία του στην Ασία.

Αμέσως μετά τον Πευκέστα έρχεται ο βασιλικός σωματοφύλακας, ο Λεοννάτος, σπρώχνοντας και αυτός με δύναμη τους Ινδούς. Από άλλη σκάλα ανεβαίνει ο διμοιρίτης Αβρέας για να προστατεύσει και αυτός τον βασιλιά του. Απωθεί με το ξίφος του το πλήθος των Μαλλών. Οι στρατιώτες που βρίσκονται έξω από την ακρόπολη βλέποντας τον βασιλιά τους μόνο με τρεις στρατιώτες να τον προστατεύουν, ορμάνε πάνω στις σκάλες. Από το βάρος τόσων ανδρών, οι σκάλες, σπάνε σαν ξυλαράκια και οι στρατιώτες πέφτουν με πάταγο στο έδαφος. Κόκαλα σπάνε, ξίφη λυγίζουν, ασπίδες τσακίζονται.

Πάνω στα τείχη έχει ανάψει για τα καλά η μάχη. Ο Αλέξανδρος, ο Πευκέστας, ο Λεοννάτος και ο Αβρέας δέχονται καταιγιστική βροχή από βέλη και ακόντια. Οι εχθροί είναι πολυάριθμοι, στο βαθμό που οι σωματοφύλακες δεν ξέρουν από πού να φυλαχθούν.

Ο Αλέξανδρος χωρίς να το πολυσκεφτεί, πηδάει μέσα στο εσωτερικό και χτυπάει τους Ινδούς. Καλύπτει τα νώτα του στηριζόμενος στο τείχος. Σκοτώνει μάλιστα με την κοπίδα του τον ηγεμόνα των Ινδών. Οι αμυνόμενοι αναγνωρίζουν τον Αλέξανδρο από την στολή και τα όπλα που φέρει. Του επιτίθενται λυσσαλέα. Δεν τους νοιάζει που είναι ένας. Το μόνο που θέλουν είναι να τον σκοτώσουν οπωσδήποτε. Από την πλευρά του, άλλοτε πετάει πέτρες κι άλλοτε ξιφομαχεί.

Οι Ινδοί βλέποντας το λιοντάρι της Μακεδονίας να μάχεται σαν τον πρόγονο του τον Αχιλλέα, πισωπατούν. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να τοξεύουν και να πετροβολούν ασταμάτητα. Ο Λεοννάτος, ο Πευκέστας και ο Αβρέας βλέποντας τον βασιλιά τους να ριψοκινδυνεύει έτσι και να μάχεται μόνος του, πηδάνε μέσα από τα τείχη και βάζουν τα σώματά τους μπροστά, προστατεύοντάς τον. Η μάχη είναι Ομηρική. Το αμέτρητο πλήθος των Ινδών είναι σαν κινούμενη μάζα που τείνει να καταπιεί τους επιτιθέμενους.


Ο Αβρέας μάχεται με πυγμή και πείσμα υπερασπιζόμενος τον βασιλιά του, όμως ξαφνικά ένα βέλος τον βρίσκει στο πρόσωπο. Ο θάνατος του Αβρέα ήταν ακαριαίος σκορπίζοντας το αίμα του στα πόδια του βασιλιά και των υπολοίπων υπερασπιστών του.

Τον Αλέξανδρο τον βρίσκει ένα βέλος κατάστηθα, διαπερνώντας τον χρυσοποίκιλτο θώρακά του. Αντιστέκεται με όσες δυνάμεις του απομένουν, αλλά σταδιακά ο ίλιγγος τον κυριεύει από την ακατάσχετη αιμορραγία. Η πανοπλία πλέον τον βαραίνει και η κοπίδα που τον συντρόφευσε σε τόσες μάχες, μοιάζει ασήκωτη. Πέφτει λιπόθυμος από την αιμορραγία.

Ο Πευκέστας που είναι δίπλα του, τον σκεπάζει με την ασπίδα του Αχιλλέα. Από την άλλη μεριά τον καλύπτει με την δικιά του ασπίδα ο Λεοννάτος. Η κατάσταση μέσα στα τείχη είναι τραγική. Οι Μακεδόνες που είναι απ' έξω έχουν λυσσάξει σκεπτόμενοι τον αβοήθητο βασιλιά. Μπήγουν πασσάλους στα τείχη, κάνουν τα κορμιά τους σκάλες και ο ένας πατάει πάνω στον άλλον για να ανεβαίνουν γρήγορα πάνω στα τείχη.

Αντικρίζοντας τον βασιλιά τους λιπόθυμο στο έδαφος, τον Λεοννάτο και τον Πευκέστα να αγωνίζονται παλληκαρήσια μην αφήνοντας τους Ινδούς να πλησιάσουν, ορμάνε στους Ινδούς με λύσσα, σκοτώνοντας όποιον βρίσκεται μπροστά τους. Οι υπόλοιποι Μακεδόνες που βρίσκονται ακόμα έξω από την ακρόπολη σπάζουν τον σύρτη της πύλης. Ενόσω η μάχη συνεχίζεται, ο λιπόθυμος Αλέξανδρος μεταφέρεται εκτός, πάνω σε ασπίδα. Κανείς δεν γνωρίζει ακόμη αν είναι ζωντανός ή νεκρός. Μετά την ολοκλήρωση της εισόδου τους στην πόλη, σχεδίαζαν να σκοτώσουν όλους τους αμυνόμενους προβαίνοντας έτσι σε σκληρή εκδίκηση.

