Κυριακή, Δεκέμβριος 15, 2019

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 12ος

 

 

Ταμέρ Τσιλινγκίρ: Είμαι εξισλαμισμένος Έλληνας του Πόντου. Υπάρχουν και άλλοι. Πρέπει να μάθουν την αλήθεια

 

 

Ταμέρ Τσιλινγκίρ:

Είμαι εξισλαμισμένος Έλληνας του Πόντου.

Υπάρχουν και άλλοι.

Πρέπει να μάθουν την αλήθεια

Ήδη αρκετοί Τούρκοι ανακαλύπτουν την ελληνική τους ταυτότητα.

Ταμέρ
livemedia.grΤαμέρ Τσιλινγκίρ

Ως εξισλαμισμένος Έλληνας του Πόντου αυτοπροσδιορίζεται ο Tamer Cillingir (Ταμέρ Τσιλινγκίρ),Τούρκος συγγραφέας και ακτιβιστής ο οποίος πλέον ζει στην Ελβετία. Ο κ. Τσιλινγκίρ έπειτα από μακρά έρευνα έγραψε στα τουρκικά το βιβλίο Η αλήθεια του Πόντου») «Pontos Gerçeği: 1914-1923 Yılları Arasında Karadeniz’de Yaşananlar, εκδ. Ragıp Zarakolu» όπου σε αυτό αναφέρεται στη γενοκτονία που υπέστη ο ελληνικός πληθυσμός από τους νεότουρκους. Σε εμάς περιγράφει τα γεγονότα εκείνης της εποχής, τα ψέματα που εξακολουθεί να λέει το τουρκικό κράτος και παράλληλα τα συνδέει με το σήμερα, αφού άλλωστε πρόκειται για μια πληγή που δεν έχει επουλωθεί. Ο κ. Τσιλινγκίρ μας περιγράφει πως εκτουρκίστηκαν μετά τις σφαγές, τον εκτοπισμό και τις ανταλλαγές πληθυσμών, οι εναπομείναντες Έλληνες του Πόντου.

Τον συναντήσαμε στην Αθήνα στο πλαίσιο του Διεθνούς Συνεδρίου για το Έγκλημα της Γενοκτονίας που διεξήχθη στην Αθήνα στις 6-9 Δεκεμβρίου από την Παμποντιακή Ομοσπονδία με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γενοκτονία του Πόντου, στο οποίο συμμετείχε ως ένας εκ των ομιλητών.

Ο κ. Τσιλινγκίρ, με καταγωγή από τη Λιβερά της Ματσούκας, του οποίου οι παπούδες, όπως λέει εξισλαμίστηκαν, αγωνίζεται για χρόνια κατά του αυταρχισμού του τουρκικού κράτους, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να φυλακιστεί, να βασανιστεί και να καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη. Ωστόσο κατάφερε και έφυγε στο εξωτερικό γνωρίζοντας φυσικά πως δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ στην Τουρκία.

«Γεννήθηκα σε περιοχή που ανήκε σε ελληνικούς πληθυσμούς και παρότι είχαμε γίνει μουσουλμάνοι, μας είχαν εξισλαμίσει, η ελληνική κουλτούρα εξακολουθούσε να έχει μεγάλη επιρροή επάνω μου» λέει προσθέτοντας πως «είναι πολλοί αυτοί που δεν γνωρίζουν το παρελθόν και την καταγωγή τους κάτι για το οποίο φρόντισαν διαδοχικά όλες οι τουρκικές κυβερνήσεις».

Πώς γνωρίζετε ότι είστε Έλληνας;

Εγγραφείτε και ακολουθήστε ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Διαβάστε τις σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας και τις πιο ενδιαφέρουσες απόψεις στο e-mail σας. Μάθετε Περισσότερα

«Εσείς πως ξέρετε ότι είστε Έλληνας;» μου ανταποδίδει την ερώτηση, χωρίς όμως να με αφήσει να απαντήσω, άλλωστε η δική του απάντηση ήταν πιο πειστική.

«Παρότι είχα βρει στοιχεία για την ελληνική μου καταγωγή, έκανα και τέστ DNA σε μια αμερικάνικη εταιρεία και το αποτέλεσμα έδειξε πως το ποσοστό DNA σαν αυτό που έχει καταγραφεί στην κεντρική Ασία, ήταν μηδενικό. Δηλαδή δεν ήμουν Τούρκος. Ωστόσο έδειξε πως είμαι Έλληνας κατά 86% και άλλο ένα 14% του DNA μου είναι ιταλικό. Ομως το σημαντικότερο δεν είναι τα γονίδια, αλλά η κουλτούρα και ο αντίκτυπος του ελληνισμού επάνω μου. Γι′ αυτό και θεωρώ τον εαυτό μου Έλληνα».

ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 24ΩΡΑ

Διπλωματικό «σκάκι» για την απομόνωση της Τουρκίας

ΗΠΑ: Η Γερουσία επικύρωσε το ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων

Ο κ. Τσιλιγκίρ τόσο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, όσο και κατά την ομιλία του, έδωσε μια εικόνα του Πόντου πριν από τη Γενοκτονία. Εάν συγκρίνεται το τότε με το σήμερα, λέει, τότε θα καταλάβετε πόσο προηγμένη ήταν αυτή η κοινωνία. «Τον 19ο αιώνα ανθούσαν οι τέχνες και το επίπεδο της εκπαίδευσης ήταν ιδιαίτερα υψηλό» τονίζει και εμείς διερωτόμαστε πόσα λαμπρά μυαλά χάθηκαν στις πορείες θανάτου ή στις εν ψυχρώ εκτελέσεις.

.

Από το αρχείο του κ. Τσιλινγκίρ.

Το 1912 στη Σαμψούντα υπήρχε Όπερα, νοσοκομείο με σύγχρονο για την εποχή χειρουργείο. Αντρες και γυναίκες αθλούνταν, έπαιζαν κρίκετ, γκόλφ, πράγματα ανήκουστα ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη. Σχολεία για κωφάλαλα παιδιά. Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα οι γυναίκες είχαν υψηλή θέση στην κοινωνία. Μπορούσαν να σπουδάσουν, όχι οικοκυρικά αλλά μαθηματικά, ακόμη και οικονομικά. Τέτοια σχολεία υπήρχαν και σε άλλες περιοχές του ανατολικού Πόντου. Μας μιλάει για τον δημοσιογράφο και εθνομάρτυρα τον Νίκο Καπετανίδη, ο οποίος απαγχονίστηκε από τον σφαγέα των Ελλήνων, τον Τοπάλ Οσμάν.

Ο Καπετανίδης μπορούσε να γλυτώσει, μας λέει, αλλά προτίμησε να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο του Τοπάλ Οσμάν. Όπως και να έχει το 1921 το Δικαστήριο Ανεξαρτησίας (δικαστήρια των νεότουρκων που καταδίκαζαν ανθρώπους με συνοπτικές διαδικασίες) τον καταδίκασε σε απαγχονισμό σε ηλικία 32 ετών.

Ο κ. Τσιλινγκίρ αναφερόμενος στην ελληνική παιδεία που άνθιζε στην περιοχή σχολιάζει πως πράγματι η ελληνική εκκλησία είχε ενεργή ανάμειξη στην παιδεία αλλά ο Καπετανίδης πίεζε για πιο ουδέτερη και κοσμική παιδεία.

Όπως και να έχει οι αγριότητες των νεότουρκων ήταν πέρα από κάθε φαντασία και με ηγέτη τον πατέρα του τουρκικού έθνους, τον Μουσταφά Κεμάλ, κατάφεραν να εξαλείψουν τον επί χιλιάδες χρόνια ελληνικό πολιτισμό στην περιοχή.

Ο κ. Ταμέρ Τσιλινγκίρ, επισημαίνει ότι η ιστορία που διδάσκονται τα παιδιά στην Τουρκία αποκρύπτει την αλήθεια και είναι διαστρεβλωμένη. Το ότι ο Κεμάλ πήγε στην Σαμψούντα το ήξεραν όλοι - και η Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι Βρετανοί. Μάλιστα ο Κεμάλ Ατατούρκ, αμέσως συναντήθηκε με τους αρχηγούς των διαφόρων εγκληματικών συμμοριών, μεταξύ αυτών και με τον Τοπάλ Οσμάν, τον μεγάλο διώκτη των Ελλήνων, από τον οποίο ζήτησε να εξοντώσει το ελληνικό στοιχείο.

Ο σφαγέας Τοπαλ

commons wikimediaΟ σφαγέας Τοπαλ Οσμάν

Οι διώξεις κατά των Ελλήνων είχαν διάρκεια. Από το 1914 μέχρι το 1923 δολοφονήθηκε μεγάλος αριθμός Ρωμιών, συνεχίζει ο κ. Τσιλιγκίρ.

«Τους έκλειναν μέσα στις εκκλησίες και τους έκαιγαν. Συγκέντρωναν τους διανοούμενους, τους αθλητές, τους καλύτερους και τους σκότωναν. Άλλους  εγκλώβιζαν σε σπηλιές και μετά έβαζαν φωτιά για να τους πνίξουν οι αναθυμιάσεις. Οι μαζικές δολοφονίες, οι βιασμοί δεν είχαν τελειωμό. Τα Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας μοίραζαν αδιακρίτως θανατικές ποινές και άνθρωποι απαγχονίζονταν. Μέχρι το 1923, 353.000 Έλληνες του Πόντου είχαν χάσει τη ζωή τους. Εκτιμάται ότι άλλοι 50.000 χάθηκαν στις πορείες θανάτου. Υπάρχει δυσκολία στην πρόσβαση των οθωμανικών αρχείων αλλά και σε αυτά της νεόδμητης τουρκικής δημοκρατίας. Ωστόσο καταφέρνουμε να αποσπάσουμε κάποια τεκμήρια και βάσει αυτών μπορούμε να εξαγάγουμε κάποια συμπεράσματα».

Όπως εξηγεί οι Πόντιοι χριστιανοί θεωρήθηκαν προδότες του έθνους και σε αρχεία που παρουσίασε και κατά τη διάρκεια της ομιλίας του, υπάρχουν κάποια κείμενα τηλεγραφημάτων που είναι πολύ σημαντικά, αφού σε αυτά φαίνεται ξεκάθαρα ότι γίνεται προσπάθεια να τεκμηριωθεί αυτό ακριβώς, ότι δηλαδή οι Πόντιοι ήταν εχθροί του έθνους. Σε ορισμένα τηλεγραφήματα γίνεται λόγος για 132 άνδρες και πέντε γυναίκες, όλοι τους ορθόδοξοι, οι οποίοι παραδόθηκαν στα Δικαστήρια της Ανεξαρτησία και βάσει μαρτυρίων καταδικάστηκαν σε απαγχονισμό στις 4 Οκτωβρίου 1919. Μαζί με αυτούς, τους ελληνοορθόξους καταδικάστηκαν και 32 γυναίκες και άνδρες μουσουλμάνοι οι οποίοι κατηγορήθηκαν πως υποστήριζαν τον αγώνα των Ποντίων.

«Πρέπει να μνημονεύουμε και τους μουσουλμάνους αδελφούς τους που τους υποστήριξαν» υπογραμμίζει.

.

Youtube.

Στο σημείο αυτό ο Τσιλινγκίρ περιγράφει την αρχή του οριστικού τέλους του ελληνισμού στον Πόντο. Τον εκτουρκισμό.

«Με τη συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, 1.250.00 Έλληνες εγκατέλειψαν την περιοχή όσοι έμειναν εξισλαμίστηκαν και φυσικά τα ονόματά τους εκτουρκίστηκαν. Χάθηκαν τα ίχνη της ταυτότητάς τους. Τουρκοποιήθηκαν βίαια. Τα ονόματα των πόλεων και των χωριών άλλαξαν σε τούρκικα. Το ίδιο έγινε και με τη μουσική, κράτησαν την μελωδία, όμως άλλαξαν τους στίχους. Τα ίδια με τα ανέκδοτα, τις ιστορίες... Όλες οι άλλες γλώσσες εκτός της τουρκικής απαγορεύτηκαν.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούσαν να είναι αφηγητές τους παρελθόντος προς τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους λόγω της τρομοκρατίας που έζησαν. Κάποια παιδιά που δεν ήξεραν τουρκικά στα σχολεία επειδή δεν κατανοούσαν την τουρκική δέχονταν βαριές τιμωρίες και μάλιστα υπάρχουν καταγραφές και βασανισμό τους. Υπήρχαν και οι σπιούνοι που παρακολουθούσαν. Οι οικογένειες των παιδιών αυτών σταμάτησαν να μιλούν την ποντιακή διάλεκτο. Ακολούθησε και η καμπάνια του 1928 «Συμπολίτη Μίλα Τούρκικα». Αυτός είναι και ο λόγος που και εγώ δεν μιλάω την ποντιακή διάλεκτο. Εν τω μεταξύ η Σαμψούντα και η Τραπεζούντα, δύο από τα σημαντικότερα εμπορικά λιμάνια του Ευξείνου Πόντου, οδηγήθηκαν σε μαρασμό και η περιοχή εξέπεσε».