Βιβλιογραφία : Αρριανός, «Αλεξάνδρου Ανάβασις».

Πηγή: elhalflashbacks  12/8/2019

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην Κάρυστο

Τι έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη. 10/8/2019

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην

ΥΠΠΟΑ

Ένας σημαντικός προϊστορικός οικισμός αποκαλύπτεται έπειτα από συστηματική ανασκαφική έρευνα δύο ετών στη θέση «Γκουριμάδι», στα περίχωρα της Καρύστου.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού ο οικισμός, μία εγκατάσταση που ιδρύθηκε σε μια φυσικά οχυρή θέση, καταλαμβάνει τμήμα του ομώνυμου βραχώδους λόφου που βρίσκεται στα όρια της πεδιάδας του Κατσαρωνίου.

Με βάση τα έως τώρα ανασκαφικά τεκμήρια και την προκαταρκτική τους μελέτη, χρονολογείται κυρίως στην Τελική Νεολιθική, ενώ παρουσιάζει αποσπασματικές ενδείξεις κατοίκησης/χρήσης τόσο κατά την Ύστερη Νεολιθική, όσο και κατά τις πρώιμες φάσεις της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού.

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην

ΥΠΠΟΑ

Ο οικισμός προσφέρει αξιόλογα νέα δεδομένα για τις παραπάνω περιόδους τόσο για την περιοχή της Καρυστίας, όσο και για τον ευρύτερο Αιγαιακό χώρο. Εκτιμάται ότι η συνέχιση της ανασκαφής θα συνεισφέρει στην διασάφηση της προβληματικής έως τώρα μετάβασης από τη Νεολιθική στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού.

Οι εργασίες, που έως τώρα επικεντρώνονται στο πλάτωμα της κορυφής του λόφου και στο νότιο κομμάτι αυτής έχουν αποδώσει ενδιαφέροντα αρχιτεκτονικά και άλλα ακίνητα κατάλοιπα, καθώς επίσης και πλήθος κινητών ευρημάτων.

Αποκάλυψη προϊστορικού οικισμού της Νεολιθικής Εποχής στην

ΥΠΠΟΑ

Τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος περιγράφουν έναν σημαντικό προϊστορικό οικισμό με μακρόχρονη κατοίκηση και διαδοχικές αρχιτεκτονικές φάσεις. Αυτές διατρέχουν τρεις διαφορετικές χρονολογικές περιόδους, με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες σχετικά με την οικονομία του οικισμού και την θέση του σε δίκτυα ανταλλαγών, παραγωγής, και διακίνησης οψιανού.

Η ανασκαφική έρευνα πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και την χρηματοδότηση του Νορβηγικού Ινστιτούτου Αθηνών, με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Αιγαιακής Προϊστορίας (INSTAP). Η έρευνα διεξάγεται υπό την διεύθυνση του Δρος. Zarko Tankosic, και την συνδιεύθυνση των Δρ. Φάνη Μαυρίδη και Δρ. Πασχάλη Ζαφειριάδη και υπό την εποπτεία της ΕΦΑ Ευβοίας με την επίβλεψη της Προϊσταμένης Δρ. Αγγελικής Γ. Σίμωσι και των αρχαιολόγων Κωνσταντίνου Μπουκάρα και Φανής Σταυρουλάκη. Η πολυμελής διεπιστημονική ομάδα του προγράμματος απαρτίζεται από αρχαιολόγους διαφόρων ειδικοτήτων.

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2019

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ των ΠΥΡΑΜΙΔΩΝ:

Το Ντοκιμαντέρ που Συντρίβει την Γνωστή Ιστορία

Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Δεν αποτελεί έκπληξη πια ότι υπάρχουν πολλά αινίγματα στην ιστορία που παραμένουν αναπάντητα. Πολλά από αυτά, ακόμα και όταν λύνονται, δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας -και όταν το βλέπουν κάποια πέφτουν σε δυσμένεια…

Γιατί οι αρχαίοι έχτισαν πυραμίδες; Γιατί στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι παρόμοιες στον σχεδιασμό; Γιατί είναι τόσο πολλές πυραμίδες διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο; Πώς είναι δυνατόν οι αρχαίοι να ανήγειραν αυτές τις δομές χωρίς τη χρήση προηγμένης τεχνολογίας -όπως την εννοούμε σήμερα; Γιατί οι περισσότερες πυραμίδες και πάρα πολλοί ναοί έχουν κατασκευαστεί με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή «μιμούνται» ορισμένους αστερισμούς; Γιατί φτιάχτηκαν να υπάρχουν για αιώνες και αιώνες; Ποιός είναι ο τελικός σκοπός τους;