Όλες αυτές οι πρακτικές ισοπέδωσης και εξάλειψης τους χριστιανικού στοιχείου φαίνεται ότι δεν σταμάτησαν ποτέ.

«Μόλις πριν από λίγα χρόνια έγινε γνωστό ότι το τουρκικό κράτος είχε φακελωμένους τους εξισλαμισθέντες χριστιανούς και όχι μόνο, με έναν κωδικό αριθμός που μαρτυρούσε την πρώτη του ταυτότητα. Το νούμερο ένα για τους Έλληνες, το νούμερο 2 για τους Αρμένιους και το 3 για τους Εβραίους».

Τον ρωτώ πως ήταν στην πορεία των χρόνων που ακολούθησαν αυτοί οι εξισλαμισθέντες Έλληνες.

«Προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ήταν οι καλύτεροι Τούρκοι, προσπαθούσαν πάντα να αποδείξουν τον εαυτό τους. Επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν μηχανισμό επιβίωσης και το τουρκικό κράτος 100 χρόνια μετά τους φοβάται. Δεν εμπιστεύεται αυτούς τους εξισλαμισμένους πληθυσμούς, τους εξισλαμισμένους Έλληνες. Φοβάται πως μια μέρα θα μάθουν την αλήθεια και θα ξεσηκωθούν.Υπάρχουν εκατοντάδες χωριά όπου κάποια ποντιακά ακούγονται ακόμη. Αυτά που μας κρύβουν είναι καταγεγραμμένα. Το 1980 κυκλοφόρησαν κάποια πρακτικά, κρυφά αρχεία σε αρχαϊζουσα τουρκική, από συνεδριάσεις της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας. Σε αυτά καταγράφονται δηλώσεις βουλευτών της περιοχής του Πόντου που μιλούν για τη Γενοκτονία. Για παράδειγμα ο Χαμίντ Μπέι λέει πως τίποτα δεν θα εξαλείψει την ντροπή. Ο Σελαχατίν Μπέη, σχολιάζει, “πιο έθνος επαίρεται για τέτοιου είδους δολοφονίες”. Ο Ζιγιά Χουρσίτ, λέει το 1923 ότι η φλόγα του ποντιακού ελληνισμού δεν έχει ακόμη κατασβεστεί. Ο βουλευτής Ανδριανουπόλεως, ο Σερέφ Μπέη δηλώνει: “Θα λογοδοτήσουμε στην ανθρωπότητα γι′ αυτά που κάναμε”. Ο Σερέφ Μπέη πρέπει να σας πω ότι δολοφονήθηκε».

Ο Ταμέρ Τσιλινγκίρ επανέρχεται στο σήμερα και προβαίνει σε μια αποκάλυψη. Όπως ισχυρίζεται τα τελευταία 10-15 χρόνια συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο με μια νέα γενιά, κυρίως μορφωμένων παιδιών.

«Κάποιοι προσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι, ορισμένοι έχουν βαπτιστεί χριστιανοί, άλλοι δηλώνουν άθεοι, αλλά και οι τρεις αυτές κοινωνικές ομάδες αρχίζουν να προσδιορίζονται ως Έλληνες και ανακαλύπτουν ξανά μια ελληνική ταυτότητα. Πιστεύω ότι όλο το υλικό που υπάρχει πρέπει να αξιοποιηθεί για να οδηγηθούμε στην αλήθεια μια ημέρα. Δεν έχει να κάνει με τη δική μου καταγωγή ή ταυτότητα, πάνω απ΄όλα είμαι άνθρωπος. Ζητώ αποκατάσταση και δικαιοσύνη για όλους αυτούς που πέρασαν μέσα από την αφομοίωση και αυτήν την επώδυνη ενσωμάτωση».

Ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ χωρίς φόβο δηλώνει ότι η Τουρκία οικοδομήθηκε μέσα από τη Γενοκτονία χριστιανικών πληθυσμών και την καλεί όχι μόνο να ζητήσει συγγνώμη αλλά και να προχωρήσει σε αποζημιώσεις.

«Όμως πρέπει και η διεθνής κοινότητα να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση» καταλήγει.

Το βιβλίο του Ταμέρ Τσιλινγκίρ - «Η αλήθεια για τη Γενοκτονία του

Το βιβλίο του Ταμέρ Τσιλινγκίρ - «Η αλήθεια για τη Γενοκτονία του Πόντου»

TheHuffingtonPost Holdings LLC  15/12/2019

 

 

 

 

 

Όρραον:

Η άγνωστη πόλη της Ηπείρου

όπου διασώζονται τα καλύτερα διατηρημένα σπίτια της ελληνικής αρχαιότητας

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2019
Από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο διασώζονται, σε σπάνιες περιπτώσεις μοιάζοντας κιόλας άθικτα από τον χρόνο, κτίρια και αρχιτεκτονήματα διαφόρων ειδών- ναοί, αμφιθέατρα, στάδια, μαντεία, αγορές, νεκροπόλεις. Όχι όμως και ιδιωτικές οικίες, παρά μόνο τα θεμέλια τους και αυτό όταν η αρχαιολογική σκαπάνη σταθεί τυχερή..

Στον ελλαδικό χώρο, τα καλύτερα διατηρημένα σπίτια των αρχαίων Ελλήνων, διατρέχοντας όλη την χρονική περίοδο από τα κλασικά έως και τα ελληνιστικά χρόνια, δε βρίσκονται στις υπώρειες της Ακρόπολης των Αθηνών, ούτε σε κάποιον φημισμένο αρχαιολογικό χώρο- αλλά σε έναν γυμνό, πετρώδη λόφο της Ηπείρου, ακριβώς στα σύνορα των νομών Άρτας και Πρέβεζας..


Είναι το αρχαίο Όρραον, μια κωμόπολη των Μολοσσών της Ηπείρου– εκεί στέκουν ακόμη όρθια 4 κτίρια της ύστερης κλασικής περιόδου, τρεις ιδιωτικές κατοικίες και (μάλλον) ένα δημόσιο κτίριο. Και μόνο η ύπαρξη των κτιρίων αυτών, με τους τοίχους τους να στέκουν όρθιοι μέχρι το ύψος της στέγης του δευτέρου ορόφου τους, μεταμορφώνει τον άσημο λοφίσκο των 345 μέτρων ύψος, σε ένα εντυπωσιακό αρχαιολογικό τοπόσημο.

Το Όρραον ιδρύθηκε (πιθανότατα) στο δεύτερο μισό του 4ου αι. π.Χ., από τουςΜολοσσούς σε θέση με στρατηγική σημασία, καθώς φρουρούσε την κυριότερη διάβαση από τον Αμβρακικό προς την ενδοχώρα τους- ήταν ένας σχετικά μικρός οικισμός, με περίπου 100 σπίτια, όλα τους κτισμένα από ντόπιο ασβεστόλιθο, όπως και το ισχυρό, διπλό πέτρινο τείχος που προστάτευε την αρχαία πολίχνη. Ο πολεοδομικός της σχεδιασμός είχε σαν πρότυπο αυτόν της γειτονικής Αμβρακίας(σημερινή Άρτα)- δώδεκα στενοί, παράλληλοι δρόμοι, διασταυρώνονται με δύο κάθετους, σχηματίζοντας ορθογώνια οικοδομικά «τετράγωνα». Ο οικισμός υδρευόταν από μια πηγή που βρισκόταν εκτός των τειχών του- ένα μονοπάτι που ξεκινούσε από την ανατολική πύλη οδηγούσε εκεί. Εκτός της φυσικής πηγής, οι κάτοικοι του οικισμού διασφάλισαν την ύπαρξη πόσιμου νερού και με την κατασκευή μιας μεγάλης δεξαμενής όπου συγκεντρωνόταν το βρόχινο νερό. Η δεξαμενή ήταν έργο δημόσιο- ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα είναι μια κατασκευή άρτια τεχνικά. Μια πέτρινη κλίμακα από 19 σκαλοπάτια οδηγεί και τον σημερινό επισκέπτη στον πυθμένα της, που ήταν φτιαγμένος από πήλινα όστρακα. Περπατώντας τον αρχαίο οικισμό, παρατηρώ το άψογο λάξευμα των μεγάλων πέτρινων όγκων, τα απολύτως ευθετισμένα και (ακόμη) άρρηκτα μεταξύ τους «δεσίματα» και αναλογίζομαι την τεχνογνωσία των μηχανικών, μαστόρων και τεχνιτών που εργάστηκαν χιλιάδες χρόνια πριν στον ίδιο τόπο- το περφεξιονιστικό μεράκι και τον κόπο τους. Τα παράθυρα των σπιτιών υπάρχουν ακόμα- μέσα από αυτά διαγράφεται ο ίδιος ορίζοντας με τα χρόνια που στα σημερινά πέτρινα κουφάρια έδιναν ζωή πολυμελείς οικογένειες. Τα ίδια τα σπίτια ήταν διώροφα- στους τοίχους τους χάσκουν ακόμα οι τρύπες (δοκοθήκες) που «κούμπωναν» τα δοκάρια του πάνω πατώματος.

Η κ. Ανθή Αγγέλη, είναι προϊσταμένη της Εφορίας Αρχαιοτήτων Πρέβεζας, αρχαιολόγος που έχει συμμετάσχει στις ανασκαφές του Όρραον.«Το Όρραον έχει την εξής ιδιαιτερότητα: γενικά τα αρχαία σπίτια κτίζονταν ως ένα επίπεδο 70- 80 εκατοστών με λίθινα θεμέλια αλλά από εκεί και πάνω η δόμηση συνεχιζόταν με πλίνθινα τούβλα, για αυτό και σώζονται μέχρι ένα μικρό ύψος. Επειδή, όμως, στη γύρω περιοχή του Όρραον αφθονεί, όπως και σήμερα, ο ασβεστόλιθος και η εξόρυξη του είναι σχετικά εύκολη, οι κάτοικοι εδώ έχτισαν τα σπίτια τους εξολοκλήρου από πέτρα, μέχρι και το ύψος της στέγης. Στον ελλαδικό χώρο δεν υπάρχουν άλλα τέτοια διατηρημένα σπίτια και αυτά στο Όρραον μας δίνουν μια πολύ καλή εικόνα για την αρχιτεκτονική των ιδιωτικών κατοικιών εκείνης της περιόδου. Υπήρχε ένας προθάλαμος και μια εσωτερική αυλή που γύρω της διατάσσονταν αρκετά δωμάτια.

Ένα τμήμα του σπιτιού μπορεί να ήταν μονώροφο για να εξασφαλίζει καλύτερο φωτισμό αλλά τα σπίτια του Όρραον ήταν δύο ορόφων. Στην «Οικία Α» διασώζεται και η βάση της πέτρινης κλίμακας που οδηγούσε πάνω».Ρωτάω την κυρία Αγγέλη για το κίνητρο των Μολοσσών– ενός ελληνικού φύλου που από την βορειοδυτική Μακεδονία μετακινήθηκε στο οροπέδιο των Ιωαννίνων περίπου το 1.200 π.Χ.- να κτίσουν αυτή την πέτρινη πολίχνη. «Το Όρραον φύλασσε το πέρασμα από τον Αμβρακικό κόλπο προς το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων. Γνωρίζουμε από αρχαίες πηγές ότι οι Μολοσσοί είχαν πρόσβαση στον Αμβρακικό, μάλιστα κατείχαν μια μικρή έκταση περίπου 80 σταδίων στις ακτές του. Κανείς δεν μπορούσε να περάσει από τον Αμβρακικό και την πεδιάδα της Άρτας χωρίς να γίνει αντιληπτός από το Όρραον. Επίσης, φύλασσε το πέρασμα από την κοιλάδα του Αράχθου, που ήταν το όριο της επικράτειας των Μολοσσών».Ήταν λοιπόν το Όρραον ένα οχυρό- παρατηρητήριο; «Ο φρουριακός του χαρακτήρας είναι σαφής. Διακρίνεται από την ισχυρή οχύρωση, τους στενούς δρόμους, ώστε ακόμα και αν οι εχθροί εισέβαλαν από τα τείχη να εγκλωβίζονταν, όπως επίσης από τα κτερίσματα που βρέθηκαν στις ταφές.