Γιατί υπάρχουν αιγυπτιακά ιερογλυφικά στην Αυστραλία, ενώ παράλληλα υπάρχουν αποδείξεις επαφής της αρχαίας Αιγύπτου με τους Μεσοαμερικανικούς πολιτισμούς;

Γιατί τόσα πολλά πράγματα λείπουν από τα βιβλία της ιστορίας μας; Γιατί όλα αυτά αποκρύπτονται; Μήπως υπήρχε ένας αρχαίος παγκόσμιος πολιτισμός σε ολόκληρο τον πλανήτη; Έχουμε δείξει πολλές φορές, βάση πολλών ενδείξεων αλλά και αποδείξεων, ότι θα μπορούσε αυτός ο αρχαίος παγκόσμιος πολιτισμός να είναι Ελληνικός -αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί θεωρούν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουμε τι συνέβη στη Γη πριν από 2.000 χρόνια, πόσο μάλλον πριν από 20.000 χρόνια, ίσως και περισσότερο…

Όχι πολύ καιρό πριν, ειδικοί εμπειρογνώμονες, αποκάλυψαν ότι οι αρχαίοι άνθρωποι της λίθινης εποχής στην Κίνα ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα διαμάντια ως εργαλείο, και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι δύο χιλιάδες χρόνια πριν κάποιος άλλος είχε τη μεγάλη ιδέα… Παραδόξως, τα διαμάντια χρησιμοποιήθηκαν για να γυαλίσουν τελετουργικούς πέλεκεις από νεφρίτη…

Κάποιοι άλλοι το προχωρούν λίγο πιο πέρα και υποθέτουν πως τα διαμάντια θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή κάποιου είδους ακτίνας laser, με την οποία έκοβαν τόσο τέλεια μεγάλα κομμάτια γρανίτη ή άλλης σκληρής πέτρας, με τα οποία θα οικοδομούσαν για τις μεγαλιθικές κατασκευές τους…

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι γυάλιζαν τα τσεκούρια με χαλαζία. Ο χαλαζίας, είναι ένα άλλο ορυκτό με περίεργες και παράδοξες ιδιότητες. Μήπως, όμως, υπάρχουν ενδείξεις ότι γνώριζαν και πολλά μυστικά του χαλαζία, πέρα από το να γυαλίζουν τα τελετουργικά εργαλεία τους; Η εξέταση κάποιων κρυστάλλινων κρανίων, δείχνουν ότι ήξεραν πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε…

Ωστόσο, μια ομάδα Κινέζων και Αμερικανών επιστημόνων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ υποστηρίζουν ότι είναι πιθανότερο να χρησιμοποιήθηκαν διαμάντια πριν από χιλιάδες χρόνια, προκειμένου να γίνουν τόσο τέλεια γυαλισμένα…

Μια άλλη ανακάλυψη -που, επίσης, μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία- είναι πως οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στη Βόρεια Αμερική μέσω του Βερίγγειου Πορθμού, 10.000 χρόνια νωρίτερα από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα.

Μια ομάδα ερευνητών από τα πανεπιστήμια στον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, αναφέρουν στο Phys.org, ότι η πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση στη Βόρεια Αμερική, έγινε τουλάχιστον πριν από 24.000 χρόνια. Με άλλα λόγια, χρονολογείται από το ύψος της τελευταίας παγετώδους περιόδου…

Τα παραπάνω είναι απλώς μία «σταγόνα στον ωκεανό»… Αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε είναι πως υπάρχουν λεπτομέρειες και αμέτρητες ανακαλύψεις και μελέτες που επισημαίνουν το γεγονός ότι η ιστορία, όπως μας την είπαν και εξακολουθούν να μας την λένε είναι ιδιαίτερα ελλιπής, ή αποκρύπτεται συνειδητά…

Το μεγαλύτερο μέρος του παζλ είναι κενό. Λείπουν πολλά κομμάτια…

Παρακολουθείστε το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ που, δυστυχώς, για τους μη αγγλομαθείς, δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους. Ωστόσο και πάλι αξίζει τον κόπο να το δείτε:
https://www.youtube.com/watch?v=2fS9ixfQ_no

The Revelation Of The Pyramids (Documentary)

diadrastika

 

 

 

 

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Πώς το γαμμάδιον που ανακάλυψε ο Ε.Σλήμαν έφτασε να είναι σύμβολο των Γερμανών ναζί


Το αρχαίο σταυροειδές σύμβολο, το γαμμάδιον, που ο Σλήμαν ανακάλυψε στην Τροία, ήταν διαδεδομένη στον ινδοευρωπαϊκό χώρο ήδη από την αρχαιότητα.

Το πέρασμα του χρόνου ωστόσο, δεν κατάφερε να την απαλλάξει από την αρνητική -εφιαλτική, επί της ουσίας- συμβολικότητα που του έδωσαν οι Γερμανοί ναζί.