Σχεδόν σε όλες βρέθηκαν όπλα, σε αντίθεση με την Αμβρακία, όπου μόνο σε ελάχιστους από τους χιλιάδες τάφους που ανασκάφηκαν, βρέθηκαν όπλα». Τι γνωρίζουμε σήμερα για την αρχαία ζωή στον μικρό οικισμό; Πόσοι άνθρωποι ζούσαν εκεί, πως κατάφερναν να βιοπορίζονται; «Ο πληθυσμός του Όρραον εκτιμάται, βάση των περίπου 100 σπιτιών που περικλείονται από τα τείχη (εκτός βρισκόταν μόνο η νεκρόπολη), σε δύο χιλιάδες κατοίκους. Σε κάποιους χώρους των σπιτιών υπάρχουν ενδείξεις ότι σταβλίζονταν ζώα- σίγουρα λοιπόν ήταν ποιμένες και κτηνοτρόφοι, ενώ και ένας μικρός κάμπος στον γειτονικό Αμμότοπο, μάλλον καλλιεργούνταν από αυτούς τους ανθρώπους. Και σίγουρα κατοικούσαν εδώ αρκετοί στρατιώτες. Οι σχέσεις τους με την κοντινή Αμβρακία, που ήταν το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της Ηπείρου αλλά αποτελούσε αποικία των Κορινθίων και όχι τμήμα της «χώρας» των Μολοσσών, πιθανότατα ήταν φιλικές. Και εμπορικά αναπτυγμένες. Προϊόντα της Αμβρακίας, όπως αγγεία, αλλά και νομίσματα έχουν βρεθεί σε τάφους στο Όρραον. Η Αμβρακία ήταν μια τυπική πόλη- κράτος, που γύρω από το άστυ είχε μια αγροτική περιοχή που ήλεγχε για να εξασφαλίζει την επάρκεια της σε αγαθά. Το Όρραον δεν ανήκε στην επικράτεια της Αμβρακίας, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι κάτοικοι του είχαν εμπορικές σχέσεις με την πόλη- θα διακινούσαν εκεί τα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα τους, αγοράζοντας μετά ότι τους έλειπε».

Η ταύτιση του αρχαίου οικισμού- που είχε εντοπίσει τη δεκαετία του ’30 ο Βρετανός αρχαιολόγος Νίκολας Χάμοντ- με το Όρραον που αναφερόταν στις αρχαίες πηγές, επιτεύχθηκε βάσει ανασκαφικών ευρημάτων στη σημερινή Άρτα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 σε ανασκαφές στον Ναό του Απόλλωνα, βρέθηκαν τμήματα ενεπίγραφης στήλης που καθόριζε τα όρια της χώρας της Αμβρακίας. Εκεί αναφερόταν και το Όρραον και σύμφωνα με τα τοπογραφικά στοιχεία που προέκυπταν- απόσταση από Αμβρακία, προς ποια κατεύθυνση- έγινε η ταύτιση του οικισμού με το Όρραον των αρχαίων πηγών. Η μικρή αυτή αγροτική πολίχνη κρύβει και μια ηρωική ιστορία, που σχεδόν συμπίπτει με την παρακμή και το τέλος της. Το Όρραον υπήρξε μια από τις 4 μόνο πόλεις της Ηπείρου (του «Κοινού των Ηπειρωτών») που αντιστάθηκαν στους Ρωμαίους, το 168 π.Χ., έτος της ρωμαϊκής εισβολής.«Για αυτό οι Ρωμαίοι κατέστρεψαν ολοσχερώς τα τείχη της πόλης. Όχι όμως και τα σπίτια της- ήταν μια πόλη που πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε, υπήρξαν σίγουρα καταστροφές αλλά δεν ήταν ολοσχερείς. Οι Ρωμαίοι της επέτρεψαν να συνεχίσει να υπάρχει, ατείχιστη όμως, σαν ένδειξη της δικής τους, πλέον, εξουσίας στην περιοχή. Η πόλη τελούσε υπό την ρωμαϊκή κυριαρχία, δεν μπορούσε να έχει δική της άμυνα», σχολιάζει η κα Αγγέλη. Στα τέλη του 1ου αι. π.Χ., τα χρόνια που ακολούθησαν τη ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.), οι εναπομείναντες κάτοικοι του Όρραον μεταφέρθηκαν αναγκαστικά από τους Ρωμαίους του Οκταβιανού Αύγουστου στη νεοϊδρυθείσα Νικόπολη. Η ανθρώπινη παρουσία στο Όρραον έγινε παρελθόν.

Έμειναν, μέχρι και σήμερα, οι σωροί από τις πέτρες του τείχους που γκρέμισαν οι λεγεωνάριοι, τα κουφάρια των σπιτιών αυτών των περήφανων ανθρώπων με το «αγύριστο, ηπειρώτικο κεφάλι» τους, η δεξαμενή που φύλασσε το νερό τους, η νεκρόπολη των προγόνων τους. Στο σύγχρονο αρχαιολογικό μουσείο της Άρτας, μια προθήκη είναι αφιερωμένη στο Όρραον- αγγεία, κοσμήματα, μικροπράγματα καθημερινής χρήσης, αγροτικά εργαλεία. Σήμερα, από το παράθυρο της οικίας Α. διακρίνεται ένα αποπερατωμένο τμήμα της Ιόνιας Οδού και αν προχωρήσεις προς το άκρο του οικισμού, παράλληλα με τα πεσμένα τείχη, ο κάμπος της Άρτας και στο βάθος ο Αμβρακικός. Φεύγοντας από τον οικισμό, στη δύση ενός ηλίου, καλοκαίρι του 2016, τους σκεφτόμουνα σεβαστικά- εκείνους τους Ηπειρώτες προπάτορες, να συσκέπτονται με τα βόρεια δωρικά τους για την στάση που θα κρατούσαν, βλέποντας από τα ίδια σπίτια τις ρωμαϊκές λεγεώνες να έρχονται.

https://www.youtube.com/watch?v=jwOSJN49E3o&feature=emb_logo

ΟΡΡΑΟΝ - ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ

https://www.youtube.com/watch?v=1Dwm7Cnbc18&feature=emb_logo

Οrraon ancient Greek City - Οrraon древнегреческого города

Πηγή: huffingtonpost.gr

 

 

 

 

 

 

Η Ρωσία θα γιορτάσει τα 2.500 χρόνια

του Ελληνικού βασιλείου του Βοσπόρου

Την άγνωστη ιστορία των Ελλήνων που έζησαν και αναπτύχθηκαν στη Μαύρη Θάλασσα θα τιμήσουν οι Ρώσοι την επόμενη χρονιά. Η αρχαία ελληνική διαδρομή του χρυσού δακτυλιδιού του Βασιλείου του Βοσπόρου που ζωντανεύει ξανά ως τουριστική διαδρομή, θα τιμηθεί φέτος με πολυάριθμες εκδηλώσεις.
Ειδικότερα, στο πλαίσιο του παγκόσμιου τουριστικού και εκπαιδευτικού προγράμματος «Ο χρυσός δακτύλιος του βασιλείου του Βοσπόρου», μέσα στο 2020 θα πραγματοποιηθούν πολιτιστικές, επιστημονικές, εκπαιδευτικές, αθλητικές και ψυχαγωγικές εκδηλώσεις μεγάλης κλίμακας στη Μόσχα, Σότσι, Σεβαστούπολη, Κριμαία, Κρασνοντάρ και Ροστόφ.
Ειδικά φεστιβάλ του Βοσπόρου θα διεξαχθούν στο Κερτς, την Ανάπα και το Νοβοροσίσκ, καθώς και το φεστιβάλ «Οι δρόμοι του κρασιού του βασιλείου του Βοσπόρου» που θα διεξαχθεί σε 25 οινοποιεία και τέσσερις περιοχές της Νότιας Ρωσίας, καθώς και πολλά άλλα.
Επίσης, το 2020, για πρώτη φορά στη Ρωσία, θα διεξαχθεί το διεθνές φόρουμ «Αρχαία κληρονομιά της Ρωσίας», το οποίο θα συγκεντρώσει αρχαιολόγους και ξεναγούς, διευθυντές μουσείων και ταξιδιωτικών πρακτόρων, δημόσιους φορείς και επιχειρηματίες από τη Ρωσία, την Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία και άλλες χώρες.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι το 2019 στο έργο «Χρυσό δαχτυλίδι του βασιλείου του Βοσπόρου» απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο του National Geographic Traveler, για τη συμβολή του στην ανάπτυξη του πολιτιστικού και εκπαιδευτικού τουρισμού στη Ρωσία και διεθνώς. Στα τέλη του 2019, τη συγκεκριμένη τουριστική διαδρομή επισκέφθηκαν περισσότεροι από 1.500.000 τουρίστες από τη Ρωσία, καθώς και τη Σλοβενία, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Ιαπωνία, την Κίνα και άλλες χώρες.
https://www.defence-point.gr/

Αναρτήθηκε από EFENPRESS στις  13/12/2019

 

 

 

 

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019

Το ιστορικό χωριό που ανήκει σε τέσσερις οικογένειες

Η προσπάθεια της πολιτείας για αναβίωσή του έμεινε ανολοκλήρωτη

Η λακωνική Μάνη είναι ούτως ή άλλως ένας μαγικός τόπος, μόνο που επιφυλάσσει για τον ταξιδιώτη και μια μεγάλη έκπληξη.

Φεύγοντας...λοιπόν από την Αρεόπολη με κατεύθυνση προς τον νότο, το μάτι θα αγναντέψει εκεί ψηλά μια μικρή καστροπολιτεία, η οποία θα εμφανιστεί ξαφνικά σε μια στροφή του δρόμου.

Ούτε τη ζήτησες ούτε ήξερες πως ήταν εκεί. Μόνο που θα μαγέψει από την πρώτη στιγμή. Βάθεια τη λένε και είναι στριμωγμένη σε μια προνομιακή κορυφή, μια σπιθαμή γης που φιλοξενεί πύργους και εκκλησιές και καντάρια Ιστορίας.
Advertisement

Δεσπόζει στο τοπίο με τη στρατηγική της θέση ως ένα πυκνοχτισμένο και εντυπωσιακό κτιριακό σύνολο με καμιά 70αριά πυργόσπιτα. Όλα ανήκουν μάλιστα σε 4 μανιάτικες οικογένειες, απ’ όπου ξεκινά και η περιπέτεια της ερημωμένης πια καστροπολιτείας.

Η Βάθεια είναι γνωστή από τα μέσα του 16ου αιώνα και ως τα μέσα του 19ου έσφυζε από ζωή. Οι κάτοικοι ζούσαν από τη γεωργία, την κτηνοτροφία και το κυνήγι και η ελιά παρέμενε μια από τις βασικές πηγές εισοδήματος, όπως μαρτυρούν και τα 4 λιοτρίβια.

Ως το 1980 πάντως, με τη δραστική αστικοποίηση, ο οικισμός είχε σχεδόν ερημώσει. Τότε ανέλαβε ο ΕΟΤ να εμφυσήσει ξανά ζωή, αναστηλώνοντας τους πύργους και μετατρέποντας κάποιους σε ξενώνες.

Το χωριό παρέμενε ωστόσο στα χέρια των 4 ιστορικών οικογενειών, στις οποίες ανήκαν όλες οι πυργοκατοικίες. Το ελληνικό Δημόσιο δεν απαλλοτρίωσε τα σπίτια, παρά σύναψε μια σύμβαση με τους κληρονόμους και μετά το πέρας της δεν ανανεώθηκε ποτέ.

Γι’ αυτό και για μεγάλο χρονικό διάστημα η πρόσβαση στον οικισμό δεν είχε νόημα. Όλα ήταν κλειστά, όλα ερημωμένα. Το μόνο που μπορούσες να κάνεις ήταν να τον θαυμάσεις από κάτω, από μακριά. Να δεις τους πύργους, τις στέρνες και το κοιμητήριο και να φανταστείς πώς ήταν άλλοτε η ζωή εδώ.
Σαν άλλη carte postale της ελληνικής οχυρωματικής αρχιτεκτονικής, η πόλη-φάντασμα έχει ζήσει αρκετές απόπειρες αναβίωσής της στα χρόνια που ακολούθησαν και κάποιοι τυχεροί έζησαν από πρώτο χέρι τη μαγεία που προσφέρει απλόχερα.