Πώς όμως, οικειοποιήθηκαν το ελληνικό σύμβολο;
Η ιστορία αρχίζει πολύ πριν από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όταν ο Γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν (1822 - 1890) ταξίδεψε στην Ιθάκη το 1868, στη σκέψη του κυριαρχούσε μία και μόνη σκέψη: Η ανακάλυψη της Τροίας.
Ο Σλήμαν ήταν πεπεισμένος ότι η ομηρική «Ιλιάδα» δεν είναι παρά ένας χάρτης που θα του αποκάλυπτε τη θέση αρχαίων πόλεων.

Κάπως έτσι άρχισε τις ανασκαφές για το παλάτι του Οδυσσέα.
Στην Ιθάκη έφερε στην επιφάνεια περί τις 20 τεφροδόχους, ένα θυσιαστικό εγχειρίδιο, ένα πήλινο ειδώλιο αρχαίας θεάς και άλλα μικρότερης σημασίας ευρήματα, αλλά όχι το ανάκτορο του Οδυσσέα.
Και πάντα προς αναζήτηση της Τροίας, έφυγε για την Τουρκία.

Τα επόμενα χρόνια, ο Γερμανός επιχειρηματίας, ο οποίος έκανε την περιουσία του εμπορευόμενος πρώτες ύλες για την παραγωγή πυρομαχικών, «συμβουλευόταν» τον Όμηρο για τα πάντα, από τα τοπικά έθιμα μέχρι τη θεραπεία ασθενειών.

Συνεχίζοντας τις ανασκαφές που είχε ξεκινήσει ο Βρετανός αρχαιολόγος Frank Calvert στον λόφο Χισαρλίκ στη σημερινή βορειοδυτική Τουρκία, ο 49χρονος τότε Σλήμαν βρήκε μεταξύ άλλων, αυτό που νόμιζε ότι ήταν ο «Θησαυρός του Πριάμου», τον οποίο έστειλε αμέσως στη Γερμανία.
Στην πραγματικότητα τα ευρήματα ήταν προγενέστερα του πολιτισμού της Τροίας κατά 1250 χρόνια.

Όμως, κατά τις ανασκαφές ο Σλήμαν βρήκε και κάτι άλλο: Τη σβάστικα.
Το σύμβολο που έμελε να διαμορφώσει τη νεότερη παγκόσμια ιστορία.
Για την ακρίβεια, βρήκε τουλάχιστον 1.800 παραλλαγές του ίδιου συμβόλου.

Το αρχαίο σταυροειδές σύμβολο που ο Σλήμαν ανακάλυψε στην Τροία, ήταν διαδεδομένο στον Ινδοευρωπαϊκό χώρο ήδη από την αρχαιότητα.

Όπως γράφει το smithsonianmag.com, καθώς τα κατορθώματα του γίνονταν διάσημα, οι αρχαιολογικές ανακαλύψεις αποκτούσαν και μια άλλη, επιπλέον διάσταση:
Έγιναν αφήγημα εθνικής ταυτότητας, που σταδιακά συνδέθηκε με το κύμα εθνικισμού που κατακυρίευσε τη Γερμανία.

«Τα ευρήματα που αποκάλυψε ο Σλήμαν στην Τροία αποκτούν για εμάς διπλό ενδιαφέρον», έγραφε ο Βρετανός γλωσσολόγος Archibald Sayce το 1896. «Μας πηγαίνουν πίσω στη φυλή των Αρίων, στο τέλος της Εποχής του Λίθου».

Αρχικά, ο όρος «Aryan» χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να οριοθετήσει την ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ομάδα, όχι ως φυλετική ταξινόμηση.
Οι μελετητές της γλωσσολογίας που έκανε τότε τα πρώτα της βήματα, παρατήρησαν ομοιότητες μεταξύ της γερμανικής, της ρωμαϊκής και των σανσκριτικών.

Το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την ευγονική και τη «φυλετική υγιεινή» ωστόσο, οδήγησε στη διαστροφή του λόγου, άρα και του όρου «Aryan», ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από ένα σημείο και μετά για να περιγράψει τη διαδρομή μιας υποτίθεται αρχαίας, κυρίαρχης, καθαρής φυλετικά ταυτότητας απευθείας μέχρι τη σύγχρονη Γερμανία.

Όπως έγραφε η Washington Post σε ένα δημοσίευμα για την άνοδο του ναζισμού αρκετά χρόνια πριν από την έναρξη του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, «[Aryanism]… επρόκειτο για μια διαμάχη μελετητών πάνω στην ύπαρξη μιας αγνής και αμόλυντης Αρίας φυλής σε κάποιο στάδιο της ιστορίας».

Τον 19ο αιώνα ο Γάλλος αριστοκράτης Arthur de Gobineau -και άλλοι- συνέδεσαν τους μυθικούς Άριους με τους Γερμανούς, οι οποίοι ήταν οι ανώτεροι απόγονοι των πρώιμων ανθρώπων, προορισμένοι τώρα να οδηγήσουν τον κόσμο στην πρόοδο μέσω της κατάκτησης των γειτόνων τους.