Μπορείς βέβαια πάντα να βαδίσεις στα ιστορικά σοκάκια της και να μεταφερθείς σε εποχές αλλοτινές, όταν τα πυργόσπιτα της Βάθειας αποθάρρυναν εχθρούς και εχθρούς λειτουργώντας ως φρούριο απροσπέλαστο…
newsbeast.gr

στις 11  Δεκεμβρίου 2019

 

 

 

 

 

Σινά:

Εκατοντάδες πιστοί από πολλές χώρες στις εκδηλώσεις της μονής Αγίας Αικατερίνης

Σε κατανυκτική ατμόσφαιρα, το Σινά εορτάζει απόψε με το παλαιό ημερολόγιο την Αλεξανδρινή Αγία του, την Αγία Αικατερίνη, στο προπύργιο αυτό της Ορθοδοξίας, στην Ιερά Μονή που σε υψόμετρο 1.600 μέτρων, μεταφέρει το μήνυμα της Ορθοδοξίας εδώ και 14 αιώνες, με την ελληνική, την αιγυπτιακή και τη σημαία της μονής να κυματίζουν στη βαριά της θύρα.

Στον πανηγυρικό εσπερινό, με τη χοροστασία του Μητροπολίτου Ελενουπόλεως του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων κ. Ιωακείμ, με τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων κ. Μάξιμο στο παραθρόνιο και τον σεβάσμιο Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθούς κ. Δαμιανό να ευλογεί τους εκατοντάδες πιστούς που έχουν φτάσει στο καθολικό της μονής, ο εσπερινός συνεχίζει να πραγματοποιείται όπως κάθε χρόνο μόνον με το φως των κεριών.

Στον εσπερινό, την Ελλάδα εκπροσωπεί ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Κάιρο κ. Γιώργος Δασκαλόπουλος, ο συντονιστής εκπαίδευσης Καΐρου και Μέσης Ανατολής κ. Δημήτρης Γιαννικόπουλος και ο πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Καΐρου κ. Νικόλας Βαδής, παρουσία πολλών πιστών από την Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Κύπρο, τη Ρουμανία, τη Ρωσία και άλλες χώρες. Να σημειωθεί ότι την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης, τίμησαν σήμερα και Αιγύπτιοι επίσημοι που δέχτηκαν θερμή υποδοχή από τους 26 μοναχούς του μοναστηριού.

Αύριο το πρωί, οι πανηγυρικές εκδηλώσεις θα ολοκληρωθούν με τη λιτανεία της Κάρας και της χείρας της Αγίας Αικατερίνης.

Πηγή: ΑΠΕ  8/12/2019

 

 

 

 

Ιωάννινα:

Όρθιο και πάλι το γεφύρι της Πλάκας

- Τοποθετήθηκε ο κλειδόλιθος

Ιωάννινα: Όρθιο και πάλι το γεφύρι της Πλάκας - Τοποθετήθηκε ο κλειδόλιθος

Στήθηκε και πάλι, το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας, μετά την τοποθέτηση της πέτρας - κλειδί, στην κορυφή της καμάρας.

Το μνημείο των Τζουμέρκων που είχε καταστραφεί από την μανία της φύσης την 1η Φεβρουαρίου του 2015, ξαναχτίστηκε από πέτρα και λάσπη, με την ίδια, παλιά τεχνική των μαστόρων της πέτρας, όμως με πιο σύγχρονα υλικά, όπως για παράδειγμα τα κονιάματα.

Πριν δύο ημέρες μπήκε και ο τελευταίος θολίτης, η πέτρα δηλαδή που δένει τις δύο πλευρές του τόξου, της καμάρας, η οποία άρχισε να ξανακτίζεται παράλληλα και από τα δύο βάθρα.

Δεκάδες τεχνίτες, μαστόροι της πέτρας, «πελεκάνοι», με την επίβλεψη από δύο αρχιτεκτόνες-εργοταξιάρχες, τον Χρήστο Ηλιόπουλο και τον Αλέξανδρο Παπακωστόπουλο, δούλεψαν σκληρά και μεθοδικά.

Ο κ. Ηλιόπουλος, εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, πως κλειδί είναι ο κεντρικός τελευταίος θολίτης, η πέτρα που ενώνει τις δύο πλευρές του τόξου και με την τοποθέτηση της «κλειδώνει» το έργο. Τα καλούπια στο γεφύρι θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέχρι να δέσουν τα υλικά και η απομάκρυνση τους θα γίνει μετά από ένα μήνα, ώστε το κονίαμα να φτάσει σε κατάλληλη αντοχή. Ο κ. Ηλιόπουλος αναφέρει επίσης, πως έγιναν θεμελιώσεις με πάσσαλους στα βάθρο του γεφυριού, ενώ σημείωσε πως το δυτικό βάθρο δεν είχε καταρρεύσει, γιατί είχε ήδη ενισχυθεί από παλαιότερες εργασίες από τον Γιώργο Σμύρη.

Στο έργο βρέθηκαν το μεσημέρι της Παρασκευής, δύο πρώην υπουργοί, η Όλγα Γεροβασίλη και ο Χρήστος Σπίρτζης με τον δήμαρχο Βορείων Τζουμέρκων, Γιάννη Σεντελέ.

Σκοπός της επίσκεψης είναι η επί τόπου ενημέρωση για την αναστήλωση του ιστορικού γεφυριού, μετά και την τοποθέτηση του κλειδόλιθου στην καμάρα του.

Η Όλγα Γεροβασίλη δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, πως η αναστήλωση του γεφυριού της Πλάκας έχει ιδιαίτερη σημασία και συμβολισμό. Ειδικότερα τόνισε: «Ήταν ένα στοίχημα που μπήκε την τρίτη ημέρα της κυβέρνησης. Το γεφύρι έπεσε τότε. Ήρθαμε τότε εδώ, μαζί με τον Χρήστο Σπίρτζη, γιατί η περιοχή είχε καταστροφές από πλημμύρες και μας είχε συγκλονίσει η απογοήτευση των ανθρώπων, όταν έπεσε το γεφύρι. Τότε μπήκε και το μεγάλο στοίχημα. Σήμερα κερδήθηκε».

Ωστόσο τόνισε, πως η αναστήλωση δεν ήταν αυτονόητη, γιατί απαιτούσε τεχνογνωσία, η οποία δεν είχε δοκιμαστεί σε άλλο γεφύρι. «Είναι η πρώτη φορά που γίνεται τέτοια αναστήλωση, όχι μόνο στην Ελλάδα, είναι παγκόσμιο πρότυπο» ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, εξήρε την υποδειγματική συνεργασία συναρμόδιων φορέων και συνέχισε:

«Η σημειολογία της περιοχής, είναι το ότι εδώ υπογράφηκε η Συμφωνία της Πλάκας μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων, που συμβολίζει την εθνική ενότητα. Σε αυτό το γεγονός, έρχεται να προστεθεί η σύμπνοια πολλών φορέων, με διαφορετικές στοχεύσεις και πολιτικές αποχρώσεις, που όμως, με ψυχή και ομόθυμα, δούλεψαν για την αναστήλωση του γεφυριού».