Ξαφνικά, τα αρχαιολογικά ευρήματα του Σλήμαν στην Τουρκία, απέκτησαν ένα βαθύτερο, ιδεολογικό περιεχόμενο.

Για τους εθνικιστές, το «καθαρό σύμβολο των Αρίων» που αποκαλύφθηκε από τον Σλήμαν δεν ήταν πια ένα αρχαιολογικό μυστήριο, αλλά ένα τεκμήριο της ανωτερότητας τους.

Οι γερμανικές εθνικιστικές ομάδες όπως το Reichshammerbund (μια αντισημιτική ομάδα του 1912) και οι Βαυαροί Freikorps (παραστρατιωτικοί που ήθελαν να ανατρέψουν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης) χρησιμοποίησαν τη σβάστικα ως σύμβολο της «πρόσφατα ανακαλυφθείσας» ταυτότητάς τους ως κυρίαρχη φυλή. Λίγη σημασία είχε ότι παραδοσιακά σήμαινε καλή τύχη ή ότι βρισκόταν παντού, από μνημεία αφιερωμένα στην ελληνική θεά Άρτεμη μέχρι παραστάσεις του Βράχμα και του Βούδα και σε τοποθεσίες ιθαγενών Αμερικανών ή, ότι ουδείς ήταν στην πραγματικότητα βέβαιος για την προέλευσή του.
«Όταν ο Σλήμαν ανακάλυψε μοτίβα που έμοιαζαν με σβάστικα σε θραύσματα κεραμικής στην Τροία, θεωρήθηκε απόδειξη φυλετικής συνέχειας, μία απόδειξη ότι οι κάτοικοι του τόπου εκείνου ήταν ανέκαθεν Άριοι», γράφει ο ανθρωπολόγος Gwendolyn Leick.

«Η σύνδεση σβάστικας και ινδοευρωπαϊκής προέλευσης ήταν αδύνατο να απορριφθεί.

Επέτρεψε την προβολή εθνικιστικών μηνυμάτων και συσχετισμών σε ένα παγκόσμιο σύμβολο, το οποίο ως εκ τούτου χρησίμευσε ως το διακριτικό όριο μεταξύ της μη-αρίας ή μάλλον της μη γερμανικής και της γερμανικής ταυτότητας ».

Καθώς η σβάστικα συνυφαινόταν όλο και περισσότερο με τον γερμανικό εθνικισμό, η επιρροή του Αδόλφου Χίτλερ μεγάλωνε, οπότε και υιοθέτησε τον αγκυλωτό σταυρό ως σύμβολο του ναζιστικού κόμματος το 1920.

«Τον προσέλκυσε επειδή χρησιμοποιούνταν ήδη από άλλες εθνικιστικές ομάδες» λέει ο Steven Heller, συγγραφέας των βιβλίων «Τhe Swastika: Symbol Beyond Redemption?» και «Iron Fists: Branding the 20th-Century Totalitarian State». «Νομίζω επίσης, ότι κατάλαβε ενστικτωδώς ότι έπρεπε να υπάρχει ένα σύμβολο τόσο ισχυρό όσο το σφυρί και το δρεπάνι, που ήταν ο μεγάλος εχθρός του».
Για να εδραιώσει περαιτέρω τη σβάστικα ως σύμβολο της ναζιστικής εξουσίας, ο Γκέμπελες, (υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ) εξέδωσε διάταγμα στις 19 Μαΐου 1933 με το οποίο απαγόρευσε τη μη εξουσιοδοτημένη εμπορική χρήση του αγκυλωτού σταυρού.
Η σβάστικα συνδέθηκε επίσης με την προπαγανδιστική ταινία της Λένι Ρίφενσταλ «Triumph of the Will», γράφει ο ιστορικός Malcolm Quinn.
«Όταν ο Χίτλερ απουσιάζει... τη θέση του παίρνει η σβάστικα, η οποία, όπως και η εικόνα του Φύρερ, συμβολίζει το σημείο μετάβασης στη νέα προσωπική και εθνική ταυτότητα».
Η συνέχεια είναι γνωστή - η σβάστικα μπήκε παντού, πάνω σε στολές, σημαίες και βέβαια, κυριάρχησε στις ναζιστικές συγκεντρώσεις και παρελάσεις.

ΠΗΓΗ

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2019

Οι 200 ​​Μεγάλιθοι του «Αρμενικού Στόουνχεντζ» που Διχάζουν τους Επιστήμονες

Γράφει ο Σπύρος Μακρής

Δύο θεσμικά όργανα που είχαν εδώ και χρόνια διαφορές ως προς τη φύση του «Αρμενικού Στόουνχεντζ» συνένωσαν τελικά τις δυνάμεις τους για να το μελετήσουν από κοινού.

Ο στόχος των δύο οργανισμών είναι να επιλύσουν το εξής ζήτημα: εάν το αρχαιολογικό σύμπλεγμα του Carahunge, γνωστό και ως Zorats Karer, είναι ένα αρχαίο αστρονομικό παρατηρητήριο ή ένας οικισμός που λειτουργούσε ως κάποιο είδος μαυσωλείου.

Αυτή η προϊστορική δομή, βρίσκεται κοντά στην πόλη Sisian, στα νότια της Αρμενίας και αποτελείται από 223 μεγάλιθους διατεταγμένους σε έναν κύκλο που εξομοιώνουν το σχηματισμό του άλλου αινιγματικού μεγαλιθικού μνημείου, του Stonehenge στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο τρόπος και ο λόγος της κατασκευή του είναι σήμερα άγνωστα, αλλά οι ειδικοί λένε ότι ανεγέρθηκε κάποτε μεταξύ της Μέσης Εποχής του Χαλκού και της Εποχής του Σιδήρου.

Η έρευνα προκάλεσε διαμάχες και διχασμούς στις απόψεις των αρχαιολόγων. Για τον πολιτιστικό και ιστορικό μη κυβερνητικό οργανισμό Bnorran, ο αρχαιολογικός χώρος αποτελεί ένα παλαιότερο αστρονομικό παρατηρητήριο, δεδομένου ότι θεωρούν ότι πολλές από τις πέτρες που το δημιουργούν επικεντρώνονται στο Deneb, το μεγαλύτερο αστέρι στον αστερισμό του κύκνου.

«Πιστεύουμε ότι το Carahunge, όπου υπάρχουν πάνω από 200 μεγάλιθοι, 80 από τους οποίους έχουν τρύπες, είναι ένα αρχαίο αστρονομικό παρατηρητήριο», δήλωσε ο Arevik Sargsyan, ένα από τα μέλη του θεσμού. Αναφέρει επίσης ότι, σύμφωνα με παλαιότερες μελέτες, το συγκρότημα χρονολογείται από το 5.500 π.Χ.

Εν τω μεταξύ, το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας σημειώνει ότι είναι ένας προϊστορικός οικισμός. Ο διευθυντής του ινστιτούτου, Ashot Piliposyan, λέει ότι κατά τις ανασκαφές δεν έχει ανακαλυφθεί στο Carahunge κάποιο αστρονομικό εργαλείο, ενώ το γεγονός ότι μερικές από τις πέτρες που έχουν τρύπες, αυτές βρίσκονται στην βάση τους, πράγμα που σημαίνει ότι δεν δείχνουν προς τον ουρανό.

Παρά τις διαφορές τους, οι δύο οργανώσεις υπέγραψαν συμφωνία στις 30 Ιουλίου για να εργαστούν μαζί στις έρευνες και να καταλήξουν σε ένα τελικό συμπέρασμα για τον πιθανό σκοπό της δημιουργίας αυτού του γιγαντιαίου μνημείου.

Αυτή τη στιγμή οι ανασκαφές έχουν ανασταλεί και προγραμματίζεται να ανοίξει ένα μουσείο για να παρουσιάσει τα αντικείμενα που βρέθηκαν στην περιοχή, σύμφωνα με το RT.

diadrastika
Blog Widget by LinkWithin

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

Κρητικές αποικίες στην Εγγύς Ανατολή

Η Ιστορία της Κρήτης δεν αρχίζει από μύθους και θεογονίες. Κάτω από το έδαφος των αρχαιότερων ανακτόρων της Κνωσού και της Φαιστού βρέθηκε να ‘χει πολλά μέτρα πάχος ένας πολιτισμός λαμπρός για την εποχή του, ο οποίος υπήρξε ελληνικός και γηγενής.

Οι Πρωτοέλληνες εκ των οποίων κατάγονται όλοι οι Ελληνες και Ευρωπαίοι και οι οποίοι αυτούς εθεώρουν ως προγόνους τους, είναι, όπως αναφέρουν οι ελληνικές παραδόσεις και όλοι οι Ελληνες συγγραφείς, “αυτόχθονες”, “παλαίχθονες” και “γηγενείς”.

Ζούσαν και αναπτύσσονταν επί χιλιάδες έτη στην “Αιγαιίδα”, δηλαδή στο Αιγαίο και στον “Περιαιγαιακό” χώρο προ του κατακλυσμού της εποχής του “βασιλέως” Αθηνών – Βοιωτίας Ωγύγου και του Δευκαλίωνος και της Πύρρας στη Θεσσαλία. Οι Πελαγόνες ζούσαν στην ηπειρωτική και νησιώτικη Ελλάδα, στη δυτική και βόρεια Μ. Ασία και Ιταλία. Τους βρίσκουμε παντού, σ’ όλο τον Αιγιακό και Περιαιγιακό χώρο.

Υπήρχαν κι άλλα αδελφά φύλα, ομόαιμα, ομόγλωσσα, ομόθρησκα, με διαφορές σε λεπτομέρειες γλωσσικές ή ηθών και εθίμων. Με τους Πελαγόνες συνυπήρχαν Λέλεγες, Κουρήτες, Καύκωνες, Αονες, Τέμμικες, Υαντες, Τελχίνες, Τηλεβόαι, Έφυροι, Φλεγγύαι, κ.λπ.