Ο Χρήστος Σπίρτζης εξέφρασε την ικανοποίηση του, γιατί, όπως είπε, τότε «δώσαμε μια υπόσχεση και βάλαμε ένα στοίχημα. Να ξαναγίνει το γεφύρι της Πλάκας». Ο πρώην υπουργός εξέφρασε την συγκίνηση του και στάθηκε ειδικά στον συμβολισμό του έργου και στην συνεργασία των φορέων.

«Είναι μεγάλη στιγμή, να ξαναβλέπουμε το γεφύρι της Πλάκας όρθιο όπως ήταν, να έχει κατασκευαστεί με την ίδια τεχνική που κατασκευάστηκε πριν από πολλά χρόνια. Ο συμβολισμός είναι ιδιαίτερος, τόσο για την συνεργασία πολλών φορέων που ξεπέρασαν και αντιθέσεις και διαφωνίες, αλλά είναι συμβολικό για μας για την ιστορία του τόπου. Ήταν την επομένη ανάληψης της διακυβέρνησης. Και ως συμβολισμό, θα έλεγα βρήκαμε μια χώρα που ήταν πραγματικά κατεδαφισμένη και μια κοινωνία επίσης. Και 4 χρόνια μετά παραδώσαμε μια χώρα που ήταν σε άλλη εποχή, δεν είχε ούτε τα φορτία, ούτε τις αντιθέσεις του 2015 και μια κοινωνία που είχε σταθεί στα πόδια της. Το ίδιο ακριβώς με το γεφύρι που είναι σχεδόν έτοιμο σήμερα».

Τελευταία ενημέρωση: Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

 

 

 

 

Όρραον:

Η αρχαία ακρόπολη στα όρια των νομών Πρέβεζας και Άρτας

Ανάμεσα στα χωριά Γοργόμυλος Πρέβεζας και Αμμότοπος Άρτας, στα όρια των δύο νομών, και πάνω στον λόφο Καστρί βρίσκεται η αρχαία ακρόπολη Όρραον.

Κάμερα του epirustravel.eu, τοποθετημένη σε drone, κατέγραψε όμορφα πλάνα από ψηλά.

Η οδική προσπέλαση του αρχαιολογικού χώρου γίνεται μέσω του συνοικισμού Καστρί.

Το όνομά της πόλης είναι γνωστό από την αρχαία γραπτή παράδοση και από επιγραφικά κείμενα του 4ου και 2ου αιώνα π. Χ.

Το Όρραον μελετήθηκε αρχικά από Γερμανούς αρχαιολόγους του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (1972) και από τον Καθηγητή αρχαιολογίας Σωτήριο Δάκαρη ο οποίος έγραψε: «Ο αρχαίος οικισμός στη θέση Καστρί Γοργόμυλου ταυτίζεται με το Όρραον, με βάση την επιγραφή της Αμβρακίας . Είναι το αυτό με το Horreum που αναφέρει ο Τίτος Λίβιος κατά τις επιχειρήσεις των Ρωμαίων στην Ήπειρο το 168 π.Χ.»

Το Όρραον ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. σε μια στρατηγική θέση (ύψωμα περίπου 350 μέτρων) πλησίον της αρχαίας Αμβρακίας.

Η ακρόπολη είναι οχυρωμένη με ισχυρό διπλό τείχος, το οποίο ενισχύουν τετράγωνοι πύργοι. Εντός των τειχών σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση ιδιωτικές κατοικίες και πιθανά ανάκτορα αξιωματούχων.

Η ίδρυση και ο περιτοιχισμός του εκτιμάται ότι έγινε επί του βασιλέως των Μολοσσών Αλκέτα Α  (385-370 π.Χ.) ή το αργότερο στο δεύτερο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ.

Η επιλογή της στρατηγικής θέσης από τους Μολοσσούς έγινε, αφενός για τον έλεγχο του εμπορικού διαύλου επικοινωνίας με τη Νότια Ελλάδα και αφετέρου για τη φύλαξη του ζωτικής σημασίας για την άμυνα του κράτους τους στρατιωτικού περάσματος.

Το έτος 168-167 π.Χ. ο οικισμός Όρραον καταστράφηκε από τους Ρωμαίους του Αιμίλιου Παύλου, με την ολοσχερή ισοπέδωση των τειχών του, επειδή ήταν μία από τις τέσσερις ηπειρωτικές πόλεις που πρόβαλλαν αντίσταση κλείνοντας τις πύλες τους στις ρωμαϊκές λεγεώνες του Ανίκιου Γάλου.

Ο πληθυσμός που συγκέντρωνε στην περίοδο της ακμής του υπολογίζεται σε 1.500 – 2.000 άτομα, κατά μία άποψη, ίσως όμως και μέχρι 5.000 – 10.000 άτομα αν ληφθούν υπ’ όψιν υπάρχουσες οικίες εκτός των τειχών.

Στο εσωτερικό των τειχών διακρίνονται ίχνη δρόμων και κτίρια, που υποδηλώνουν πολεοδομική οργάνωση κατά το ευθύγραμμο γεωμετρικό σύστημα, με ένα συνήθως σπίτι σε κάθε νησίδα.

Με πληροφορίες από epirustravel.eu, wikipedia
Πλάνα: Λάζαρος Τσάτσος  2/12/2019

 

 

 

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

Tα 10 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας (video)

Τα 10 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας
βάσει του μήκους
της κοίτης τους.
Πρέπει να επισημάνουμε πως κάποια από αυτά πηγάζουν από...
τη γειτονική Βουλγαρία και
συνεπώς το συνολικό τους
μήκος
είναι μεγαλύτερο από αυτό που αναγράφεται στο
βίντεο,
όπου λάβαμε υπόψιν μόνο το τμήμα της κοίτης του που βρίσκεται
στην ελληνική επικράτεια.
https://www.youtube.com/watch?v=fTqoV1OPAN0&feature=emb_logo

Τα 10 μεγαλύτερα ποτάμια στην Ελλάδα

στις Κυριακή, Δεκεμβρίου 01, 2019

 

. Δυτική Μακεδονία

 

 

 

 

°F | °C
invalid location provided