Όμως «επισημοτάτη των φυλών τούτων ήτο η των Πελαγόνων, όθεν και όλη αυτή η πανάρχαια εποχή ωνομάσθη Πελασγική» (Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμος Α’).

Κατά τον Ομηρο (Οδύσσεια, τ. 174-175) στην Κρήτη συμβίωναν Αχαιοί, Ετεοκρήτες, Κύδωνες, Δωριείς και έξοχοι Πελασγοί. Από αναμείξεις πελασγικών φύλων μεταξύ των και με ιθαγενείς των περιοχών της επεκτάσεώς των, προέκυψαν διάφοροι λαοί: Οι Πελασγοί της Συρίας έγιναν Φοίνικες (όχι οι Σημιτοφοίνικες που είναι πολύ μεταγενέστεροι), οι Πελασγοί των παραλίων της Παλαιστίνης εκλήθησαν Φιλισταίοι (Πελασγοί = Φελασίτ = Φελασταίοι = Φιλισταίοι). Πελασγικοί λαοί είναι ακόμη οι Τυρρηνοί ή Ετρούσκοι, οι Κάρες ή Λέλεγες, οι Λύκιοι, οι Λούβιοι και οι Φρύγες, οι Μιτάννοι, οι Ελαμίται, οι Νήδοι, οι Δραβίδες και μέρος των Χεττιτών.

Οι Φιλισταίοι ήσαν ένα παλαιό πελασγικό φύλο, το οποίο απετέλεσε ένα ρωμαλέο προωθημένο προπύργιο του Ελληνισμού στην περιοχή της Παλαιστίνης. Ο πολεμικός λαός των Φιλισταίων έδρασε στην Εγγύς Ανατολή κατά την αρχαιότητα και μνημονεύεται στην Παλαιά Διαθήκη και ακόμη αρχαιότερα σε επιγραφές και ανάγλυφες παραστάσεις σωζόμενες επί αρχαίων μνημείων στην Άνω Αίγυπτο. Σήμερα, οι Φιλισταίοι θεωρούνται γενικώς ως λαός Ελληνικός και μάλλον Κρητικός, που δεν έχει τίποτα το κοινό με τους όμορους σημιτικούς λαούς Εβραίους και Σημιτοφοίνικες, όπως άλλωστε προκύπτει εκ των ονομασιών “αλλόφυλοι” και “απερίτμητοι” τις οποίες έδιδαν σ’ αυτούς οι Εβραίοι, στην “Αγία Γραφή”. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η περίτμηση κατάγεται από την λατρεία του Κρόνου. Όπως ευνούχισε αυτός τον πατέρα του τον Ουρανό, σφετεριζόμενος την εξουσία, έτσι και οι πιστοί του κάνουν περιτομή για να δείξουν την πίστη προς τον θεό τους.

Το μη σημιτικόν των Φιλισταίων υποστηρίζει και ο Γάλλος συγγραφεύς Ερνέστος Ρενάν (“Γενική Ιστορία των Σημιτικών γλωσσών”).
Η νεοανακτορική περίοδος είναι η εποχή της μεγαλύτερης ακμής του ελληνικού “μινωικού” πολιτισμού, και χαρακτηρίζεται από την κρητική θαλασσοκρατία και το ναυτικό εμπόριο. Τα κρητικά πλοία φθάνουν όχι μόνο στα άκρα του Αιγαίου αλλά και εις τα πέρατα της Μεσογείου, στις ακτές της Μικράς Ασίας, στη βόρεια θάλασσα, και ίσως εκείθεν του Ατλαντικού όπου ιδρύουν αποικίες.

Ακόμη και στον Ινδικό Ωκεανό, την αποικία των οποίων ο Ευήμερος ονομάζει Παγχαία σε έργο του επιγραφόμενο “Ιερά Αναγραφή” και αναφέρει ότι οι Παγγαίοι ήσαν πανάρχαιοι Κρήτες οδηγηθέντες στη νήσο αυτή υπό του Ζηνός, σύμφωνα με αποσπάσματα τα οποία διέσωσαν μεταξύ των άλλων και ο ΔΙΟΔΩΡΟΣ ο Σικελιώτης (βιβλίο Ε’, παράγρ. 41-46).
Οι Αιγύπτιοι ονόμαζαν την Κρήτη Κιφιτού ή Κιφτιού ή Κεφτιού, όπως συνάγεται από μία επιγραφή προ τιμήν του Τουτμές Γ’, όπου γίνεται λόγος για τους άρχοντες της Κιφτιού και των νησιών στις γειτονικές θάλασσες. Από τους Αιγύπτιους πήραν την ονομασία οι Εβραίοι που αποκαλούν την Κρήτη Καφθόρ και τους Κρήτες Καφθορίμ ή Κερετίμ.

“Κρήτες” ή “Ελληνες” αποκαλούνται οι Φιλισταίοι στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Αμώς βάζει τον Ιεχωβά να δηλώνει: «Δεν εξήγαγα τον Ισραήλ από την γη της Αιγύπτου, και τους Φιλισταίους από την Καφτόρ» (Θ7). Ο Ιεζεκιήλ τους αποκαλεί “Κρήτας” (ΚΕ 16-17), ο Σοφωνίας “Παροίκους Κρητών” και την Χαναάν “γην Φιλισταίων” (Β5) και ο Ζαχαρίας τους λέγει «τέκνα των Ελλήνων» (Θ13). Την εγκατάσταση των Κρητών στην παραλιακή ζώνη της Παλαιστίνης ο P. Faure τοποθετεί στον ΙΕ’ π.Χ. αιώνα, (“Η ζωή στη μινωική Κρήτη”), ενώ ο Χέρμπερτ Γεώργιος Γουέλλς αναφέρει απλώς ότι οι Εβραίοι φθάνοντας στην Παλαιστίνη τον ΙΒ’ π.Χ. αιώνα βρήκαν τους Φιλισταίους.
Η αλήθεια είναι διαφορετική και η εγκατάσταση φαίνεται ότι έγινε προ του 2000 π.Χ., όταν την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των ελληνικών φύλων είχαν οι Πελασγοί και αυτή ήταν η ονομασία των Κρητών εποίκων που εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη διότι μετά το 2000 π.Χ. τα φύλα του Αιγαίου χρησιμοποιούσαν το γενικό όνομα Αχαιοί ή Δαναοί και από το 1600 π.Χ. και το Αργείοι. Περί το 2500 π.Χ. έγινε μία μεγάλη μετανάστευση Κρητών στην μεσογειακή ακτή της Εγγύς Ανατολής νοτίως της Φοινίκης. Οι Φιλισταίοι. Το όνομά τους παρεφθάρη από τους Αιγυπτίους σε “Πελεστέ” όνομα από το οποίο προήλθε και η “Παλαιστίνη” για τη χώρα που κατοίκησαν.

Οι Φιλισταίοι ήσαν σε συνεχείς προστριβές με τους Φοίνικες και αργότερα με τους νεοεισελθέντες Εβραίους εκ Βαβυλώνος (Βαάλ = Βήλος = Κρόνος), οι οποίοι επέπρωτο να τους διαβρώσουν. (Βεβήλωσαν τον Ναόν Δίον).
Διαπιστώνουμε, λοιπόν, μετά την σύντομον αυτήν ιστορική αναδρομή ότι, οι Ελληνες μετανάστευσαν στην Εγγύς Ανατολή και όχι οι Εβραίοι (νομάδες της Ερήμου) στην Κρήτη.

Ποτέ Εβραίοι δεν ίδρυσαν αποικίες στην Κρήτη κατά την αρχαιότητα. Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους αποδείξεις. Αντίθετα οι Έλληνες αποίκησαν την Παλαιστίνη και της έδωσαν το όνομα αυτό.

haniotika-nea.grcognoscoteam.gr

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

"Το φως στην Ελλάδα είναι όλο πνεύμα."

"..Το κατάλαβα κάθε μέρα και καλύτερα περπατώντας στην ελληνική γης, ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν ένας μετέωρος, υπερφυσικός ανθός, ήταν ένα δέντρο που είχε ριζώσει βαθιά στης γης κι έτρωγε λάσπη και την έκανε ανθούς...
Κι όσο πιο πολλές λάσπες έτρωγε, τόσο κατεργάζουνταν και πιο πλούσια την άνθισή του.
Η περίφημη αρχαία απλότητα, η ισορρόπηση κι η γαλήνη δεν ήταν οι φυσικές ακοπίαστες αρετές μιας απλής ισορροπημένης ράτσας, ήταν δύσκολοι άθλοι, λάφυρα από οδυνηρούς επικίντυνους αγώνες.
Πολύπλοκη και τραγική είναι η ελληνική γαλήνη, ισορρόπηση από άγριες αντιμαχόμενες δυνάμεις, που κατόρθωσαν, ύστερα από πολύμοχτη, πολύχρονη πάλη, να φιλιώσουν. Να φτάσουν εκεί που λέει ένας Βυζαντινός μυστικός, στην απροσπάθεια, δηλαδή στην κορφή της προσπάθειας.
Ότι αλαφρώνει κι εξαϋλώνει τα βουνά, τα χωριά της Ελλάδας είναι το φως.
Το φως της Ιταλίας είναι μαλακό, γυναικίσιο.
Το φως της Ιωνίας γλυκό πολύ, γεμάτο ανατολίτικες λαχτάρες, στην Αίγυπτο πηχτό και φιλήδονο.
Το φως στην Ελλάδα είναι όλο πνεύμα.
Μέσα στο φως αυτό κατόρθωσε ο άνθρωπος να δει καθαρά, να βάλει τάξη στο χάος και να το κάνει κόσμο.
Και κόσμος θα πει αρμονία."

Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο.
ΠΗΓΗ

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided